Friday, 1 June 2018

தர்மேந்திரா...




“மரணம், எமது வாழ்வு முழுவதும் கூடவேயிருந்து துரத்துகின்ற நிழல்” என்று தம்பி ஜேகே எழுதிய பதிவை பள்ளிக்கால தோழன் நகுலனின் மறைவையொட்டி வரைந்த பதிவில் பதிவிட்டிருந்தேன். இந்தக் கிழமை அந்தக் கொடிய நிழல் எமது SJC92 நண்பர்களில் மிகவும் நெருங்கிப் பழகிய அன்பு நண்பன் தர்மேந்திராவைக் காவு கொண்டு விட்டது.

1985ம் ஆண்டு, ஆறாம் வகுப்பு நுழைவுத் தேர்வினூடாக இணைந்த Year 7D வகுப்பில் தான் தர்மேந்திராவும் இணைந்து கொண்டான். படிப்பில் கெட்டிக்காரன்களாகவும் கிரிக்கெட்டில் விண்ணன்களாகவும் இருந்த 7D பெடிளோடு பழகி பம்பலடிக்க,  பரி யோவானின் ஆரம்பப் பிரிவிலேயே இணைந்த எங்களிற்கு கொஞ்ச காலம் எடுத்தது. 

பாடசாலை இடைவேளை நேரம், பரி யோவான் மைதானத்தில் ஒரே நேரத்தில் அரங்கேறும் வகுப்புக்களிற்கிடையிலான கிரிக்கெட் ஆட்டத்தில் தான் தர்மேந்திராவை முதலில் சந்தித்ததாக ஞாபகம். St John Bosco பள்ளியில் ஆரம்பக் கல்வியை கற்றுவிட்டு, பரியோவானில் இணைந்த நெடிய கரிய உருவம் தான் தர்மேந்திரா.

“மச்சான், ஜெயந்திகுமார் மாஸ்டரின் ட்யூஷனில், அவர் வாங்கில் ஏறி நிற்கச் சொன்னால், இவன்ட தலை கூரையில் முட்டுமடா” என்று நண்பனொருவன் நினைவு கூர்ந்தான். சுரேன், இன்பன், ஜெயரூபன்,, அருள்மொழி என்று பரி யோவானின் கிரிக்கெட் நட்சத்திரங்கள் அணிவகுத்த 7D வகுப்பு கிரிக்கெட் அணியின் Captain தர்மேந்திரா தான்.

“அது வந்து மச்சான், தர்மி தான் schoolற்கு bat கொண்டு வாறவன், அவன்ட suitcase தான் விக்கெட், அதால தான் அவனை Captain ஆக்கினாங்கள்” என்று அந்த வகுப்பு நண்பனொருவன் பழைய கதையை பகிடியாக்கினான். தர்மேந்திரா நன்றாகவே கிரிக்கெட் விளையாடுவான், அவனது கண்ணில் எப்போதும் ஒருவித ஆக்ரோஷம் குடிகொண்டிருக்கும், யாரும் வலிய போய் அவனோடு கொழுவ மாட்டார்கள். 

தாயக மண்ணில் அரங்கேறிய யுத்தம் எங்களை ஒவ்வொரு திக்காக சிதறடிக்க, தர்மேந்திராவும் கனடாவிற்கு குடியேறினான். கிட்டத்தட்ட இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் தர்மேந்திராவுடன் எங்களில் பலருக்கு தொடர்புகள் இருக்கவில்லை, கனடாவில் இருந்த பலருக்கே தர்மேந்திரா ஒட்டாவாவில் வாழ்ந்தது தெரிந்திருக்கவில்லை. 

ஒட்டாவாவில் தர்மேந்திராவின் வாழ்க்கையை இந்துக் கல்லூரி நண்பன் ஆதவன் அழகாக பதிவு செய்து நாங்கள் அறியாத தர்மேந்திராவின் ஒட்டாவா பக்கங்களை எங்களுக்கு அறியத் தந்துவிட்டான்.

2014ம் ஆண்டளவில் ஒட்டாவாவிற்கு விஜயம் செய்த நண்பன் ரமோஷனை சந்தித்த நண்பர்கள் குழுவில் தர்மேந்திராவும் காட்சியளித்தான். “மச்சான் இவனை ஞாபகமிருக்கா” என்று ரமோ WhastsAppல் தர்மேந்திராவின் படத்தை போட, தர்மேந்திராவின் சிறுபராயத்து படத்தை யாரோ போட, தர்மேந்திரா, DM ஆகி எங்களது SJC92ன் அன்புத் தோழனாக வலம் வரத் தொடங்கினான். 

“டேய் DM, கறுவல், என்னடா பம்முறாய்” என்று DMஐ வம்புக்கிழுத்தால், “இஞ்ச வா.. சொல்றதை கேளு.. நான் கறுப்பென்றால் நீ என்ன நிறம்” என்று பதில் தாக்குதல் வரும்.


DM சிலவேளைகளில் உணரச்சிவசப்பட்டு சண்டையும் பிடிப்பான், “டேய் emotional ஏகாம்பரம்” என்று அவனை பழித்து, நக்கலடித்து, DMஐ சமாளித்த கணங்களை நாங்கள் இனி அனுபவிக்க போவதில்லை.

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மெல்பேர்ணில் இரவு நேரம் DM, WhatsApp ஊடாக தொடர்பில் வந்தான். அவனது மனைவி கெளதமி சுகவீனமுற்ற நேரம் WhatsApp குழுவிலிருந்து விலகியருந்த தன்னை மீளவும் இணைக்குமாறு கேட்டான். அவனை குழுவில் இணைத்து விட்டு , தொலைபேசியில் தொடர்பெடுத்து கதைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“மச்சான் Sheshan கனக்க கேள்வி கேட்கிறான்டா.. என்ன சொல்லுறது என்று தெரியேல்லடா” DMன் குரல் உடைந்தது. “கெளதமின்ட படத்தை பார்த்து, mummy come back என்று சொல்லுறான்டா”. அவனை முடிந்தளவு தேற்றினேன். 

வீடு முழுக்க கெளதமியின் நினைவுகள் நிறைந்து போய் இருப்பதாகவும், அன்று காலை எல்லாமே மறந்து போய் கெளதமிக்கு கோப்பி எடுத்துக் கொண்டு மேல்மாடிக்குப் போனது பற்றி சொன்னான். ஒட்டாவாவில் இருந்து டொரோன்டோற்கு இடம்பெயரப் போவது பற்றியும் விவரித்துக் கொண்டிருந்தான். கெளதமியின் இறப்பு தொடர்பான paper workஐ பூர்த்தி செய்ய, கெளதமியின் முன்னாள் முகாமையாளர் உதவி செய்வது பற்றியும், சொல்லிக் கொண்டே போனான்.

“மச்சான், எனக்கு வாய் விட்டு அழோணும் போல இருக்குடா” DM உணர்ச்சிவசப்பட்டான். “மகனுக்கு முன்னால அழது அவனை upset ஆக்க விரும்பேல்லடா” என்றான். “என்ர அப்பா செத்த போது, இப்படித்தான் மச்சான், காரை எடுத்துக் கொண்டு தூர இடத்திற்கு போய் அழுதிட்டு வந்தனான்டா.. இப்ப அதுவும் ஏலாது.. என்னட்ட car licenseம் இல்லைடா” என்ற DMன் குரல் உடைந்தது.

புதன்கிழமை காலை நெஞ்சையடைக்கும் அந்த துக்க செய்தி பல திக்குகளிலுருந்தும் அவரசரமாக வந்தடைந்தது. “டேய் உனக்கு அவன்ட வீடு ஞாபகம் இருக்கு தானே” போன செப்டம்பர் மாதம் DMன் வீட்டிற்கு போனதை நகு ஞாபகப்படுத்தி விட்டு, நகு DMன் இறுதி கணங்களை என் கண்முன் மீண்டும் கொண்டு வந்தான்.

டேய் DM, கறுவல்.. தனியாக அழ இடம் தேடித் தானோ நீ வெகு தூரம் ஓடி விட்டியாடா மச்சான்?.. 
ஏன்டா மச்சான்.. உனக்கு ஏன் இவ்வளவு அவசரம்?
இனி யாரோடு மச்சான் நாங்க தனகுவோம்? 

பாலகுமாரன் உடையார் நாவலில் மரணம் என்பது கனவுகளிலிருந்து விடுதலையாகி நனவுகளிற்கு திரும்புதல் என்பார். உனது நனவுகளே உனக்கு கடினமானதாக அமைந்து விட, கனவுகள் காணத் தான் அவரசர அவசரமாக ஓடிப் போய் விட்டீயா?

No comments:

Post a Comment