Total Pageviews

Friday, 24 February 2017

கொழும்பு இந்துவில்..




1992 August மாதம் கடைசி வெள்ளிக்கிழமை மத்தியான நேரம்,  A/L கடைசி சோதனை, அளவையியலும் விஞ்ஞானமுறையும் (Logic) பகுதி 2, எழுதப் போய்க் கொண்டிருந்தேன். பல்கலைக்கழக நுழைவு வெட்டுப்புள்ளியில் Management தாண்டுவமா இல்லை BCom தானா என்பதையும், கிளாலி தாண்டி யாழ்ப்பாண கம்பஸ் போக வேண்டுமா இல்லை கொழும்பு கம்பஸில் மரத்திற்கு கீழே இடம் பிடிக்கலாமா என்பதையும் நிர்ணயிக்கும் முக்கியமான சோதனை. 

St.Peters கல்லூரி பஸ் தரிப்பிடத்திலிறங்கி, வாழ்வில் கடைசி முறையாக வெள்ளை நிற பாடசாலை சீருடையில், மத்தியான வெய்யில் சுட்டெரிக்க, லோரன்ஸ் வீதியில் நடக்க இதயம் கனத்தது. இனிய பாடசாலை நாட்களின் பசுமையான நினைவுகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும் மனத்திரையில் தோன்றி மறைந்தது. கொழும்பின் புறநகர் பகுதியான அந்த பகுதியில் தரிசித்திருந்த அழகிய முகங்கள் நினைவலைகளில் மீண்டுமொரு முறை உலாவந்தன.

கிட்டத்தட்ட  இரு வருடங்களிற்கு முன்னர், இதே லோரன்ஸ் வீதியால், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்து வந்து, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் அனுமதி கேட்டு, அப்போதிருந்த அதிபரால் அனுமதி நிராகரிக்கப்பட்ட சொல்லொண்ணா வேதனையோடு,  அம்மாவோடு கொளுத்தும் வெய்யிலில் நடந்து சென்றதும் ஞாபகத்தில் வந்தது.  பரி யோவான் கல்லூரியை விட்டு விலகி வேறு ஒரு பாடசாலையில் படிக்க வேண்டி வரும் என்று கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அப்படியிருக்க,  இன்னொரு கல்லூரியில் அனுமதி நிராகரிக்கப்பட்டது என்பது மனதை கடுமையாக வாட்டியது, வலித்தது.


கோட்டை சண்டையோடு இரண்டாவது ஈழப் போர் தொடங்கியதும், யாழ்ப்பாணத்தில் பாடசாலைகள் அனைத்தும் மூடப்பட்டன. திலீபன் நினைவு நாளில் கோட்டையில் தளபதி பானு புலிக்கொடியேற்றிய அடுத்த கிழமை, இயக்கம் அமுல்படுத்தியிருந்த கடுமையான பாஸ் விதிமுறைகளை தளர்த்திய இடைவெளியில், கொம்படிவெளி தாண்டி கொழும்பிற்கு தப்பியோடிய பலரோடு இணைந்து கொண்டேன். 


கொழும்பில் வந்திறங்கினால், படிக்க அனுமதி தந்த ஒரே பாடசாலை St. Joseph's College தான். ஆனால் அங்கு தமிழில் கொமர்ஸ் பிரிவு இருக்கவில்லை, மீண்டும் மட்ஸ் பிரிவில் விருப்பமில்லாமல் இணைந்து கொண்டேன். பிற பாடசாலைகளில் அனுமதிக்கு போக influence இருக்கவில்லை, தமிழ்க் கல்லூரியான இந்துக் கல்லூரியிலோ அனுமதி மறுப்பு எனும் அவமானம்.


வெள்ளவத்தையில் ஒரு சனிக்கிழமை, தற்செயலாக டொக்டர் வேலாயுதப்பிள்ளையை அம்மா சந்தித்தார். டொக்டர் வேலாயுதப்பிள்ளை அம்மப்பாவின் நல்ல நண்பர், கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி அபிவிருத்தி சபையின் தலைவர். அவருக்கு அம்மா இந்துக் கல்லூரியில் அனுமதி கிடைக்காத நிலைமையை சொல்ல, அவர் சொன்னார், "திங்கட்கிழமை மகனை பள்ளிக்கூடத்திற்கு போகச் சொல்லும், அவரின் பெயர் ரெஜிஸ்டரில் இருக்கும்". அடுத்த திங்கட்கிழமை இந்துக் கல்லூரியில் காலடி வைக்க, ரெஜிஸ்டரில் பெயரும் இருந்தது, வகுப்பில் கிரிஷாந்தன், அருள்மொழி, கஜோபன், யாதவன் என்று பரி யோவானில் பரிச்சயமான முகங்களும் இருந்தன. 


கொழும்பு இந்துவில் படிக்க தொடங்கிய முதல் நாளே, பிரபல கணக்கியல் வாத்தி பாக்கியநாதன் மாஸ்டரை AL வகுப்புகளிலிருந்து  OL வகுப்புகளிற்கு மாற்றிய பினாவின் (அதிபரின்) செயலை கண்டித்து, வெடி போட்டு தொடங்கிய கொமர்ஸ்காரன்களின் ஸ்ட்ரைக்கும் என்னை வரவேற்றது. அடுத்து வரும் கிழமைகளில் பினாவிற்கு பல தரப்புகளிலிருந்தும் தொல்லைகள் அதிகமாக, பினா மாற்றலாகி மட்டக்கிளப்பிற்கு பின்வாங்கினார். புதிய பினாவாக ஜொனியன் சிறிபதியின் அப்பாவான ஷர்மா மாஸ்டர் பொறுப்பெடுத்தார்.


கொழும்பு இந்து கொமர்ஸ் பிரிவில் இரு வகுப்புகள் இருந்தன, 12C & 12E. எங்கட வகுப்பான 12Eக்கு திருமதி தங்கராஜாவும் 12Cக்கு செல்வி தங்கராஜாவும் வகுப்பாசிரியர்கள், பெடியளிற்கு பெரிய சுடுதண்ணி சின்ன சுடுதண்ணி. இரு வகுப்புகளும் பாடசாலையின் கோயிலிற்கு முன்னால் இருந்த கட்டிடத்தில் அருகருகே அமைந்திருந்தன. வகுப்பறைகளின் மேல், கல்லூரியின் பிரதான மண்டபம் இருந்தது.  இரு கொமர்ஸ் வகுப்பாரும் இணைந்து நடாத்திய அட்டகாசத்தால் எங்கள் வகுப்பை கொஞ்சம் தள்ளி வைத்து, இடையில் வேறொரு வகுப்பை புகுத்தி, குழப்படியை கட்டுபடுத்த எடுத்த முயற்சி படுதோல்வியில் முடிவடைந்தது.

கொமர்ஸ் பிரிவில் மட்டுமன்றி, மட்ஸ் பிரிவிலும் பரி யோவான் நண்பர்கள் நிறைந்திருந்தார்கள். ரமோ, நவத்தி, நந்தீஸ் என்று நெற்றியில் 4A எழுதிய பரி யோவான் மண்டைக்காய்கள்,  ஹாட்லியிலிருந்து வந்திருந்த கெட்டிக்காரன்களோடும் யாழ் இந்துவின் விண்ணன்களோடும் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி மண்ணில் தேற்றம் நிறுவிக் கொண்டு திரிந்தார்கள். 


பாடசாலை மாறியதால் மட்டுமன்றி அந்நியமான வாழ்விடமும், பழக்கமில்லாத புதிய பிரதேசமும், தீவிர பொலிஸ் கெடுபிடியும்  எல்லோர் முகத்திலும் ஒரு வித இறுக்கத்தை விதைத்திருந்தது. கொழும்பு இந்துவின் மாணவர்கள் கதைத்த கொழும்புத் தமிழை புரிந்து கொள்ளவே கொஞ்ச காலம் எடுத்தது. "மச்சான் கரி வேலை செய்யாதே ஹரித என்று சொல்லுறதில் வாற கரி என்றா என்னடா மச்சான்" என்று கேட்டு "செம நோண்டியான" சம்பவங்கள் "அம்பாணைக்கு" அரங்கேறின. "மச்சான், அந்த புள்ள இன்னிக்கு வத்தள பஸ்ஸில வந்தாடா, அங்கிட்டு இங்கிட்டு பார்த்திட்டு என்னை பார்த்து சிரிச்சாடா, சிராடா" என்று நித்தி கதையளப்பான். சின்ன பிள்ளை சிரிச்சா இவன் ஏன் பரவசப்படுறான் என்று நினைத்து நாங்க குழம்புவோம். 


கொழும்பு இந்துவின் 1992 பிரிவில் எங்கட 13E வகுப்பு தான் கலகலப்பான வகுப்பு. வகுப்பில் முக்கால்வாசி பேர் prefects, footballers, hockey players இல்லாட்டி ஏதாவது ஒரு சங்கத்தின் தலைகள். அந்த முக்கால் வாசி பேரும், தங்கராஜா டீச்சரின் முதல் பாடம் முடிந்து டாப்பு மார்க் பண்ணியதும், வகுப்பிலிருந்து வெளியேறி விடுவார்கள், சிலர் மதில் பாய்ந்து எங்கேயோ போய் விடுவார்கள். ரெஜிஸ்டரில் பெயர் இருந்தால் தான் பிரேமதாசவின் இலவச மதிய உணவு கூப்பன் கிடைக்கும். அந்த கூப்பனை கழிவு விலையில் விற்று வாற "சல்லி" தான் பலருக்கு பொக்கற் காசு.


வகுப்பில் மிச்சம் இருக்கிறவங்கள் எல்லாம்,  தெல்லிப்பழையில் பிறந்து இரு வருடங்களிற்கு முன்னர் கொழும்பில் காலடி எடுத்து வைத்த "கறுத்த கொழும்பான்" அமலனின் வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டும் என்றால்,  "பனங்கொட்டைகள்". மட்டக்களப்பிலிருந்து இடம்பெயர்ந்திருந்த கதாவும் தொண்டாவும் வகுப்பிலிருந்ததால், எங்கள் வகுப்பறையில் யாழ்ப்பாண தமிழும் மட்டக்களப்பு தமிழும், கொழும்பார் வகுப்பில் இல்லாத நேரங்களில், கொஞ்சி விளையாடும். 


கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் கொமர்ஸ் பிரிவில் படிப்பித்த ஆசிரியர்கள் அநேகர், அவரவர் பாடங்களில் பிரசித்தி பெற்ற ட்யூஷன் வாத்தியார். Logic என்றால் "ரம்போ" ராஜரத்தினம் மாஸ்டர், Commerce என்றால் செல்வநாயகம் மாஸ்டர், Accounts என்றால் பாக்கியநாதன் மாஸ்டர் என்று கொழும்பில் பிரசித்தி பெற்ற வாத்திமாரை இந்துவின் ஆசிரியர் அறையில் காணலாம், அவர்கள் வகுப்புகளிற்கு வருவது வெகு அரிது. ட்யூஷன் கற்பிக்காத திருமதி தங்கராஜா மட்டுமே அக்கறையாக பொருளியல் படிப்பித்தார், அதுவும் ட்யூஷனில் பிரபலமான நவ்பலை விஞ்சும் வண்ணம் படிப்பித்தார்.  தவணைப் பரீட்சை என்று வரும்போது இந்த ஆசிரியர்கள் தயாரிக்கும் வினாத் தாள்களும் அதை அவர்கள் திருத்தி புள்ளிகள் இடும் முறையும் அதியுயர் தராதரத்திலிருக்கும். இந்த நல்லாசான்களின் பரீட்சை தயார்படுத்தலே எங்களது ஆண்டில் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் கொமர்ஸ் பிரிவிலிருந்து பலருக்கு கம்பஸ் கனவு பலிக்க வழிகோலியது. 


வடகிழக்கிலிருந்து யுத்தம் காரணமாக இடம்பெயர்ந்து வந்த மாணவர்களை அரவணைத்து அவர்களின் வாழ்வை வளப்படுத்தியதில் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரிக்கு பெரும் பங்குண்டு. பாடசாலை செயற்பாடுகளில் எங்களையும் உள்வாங்கி, எங்கள் திறமைகளிற்கு புடம் போட மேடைகள் தந்து, எங்கள் வெற்றிகளில் களிகூர்ந்த கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி ஆசிரியர்களையும் நண்பர்களையும் வாழ்வில் மறக்கவே இயலாது. 


கொழும்பு இந்துவின் கொமர்ஸ் வகுப்பில் இடம்பெற்ற சில சுவாரசியமான சம்பவங்களும், பதற்றத்துடன் வாழ்ந்த எங்கள் வாழ்க்கையை பம்பலாக்கி நட்புப் பாராட்டிய நண்பர்களைப் பற்றிய நினைவுகளும்... அடுத்த பதிவில்


Friday, 17 February 2017

ரயிலில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு




யாழ்ப்பாணம் - கொழும்பு ரயில் பயணங்கள் எப்பவுமே இனிமையானவை, என்றும் நினைவில் நிற்பவை. சிறுவர்களாக இந்த ரயில் பயணங்களை அனுபவித்த நிகழ்வுகள் அடிக்கடி எண்ண அலைகளில் வந்து போகும். பாடசாலை விடுமுறை நாட்களை கழிக்க யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொழும்பு வந்து போன பயணங்கள் மனதில் பசுமையாக பதிந்து விட்டன. அரச உத்தியோகத்தர்களான அம்மாவிற்கும் அப்பாவிற்கும் கிடைக்கும் ரயில் warrant ஒரு வரப்பிரசாதம், அதுவும் மெயில் ரயிலில் berth கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை மறக்கேலாது. 


யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த காலங்களில், காலம்பற ஆறேகால் யாழ்தேவி பிடிக்க, அஞ்சரை மணிக்கு தேவன் அண்ணேயின் பழைய மொரிஸ் மைனர் கார் வரும். இளநீல நிற தேவன் அண்ணேன்ட காரில் போய், நிரம்பி வழியும் யாழ் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி, காங்கேசன்துறையிலிருந்து வரும் யாழ் தேவி ரயிலின் என்ஜினை பார்த்து பரவசப்பட்டு, அவசர அவசரமாக ரயிலில் ஏறி, தம்பியோடு யன்னல் கரை சீட் பிடிக்க சண்டை பிடித்து முடிய, நாவற்குழி பாலத்தை ரயில் கடகடவென கடக்கும். 


இந்த முறை யாழ்ப்பாணம் போவது என்று முடிவெடுத்ததும், அருள்மொழியிடம் சொல்லி ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே ஏசி ரயிலில் டிக்கெட் பதிவு செய்தோம். வெள்ளவத்தை ரயில் நிலையத்திலிருந்து ஏறலாம் என்றறிந்ததும் இன்னும் கொஞ்சம் பரவசம் அதிகமாகியது. அஞ்சு மணி சொச்ச ட்ரெயினிற்கு, நாலுமணிக்கு எழும்பி குளித்து வெளிக்கிட்டு, வெள்ளவத்தை ரயில் நிலையம் வந்திறங்கினால், கடற்கரை சத்தமும், ஒற்றை லைட்டும், தண்டவாளமும் வரவேற்றது. பிதுங்கி வழியும் சூட்கேஸுகளை ஏற்றி இறக்க, இடுப்பு முறியப் போகுது என்று யோசிக்க "அண்ணே உதவி வேணுமோ", வீதியில் நிறுத்தியிருந்த ஓட்டோவில் இருந்த ஆட்டோத் தம்பி உதவிக்கு வந்தான். 


இந்து மாசமுத்திரத்தின் அலைகள் மோதும் வெள்ளவத்தை ரயில் நிலையத்தில் அந்த அதிகாலை வேளையில் யாழ்ப்பாணம் செல்லும் கடுகதி ரயிலில், பிதுங்கி வழியும் சூட்கேஸுகளை காவிக் கொண்டு, "வெளிநாட்டுக்காரர்" என்று ஊர்ச்சனம் பார்வையால் முத்திரை குத்த, ரயிலிற்காக காத்து நின்றோம். சரியான 5:10ற்கு ரயில் வர, கிடுகிடுவென ரயிலில் ஏறி சூட்கேஸுகளை அடுக்க, மூச்சு வாங்கியது, ரயில் கொள்ளுபிட்டியை தாண்டிக்கொண்டிருந்தது.  யன்னல் கரை சீட்டை மனிசி ஆக்கிரமித்திருந்தா. விட்டுத் தரச்சொல்லி சமாதான பேச்சுவார்த்தைக்கு போவமா  இல்லை சண்டைக்கு போவமா என்று யோசித்து முடிய முதல், கொழும்பு கோட்டை ரயில் நிலையத்தில் ரயில் வந்து நின்றது. 


கோட்டை ரயில் நிலையத்தில் ராஜன் குடும்பமும் ஏறிக் கொள்ள, பயணம் களைகட்டியது. இருபத்தாறு ஆண்டுகளிற்கு பின்னர் கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கிய ரயில் பயணம், முன்னர் அப்பா, அம்மா, அம்மம்மா, பப்பாவோடு பயணித்தது ஞாபகத்தில் வந்தது. ரயில் புறப்பட்டு மருதானை தாண்ட, "மச்சான், ஒரு கோப்பி குடிப்பமாடா" என்று கேட்க, பிள்ளைகளும் எங்களோடு இணைய, ரயிலின் கன்டீனில் சுடச்சுட நெஸ்கஃபேயும் மாலு பாணும் சாப்பிட்டோம். கன்டீனில் பொலிஸ்காரனை கண்டு டென்ஷனாகி கோப்பியை மேசையில் ஊத்திப் போட்டு "ட்ரெய்ன் ஆட்டம் கூடவா இருக்குடா" என்று ராஜன் சமாளித்தான். 




கோப்பி குடித்து உற்சாகமான ராஜன், திரும்ப வந்திருந்து ஓடும் ரயிலில் தமிழ்ப் பாட்டு பாடத் தொடங்கினான். திறக்க முடியாத யன்னலிற்கு வெளியே பச்சை வயல்வெளிகளும், புத்தர் சிலைகளும், தென்னை மரங்களும், ரயில் கடவைகளில் மனிதர்களும் வழியனுப்பி வைக்க, குருநாகலும் வியாங்கொடவும் பொல்கஹவெலவும் தாண்டி யாழ்ப்பாணம் நோக்கி ரயில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. பள்ளி விடுமுறையாதலால் வெள்ளைச் சீருடையணிந்து வரப்புகளில் அன்னநடை பயிலும் சிங்களக் குமரிகளை காணவில்லை.

தலாவ ரயில் நிலையம் தாண்டியதும், நடுக் காட்டில் ரயில் நிறுத்தப்பட்டது. அழகான காலை வேளையில் மரங்கள் நிறைந்த காட்டில் ரயில் நிறுத்தப்பட, கதவை திறந்து படபடவென செல்ஃபி எடுத்து தள்ளினோம். கனநேரம் ரயில் நிற்க, இறங்கிப் போய் பார்த்தால், இரண்டு பெட்டிகளை இணைக்கும் அச்சாணி ஒன்றில் ஒரு பிளவு வந்திட்டுது என்று அவங்கள் கதைத்த சிங்களத்திலிருந்து விளங்கியது. ஒருவாறு அதைச் சரிக்கட்டிக் கொண்டு மெது மெதுவாக வந்து அநுராதபுரம் ரயில் நிலைத்தில் திரும்ப நிற்பாட்டி, மீண்டும் பழுதுபாரத்தார்கள். 


மதவாச்சி தாண்ட மண்வாசனை மனதில் மணந்தது. வவுனியா ரயில் நிலையத்தில் ரயில் நிற்க, வடையும் வாழைப்பழமும் தந்து வரவேற்றான் பள்ளிக்கால நண்பன் சுது சிறி. வன்னிக்காடுகளிற்கூடாக A9 வீதியை கொஞ்சிக் கொண்டு ரயில் பயணிக்க, ஜயசிக்குரு கால புளியங்குளம், கனகராயன்குளம், மாங்குளம் போன்ற இடங்கள் ஒவ்வொன்றாய் நினைவில் வந்து தொலைத்தன. பக்கத்து சீட்டிலிருந்த சிங்கள குடும்பம் வரைபடத்தை விரித்து வைத்து அடுத்து வரும் ஸ்டேஷனை எதிர்வுகூறி எரிச்சலை அதிகப் படுத்தினார்கள். 


கிளிநொச்சியை ரயில் அண்மிக்க பச்சை பசுமையான வயல்வெளிகள் கண்ணிற்கு விருந்தாகின. பாரிய சில தொழிற்சாலை கட்டிடங்களும் ஆங்காங்கே தெரிந்தன. கிளிநொச்சி ரயில் நிலையத்தில் சில நிமிடங்கள் தரித்து நின்ற ரயில், யாழ்ப்பாணம் நோக்கி வேகமெடுத்தது. ஆனையிறவு வெளியை ரயில் கடந்து தென்மராட்சிக்குள் ரயில் நுழைய, மொட்டை தென்னை மரங்கள் இருந்த இடங்களில் புதிய மரங்கள் துளிர் விட தொடங்கியிருந்தன. 


சாவகச்சேரி தாண்டி நாவற்குழி பாலம் கடக்க, கதவை திறந்து யாழ்ப்பாண காற்றை ஆசை தீர சுவாசித்தேன். தண்டவாளத்தை தொட்டு விடும் தூரத்தில் இருந்த வீடுகளை கடந்து வீறுடன் ரயில் யாழ்ப்பாண ரயில் நிலையத்தை ரயில் அடைந்தது. மீண்டும் மண்ணில் கால்பதிக்க உள்ளம் உவகையில் திளைக்க, கண்களின் ஓரத்தில் ஏனோ ஈரம் கசிந்தது. மண்ணைத் தொட்டு நெற்றியில் ஒற்ற, எங்கோ தூரத்தில் தாயகப் பாடலொன்று ஒலித்தது போலிருந்தது

இந்த மண், எங்களின்
சொந்த மண்







Friday, 10 February 2017

ஒரு நாள் ஜொனியன்ஸ்..



"டேய் என்ட நகைகளை  அடைகு வச்சு,  டொனேஷன் கட்டித் தான் உன்னை சென் ஜோன்ஸில் சேர்த்தனான்" அம்மா ஒவ்வொரு வருஷமும் மெல்பேர்ண் OBAயின் Dinner Dance வரும்போதும் மறக்காமல் ஞாபகப்படுத்துவா. 1977 இனக்கலவரத்திற்கு பின், மீண்டும் யாழ்ப்பாணம்  செல்ல முடிவெடுத்த போது, சென். பற்றிக்ஸில் படித்த என்னுடைய அப்பா எனக்கு தெரிந்தெடுத்தது சென்.ஜோன்ஸில் கொலீஜ். 

ஜொனியன்ஸிற்கு தங்கள் கல்லூரியின் மேல் பற்று கொஞ்சம் அதிகம். பரி யோவானின் தண்ணியில் என்ன இருக்கிறதோ தெரியாது, பள்ளிக்கூட வளாகத்தை விட்டு பிரிந்த பின்பும் பரி யோவான் நாட்களைப் பற்றி கொஞ்சம் அதிகமாகவே பீத்துவது ஜொனியன்ஸின் தனிச் சிறப்பியல்பு. ஜொனியன்ஸின் இந்த பீத்தலில் அதிகம் பாதிக்கப்படுவது ஜொனியன்ஸிற்கு வாழ்க்கைப்பட்ட புண்ணியவதிகளும் அவர்தம் பிள்ளைகளும் தான். 



விடுமுறை முடிந்து 2017ம் ஆண்டிற்கு பரி யோவான் மீண்டும் கல்விச் செயற்பாடுகளை ஆரம்பிப்பதற்கு சில நாட்களிற்கு முன்னர் கல்லூரி வளாகத்திற்கு சென்றிருந்த போது, அதிபர் வண. ஞானபொன்ராஜாவை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. "சேர் என்ட பெடியங்களை ஒரு நாள் ஸ்கூலில் கொண்டு வந்து படிக்க விடவா" என்று எனது பள்ளியில் என்னுடைய பெடியள் படிக்க வேண்டும் என்ற நிறைவேறாத ஆசையை, ஒரு நாளுக்கேனும் நிறைவேற்ற அடித்தளம் போட்டேன். "தாராளமாக, புதன்கிழமை காலம்பற கூட்டிக்கொண்டு என்ட officeற்கு வாரும்" பிரின்ஸிபல் பச்சைக் கொடி காட்டினார். 


கல்லூரிக்கால் வெளிக்கிட்டு, பிரதான வீதியில் வலப்பக்கம் திரும்பி சைக்கிளை மிதிக்க பஸ்தியான் சந்தியில் அண்ணா நிற்கிறார். அண்ணா என்று எல்லோராலும் அன்பாக அறியப்பட்ட SJC89 batch பிரதீபன், பஸ்தியான் சந்தியில் பள்ளிச் சீருடைக் கடையொன்றை நடாத்துகிறார். புதன்கிழமை என்னுடைய பெடியள் கல்லூரிக்கு போக போகும் கதையை சொல்ல, "நாளைக்கு வாரும் உமக்கு 10% discount போட்டு தாறன், நானில்லாட்டி ownerன் friend என்று சொல்லும் தருவினம்" என்றார். 


"Boys, you are going to St. John's for one day" வீட்ட போய் பெடியளிடம் சொல்ல "what...oh no.. we are supposed to be on holidays" அவங்கள் ஆர்ப்பாட்டத்தில் இறங்க, "உமக்கென்ன விசரா" மனிசி ஆட்டிலறிகளை முன்னரங்கிற்கு நகர்த்திச்சு. "Just do it for me will you, this is appa's dream" உணர்வுகளை வார்த்தைகளாக கொட்டி, கொள்கையில் உறுதியாக நிற்க ,ஆர்ப்பாட்டம் அடங்க, ஆட்டிலறி பின்வாங்கியது.


புதன்கிழமை காலம்பற, அண்ணாவின் கடையில் வாங்கின புத்தம் புதிய வெள்ளை ஷேர்ட்டும் நீல காற்சட்டையும் அணிந்து, school bagல் தினேஷ் வெதுப்பக ரோல்ஸும்  தண்ணிப்போத்தலும் அடைத்து, பரி யோவானில் ஏற்கனவே படிக்கும் தங்கள் மச்சான் வேணிலனுடன் யாழ் பரி யோவான் செல்ல புறப்பட்டார்கள் என்னுடைய செல்வங்கள்.


இருவரையும் தோளில் அணைத்து பரி யோவானின் அந்த கம்பீரமான பிரதான வாயில் வளைவிற்கூடாக கல்லூரிக்குள் காலடி வைக்க, மெய்யாகவே மெய் சிலிர்த்தது. கனவை ஒரு நாளுக்கேனும் நனவாக்கிய கர்த்தரிற்கு மனதுக்குள் நன்றி சொல்லி விட்டு, அலுவலகத்தற்குள் நுழைய பிரின்ஸிபல் நிற்கிறார். "வாரும் வாரும், எங்க அவங்கட college tie" ஒரு நாளுக்கேணும் விதிகளை தளர்த்த அவர் தயாராக இருக்கவில்லை. ஒஃபிஸில் ரெண்டு புத்தம் புது tie வாங்கி, அணிவித்து விட்டேன். 


இருவரையும் தன்னருகில் அழைத்து அவர்களிற்காக ஜெபித்து ஆசீர்வதாம் அளித்து விட்டு, "கோபி, இவரை Year 8லும் இவரை Year 6லும் கொண்டு போய் விடும், Old Boyட பிள்ளைகள் ஒரு நாள் படிப்பினம் என்று class teacherற்கு சொல்லும்", ஏதோஅலுவலாய் அலுவலகத்திற்கு வந்த கோபியின் கையில் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. Library அடியில் கோபி இளையவனை தோமஸிடம் பொறுப்பு கொடுத்துவிட்டு, மூத்தவனை அருளானந்தம் ப்ளொக்கின் மேல்மாடி நோக்கி அழைத்துச் சென்றார். கோபியும் தோமஸும் SJC95 batchகாரன்கள், டொக்டர் சிறியின்ர குறூப். பள்ளிக்கூடத்தில் படித்த காலத்தில் பழைய மாணவர்களின் பிள்ளைகளிற்கு கல்லூரியில் எப்போதும் ஒரு தனிக்கவனிப்பும் முன்னுரிமையும் இருக்கும், இன்று நமக்கும் அது கிடைத்தது மகிழ்ச்சி.


மூத்தவன் நான் படித்த 11B வகுப்பறையில் போய் அமர, சின்னவன் memorial hostel இல் இயங்கும் வகுப்பறையில் போய் அமரந்தான். முதல் மணியடிக்க எல்லோரும் serviceற்கு போனாங்கள். அது முடிய assemblyயும் இரண்டு பாடங்களும் நடந்து இடைவேளைக்கு மணியடித்தது. கல்லூரியின் மைதானத்தில் பரி யோவான் U19 அணி, ஸ்கந்தா அணியை துவம்சம் செய்து கொண்டிருந்தது, ஒரு கட்டத்தில் 4/8 என்ற நிலையில் ஸ்கந்தா பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தது. 


இடைவேளை நேரம் மைதானத்திற்கு  மட்ச் பார்க்க வந்த மூத்தவனை யோகதாஸின் மகன் அடையாளம் கண்டு கதைத்துக் கொண்டிருந்தான். சின்னவனை சுற்றி ஒரு சிறு கூட்டம் கூடியிருந்து பேட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  இருவரும் கொண்டு போன சாப்பாட்டை ஒரு பிடி பிடித்திருந்தார்கள், சாப்பிடாமல் போனா அம்மா கத்துவா என்று  அவங்களிற்கு யாழ்ப்பாணத்திலும் மறக்காமலிருந்தது. 


இடைவேளை முடிய, athletics selctionற்கு மாணவர்கள் மைதானத்திற்கு அழைத்து வரப்பட்டார்கள். "அண்ணே உங்கட பெடியளிற்கு நீங்க Handy House என்று தெரியும், அவங்கள் Handy House ஓட போய்ட்டாங்கள்" கன்டீன் பக்கம் வந்த தோமஸ், சொல்லி விட்டுப் போனார். பள்ளிக்கூடம் முடிய மீண்டும் பெடியளை கையை பிடித்து அழைத்து கூட்டி வர மனதில் சந்தோஷமாக இருந்தது.   புலம்பெயராமல் இருந்திருந்தால் வாழ வேண்டிய வாழ்க்கையை ஒரு நாளேனும் வாழ்ந்து கழித்த நிறைவோடு மீண்டுமொரு முறை கல்லூரியின் பிரதான வாயில் வளைவு கடந்து வந்தேன். 

தாயகத்திற்கு விடுமுறை காலங்களில்  போகும் போது பிள்ளைகளிற்கு நாங்கள் கொடுப்பது நினைவுகள் தான். நாங்கள் வாழ்ந்த மண்ணில் பிள்ளைகளோடு மீண்டும் வலம் வரும்போது நாங்கள் சிறுவர்களாய் வாழ்ந்த கால நினைவுகளும் மனிதர்களும் எங்கள் கண் முன் வலம் வருவார்கள். அந்தக் கால நினைவுகளை பிள்ளைகளோடு கதைக்கும் போது ஏற்படும் ஆனந்தத்திற்கு அளவேயில்லை. அந்த அனுபவத்தையும் ஆனந்தத்தையும் தான் நனவிடை தோய்தல் என்று இலக்கியவாதிகள் வர்ணிப்பார்களோ? 

தாயகப் பயணங்கள்..
நினைவுகளைத் தேடி
கனவுகள் காணவும்
கனவுகள் நனவாகவும்

Friday, 3 February 2017

மண்ணுக்காக




கிளிநொச்சி.. பெயரை கேட்டதுமே மனதில் ஒரு ஏக்கம் வரும். விடுதலைப் புலிகள் கோலோச்சிய காலத்தில் கிளிநொச்சிக்கு சென்று வந்தவர்கள், இன்றும் கிளிநொச்சியை கடக்கும் போது, அந்தக் காலத்தில் கண்டி வீதியின் இருமருங்கிலும் இருந்த காவல் துறை அலுவலகத்தையும், தமிழீழ நீதிமன்றத்தையும், சமாதான செயலக ஒழுங்கையையும், பாண்டியன் சுவையகத்தையும் மனக்கண் முன் கொண்டு வராமல் கிளிநொச்சி கடக்க மாட்டார்கள். 


யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கண்டி வீதியில் கிளிநொச்சி நோக்கிச் சென்று ஆனையிறவு வெற்றிச் சின்னங்களை பார்த்து கவலையை வளர்த்து கொள்வதை தவிர்க்கவும், சங்குப்பிட்டி பாதையின் அமைதியான அழகிற்காகவும், கைதடியிலிருந்து பூநகரி சென்று அங்கிருந்து பரந்தன் சந்தியை அடைந்து,  கிளிநொச்சி நகரை அடைந்தோம். காலை வெய்யில் ஏறிக் கொண்டிருந்த அழகிய பொழுதில், கிளிநொச்சி பழைய கச்சேரிக்கு அண்மையில் இயங்கும் அம்மாச்சி உணவகத்தில் தம்பி தீபச்செல்வனின் வரவிற்காய் காத்திருந்த சில கணங்களில், அந்தப் பழைய கட்டிடங்கள் கண்முன் ஓடி மறைந்தன.


வடமாகாண விவசாய அமைச்சின் முன்னெடுப்பில் பாரம்பரிய உணவுகளை சுடச்சுட தயாரித்து வழங்கும் உணவகமாக அம்மாச்சி உணவகம் இயங்குகிறது. போரில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களால் நடாத்தப்படும் இந்த உணவகத்தில் பரிமாறப்படும் உணவுகள் நாவிற்கு சுவையானது மட்டுமல்ல உடலிற்கு ஆரோக்கியமானதும் கூட. ஒரு கரையில் பழச்சாறும் கஞ்சியும், அதற்கடுத்து சுடச்சுட அப்பமும், அங்கால தோசை மற்றும் குரக்கன் ரொட்டி என்று எந்த நேரமும் படு சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது அம்மாச்சி உணவகம். 

குரக்கன் ரொட்டியும் சம்பலும் சாப்பிட்ட உறைப்பை போக்க மோதகத்தையும் சாப்பிட்டு தேத்தண்ணியும் குடித்து விட்டு, தம்பி தீபச்செல்வன் நெல்லிக்காய் ஜூஸ் குடித்ததை பார்த்து கெலிப்பட்டு, அதையும் வாங்கி குடிக்க வயிறு தான் நிரம்பியது, மனம் அமைதியிழந்திருந்தது. தம்பியிடம் விடைபெற வீதிக்கு வர, அண்ணே ஒருத்தர் வீதியோரத்தில் தனது சைக்கிளை நிறுத்தினார், இடக்கையில் ஒரு நிரந்தர பிளாஸ்டர். அவருடைய இடக்கை செயற்படாது என்பது அவர் சைக்கிளை பிடித்த விதத்திலிருந்து புரிந்தது. 

"அண்ணே என்ன உங்கட காணியை விட்டிட்டாங்களாம்" தீபச்செல்வன் கேட்டார் 

"ஓமடா தம்பி, ஆனா அதுக்க யாரோ போய் கொட்டில போட்டிட்டாங்கள்.. எழுப்புறது பெரும்பாடாய் கிடக்கு" களைத்து விழுந்த முகத்தில் ஆற்றாமையின் அடையாளங்கள் நிறைந்திருந்தன.

"எல்லாம் போராளி குடும்ப மாவீரர் குடும்ப காணியெல்லோ" தம்பியின் குரலில் கவலை குடியேறியது.

"ஓமடா.. அதான் உப்பிடி செய்தவங்கள்... காணியை விடப் போறாங்கள் என்ற அறிவிப்பு வர முதல் உவங்கள் எங்கட ஆக்கள் சேர்ந்து காசை வாங்கிக் கொண்டு யாரோக்கோ சொல்லி போட்டாங்கள்.. அவங்கள் இரவோடு இரவா இடத்தை பிடிச்சு கொட்டில் போட்டிட்டாங்கள்" சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு அதில் கொழுவியிருந்த ஒலைப் பையொன்றை வலக்கையால் கழற்றினார்.


"உங்களிட்ட ஆவணங்கள் இருக்கு தானே" நியாயம் பேச வெளிக்கிட்டார் தம்பி தீபச்செல்வன் 

"அது இயக்கத்தின்ட பத்திரமாம், இப்ப செல்லாதாம், பன்னிரெண்டு குடும்பம் தம்பி, எல்லாம் அந்தரப்படுதுகள்.. அறுவார் அவங்கள் காணியை விட்டாலும் எங்கட சனியன்கள் குறுக்கால நிற்குதுகள்.. நான் வாறன்" ஏக்க பெருமூச்சோடு கிடைக்ககாத நீதி தேடி அரச அலுவலகமொன்றை நோக்கி அண்ணே சென்று கொண்டிருந்தார். 

"கடற்புலிகளின் தளபதி அண்ணே இவர், கடைசி சண்டையில் காயம்.. புனர்வாழ்விற்கு போய் 2014ல் தான் விட்டவங்கள், ரெண்டு பிள்ளைகள், ஒரு உதவியும் இல்லை" தம்பி தீபச்செல்வன் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். 

தம்பி தீபச்செல்வனிடம்  விடைபெற்றுக் கொண்டு வாகனத்தை நோக்கி வர, வீதியில் ஒரு வயதான அம்மா நான்கு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு சிறுமியுடன் ஒரு மரத்திற்கு கீழ் கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தா. 

"வணக்கம் அம்மா.. எப்படி இருக்கிறியள்" ஏனோ அவாவுடன் கதைக்கோணும் போல இருந்தது.

"என்னத்தை சொல்ல ராசா" அம்மாவின் கண்களில் கண்ணீர் முட்டியது.

"ஏனம்மா என்ன பிரச்சினை" ஆறுதலளிக்க கேட்டேன்.

"ஆமி வீட்ட எங்கட காணியையல்லோ ஆரோ குறுக்கால போவார் வந்து பிடிச்சிருக்கிறாங்கள்" சைக்கிளில் வந்த அண்ணன் சொன்ன பாதிக்கப்பட்ட பன்னிரு குடும்பங்களில் அம்மாவும் ஒருத்தி, இரு மாவீரர்களின் தாய், நிர்க்கதியாய் ரோட்டில். 

" இந்த சின்ன பிள்ளை யாரு அம்மா" பக்கத்தில் ஒரு குச்சியை வைத்து மண்ணில் கீறி விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுமியை காட்டி கேட்டேன்.

"அது பக்கத்து வீட்டிலிருந்த பெட்டையின் பிள்ளை, பெத்து இரண்டாம் கிழமை பிள்ளையை கிணற்றுக்குள் போட்டிட்டு அவள் ஆரோடோ ஓடிட்டாள்.. நான் தான்  தான் தம்பி எடுத்து வளர்க்கிறேன்" ஆற்றாமையின் மத்தியிலும் பிறருக்கு உதவி செய்யும் அம்மாவின் அருமையான மனம் அவரின் வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்டது. 

"பிழைப்புக்கு என்னம்மா செய்யுறியள்" எங்களிற்கு பக்கத்தில் வந்து நின்ற ஆமி ட்ரிக்கிலிருந்து இறங்கிய சிவில் உடை தரித்த இராணுவ சிப்பாய்கள், அரச வங்கியொன்றை நோக்கி சென்றார்கள்.

"அவங்களுக்கு இன்றைக்கு சம்பள நாள் தம்பி" அம்மா குசுகுசுத்தா. "பிழைப்பு தம்பி... கோயில் வாசலில் கச்சான் வித்து வாற வருமானத்தில் தான் ஓடுதுடா".

"காணியை திருப்ப எடுக்க என்ன செய்ய போறீங்க" அம்மாவின் கையிலிருந்த பனையோலை பையில் பொலித்தீனால் மூடப்பட்ட ஆவணங்கள் எட்டி பார்த்தன.

"விட மாட்டம் தம்பி, இன்றைக்கு பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களை சந்திக்க வரச்சொல்லி அறிவித்தல் வந்திருக்கு, அதான் வந்தனான்.. இந்த மண்ணுக்காக தானே தம்பி என்ர செல்வங்கள் தங்கட உயிரையே கொடுத்தவங்கள், அவங்களை..." கண் முட்ட கண்ணீர் பிரவாகம் எடுக்க அம்மா அழுதா. பக்கத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுமி அம்மா அழுவதை கண்டதும் ஓடிவந்து அம்மாவின் கால்களை கட்டிபிடித்தது. 

அந்தந்த கிராம மக்கள் ஒன்றிணைந்து தமது நிலத்தை மீட்க நடாத்தும் போராட்டங்களிற்கு வெளியேயிருந்து ஒருங்கிணைத்தளவிலும் பரந்தளவிலும் ஆதரவு கிடைக்காமலிருக்கிறது. இன்றும் கேப்பாப்புலவில் மண்ணுக்காக சனம் வீதியில் இறங்கி இரவிரவாக போராடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

யுத்தம் முடிந்து ஏழாண்டுகளாகியும் தமிழர் ஆதரவில் நல்லாட்சி அமைந்து இரண்டாண்டுகள் ஆகியும், இராணுவம் ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கும் நிலங்களின் விடுவிக்காமை தமிழ் மக்களின் பிரதான பிரச்சினையாகவே இருக்கிறது. தாய் மண்ணுக்காக இன்னுயிர்களை தியாகம் செய்து போராடிய இனம், யுத்தம் முடிவடைந்த பின்னும் மண்ணுக்காக அரசாங்கத்துடன் போராடிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதேவேளை அரசு விடுவிக்கும் இடங்களை சுருட்டும் எம்மவர்களையும் அதற்கு துணை போகும் அரச அதிகாரிகளையும் என்ன செய்யலாம்? 

அன்று மண்ணுக்காக மரித்தோம்
இன்று மண்ணுக்காக மல்லுக்கட்டுகிறோம்