Friday, 2 February 2018

எதிரியின் வாயிலிருந்து..






போர்க் குற்றங்கள் இழைத்த இலங்கை இராணுவத்தின் மேஜர் ஜெனரல் கமால் குணரத்னவின் எழுதிய  “Road to Nandikadal” புத்தகம் ஆறேழு மாதங்களிற்கு முன்னர் வாசிக்க தொடங்கியது. “ஆமிக்காரன் எழுதின புத்தகத்தை ஏன் வாசிக்கிறீர்.. உமக்கென்ன விசரா” என்று புத்தகத்தை திறந்த நாளிலிருந்து மனிசி நச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தா. 

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்திலிருந்து யுத்தத்தின் இறுதிவரை இலங்கை இராணுவத்தில் பணியாற்றிய ஒரு இராணுவ அதிகாரி அப்படி என்ன தான் எழுதியிருக்கிறார் என்ற ஆவலில் தான் வாசிக்க தொடங்கினேன். பக்கம் பக்கமாக வாசித்துக் கொண்டு போக, கடைசி சில அத்தியாயங்களை  தவிர, மிகுதி அத்தியாயங்கள் எல்லாம் விடுதலைப் புலிகள் அரங்கேற்றிய வீரகாவியத்தின் சாட்சியங்களின் பதிவாகவே எனக்கு தெரிந்தது. எதிரியின் பதிவிலிருந்து எங்களது விடுதலைப் போராட்டம் உச்சம் பெற்றிருந்த காலத்தை மீண்டும் ஒருமுறை நினைவூட்டி நனவிடை தோய்தலில் திளைக்க வாய்த்த சந்தர்ப்பமாக இந்த புத்தகத்தை வாசித்த அனுபவம் அமைந்தது.  

முப்பது வருடகால யுத்ததில் இடம்பெற்ற அனைத்து முக்கிய தாக்குதல்களும் அரசியல் நிகழ்வுகளும் பதிவாகியுள்ள இந்தப் புத்தகத்தில், 1990 மாங்குளம் முகாம் மீதான தாக்குதலையும்  1991 சிலாவத்துறை முகாம் மீதான தாக்குதலையும் புத்தகாசிரியர் விவரித்த பாணி அலாதியானது. குறிப்பாக முற்றுகைக்குள்ளான மாங்குளம் முகாமிலிருந்து தப்பி கால் நடையாக வவுனியாவை அடைந்த இலங்கை இராணவத்தினர், அந்தப் பயணத்தில் அனுவதித்த சோதனைகளையும் அவர்களுக்குள் எழுந்த முரண்பாடுகளையும் ஒரு திரைப்படமாகவே எடுக்கலாம். 

“எங்கட குறூப் கடற்கரையில் தான் படுத்திருந்தனாங்க.. சரியா எங்கட முதுகுக்கு மேலால தான் ஹெலி போய் campக்குள் இறங்கினது” 1991ம் ஆண்டு சிலாவத்துறை இராணுவ முகாம் மீதான தாக்குதலில் பங்குபற்றிய நண்பனொருவர் தனது  நினைவுகளை மீட்டுக் கொண்டார்.

“ கடலோட தொட்டுக் கொண்டு.. மேலால பறந்து வந்து, அன்றைக்கு மட்டும் அந்த ஹெலி அவங்களுக்கு சாமான் இறக்காமல் இருந்திருந்தால், கதை வேற” என்று அவர் சொல்லிக் கொண்டு போனார். சிலாவத்துறை தாக்குதலில் திருப்புமுனையாக அமைந்த இந்த சம்பவம் இலங்கை இராணுவத்தின் தளபதியான மேஜர் ஜெனரல் கமல் குணரத்னவின் புத்தகத்திலும் நண்பர் விவரித்த மாதிரியே பதிவாகியுள்ளது. 

எங்களிற்கு இயக்கம் என்றால் அண்ணாமாரும் அக்காமாரும், மச்சான்மாரும் மச்சாள்மாரும் நண்பர்களும் தோழிகளும் தான். அதனால் தான் யாரும் இயக்கத்தை பற்றி பிழையாக கூறும் போதோ அல்லது இயக்கத்தை குற்றம் சாட்டும் போதோ, எம்மால் ஏற்கவும் முடிவதில்லை சகித்துக் கொண்டு இருக்கவும் முடிவதில்லை. 

1990 யாழ்ப்பாண கோட்டை முற்றுகையை உடைக்க இலங்கை இராணுவத்தினர் பட்ட பாட்டையும் இந்த புத்தகம் விரிவாக பதிவுசெய்கிறது. முற்றுகை முறியடிப்பு தாக்குதல் ஒன்றில், யாழ்ப்பாணம் பிரதான வீதி வழியாக உடைத்துக் கொண்டு முன்னேற முற்பட்ட இராணுவ அணிக்கு சரத் பொன்சேகாவும், யாழ்ப்பாணம் பொது வைத்தியசாலை பக்கமாக  முன்னேற முற்பட்ட அணிக்கு கோதபாயவும் தலைமை தாங்கினார்களாம். 
1990களின் இறுதியிலும் 2000களின் ஆரம்பத்திலும் ஓயாத அலைகள் தாக்குதல் நடவடிக்கைகளின் தாக்கத்தாலும், கட்டுநாயக்க விமானப்படைத்தளம் உட்பட தென்னிலங்கையில் இடம்பெற்ற தாக்குதல்களாலும், தமிழீழம் மலர்வதை தடுக்க முடியாது என்ற விரக்தியடைந்த மனநிலையில் இலங்கை இராணுவம் இருந்ததை வாசித்த பக்கங்கள் வலி மிகுந்தவை, பெரு மூச்சை வரவைத்தவை.

2002ம் ஆண்டு தொடங்கிய சமாதான காலத்தில், இலங்கை இராணுவம் சந்தித்த அவமானங்களை கமால் குணரத்ன கோபத்தோடு பதிவு செய்கிறார். உயர் பாதுகாப்பு வலயங்களை குறைப்பது தொடர்பாக விடுதலைப் புலிகளோடு இலங்கை இராணுவ தளபதிகள் சரிசமமாக இருந்து பேசியதை இழிவாக கருதும் கமால் குணரத்ன, இராணுவக் காவலரண்களில் போராளிகளாலும் பொதுமக்களாலும் இராணுவத்தினர் கேலிக்கு உட்பட்ட நிகழ்வுகளையும் பதிவு செய்கிறார். 

2006ல் முகமாலையில் இறுதியுத்தம் தொடங்கிய போது, முதலில் இயக்கத்தின் கை தான் ஓங்கியிருந்தது என்பதையும், அந்த தீரச் சமரை தலைமை தாங்கிய தளபதி தீபனின் இராணுவ நுணுக்கங்களை புகழவும், கமால் குணரத்ன சில பக்கங்களை ஒதுக்கியிருந்தது ஆச்சரியம் அளித்தது. அதே போல் 2000ம் ஆண்டு ஆனையிறவுச் சமரில் தளபதி பால்ராஜ் பற்றியும் சிறப்பாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 

இயக்கம் மன்னாரில் தான் சண்டையை தொடங்கும், ஏனெனில் அங்கு தான் இலங்கை இராணுவம் பலவீனமாக இருந்தது, ஆனால் தாங்கள் மிகப்பரவலாக இருந்த முகமாலையில் சண்டை தொடங்கியது தங்களுக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது என்று, முகமாலைச் சமரை, கமால் குணரத்ன நினைவு கூறுகிறார். 

ஆனந்தபுரம் சண்டை தான், முடிவறுக்கும் சண்டையாக இருந்தது என்று கருதியிருக்கும் பலரிற்கு, 2009ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம், புதுக்குடியிருப்பிற்கு தெற்காக இடம்பெற்ற கடும் சண்டை, எங்கள் தலைவிதியையே மாற்றியிருக்கும் வல்லமை வாய்ந்ததாக இருந்தது என்பது புதிய செய்தி. ஜெயசிக்குறு சமரைப் போல், இந்தச் சண்டையிலும், இராணுவம் சண்டையை கைவிட்டு தப்பியோட தொடங்கி விடுமோ என்று இலங்கை இராணுவ உயர்பீடம் அஞ்சிய கணங்களை கமால் குணரத்ன இந்தப் புத்தகத்தில் பதிவுசெய்துள்ளார். யுத்த முன்னரிங்கில் களமாடும் துருப்புக்கள் பின்வாங்கி ஒடாமலிருக்க, ஒரு நாற்சந்தியில் கட்டளைப்பீடத்தை நிறுவிய தனது வீரபிரதாபத்தை புளுகவும் கமால் குணரத்ன மறக்கவில்லை. 

“இந்த விசர்ப் புத்தகம் ஏன் இன்னும் இந்த வீட்டில் இருக்கு” போன கிழமை மனிசி மீண்டும் ஆட்டிலெறி அடிக்க தொடங்கினா. “எத்தனை மாசமா உதை வாசிக்கிறீர்.. உதை பார்க்க பார்க்க எனக்கு விசர் விசரா வருது” நியாயமான கோபத்திற்கு பதில் சொல்ல முடியாது திணறினேன். “இன்னும் ஓரே கிழமை தான்.. பிறகு உத குப்பேக்க தூக்கி போட்டிடுவன்” இறுதி எச்சரிக்கையும் விடுக்கப்பட்டது. 

கமால் குணரத்னவின் “Road to Nandikadal” பற்றி ஒரு Blog எழுத உண்மையிலேயே மனமில்லை. ஆனால் நாங்கள் உச்சத்தில் இருந்த காலத்தைப் பற்றி இந்த புத்தகம் அதிகளவில் பதிவு செய்துள்ளதால் தான் இந்த Blog. அதுவும் எதிரியின் வாயால் நாங்கள் அப்படி இருந்தோம் இப்படி அடித்தோம் என்று கேட்கும் போது வரும் ஆனந்தம், அடுத்த நாள் காலை யாழ்ப்பாணத்து பத்திரகைகளில் குப்பை கூட்டும் உள்ளூராட்சி மன்ற தேர்தல்களிற்காக நமக்குள் நாமே போடும் சண்டைகளைப் பற்றி வாசிக்கும் போது அஸ்தவனமாகிவிடும். 

ஈழ யுத்தத்தின் தலைவிதியை நிர்ணயித்த சமர்களில் ஒன்றான 2009ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாத புதுக்குடியிருப்பு சமரின் போது, தனது இளநிலை தளபதிகளிற்கு கமால் குணரத்ன கூறிய வார்த்தைகளை வாசித்த பின்பு, நந்திக் கடல் சமர் பற்றிய அவரது இறுதி அத்தியாயத்தை வாசிக்காமலே வாசிப்பை நிறுத்திவிட்டேன். 

“If you win, no need to explain.
If you lose, you should not be there to explain”


No comments:

Post a Comment