Friday, 1 December 2017

மரக்கறிச் சாப்பாடு



மரக்கறிச் சாப்பாடு என்றால் எனக்கு கண்ணிலும் காட்டேலாது. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமைகளிலும், சனி பகவானிற்கு விரதம் என்று சாட்டோ காரணமோ காட்டி, வீட்டில் மனிசி மரக்கறிச் சாப்பாடு தான் சமைப்பா.  விடை தெரிந்து கொண்டே கேட்கப்படும் “ஏன் முகத்தை நீட்டிக் கொண்டு சாப்பிடுறீர்” என்ற கேள்வியை அவாவும் அடிக்கடி கேட்பா. இழைத்த போர்க்குற்றங்கள் பற்றி இலங்கை அரசாங்கம் சர்வதேசத்திற்கு சொல்லும் பதில்கள் மாதிரி, விதம் விதமாக நானும் பதில் சொல்லப் பழகி விட்டேன். அதைக் கேட்டு, தமிழ்ச் சனம் மாதிரி, அவக்கும் அலத்துப் போய்விட்டது. 

நல்ல மரக்கறி சாப்பாடு என்றால் சில விஷயங்கள் இருக்க வேண்டும், அதுவும் இருக்க வேண்டிய இடத்தில், இருக்கிற மாதிரி இருக்க வேண்டும். நல்ல மரக்கறி சாப்பாடு என்றால் குத்ததரிசி சோற்றோடு பஞ்ச பாண்டவர் மாதிரி நல்ல ஜந்து மரக்கறிகளோடு இத்யாதி இத்யாதிகள் சேர வேண்டும், அப்போது தான் “நல்ல மரக்கறிச் சாப்பாடு” எனும் வரைவிலக்கணத்திற்குள் அந்த சாப்பாட்டுச் சபை அடங்கும். 

நல்ல மரக்கறிச் சாப்பாடு என்றால் கட்டாயம் வாழை இலையில் தான் சாப்பிட வேண்டும். வாழையிலையில் சாப்பிடும் போது தான் மரக்கறிச் சாப்பாடு சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்கும். அதற்காக குனிந்து எழும்ப கஷ்டப்படுவோரை பந்தியில் இருத்தி வைத்து வருத்தக் கூடாது.  மேசையில் இருந்தும் இலையில் சாப்பிடலாம்.  எல்லாவற்றையும் விட முக்கியம் இலையில் எது எது எங்கெங்கே இருக்க வேண்டும் என்பது. 

குத்தரிசியை விட்டு விட்டு சம்பா கிம்பா அல்லது பாஸ்மதி கீஸ்மதி போட்டால், முதலாவது பந்தில் அவுட்டாகும் ஆரம்ப துடுப்பாட்டக்காரனின் முகத்தைப் போல, மரக்கறிச் சாப்பாடு சோபையிழந்து விடும்.  பச்சை தலை வாழையிலையில், நடுவனாக வீற்றிருக்கும் குத்தரிசி சோற்றில், குந்தியிருக்கும் மரக்கறிச் சாப்பாட்டை பார்த்தாலே ஒரு கவர்ச்சி இருக்கும், வயதாகியும் கும்மென்றிருக்கும் குஷ்பூவைப் போல. 

நல்ல மரக்கறிச் சாப்பாட்டு அணியில் இணைய வேண்டிய முதலாவது அதிரடி ஆட்டக்காரர், நல்ல குழப்பு தான். திறமான உறைப்பாகவும், ஓட ஓட தண்ணியாக இல்லாமலும் குழம்பு இருக்க வேண்டும். நல்ல குழம்பு வைக்க சரியான மரக்கறிகள் என்றால் வெண்டைக்காயும் தக்காளிப் பழமும் தான். (வெண்டைக்) காயும் (தக்காளிப்) பழமும் இணைந்து வரும் குழம்பு நல்ல தடிப்பாக, குத்தரிசி சோற்றின் நடு சென்டரில் இறக்க வேண்டும்.

சிறத்த மரக்கறி அணியின் அடுத்த ஆட்டக் காரன், மரவெள்ளிக் கிழங்கு, அதுவும் உரும்பிராய் கிழங்கு என்றால் இன்னும் விசேஷம். மரவெள்ளியை இதமாக அவித்து, பச்சை மிளகாய் சேர்த்து, குத்தரிசி சோற்றின் இடப் பக்க மூலையில் பதமாக பரிமாற வேண்டும்.  மரவெள்ளியை வேறு எந்த மரக்கறியோடும் கூட்டுச் சேர்க்கக் கூடாது, மரவெள்ளியை தனிச்சனாகவே காய்ச்ச வேண்டும். 

மூன்றாவதாக மரக்கறி அணியில் களமிறங்குபவரும் ஒரு கிழங்கர் தான், அவர் தான் கருணைக்கிழங்கு. சின்னன் சின்னனாக வெட்டி, உப்பும் தூளும் கலந்து, ஒரு பிரட்டல் கறியாக வைத்தால், கருணைக்கிழங்கர் சும்மா விண் கூவுவார். கருணைக் கிழங்கரை மரவெள்ளிக்கு பக்கத்தில், வாழையிலையின் 75 பாகை வாக்கில் வைக்க வேண்டும். 

கருணைக் கிழங்கு மாமாவிற்கு பக்கத்து வீடு, பீட்ரூட் தம்பிக்கு தான் ஒதுக்க வேண்டும். அழகாக செக்கச்செவேலென்று வழவழவென்று இருக்கும் பீட்ரூட்டை, தேங்காய்ப் பாலும் வெங்காயமும் கலந்து கறியாக வைக்க வேண்டும். எனக்கு மிக மிகப் பிடித்த பீட்ரூட்டை,  வெங்காயத்தோடு இணைத்து Salad மாதிரி வைத்து விட்டு, “எப்படி இருக்கிறது” என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்கும் பல கெட்ட கிரிமினல்களை வாழ்க்கையில் பார்த்திருக்கிறேன், பார்த்துக் கொண்டு பொறுமையாகவும் இருக்கிறேன்.

வாழையிலையின் வலப்பக்கத்தில் 75 பாகையடியில், எங்கட ஊர் முருங்கைக்காயிற்கு அரியாசனம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும். புரட்டாசிச் சனி விரதம் என்றால் கட்டாயம் முருங்கை இருக்க வேண்டும் என்பதால், அவருக்கு தேசிய பட்டியல் பின்கதவு ஆசனம் என்று யோசிக்க கூடாது. முருங்கைக்காய் இல்லாத மரக்கறிச் சாப்பாடு, பஞ்ச் டயலொக் இல்லாத ரஜினிகாந்த் படம் மாதிரியாகி சொதப்பலாகி விடும். 

முருங்கைக்காய் என்றால் கொஞ்சம் குண்டாக தடிப்பாக இருக்க வேண்டும். ஒல்லிப்பிச்சான் மாதிரி இருக்கிற முருங்கைக்காயை தூக்கி குப்பையில் தான் போட வேணும். தடிப்பான முருங்கைக்காயை நல்ல கறித்தூள் போட்டு அளவாக அவித்து, குழம்பும் இல்லாமல் பிரட்டலும் இல்லாமல் இருக்கும் போது அடுப்பால் இறக்கி, இலையில் பரிமாற வேண்டும். அப்பத் தான், ஒரு குழம்பு, ஒரு பிரட்டல், ஒரு பால்க்கறி என்று நிறைந்திருக்கும் அணியில், முருங்கைக்காயிற்கு தனித்துவம் கிடைக்கும்.

வாழையிலையின் வலக்கோடியில் கடைசி இடம், வாழைக்காய்ப் பொரியலிற்கு தான். வட்ட வட்டமாக வெட்டப்பட்ட வாழைக்காயை உப்பும் தூளும் தடவி மொறு மொறு என்று பொரிக்க வேண்டும். வாழைக்காய் பொரிக்கும் போது, புது எண்ணெயில் பொரிக்காவிட்டால் அதன் ருசியே மாறிவிடும்.

மரக்கறிச் சாப்பாடு எனும் சபையில், குத்தரிசி சோற்றில், வெண்டைக்காய் + தக்காளி குழம்பு, கருணைக் கிழங்கு பிரட்டல், பீட்ரூட் பால்க்கறி, முருங்கைக்காய் கறி, வாழைக்காய் பொரியல் என்று எல்லோரும் கம்பீரமாக வீற்றிருந்து, விருந்துண்ண நாங்கள் தயாராக, “எங்களையும் ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கோ” என்று கத்திக் கொண்டே மும்மூர்த்திகள் ஓடிவருவினம். அந்த மும்மூர்த்திகள் வேறு யாரும் அல்ல, எங்கட பப்படம், வடகம், மோர் மிளகாய் தான். 

பொங்கிப் பூரித்து பொரிந்திருந்தால் தான் பப்படத்திற்கு அழகு. அதே மாதிரி, உப்பு அதிகமாக கைக்காமல், மொறு மொறுப்பாகவும் விறைப்பாகவும் வாழை இலையில் குதிப்பது தான், மோர் மிளகாயிற்கு மதிப்பு. மோர் மிளகாய் பொரிந்த அதே எண்ணெய்ச் சட்டியில், துள்ளிக் குதித்து விட்டு, கருகாமல் வெளியே வந்து, இலையில் அமர்வதில் தான் வடகத்தின் வைராக்கியம் வெளிப்படும். 

பஞ்ச கறிகளையும் முப் பொரியல்களையும் சோற்றோடு இணைத்து களமாட இறங்க, “எங்களை ஏன் சேர்க்காமல் விட்டனீங்கள்” என்று தயிரும் ரசமும் சண்டிக் கட்டு கட்டிக்கொண்டு சண்டைக்கு வருவார்கள். “இலையில் இடமில்லையடா” என்று அன்பாகச் சொன்னாலும் கேட்காமல், வேலிச் சண்டை பிடிக்கும் யாழ்ப்பாணப் பெண்களைப் போல் கத்திக் கொண்டேயிருப்பார்கள். “சரி, சரி, வாங்கடா வாங்கடா” என்று மனிதாபிமான அடிப்படையில் தயிரையும் ரசத்தையும், கடைசி வாய்களிற்கு இணைத்துக் கொள்ளலாம். 

மத்தியானத்தில் மரக்கறிச் சாப்பாட்டை ஒரு கட்டு கட்டி முடிய, லேசாக நித்திரை கண்ணைக் கட்டும். பிரம்பு ஈஸி செயரில், மர நிழலிலோ இல்லாட்டி fanற்கு கீழேயோ காலைக் கையை நீட்டி, ஒரு குட்டித் தூக்கம் அடித்தால் தான், சாப்பிட்ட மரக்கறிச் சாப்பாடு செமிக்கும். 

“உண்ட மயக்கம் தொண்டருக்கும் உண்டு“



No comments:

Post a Comment