Friday, 17 November 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: துரத்தும் நிழல்



“ஒரு காலத்தில எங்கட அப்பப்பாமார் அம்மம்மார் செத்து போறதை பார்த்தம்.. பிறகு எங்கட அப்பாமார் போச்சினம்.. இப்ப எங்களோட படிச்சவங்களே சாகிற காலம் வந்திடுச்சு மச்சான்”

பரி யோவான் கல்லூரியில் எங்களோடு LKG வகுப்பில் இணைந்த நகுலனின் மரணச் செய்தியை பகிர்ந்து கொண்ட போது, மேற்கண்டவாறு ஏஞ்சல் சொன்ன செய்தியில் சோகம் மட்டுமல்ல நிதர்சனமும் நிறைந்திருந்தது. 

யாழ்ப்பாணம் பிரதான வீதியில், கண்டி வீதி ஆரம்பமாகும் முனையில் இருக்கும் பரி யோவானின் ஆரம்பப் பிரிவின் வாசல் தாண்டி உள்ளே வந்தால் எங்களுடைய LKG வகுப்பு இருக்கும். எங்களுடைய முதலாவது ஆசிரியை, Lewis miss. எங்கள் வகுப்பில் 38 பெடியள் இருந்ததாக ஞாபகம். அந்த வகுப்பில் இருந்த உயரமான வெள்ளைப் பெடியன் தான் நகுலன்.

அந்த ஆண்டு நிகழ்ந்த Parents Dayயில் இலங்கையில் வாழும் சமூகங்களை பிரதிபலிக்கும் ஒரு நாடகத்தில் எங்கள் வகுப்பு கலந்து கொண்டது. அந்தந்த சமூகத்தை பிரதிபலிக்கும் உடைகளணிந்து நாங்கள் மேடையேறினோம். எனக்கு சிங்கள குடும்பத்தில் மகன் வேடம், நகுலன் தான் இலங்கை மாதா, இலங்கை வரைபட கட்டவுட்டிற்குள் குந்திக் கொண்டிருப்பான். 



பள்ளிநாட்களிலும் அதன் பிறகும் நகுலனோடு நெருங்கிப் பழகவில்லை, அதற்கான சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளும் வாய்க்கவில்லை. “எங்கட வகுப்பின் முதலாவது monitor அவனாகத் தானிருக்கும்” என்று கேர்ஷன் சொன்னான், அதனால் தான் எட்டி நின்றேனோ தெரியவில்லை. 

“மச்சான் உனக்கு ஞாபகமிருக்கா, நகுலனும் அவனுடைய cousin சுரேந்திராவும், ஒரு Cadillac காரில் தான் பள்ளிக்கூடத்திற்கு வாறவங்கள்” சத்தியரூபன் நினைவூட்டினான்.
“யாழ்ப்பாணத்திலிருந்த ஓரே ஓரு Cadillac கார் அவங்களிடம் தானிருந்தது” சத்தியரூபன் அளந்து கொண்டே போனான், விட்டால்  Cadillac காரை பிரிச்சு மேய்வான்.



1983 ஜூலை கலவரத்தின் பின்னர், தென்னிலங்கையிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து வந்து மாணவர்களை உள்வாங்க, எங்கள் வகுப்பு பிரிக்கப்பட்டு, புதிய மாணவர்களோடு கலக்கப்பட்டது. “Peto Hallன் கன்டீன் பக்கமிருந்த அறையில் இருந்த எங்கட வகுப்பில் தான் நகுலன் இருந்தவன் மச்சி” என்று நிரூபன் WhatsApp groupல் தனது நினைவை பதிவு செய்தான். 

பரி யோவான் ஆரம்பப் பிரிவு விளையாட்டுப் போட்டிகளில், Pargiter இல்லத்தின் அணித் தலைவராகவும், Primary school Prefect ஆகவும் நகுலன் விளங்கினான். பார்க்க அமைதியாக இருந்தாலும் நகுலனும் குழப்படிக்காரன் தான். 

“அவன்ட முகத்தில கோவமே பாத்ததில்ல மச்சான்” நித்திரையால் எழும்பின செந்தில், நகுலன் பற்றிய தனது ஞாபகத்தை பகிர்ந்தான். “நானும் அவனும் இடைவேளைகளில் பவிலியன்ல நின்று Old Parkல் இயக்கம் training எடுக்கிறத பாக்கிறனாங்கள்..அவனிடம் எப்போதும் ஒரு கொமிக்ஸ் புத்தகம் இருக்குமடா” என்றுவிட்டு, நகுலன் தனக்கு சொன்ன பகிடிகளை செந்தில் பகிர்ந்து கொண்டான் 

நாங்கள் O/L சோதனை எடுக்க முதலே, நகுலனும் அவனது மச்சான் சுரேந்திராவும், கனடாவிற்கு புலம்பெயர்ந்து விட்டார்கள். கல்வியங்காட்டிலிருந்து ஒன்றாக பாடசாலைக்கும் டியூஷனிற்கும் போய் வரும் நகுலனும் சுரேந்திராவும் ஒன்றாகவே புலம்பெயர்ந்தார்கள்.

கனடாவிற்கு இடம்பெயர்ந்த பின்னர், இருவரும் எங்கள் வகுப்பு நண்பர்களோடு ஏனோ விலத்தியே நடந்தார்கள். எங்கள் SJC92 நண்பர்களின் ஒன்றுகூடல்களிலும் கலந்து கொள்ள விரும்பாமல் தனித்தே வாழ்ந்தார்கள்.

இந்த ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், லண்டனில் சுரேந்திரா மாரடைப்பால் காலமான செய்தி எங்களை எட்டியது. “இவன் எப்படா லண்டன் வந்தவன்.. எங்களிற்கு தெரியாதே” என்று லண்டன் நண்பர்கள் சிலர் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

சுரேந்திராவின் செத்த வீட்டில் கலந்து கொள்ள கனடாவிலிருந்து நகுலன் பறந்து வந்தான். தனது அன்பு மச்சானிற்கும் நெருங்கிய நண்பனிற்கும் கண்ணீர் மல்க பிரியாவிடை கொடுத்து உரையாற்றினான். செத்த வீட்டிற்கு வந்திருந்த பள்ளிக்கால நண்பர்கள் அனைவரையும் இறுகத்தழுவி விடைபெற்றான். “மச்சான், WhatsAppற்கு வாடா” என்று சிறிசெல்வா கூப்பிட, எங்கட WhatsApp குறூப்பில் இணைந்து ஒருமுறை ஹலோவும் சொன்னான்.

பலமுறை நகுலனிற்கு அழைப்பெடுத்து கதைக்க வேண்டும் என்று வந்த எண்ணம் “அவனுக்கு என்னை ஞாபகம் இருக்குமோ தெரியாது” என்ற தயக்கத்தில் அடிபட்டு போனது. சுரேந்திராவை ஆண்டவரிடம் அனுப்பி விட்டு கனடா திரும்பிய நகுலனை தாக்க, கொடிய புற்று நோய் காத்திருந்தது.

“மச்சான், நகுலனின் நிலைமை சரியில்லை, கன காலம் இருக்க மாட்டான்” என்று ஓகஸ்டில் நல்லூர் திருவிழாவிற்கு யாழ்ப்பாணம் போன நேரம் டாக்குத்தர் கோபி  சொன்னான். “வாவென்றா நகுலனை போய் பார்ப்பம்.. ஹொஸ்பிடலில் இருக்கிறான்” கனடா போன போதும் ஷெல்டன் அழைத்தான். “அவனுக்கு என்னை ஞாபகமிருக்காதுடா.. இந்த நிலையில் அவனை பார்க்க விரும்பேல்ல” மீண்டும் தயக்கம் ஆட்கொண்டது. 

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை டொரோன்டோ மருத்துவமனையில் தனது இறுதி நாட்களை கழித்துக் கொண்டிருந்த நகுலனை, ஷெல்டன், நகு, கஜன், ‘கிளி’ சுரேஷ் மற்றும் கிறிஸ் போய்ப் பார்த்தார்கள். கண்கள் திறக்க முடியாமல் படுத்திருந்த நகுலனின் கரங்களைப் பிடித்து ஷெல்டன் ஜெபிக்க, “Thanks machan” என்று நகுலன்
அனுங்கலாகச் சொன்னானாம்.

“மரணம், எமது வாழ்வு முழுவதும் கூடவேயிருந்து துரத்துகின்ற நிழல்” என்று தம்பி ஜேகே எங்கோ பதிவு செய்திருந்தார். உண்மை தான், அன்று எங்கள் அம்மம்மாமாரையும் பின்னர் அப்பாமாரையும் துரத்திய நிழல் இன்று நண்பர்களையும் விழுங்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. 

ஒன்றாய் பாடசாலைக்கு வந்து, ஒன்றாய் ட்யூஷனிற்கு போய், ஒன்றாய் கனடாவிற்கு புலம்பெயர்ந்த இரு நல்ல நண்பர்களை, மரணம் எனும் அந்த கொடிய நிழல் ஒரே வருடத்தில் காவு கொண்டுள்ளது. 

“மச்சான், அடுத்த batsman யாரோ தெரியாதுடா” என்று யாரோ ஒருத்தன் WhatsAppல் போட்ட message,  வாழும் வாழ்க்கையின் மகத்துவத்தையும் ஆண்டவரின் ஆசீர்வாதங்களையும் மீண்டும் ஒரு முறை உணர்த்தியது. 

Friday, 10 November 2017

முதல் முதலாக... கம்ப்யூட்டர்



1995ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் முதல் முறையாக வேலை செய்யத் தொடங்கிய நாள் தான் கம்ப்யூட்டரை முதன் முதலாக தொட்ட நாள்.  கொழும்பு Vauxhall வீதியில் அமைந்திருந்த ஒரு பழைய கட்டிடத்தில் தான் அப்போது Aitken  Spence நிறுவனத்தின் நிதிப்பிரிவு இயங்கியது. அந்த பழைய கட்டிடத்தின் ஒதுக்குப்புறமான அறையில் இயங்கிய Corporate Planning Unitல், இருந்த பழைய மர மேசையில், என்னைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டும், கர புர என்று சத்தம் போட்டும் பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தது.. அந்த வெள்ளைக் கம்ப்யூட்டர்.


அதற்கு முதல் கம்ப்யூட்டரை ரெண்டே ரெண்டு தரம் தான் கண்ணால் பார்த்திருக்கிறேன். முதல் முறை, பரி யோவான் கல்லூரியில் முதன் முறையாக கம்ப்யூட்டர் கொண்டு வரப்பட்ட போது, ஒவ்வொரு வகுப்பிற்கும் கம்ப்யூட்டர் அறிமுகம் அரங்கேறியது. Dining Hallல் வைக்கப்பட்டிருந்த கம்ப்யூட்டரை, ராஜராஜேஸ்வரன் மாஸ்டர், “இது தான் CPU, இது தான் mouse, இது தான் keyboard” என்று அறிமுகப்படுத்தி, “இதில தட்டினால் இதில வரும்” என்று ஒரு சிறு Demoவும் காட்டினார். நாங்களும் எட்ட நின்று பார்த்து புளங்காகிதம் அடைந்து விட்டு, பிற பாடசாலை நண்பர்களிற்கு புளுகிக் கொண்டு திரிந்தோம். ஜொனியன்ஸ் என்றாலே புளுகு தானாக வரும் தானே. 

இரண்டாவது முறை கம்ப்யூட்டர் கண்டது CIMA படிக்கும் போது IAS கரும்பலகையில். “In the UK...There is a supermarket” என்று நூறாவது முறையாகத் தொடங்கி, ITM படிப்பித்த ஆனந்தகுமார், கம்ப்யூட்டர் படம் கீறி ஃபிலிம் காட்டிய போது தான், ஆஹா இது தானா கம்ப்யூட்டர் என்று ஒரு கணம் கிலாகித்து விட்டு, மறுகணம் பின்வாங்கிலிருந்த நாங்கள் முன் வாங்கிலிருந்த பெட்டைகளை ரசித்துக் கொண்டுருந்தோம், காலியை நோக்கி கடுகதி ரயில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 

வேலையில் முதல் நாள்,  “பய வென்ட எபா (பயப்பிட வேண்டாம்)” என்ற கனிவான குரல் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்க்க, மீசை வைத்த குழந்தை முகம் ஒன்று ஆதரவாய் சிரித்துக் கொண்டே பக்கத்தில் நின்றது. “மங் மென்டிஸ்.. மெந்தா கியலா மேகொல்லங் மாவ கதாகரணே (நான் மென்டிஸ்.. இவர்கள் என்னை மெந்தா என்று அழைப்பார்கள்)” என்று தன்னை அவர் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

அன்றிலிருந்து கம்ப்யூட்டரை பொறுமையாக எனக்கு கற்றுத்தந்தது மெந்தா தான். எங்கோ ஒரு பிரிவில் பியூனாக வேலை செய்த மெந்தாவை, எங்களுடைய Boss, கம்ப்யூட்டர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட போது அதை கற்க வைத்து, மெந்தாவின் வாழ்வை மேம்படுத்தியிருந்தார். எங்களுடைய Boss Aitken Spence நிறுவனத்திலிருந்து ஓய்வு பெறும் வரை மெந்தா தான் அவரது computer specialist. 

அந்தக் காலத்தில் அன்றாடம் வேலை செய்ய நாங்கள் பிரதானமாக இரண்டு applicationsஐ பாவித்தோம். Analysis செய்யவும் budgeting & forecasting செய்யவும் பாவித்தது Lotus 123. இன்றைய MS Excelற்கு முன்னோடியே இந்த Lotus 123 தான். Lotusல் பழகிய பழைய சில கெட்ட பழக்கங்கள் ஆண்டுகள் கடந்தும் Excel பாவிக்கும் போதும் தொடர்வது தனிக்கதை. அறிக்கைகள் தயாரிக்க பயன்படுத்தியது Word Perfect.

மெந்தாக்கு இங்கிலீஷ் துண்டற வராது. இங்கிலீஷ் தெரியாமல் எப்படி கம்ப்யூட்டர் படித்தீர்கள் என்று கேட்டால், கையை விரித்து வானத்தை காட்டி விட்டு சிரித்துக் கொண்டே போய் விடுவார். நிறுவனத்தின் IT பிரிவில் இருந்தவர்களே சில நேரங்களில் சந்தேகம் தீர்க்க மெந்தாவை intercomல் அழைப்பார்கள்.

Lotus 123ல் இருந்த சிக்கலான “If formulae” முதலில் மண்டைக்குள் ஏறவேயில்லை, போடப் போட பிழைத்துக் கொண்டேயிருந்தது. Training manualஜ வாசித்து வாசித்து பார்த்தாலும் புரியவேயில்லை. ஒரு நாள் மெந்தா தான் வடிவாக சொல்லித் தந்தார். “மேக்க.. நத்தங்.. மேக்க... எச்சராய் (இது இல்லாட்டி இது.. அவ்வளவு தான்). இன்றும் Excelல் @If போடும் போது, மெந்தா நினைவில் வருவார், பக்கத்தில் நின்று “மேக்க.. நத்தங்.. மேக்க... எச்சராய்” சொல்லுவார். 

மெந்தா மட்டுமே பாவித்த application, Harvard Graphics. அந்தக்காலத்தில் Lotus 123ல் இருந்த graphs அவ்வளவு சரியில்லாத படியால், எங்களது நிறுவனம் Harvard Graphics பாவித்தது. சனிக்கிழமைகளில் வேலைக்கு போனால் மெந்தா எனக்கு Harvard Graphics சொல்லித் தருவார். 

வெள்ளவத்தையில் 32nd laneல் இயங்கிய  ஒரு கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி நிறுவனத்தில் சுதர்ஷன் அண்ணாவோடு dBase படிக்க போனேன். dBase படித்தது ஞாபகமில்லை ஆனால் சுதர்ஷன் அண்ணா அடித்த சிக்ஸர்களை இன்னும் மறக்க முடியவில்லை. CIMA முடித்து விட்டு ACS அல்லது BCS படித்தால் நல்லம் என்று சிலர் சொன்னார்கள், ஆனால் படிக்க தான் வசதியும் நேரமும் வாய்க்கவில்லை. 

ஒவ்வொரு மாதம் முடிந்து  ஏழாம் நாள், Aitken Spence குழுமத்தின் நிறுவனங்களின் நிதிக் கூற்றுக்கள் floppy disketல் மெந்தாவிற்கு வரும். Email அறிமுகமாகாத அந்தக் காலத்தில் எல்லாமே floppyயில் தான் ஓடித்திரியும். மெந்தா அந்த floppy disketல் உள்ள தரவுகளை தரவிறக்கம் செய்து எங்களிற்கு தருவார், நாங்கள் அவற்றை அலசி ஆராய்ந்து அறிக்கை தயாரிப்போம். பேப்பர் வடிவில் இருந்த ACMA விண்ணப்பத்திற்கான Experience summaryயை அழகாக Word Perfectல் வடிவமைத்து தந்ததும் மெந்தா தான். 

20 ஆண்டுகளில் வேலைத்ளத்தில் கர கர கம்ப்யூட்டர் மறைந்து சத்தம் போடாத Laptop வந்து விட்டது. Lotus மறைந்து Excel கோலோட்சுகிறது. Floppy Disk காணாமல் போய் cloud உருவெடுத்து விட்டது. ERP, BI என்று விதவிதமான applications ஓடு ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த முதல் கம்ப்யூட்டரும் அதை பாவிக்க கற்றுத் தந்த மெந்தாவும் நினைவை விட்டகலவேயில்லை.

மேக்க.. நத்தங்.. மேக்க... எச்சராய்!

Friday, 3 November 2017

விசுக்கோத்துக்கள் பல விதம்




“இவன் நகு ஓரு தேத்தண்ணியில் ஊறிப்போன விசுக்கோத்துடா” WhatsAppல் நண்பன் ரஜீஷன் அலுத்துக் கொண்டான்.

“Lol...what does that mean” இங்கிலீஷில் கேட்டு ரஜீஷனை கடுப்பேத்தினேன். கடும் இங்கிலீஷில் கதைத்தால் ரஜீஷனிற்கு கடும் கோபம் வரும், கடும் கோபம் வந்தால் தான் அவனிடமிருந்து நல்ல தமிழ் கொப்பளிக்கும்.

“டேய் அலுக்கோசு” எனக்குத் தான் ஏச்சு விழுந்தது “அவன் ஒரு நமுத்துப் போன விசுக்கோத்து” விஞ்ஞான விளக்கம் அடுத்த வரியில் வந்து இறங்கியது.  


---------------------------------------------------------------------------------------

எனக்கு பிஸ்கட் என்றால் சரியான விருப்பம். விதவிதமான பிஸ்கட் சாப்பிடுவதில் மகிழ்ச்சியும் சந்தோஷமும் காணும் ஒரு சாமானிய பிறவி. ஒரு நாளைக்கு ஒரு பிஸ்கட் சாப்பிடாவிட்டால் அந்த நாள் யாழ்ப்பாணத்தில் அடிக்கடி அரங்கேறும் ஹர்த்தால்கள் போல சோபையிழந்து போய் விடும். 

என்னுடைய Favourite பிஸ்கட் என்றால் அது Nice பிஸ்கட் தான். நல்ல மொறு மொறுவென, மேலால சீனி பதிந்திருக்கும் சிங்கனை ஒரு கடி கடித்தால்.. சொல்லி வேலையில்லை. Nice பிஸ்கட்டை சூடான ப்ளேன் டீயில் தொட்டு அடிக்க சும்மா விண் கூவும். வேலைத்தளத்தில் ஒரு நாள் இப்படித்தான் Nice பிஸ்கட்டை தேத்தண்ணியில் தோய்த்து சாப்பிட, என்னை விநோதமாக பார்த்த வெள்ளைக்கார நண்பன், பிறகு தானும் தோய்த்து சாப்பிட்டு விட்டு “wow.. this is awesome mate” என்று விட்டு என்னுடைய மிச்ச பிஸ்கட் பக்கட்டை சுட்டுக் கொண்டு போய்விட்டான்.  


தேத்தண்ணியில் தோய்த்து சாப்பிட திறமான இன்னொரு பிஸ்கட் Marie பிஸ்கட், அதுவும் Munchee Marie பிஸ்கட் என்றால் இன்னும் விசேஷம். Ceylon Biscuits நிறுவனம் தயாரிக்கும் இந்த Munchee Marie பிஸ்கட்டின் தரம் அண்மைக் காலங்களில் குறைந்து விட்டது. சும்மா இருந்த சங்கை ஊதிக் கெடுத்தான் ஆண்டி என்ற கதையாக, simple & sweet ஆக இருந்த Marie பிஸ்கட்டை, Tikiri, Milky என்று வித விதமாக மாற்றி, பழைய ஒரிஜினல் Marieஐ தொலைத்து விட்டார்கள். 

பின்னேரங்களில் சாப்பிட ருசியான பிஸ்கட் Chocolate Cream. சிறிய இரு கறுப்பு பிஸ்கட்டுக்களிற்கு மத்தியில் இனிப்பாய் Chocolate Cream தடவியிருக்கும். எத்தனையோ Brandகள் இந்த பிஸ்கட்டை தயாரித்தாலும் இலங்கையில் தயாராகும் Maliban chocolate cream பிஸ்கட்டை யாராலும் அடிக்கவே முடியாது. இந்தியாவில் தயாராகும் Britannia பிஸ்கட்டுக்களின் ருசி Malibanற்கு கிட்டவும் வராது. ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் இரண்டு பிஸ்கட்டுக்களில் ஒன்றை நைஸாக பிரித்து, creamஐ நாக்கால் நக்கி creamஜ ருசி பார்த்து விட்டு, மீண்டும் பிஸ்கட்டுக்களை இணைத்து சாப்பிடுவது ஒரு அலாதியான அனுபவம். 

யாழ்ப்பாணத்தில் சிறுவர்களாய் வளர்ந்து வரும் காலங்களில், பிஸ்கட் ஒரு luxury item. அம்மாவிற்கு சம்பளம் கிடைக்கும் நாளில், தவசீலன் கடையில் நூறு கிராம் பிஸ்கட் வாங்க ஒரு பத்து ரூபாய் கிடைக்கும். Chocolate cream வாங்குவதா இல்லை Wafers வாங்குவதா என்பதில் தம்பியோடு தொடங்கும் சண்டை, வாங்கிய பிஸ்கட்டை பிரிப்பது வரை நீண்டு, “அடுத்த மாசம் ரெண்டு பேருக்கும் பிஸ்கட் இல்லை” என்ற  அம்மாவின் எச்சரிக்கையோடு முடிவிற்கு வரும்.  

காதலியின் முத்தம் போல Wafers பிஸ்கட்டும் ஒரு வகை மயக்கம் கலந்த போதை தான். பக்கெட்டை திறந்தால் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம்....அடுத்த பக்கட்டை திறக்கும் வரை. மிருதுவாக உதட்டை தடவி, நாவை இனிக்க வைக்கும் மொளு மொளுப்பான Wafers பிஸ்கட்டை நினைத்தாலே வாயூறும். ஒஸ்ரேலியாவில் தயாராகும் Arnottsன் Wafers தான் இதுவரை நான் சாப்பிட்டதில் அதிக ருசியான Wafers. 

சுகமில்லை என்று போய் ஆஸ்பத்திரியில் படுத்தாலோ இல்லை வீட்டில் ஓய்வெடுத்தாலோ, சுகம் விசாரிக்க வருபவர்கள் வாங்கி வருவது அநேகமாக Lemon Puffஆகத் தானிருக்கும். வருத்தக்காரர்களின் பிஸ்கட் என்று பெயரெடுத்த Lemon Puff என்றால் Munchee Lemon Puff தான். 

காய்ச்சல் வந்து படுத்திருக்கும் காய்ச்சல்காரருக்கு Maliban Crackers பிஸ்கட்டும் சாதுவான சூட்டோடு Nestamaltம் தான் சாப்பாடு. சிலருக்கு இஞ்சி போட்ட Ginger பிஸ்கட்டும் கிடைக்கும். ஒஸ்ரேலியாவில் பிள்ளைகளிற்கு வயித்தாலடித்தால் (diarrhea) arrowroot பிஸ்கட் தின்னக் கொடுத்து கக்கா போவதைக் கட்டுப்படுத்துவார்கள்.

அந்தக் காலத்தில் அடிக்கடி பிஸ்கட் வாங்கித்தரும் இன்னொருவர், அப்பப்பா. ஆசீர்வாதம் அச்சகத்தில் தனது அந்திம காலம் வரை முகாமையாளராக பணியாற்றிய அப்பப்பா, பாடசாலை விடுமுறை நாட்களில் வேலை முடிந்து வரும் போது குட்டி குட்டி Button பிஸ்கட் வாங்கி வருவார். ஒரு Button அளவில், குட்டியான தட்டை வெள்ளை பிஸ்கட்டில் கலர் கலராக ஒரு dot cream குந்திக் கொண்டிருக்கும் பிஸ்கட் தான் Button பிஸ்கட்.  பத்துக்கு மேற்பட்ட பேரப்பிள்ளைகளிற்கு அவரே கிள்ளி கிள்ளி கொடுக்கும் போது ஒவ்வொருவரிற்கும் மூன்றோ நாலோ பிஸ்கட் தான் கிடைக்கும். பார்க்கவே அழகாயிருக்கும் அந்த பிஸ்கட்டை நாக்கில் வைத்து அதுவாக கரையும் வரை அதன் சுவையை சுவைத்த பொழுதுகள் உண்மையிலேயே இனிமையானவை.

யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபலமான இன்னொரு பிஸ்கட், Gem பிஸ்கட். உள்ளூர் பேக்கரிகளில் தயாராகும் இந்த பிஸ்கட் கருகிய Brown கலரில், பாதி மாபிள் அளவில் தான் இருப்பார். பேக்கரிகளிலும் கடைகளிலும் போத்தல்களில் லூசாகாவும் பக்கற்றுக்களில் அடைபட்டும் விற்பனையாவார். Gem பிஸ்கட், கடிக்க கொஞ்சம் கஷ்டமான தடிப்போடும் சாதுவான இனிப்போடையும் வாயூறப் பண்ணுவார். 

----------------------------------------------------------------------

பிஸ்கட்டுக்களும் நாங்கள் வாழ்வில் சந்திக்கும் மனிதர்கள் போலத்தான், ஒவ்வொன்றும் ஒரு விதம். 

சிலர் எங்களோடு Niceஆக பழகுவார்கள், 
சிலர் Wafersஆக உருகுவார்கள்,  
சிலர் Gemஐப் போல் எடுப்புக் காட்டுவார்கள், 
சிலர் lemon puff போல் ஆறுதலளிப்பார்கள், 
சிலர் crackers போல் எந்தவித சலனமும் இல்லாமல் கடந்து போய் விடுவார்கள். 

நீங்கள் யாருக்கு எந்த பிஸ்கட்டாக இருக்கப் போகிறீர்கள் ? 

Friday, 27 October 2017

மீண்டும் மாயமான்(கள்)



எண்பதுகளின் நடுப் பகுதியில், ரஜீவ் காந்தி இந்தியாவின் பிரதமராக பதவியேற்று, இலங்கைப் பிரச்சினையில், இந்திரா காந்தியின் அணுகுமுறையில் இருந்து விலகி நடந்து கொண்டிருந்த காலம். இலங்கை அரசையும் தமிழ் இயக்கங்களையும்  இணக்கத்திற்கு கொண்டு வர இந்தியா பிரயத்தனங்களை மேற்கொண்டிருந்த கால கட்டம்.  இந்தப் பின்னனியில் தான் யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகத்தினர் “மாயமான்” எனும் தெருக்கூத்தை அரங்கேற்றினார்கள்.

பின்னேரங்களிலும் இரவுகளிலும் யாழ்ப்பாணம் எங்கும் ஊர் சந்திகளில் அரங்கேறிய “மாயமான்” தெருக்கூத்தில் வரும் பாடல்களில் ஒன்று, இன்று மீண்டும் ஒரு தீர்வுத்திட்டம் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள நிலையில் நினைவில் வந்தது. 

“தென்னாசியாவின் 
மன்னாதி மன்னர் நான்
ஏனென்று கேட்காமல்
என் பின்னால் வாருங்கள்”

என்ற பாடலை பாடிக் கொண்டு ரஜீவ் கதாபாத்திரம் முன்னே போக, தென்னாசியாவின் குட்டி நாடுகள் அவர் பின்னால் போவதைப் போன்று அந்தக் காட்சி அமையும். ரஜீவ் காந்தியை குறித்து எழுதப்பட்ட இந்த வரிகள், ரஜீவ் கொடுக்க விரும்பிய தீர்வுப் பொதியை பற்றியதாகவும் இருந்திருக்கலாம்.

——————————

தமிழீழம் என்பது தமிழர்களின் கனவு. அந்தக் கனவு முள்ளிவாய்க்காலோடு யதார்த்த ரீதியில்முற்றுப் பெற்றாலும், நாங்கள் சாகும் வரை அந்தக் கனவு எங்கள் கண்களிற்குள் ஒட்டிக் கொண்டு தானிருக்கும். நனவாகாத அந்தக் கனவு எங்களுக்குள் உறங்கு நிலையில் இருக்கும் போது எந்தவொரு தீர்வுத் திட்டமும் எங்களிற்கு திருப்தி தராது.

தமிழ் தலைமைகளோடு ஏற்படுத்திய ஒப்பந்தங்களை சிங்களத் தலைமைகள் மீறிய வரலாறே 1977ல் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கும் ஆயுதப் போராட்டத்திற்கும் வித்திட்டது. தனித் தமிழீழத்திற்கான ஆயுதப் போராட்டம் உச்சம் பெறத் தொடங்க, கிடைத்த இடைக்காலத் தீர்வுகளை தமிழர் தரப்பு நிராகரிப்பதும் எட்டப்பட்ட உடன்படிக்கைகளிற்கு நீதிமன்றங்கள் முட்டுக்கட்டை போடுவதும்  வரலாறாகத் தொடங்கியது. 


இப்போது 2017ல் மீண்டும் ஒரு அரை குறைத் தீர்வாக இடைக்கால அறிக்கை எனும் பெயரில் வந்திருக்கும் புதிய அரசியல் யாப்பிற்கான சிபாரிசுகளையும் நிராகரிக்க எங்களை நாங்கள் தயார்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டோம். அன்றும் இன்றும் நிராகரிக்க நாங்கள் கூறும் காரணங்கள் மிக வலுவானவை, எங்களைப் பொறுத்தவரை வலு நியாயமானவை. மற்றப் பக்கத்தில் சிங்கள பேரினவாதிகளும் தங்களது எதிர்ப்பு ஆட்டத்தை ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.

“மச்சான், நாளைக்கு சிங்களவனே மனம் மாறி எங்களிற்கு தமிழீழம் தந்தாலும், நாங்கள் சிலாபத்தில் இருக்கும் தென் தமிழீழ எல்லையை வெள்ளவத்தை மட்டும் நீட்டாட்டி எங்களிற்கு தமிழீழம் வேண்டாம் என்று சொல்லுவமடா” என்று நண்பன் ஒருவன் பகிடியாய் சொன்னதிலும் ஒரு தார்ப்பரியம் இருக்கிறதா?

போரில் தோற்ற நாங்கள் தான் இறங்கிப் போக வேண்டும் என்ற வாதம் சரணாகதிக்கு சமானம் இல்லலையா? சரி இறங்கிப்போவதுதான் என முடிவெடுத்தால் எவ்வளவு தூரம் இறங்கலாம் என்பதற்கும் ஓரு எல்லையுண்டல்லவா?  அந்த எல்லை எதுவரை என்பதை எப்படி தீர்மானிப்பது ? இறங்கிப்போனால் அப்படியே மூழ்கிப்போய்விடுவோம் என்பவர்களுக்கான பதில் தான் என்ன? 

1987லிருந்து தரப்பட்ட தீர்வுகளை நிராகரிக்க நிராகரிக்க, அடுத்து வந்த தீர்வுகள் தேய்ந்து கொண்டு போனது தான் வரலாற்று உண்மை என்று அண்மையில் மெல்பேர்ண் வந்த அமைச்சர் மனோ கணேசன் சொன்ன கருத்து நியாமானதா?  நாங்கள் விரும்பும் தீர்வும்  ஒரு மாயமானா? 

—————-

தீர்வுத் திட்டங்களின் உள்ளடக்கம் மட்டுமா தேய்ந்தது? யுத்தம் எங்களை விரட்ட, நாங்கள் தென்னிலங்கைக்கும் வெளிநாடுகளிற்கும் புலம்பெயர, தாயகப் பகுதிகளில் எங்கள் சனத்தொகை தேயத் தொடங்கியது. எங்களது சனத்தொகை குறைவதும், ஒரு வகையில் திட்டமிடப்பட்ட சிங்கள குடியேற்றங்களிற்கு வழி விடுவதாகவே அமைகிறது. 

கல்வியில், 1990களின் ஆரம்பத்தில் முதல் மூன்று மாவட்டங்களில் இடம்பிடித்த யாழ்ப்பாண மாவட்டம், 2016ல் 21வது இடத்திற்கு தள்ளப்பட்டதும் இந்த காலகட்டத்தில் தான். 1980களில் இலங்கையின் பொருளாதாரத்திற்கு 25 சதவீதத்திற்கு பங்களிப்பு வழங்கிய வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களின் பொருளாதார பங்களிப்பு, 2016ல் 6 சதவீதத்திற்கு சரிந்ததும் இதே கால கட்டத்தில் தான். 

நாங்கள் அரசியல் உரிமைகளை வெல்வதில் மட்டும் குறியாக இருக்க, இலங்கையின் பிற சமூகங்கள் தங்களை பொருளாதார ரீதியாகவும் கல்வி ரீதியாகவும் வளப்படுத்திக் கொண்டு விட்டன என்ற கசப்பான உண்மை எமக்கு நன்கு தெரிந்தது தான். அந்த சமூகங்கள் பொருளாதார ரீதியாக அடைந்த முன்னேற்றங்கள் அவர்களை அரசியல்  ரீதியாகவும் பலப்படுத்தி விட்டன.

அரசியல் உரிமைகள் வெல்லும் வரை எங்கள் சமூக பொருளாதார அபிவிருத்திக்கு முன்னுரிமை கொடுக்க நாங்கள் தொடர்ந்தும் மறுத்து வருவதும் ஏன்? அரசியல்-பொருளாதாரம் எனும் இரட்டை நோக்கங்களையும் சமாந்தரமாக கொண்டியக்கவல்ல கொள்கைகள் நமக்கு கசப்பதன் காரணம் தான் என்ன?
எங்களது அரசியல் உரிமைகள் நோக்கிய பயணத்தை திசை திருப்பவல்ல மாயமான் தான் சமூக-பொருளாதார அபிவிருத்தியா?

—————————

“ஐநா வரை எங்கட பிரச்சினை போயிருக்குடா. இப்ப போய் ஒரு அரை குறை தீர்வை ஏற்றுக் கொண்டோம் என்றால் அவ்வளவு தான். பிறகு எந்தக்காலத்திலும் எங்களால் அதிக அதிகாரமோ உரிமைகளோ கேட்க முடியாது, தம்பி” என்று அண்ணர் ஒருத்தர் விளக்கிய நியாயத்திலும் நியாயம் இருக்கிறது. 

மே 2009ல் எங்களது ஆயுதப் போராட்டம் மெளனிக்கப்பட்டதோடு, நாங்கள் எங்களை நம்பி,உயிரும்  ரத்தமும் உழைப்பும் வியர்வையும் பவுணும் பணமும் விதைத்து கட்டியெழுப்பிய மிகப் 
பெரிய பேரம் பேசும் பலம் (bargain power), அழிந்து போனது. இப்போது சிங்கள அரசாங்கத்தை உருட்டி வெருட்டி மிரட்டி அதிக உரிமைகளை தர வைக்க எங்களிற்கிருக்கும் பேரம் பேசும் பலம் தான் என்ன? 225 பேரடங்கிய பாராளுமன்றத்தில் இருக்கும் எங்களது 15 பேரா? இலங்கையின் பொருளாதாரத்தை முடக்க முடியாத வடக்கின் கடையடைப்புக்களா?

2009ல் மனித பேரவலம் நடந்த போது அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் கனடாவிலும் ஐநாவிலும் தலைமைப் பதவிகளில் இருந்தவர்களால் தான், அதற்கு பிந்தைய ஆண்டுகளில் சர்வதேசத்தில் இலங்கை அரசிற்கு எதிராக மேற்கோள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. இன்று அவர்களின் ஆட்சிகளும் மாறி இலங்கையிலும் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு விட்டது. அன்று இருந்த அதே ஓர்மத்துடன் சர்வதேசம் எங்களிற்காக களமிறங்கி எங்களது உரிமைகளை பெற்றுத் தரும் என்று இன்றும் நாங்கள் நம்பலாமா? சர்வதேச தலையீடு என்று நாங்கள் காலங்காலமாக எதிர்பார்த்து இருப்பதும் ஒரு மாயமானா?

———————-

நாங்கள் ஒரு பக்கம் இந்த மாயமான்களை துரத்திக் கொண்டு திரிய, போரின் காரணமாக புலம்பெயர்ந்து தங்களை பலப்படுத்திக் கொண்டு விடுதலைப் போராட்டத்திற்கும் பலம் சேர்த்த ஒரு தலைமுறை, “நாட்டிற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும்” என்ற இன்னும் நிறைவேறாத வேட்கையுடன் முதுமையை நோக்கியும் மரணத்தை நோக்கியும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. 1950களிலும் 1960களிலும் பிறந்த இந்த தலைமுறை தான், போரால் அழிவுண்ட எங்கள் தேசத்தை மீள கட்டியெழுப்ப வேண்டிய நிபுணத்துவத்தையும் நிதிவளங்களையும் தம்மகத்தே கொண்டிருக்கிறார்கள். 

எங்கள் தேசத்தை ஆழமாக நேசிக்கும் இந்தத் தலைமுறைக்கு பின்னர் வரும் தலைமுறைகள் அவர்களிற்கிருக்கும் அதேயளவு பற்றுடன் தாயகத்திற்கு உதவி செய்யப் போவதில்லை.  தாயகத்தை நேசித்து புலம்பெயர் தேசத்தில் வாழும்  இந்த தேசப் பற்றாளர்களின் பலத்தை தாயக  சமூகத்தையும் பொருளாதாரத்தையும்
மீளவும் கட்டியெழுப்ப பயன்படுத்தப் போகிறோமா? இல்லை காலம் அவர்களையும் காவு கொள்ள விட்டு விடப்போகிறோமா? மாயாமான்களிடம் மீண்டும் ஏமாறப் போகிறோமா? 



Friday, 20 October 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: 1980 SJC v Royal Cricket Match



மார்ச் 17, 1980.
பரி யோவான் கல்லூரி மைதானம்,
யாழ்ப்பாணம்.

இலங்கைப் பாடசாலைகளிற்கிடையிலான கிரிக்கெட் போட்டிகளிற்கு  மட்டுப்படுத்தப்பட்ட 45 ஓவர்கள் போட்டிகள் (limited overs) அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, பரி யோவான் கல்லூரி அணி விளையாடிய முதலாவது   கிரிக்கட் ஆட்டம் தான் கொழும்பு ரோயல் கல்லூரிக்கு எதிராக பரி யோவான் மைதானத்தில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. 

பரி யோவான் கல்லூரி மைதானத்தின் வடக்கு முனையில் 1977ல் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்ட scoreboard பெருமையுடன் நிமிர்ந்து நிற்கிறது. அந்த பெருமைக்கு காரணம் scoreboard காட்டிய
Batsman No 3: 99


Scoreboard மட்டுமல்ல, மைதானம் நிறைந்த பரி யோவானின் மாணவர்களும் கிரிக்கெட்டை காதலிக்கும் யாழ்ப்பாண மக்களும் பெருமையோடும் ஆவலோடும்,  99 ஓட்டங்களோடு மைதானத்தில் அதிரடியாக ஆடிக்கொண்டிருக்கும் பரி யோவான் கல்லூரி அணியின் உப தலைவரும் No 3 Batsman ஆன N.வசந்தனை, ஆரவாரித்து உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். 



Church முனையில் இருந்து பந்து வீச, ரோயல் கல்லூரி அணியின் Off Spin பந்து வீச்சாளரும் உப தலைவருமான ஹரூன் முஸாஃபரை, அணியின் தலைவர் Sudat Pasqual அழைக்கிறார். மறுமுனையான Principal Bungalow   முனையில் தனது SS Batஐ styleஆக பிடித்தபடி பந்து வீச்சை எதிர்கொள்ள N. வசந்தன். Non striker முனையில், பரி யோவான் அணியின் தலைவர் EJ ஜெபரட்ணம். நிரம்பி வழியும் மைதானத்தில்  டென்ஷனோ டென்ஷன்.

1978-79 ஆண்டுகளில் Ranjan Madugalle தலைமை தாங்கிய ரோயல் கல்லூரி அணியின் தலைமையை 1980ல் ஏற்ற Pascal, 1979ல் இங்கிலாந்தில் இடம்பெற்ற உலகக் கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டியில் இலங்கை கிரிக்கட் அணியில் விளையாடியவர். 1980ல் St. Thomas கல்லூரியிடனான Big Matchஐ வென்றுவிட்டு, யாழ்ப்பாண பாடசாலைகளோடு 45 ஓவர்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நாள் ஆட்டங்களை ஆடவந்த ரோயல் கல்லூரி அணியை ஆட்டம் காண வைத்துக்கொண்டு இருந்தார், “ஜொனியன்” வசந்தன்.

தலையில் தொப்பி அணிந்துகொண்டு, முதலாவது பந்தை வீச முஸாஃபர் தயாராக, பந்தை எதிர்கொள்ள வசந்தன் நிலையெடுக்கிறார். ஆடி அசைந்து தனது சுழல் பந்தை வீச ஓடி வந்த முஸாஃபர், இடை நடுவில் பந்து வீச்சை நிற்பாட்டி, தனது தொப்பியை கழற்றி umpireடம் கொடுக்கிறார். 99 ஓட்டங்களோடு டென்ஷனில் இருந்த வசந்தன், தனது batting stanceலிருத்து நிமிர்கிறார், மைதானத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு கண நிசப்பதம் நீங்கி மீண்டும் ஆரவாரம் தொடர்கிறது. 

அன்று காலை நாணய சுழற்சியில் வெற்றி பெற்ற பரி யோவான் அணியின் தலைவர் ஜெபரட்ணம், ரோயல் கல்லூரி அணியை துடுப்பாட அழைத்திருந்தார். Principal Bungalow முனையிலிருந்து வேகப் பந்து வீச்சை தொடங்கிய ஜெபரட்ணத்தின் முதலாவது ஓவரில், ரோயல் கல்லூரியின் முஸாஃபர்  அடித்த அழகிய cover drive நான்கு ஓட்டங்களை பெற்றுக் கொடுத்திருந்தது. Church முனையிலிருந்து இரண்டாவது ஓவரைத் தொடங்கிய இடதுகை வேகப்பந்து வீச்சாளரான ஜெயக்குமாரின் இரண்டாவது மற்றும் நான்காவது பந்துகளில் ரோயல் கல்லூரியின் ஆரம்ப துடுப்பாட்ட வீரர்கள் ஆட்டமிழக்க...ரோயல் கல்லூரி 7/2

மீண்டும் தனது முதலாவது பந்தை வீச, run up எடுத்த முஸாஃபர், நின்று நிதானித்து யோசிக்கிறார், மறு முனையில் பந்தை எதிர் கொண்டு சதம் அடிக்கும் ஆவலோடு வசந்தன். முஸாஃபர், தனது அணித்தலைவர் Pascalஐ அழைத்து ஏதோ கதைக்கிறார், அவர்களோடு இன்னும் இரு ரோயல் கல்லூரி வீரர்கள் இணைந்து கொள்கிறார்கள். நிமிடங்கள் கடக்கின்றன, ரோயல் கல்லூரி அணி நிதானமாக தங்களது field settingஐ மாற்றுகிறார்கள். ரோயல் கல்லூரிகெதிராக சதமடிக்கப்போகும் வடக்கின் மைந்தன் வசந்தன் பொறுமையை இழக்கத் தொடங்குகிறார்...

ரோயல் கல்லூரி 27 ஓட்டங்களை எடுத்த வேளை தனது மூன்றாவது விக்கெட்டை இழக்கிறது. ஜெபரட்ணம் வீசிய பந்தில் முதலாவது slipsல் நின்ற கருணைகுமாரிடம் பிடி கொடுத்து ஆட்டமிழந்தவர் Sumithra Warnakulasooriya, இரு வாரங்களிற்கு முன்னர் St Thomas அணிக்கெதிராக 197 ஓட்டங்கள் அடித்த ரோயல் அணியின் நம்பிக்கை நட்சத்திரம். 27/3ல் பரி யோவான் அணியின் கை ஓங்கியிருக்க, களமிறங்கிய ரோயல் அணியின் தலைவர் Pascalம் Ajit Devasurendraவும் ரோயல் அணியின் இன்னிங்ஸை மீள கட்டியெழுப்புகிறார்கள்.

கப்டனோடு கலந்தாலோசித்து field settingஐ மாற்றிய முஸாஃபர், மீண்டும் பந்து வீச தயாராகிறார், வசந்தனும் மீண்டும் நிலையெடுக்கிறார். பந்து வீச ஓரடி எடுத்து வைத்த முஸாஃபர், சடாரென நின்று, Third manல் நின்ற fielderஐ  mid onற்கும் mid onல் நின்றவரை Third manற்கும் மாற்றி வினாடிகளை வீணடித்து வசந்தனை விரக்தியின் உச்சத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார். பொறுமையிழந்த மாணவர்களும் பார்வையாளர்களும் ரோயல் கல்லூரி அணிக்குக் கூக் காட்ட தொடங்குகிறார்கள். 

 Devasurendra (43) ஆட்டமிழந்து செல்ல களமிறங்கிய, பின்னாட்களில் இலங்கை அணிக்கு விளையாடிய, Roshan Juranpathy (45), Pascal (83) ஓடு இணைத்து ஆடி, ரோயல் அணியின் ஓட்ட எண்ணிக்கையை மளமளவென அதிகரிக்கிறார்கள். 45 ஓவர்கள் முடிவில் ரோயல் அணி 217/6 ஓட்டங்களை எடுத்திருந்தது. பரி யோவான் அணிக்கு இரு விக்கெட் காப்பாளர்கள் அன்று மாறி மாறி gloves அணிந்திருந்தார்கள், ஒருவர் சிவேன் சீவரட்ணம் மற்றவர் தஞ்சரட்ணம். 

பரி யோவான் அணியின் ஆரம்ப துடுப்பாட்ட வீரர்களான DM ரட்ணராஜாவும் DM ரவீந்திராவும் களமிறங்கிய போது மத்தியான வெய்யில் உச்சியில் இருந்து.  ரட்ணராஜா Square Cut shot, Hook shot என்று ரோயல் கல்லூரியின் ஆரம்ப பந்து வீச்சாளரான Pascalன் பந்துகளை விளாசி அடிக்கத் தொடங்கினார். அடுத்தடுத்த ஓவர்களில் ரட்ணராஜாவும் ரவீந்திராவும் ஆட்டமிழக்க வசந்தனோடு  இணைந்து தஞ்சரட்ணமும் (21)  கருணைகுமாரும் (23) பரி யோவானின் இன்னிங்ஸை கட்டியெழுப்புகிறார்கள். Pascal வீசிய ஒரு ஓவரில் அடுத்ததடுத்து மூன்று பவுண்டரிகளை வசந்தன் விளாசியதுடன் பரி யோவானின் ஆட்டம் சூடு பிடிக்கத் தொடங்குகிறது, ரோயல் கல்லூரி அணிக்கு கிலி பிடிக்கத் தொடங்குகிறது.

வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறிய கதை போல, மீண்டும் முஸாஃபர் பந்து வீச தயாராகிறார். இந்த முறையாவது பந்தை வீசுவாரா இல்லையா என்ற ஜயம் வசந்தனின் மண்டையிலும் பார்வையாளர்களின் மனதிலும் விதைக்கப்பட்டிருந்தது. பந்து வீச ஓடி வந்த முஸாஃபர், இந்த முறையும் பந்து வீசவில்லை. துடுப்பெடுத்தாட தயாரான வசந்தனிற்கு சைகை காட்டிவிட்டு, குனிந்து தனது சப்பாத்து laceஐ  அவிழ்த்துக் கட்டத் தொடங்கினார். வசந்தனையும் சனத்தையும் வெறுப்பற்றிய ரோயல் கல்லூரி அணிக்கெதிரான கோஷங்கள், மைதானத்தை அதிர வைக்கின்றன.


பரி யோவான் கல்லூரி வரலாற்றில் பாடசாலைக்கு ஆடிய மிகச்சிறந்த துடுப்பாட்ட வீரர்களில் ஒருவராக இன்றும் கருதப்படும் வசந்தன் அடித்த பல சதங்கள் பரி யோவான் அணி அடைந்த வெற்றிகளுக்கு அடித்தளமாகியிருக்கின்றன. ரோயல் கல்லூரி அணியுடனான இந்த போட்டியில் துடுப்பாட தயாரான வசத்தனிற்கு, அணியின் பயிற்சியாளரான மனுவல்பிள்ளை மாஸ்டர் சொல்லியனப்பிய அறிவுரை "Don't get out. Bat through 45 overs. We will win” என்பது மட்டுமே. 

முஸாஃபர் மீண்டும் பந்து வீச தயாராகிறார். Old Park பக்கமிருந்து பாசி படிந்த குட்டிச்சுவரோடு சைக்கிளை சாத்திக் கொண்டு ஆட்டத்தை பார்த்து கொண்டிருந்த யாரோ ஒருவர் சத்தமாக ஏதோ கத்துகிறார். இந்த முறை பந்து முஸாஃபரின் கையால் வெளிக்கிட்டால் ஒன்று Old Park தாண்டும் இல்லை Dining Hall தாண்டும் என்ற ஓர்மத்துடன் வசந்தனும் துடுப்பெடுத்தாட தயாராகிவிட்டார். “தட்டிப் போட்டு single எடு ராசா” ரோபர்ட் வில்லியம்ஸ் மண்டபத்தடி இலந்தை மரத்திற்கு கீழே நின்ற யாரோ ஒரு பழைய மாணவர் கத்துகிறார்.  

சுற்றி சுழன்று ஓடி வந்த முஸாஃபர், கையை லாவகமாக சுழற்றி பந்தை வீசுகிறார். உண்மையிலேயே இந்த முறை பந்தை வீசியே விட்டார். பரி யோவான் மைதானத்தின் matting pitchல் விழுந்த பந்து வசந்தனை நோக்கி வருகிறது. இதயம் படபடக்க மைதானமே அந்த பந்து போக போகும் திசையில் பார்வையை பயணிக்க... வசந்தன் கிட்ட வந்த பந்தை கடந்த சில நிமிடங்களில் தனக்குள் ரோயல் கல்லூரி அணி ஏற்றியிருந்த வெறுப்பை எல்லாம் சேர்த்து ஓங்கி அடிக்கிறார்... பந்து மேலேழுகிறது...

N. Vasanthan C&B H.Musafer 99


1980ல் வெற்றியை நோக்கி வீறுநடை போட்ட பரி யோவான் கல்லூரி அணியை, mind games விளையாடி, தோல்வியடையச் செய்த கொழும்பு ரோயல் கல்லூரி அணியை  அதே பரி யோவான் கல்லூரி மைதானத்தின் matting pitchல் 37 ஆண்டுகளிற்கு பின்னர், இந்த வாரம் 10 ஓட்டங்களால் பரி யோவான் கல்லூரி அணி வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. 

மீண்டும் தொடங்கும் மிடுக்கு!

பி.கு
முதலாவது வகுப்பு படிக்கும் சிறுவனாக சனத்திரளின்
மத்தியில், அப்பாவின் தோளில் இருந்து இந்த ஆட்டத்தின் கடைசி ஓவர்களை பார்த்த ஞாபகம் நினைவில் நிழலாடுகிறது. இந்த பதிவில் பொதிந்துள்ள தரவுகளை தந்துதவிய பரி யோவான் பழைய மாணவர்களிற்கு நன்றிகள்.

Scores 
Royal - 217/6 in 45 overs
Pasqual 83, Jurangpathy 45, Devasurendra 43

Jebaratnam, Jeyakumar and Karunakumar took 2 wickets each.

St.John's - 192/8 in 45 overs
Vasanthan 99, Karunakumar 23, Thanjaratnam 21


Teams in batting order:

St.John's College
1. D.M.Ratnarajah
2. D.M.Raveendra
3. N.Vasanthan (Vice Captain)
4. E.T.Thanjaratnam (Wicket Keeper)
5. S.Karunakumar
6. E.J.Jebaratnam (Captain)
7. S.Seevanayagam
8. N.Prabaharan
9. V.Kathirgamanathan
10. P.Jeyakumar
11. S.Dhananjeyan
12. J.J.Puveendran

Royal College
1. Haroon Musafer (Vice Capt)
2. Chulaka Amarasinghe
3. Sumithra Warnakulasooriya
4. Sudath Pasqual (Captain)
5. Ajit Devasurendra
6. Rohan Jurangpathy
7. Nalin De Alwis (Wicket Keeper)
8. Sivaharan Nithyananthan
9. Chelliah
10. Kesara De Costa
11. Yasantha Peiris

From the College Magazine 





Friday, 13 October 2017

கனடா பயணம்



"டேய் மச்சான், டொரானோவில் என்ன செய்யுறியோ இல்லையோ, பாபுஸின் கொத்து ரொட்டியையும் Quality Bakeryயில் மட்டன் ரோல்ஸும் சாப்பிடாமல் வராதே... மற்றது லிங்கம் கூல்பார் ice cream" பயணம் புறப்பட முன்னரே கஜன் கனடாவில் கட்டாயம் செய்ய வேண்டிய விடயங்களை பட்டியலிட்டான்.

"ஏன்டா நான் கனடாக்கு போறேனோ இல்லை யாழ்ப்பாணத்திற்கு போறனோ" அறியாமல் கேள்வியை கேட்டேன். 

"போய்ட்டு வா... உனக்கு விளங்கும்" கஜன் சொல்லி முடிய WhatsApp தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

இலங்கையிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்ற தமிழர்கள், தாங்கள் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளின் சட்டதிட்டங்களோடும் பழக்க வழக்கங்களோடும் முரண்படாது பயணிக்க தம்மை மாற்றிக்கொண்டார்கள்.  அதேவேளை காலங்காலமாக பரம்பரை பரம்பரையாக இலங்கையில் தாங்கள் கடைப்பிடித்த சம்பிரதாயங்களையும் பழக்கங்களையும் அந்நிய நாடுகளில் குடியேறிய பின்னரும் விடாது கடைப்பிடிக்கிறார்கள். 

ஒஸ்ரேலியாவில் வாழத் தொடங்கியதில் பழகிய கோப்பி குடிக்கும் பழக்கம், கனடாவிலும் தொடர்ந்து பயணித்தது.  “கோப்பி என்றா Tim Hortons தான்டா” என்று சொல்லி நகு கூட்டிக் கொண்டு போனான். தனக்கு ஒரு “double double” சொல்லி விட்டு, என்னுடைய Latteக்கு ஆனை விலை கொடுத்தான். “இங்கே யாரும் latte பெரிசா குடிக்கிறது இல்லை... உன்னை மாதிரி வெளிநாட்டுக்காரன்கள் தான் கேட்பாங்கள்.. அதான் இந்த விலை” என்று நீண்ட விளக்கம் தந்தான்.

நகுவின் “double double” ஓடரை எடுத்தது “கீதா” என்ற பெயருடைய பெட்டை, கோப்பி போட்டதோ “லலிதா”. டொரான்டோவில் எந்த கடையில் ஏறினாலும் அங்கு பணியாற்றும் எங்கட ஆட்களை தாராளமாக காணலாம். “மச்சான் அது என்னடா double double” கீதா-லலிதா இரட்டையர் தயாரிக்கும் கோப்பியின் அர்த்தம் கேட்டேன்.

“ரெண்டு சீனி.. ரெண்டு பால்.. அது தான் double double” நகு பொறுமையாக விளக்கப்படுத்தினான். அடுத்த நாள் நானும், கீதாவிடம் double double  சொல்லி, லலிதாவிடம் கோப்பையை வாங்கி வாயில் வைத்தால், உவாக்...கச்சல் தாங்க முடியவில்லை. நமக்கு cafe latte தான் சரி. 


கனடாவில் கவனித்த இன்னொரு விஷயம், “உங்கட வீடு எங்கே” என்று வீட்டு விலாசம் கேட்டால், குறுக்கறுக்கும் வீதிகளின் பெயர்களை சொல்கிறார்கள். “Markham & Milner” என்று சொன்னார்கள் என்றால், அவர்கள் வசிக்கும் வீடு, அந்த இரு வீதிகள் சந்திக்கும் சந்திக்கு அண்மையில் இருக்கிறது என்று அர்த்தமாம். 

Scarborough பக்கம் போனால் தமிழ் பெயர்ப் பலகைகளோடு நிறைய கடைகள் கண்ணுக்கு விருந்தாகும். கொத்து ரொட்டி வாங்க Babu’ஸ்கு போனால், கடையின் பெயர்ப்பலகையில் “மாவீரர் கண்ட கனவு பலிக்கும் மகிழ்ச்சிக் கடலில் தமிழ் மண் குளிக்கும்” என்ற வாசகமும் நல்ல கறி மணமும் வரவேற்றது. சுடச்சுட போட்டுத் தந்த கொத்து ரொட்டி, உண்மையிலேயே நல்ல ருசியாகத் தான் இருந்தது. 

நயகரா நீர்வீழ்ச்சியையும் CN towerஐயும் தவிர ரொரன்டோவில் பார்க்க பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. டொரோன்டோவில் இருந்து இரண்டு மணித்தியால ஓட்டத்தில் இருக்கும் நயாகரா நீர்வீழ்ச்சி, உலகில் அதிகளவில் சுற்றுலாப் பிரயாணிகளை கவரும் இடங்களில் ஒன்றாக இருப்பதில் அதிசயமொன்றுமில்லை. அமெரிக்க கனேடிய எல்லையில் இருக்கும் நீர்வீழ்ச்சியை அருகில் சென்று பார்க்கும் படகு (cruise) பயணம் தான் நயாகாராவின் எழிலை ஐம்புலன்களாலும் உணர வைத்த அற்புத அனுபவம். 

டொரோன்டோவில் இருபது முப்பது வருடங்களாக தாயகம் திரும்பாமல் இருக்கும் பலரை சந்தித்து வியந்தேன். “அங்க எங்களிற்கு யாரும் இல்லை.. எல்லாரும் இஞ்ச வந்திட்டினம்” எனும் போது, புலத்திற்கும் தாயகத்திற்குமான உறவுப்பாலம் உடைய தொடங்கி விட்டதோ என்று எண்ண வைத்தது. ஊர் போய் பல்லாண்டுகளாகி விட்டாலும் ஊர்ப் பற்று மாறாமல் உணர்வோடு தான் இன்றும் வாழ்கிறார்கள். ஊர்ச் சங்கங்கள் ஊடாக ஊருக்கும் பழைய மாணவர் சங்கங்கள் ஊடாக பள்ளிக்கும் உதவிக்கரம் நீட்டிக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள்.  

கொடிய யுத்தம் குதறி போட்ட வாழ்க்கையில், பல்லாண்டுகளிற்கு முன்னர் நாட்டை விட்டு சென்ற உறவினர்கள் பலரை கனடாவில் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது, கனடாப் பயணத்தில் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி. பல்லாண்டுகளிற்கு பின்னர் சந்தித்தவர்கள், என்னை இன்னும் சிறுவனாகவே பார்த்தார்கள், கதைத்தார்கள். இன்னாரின் பேரன் வந்திருக்கிறாராம் இன்னாரின் மகன் வந்திருக்கிறாராம் என்று அறிந்து, தாங்களாகவே தொடர்பு எடுத்து தங்களது உறவு முறையை அறிமுகம் செய்து நேரில் வந்து பார்த்த உறவுகள் நெகிழ வைத்தார்கள். சந்திக்க வரும்போது மொறு மொறு வடையும் சுவையான குண்டு மோதகமும் வாங்கி வந்தார்கள். 

பள்ளிக்காலத்திலும் படிக்கும் காலத்திலும் கூடித்திரிந்த நண்பர்கள், பிரியாவிடை சொல்லாமலே நாட்டை விட்டு ஓடியவர்கள், மீண்டும் கண்ட போது ஓடி வந்து கட்டியணைத்து, அன்று விட்ட இடத்திலிருந்து இன்று கதையை தொடங்கினார்கள். கலியாணம் கட்டி பிள்ளை பெத்ததையும் மறந்து அந்தக் காலத்தில் சுழற்றிய “சரக்குகளை”ப் பற்றி கதைத்து சிரித்த பொழுதுகள் இனிமையானவை.

கனடாவை விட்டு புறப்படும் போது, ஊருக்கு போய் வரும் போது ஆட்கொள்ளும் பிரிவுத் துயரம் தான் ஏனோ ஆட்கொண்டது. அதற்கு அந்த கொத்து ரொட்டியும், மட்டன் ரோல்ஸும், மோதகமும், வடையும் மட்டும் காரணமல்ல, கனடாவில் ஊர்ப்பற்றோடும் மண் மணம் மாறாத வாஞ்சையோடு வாழும் உறவுகளும் நண்பர்களும் தான் காரணம். 

கனடா... புலம்பெயர்ந்த யாழ்ப்பாணம்




Sunday, 17 September 2017

கனடா நினைவுகள்...


கனேடிய mobile SIM card ஒன்றை வாங்க, டொரோன்டோ மாநகரின் மத்தியில் உள்ள Bell நிறுவனத்தின் கடைக்கு சென்றேன். வரிசையில் எனக்கு முன்னே இரு சீனக் கிழவிகள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். 

கேட்ட கேள்வியை திரும்ப திரும்ப கேட்டு எனக்கே வெறுப்பேற்றிய முதலாவது கிழவியிற்கு பொறுமையுடனும் புன்முறுவலுடனும் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்த தம்பியின் நிறத்திலும் நெற்றியிலும் "தமிழன்" என்ற முத்திரை பதிந்திருந்தது.

எனக்கு முன்னால் நின்ற கிழவியும் ஒரு தற்காலிக SIM cardஐ நூறு கேள்வி கேட்டு வாங்கினார். அதுவும் முக்கிய நிபந்தனையாக 8ம் நம்பரில் தொலைபேசி எண் முடிய வேண்டும் என்று விடாப்பிடாயாக நின்றார். Bell தம்பியும் நாலைந்து நம்பர்களை எடுத்து கடைசியில் கிழவியின் ஆசையை நிறைவேற்றி அனுப்பினார். சீனக் கிழவிக்கு sim cardற்கு $10 + recharge $25 + Tax $5 என்று மொத்தம் $40ற்கு உலை வைத்தார் Bell தம்பி. 

என்னுடைய முறை வர, " I need the same" என்று அவசரம் காட்டினேன். " oh do you have  the same  preference for numbers?" Bell தம்பியின் நக்கல் சிரிக்க வைத்தது. " no no I am good, I am not fussy" பக்கத்தில் மனிசி இல்லாததால் பொய் சொல்லி சமாளித்தேன்.

"Are you தமிழ்" bell தம்பியை கேட்டேன்.

"Ya...."தம்பி சிரித்தான்

"Where are you from?" தமிழர்கள் சந்திக்கும் போது கேட்கும் அதே கேள்வி தான் அடுத்த கேள்வி.

"Actually.. I am born here.. my dad is from Carrum-bon (கரம்பனாம்) and mum is from manna (மன்னாராம்)" தம்பியின் குரலில் பெருமை ஒலித்தது.

"Are you தமிழ் too" இப்போ தம்பி கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினான்.

"Yep.." ஒஸி accentஐ எடுத்து விட்டேன்.

"How long have you been living in Australia?" இரண்டாவது தலைமுறையின் அடுத்த கேள்வியில் என்னுடைய வயது எட்டிப்பார்த்தது. நான் அவனது பூர்வீகத்தை விசாரிக்க அவன் எனது புலப்பெயர்வை துலாவினான்.

"21 years.. so do you speak தமிழ்" வேதாளம் மறுபடி முருங்கையில் ஏறியது.

"I can understand.. but I don't speak well"தம்பி கொஞ்சம் கவலைப்பட்டான்.

கதைத்துக் கொண்டே தன்னுடைய அலுவலை முடித்து என்னுடைய Phoneற்குள் sim cardஐ திணித்து, அதை பரீட்சித்தும் பார்த்திருந்தான் Bell தம்பி.

"Here you go... just pay $28...I didn't charge you for the sim"

"Wow.. did I got a discount because I am a தமிழ்?" பன்னிரெண்டு டொலர் விலைக்கழிவிலும் தமிழினப் பெருமை எட்டிப்பாரத்தது. 

"Ha ha ha.. you can say so" bell தம்பி சிரித்துக் கொண்டே விடை தந்தான்.

காற்றோடு கலந்தாலும் 
தமிழ் தான் உன் அடையாளம்

Friday, 15 September 2017

ஓ கனடா...



"டேய் றங்கேக்க அடிச்சிட்டு றங்கு" WhatsAppல் நகு சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது Bunnings அடியில் இருக்கும் signal lightல் காரை நிற்பாட்டியிருந்தேன். அழகிய மெல்பேர்ணில் இன்னுமொரு அற்புதமான காலைப் பொழுது மலர்ந்திருந்தது.

"மச்சான் றங்கேக்க என்னென்டு அடிக்கிறது, ப்ளேனுக்க phone வேலை செய்யாது" குழம்பிப் போய் கேட்க, பக்கத்து காரில் ஒரு வடிவான குமரி, காரின் நடுக்கண்ணாடியை தன்பக்கம் திருப்பி விட்டு lipstick போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

"டேய் உங்க றங்கேக்க அடியென்றுறன்" நகு கொஞ்சம் கடுப்பான மாதிரி தெரிந்தது. Signal lightல் சிவப்பு மஞ்சளாகி பச்சை நிறத்திற்கு வழிவிட வாகனங்கள் அசையத் தொடங்கின. Lipstick குமரியின் கார் என்னை முந்திக்கொண்டு பறந்தது.

"என்னடா மச்சான் குழப்புறாய்" இளம் காலைப் பொழுதிலும் மண்டை விறைக்கத் தொடங்கியது, "இங்க ஏறி உங்க இறங்குவம்.." சொல்லி முடிக்கவிடாமல் நகு குறுக்கிட்டான்

"மச்சான் இங்க றங்குறது என்றா வெளிக்கிடுறது என்று meaning" என்றான். கனேடிய தமிழிற்கு என்னை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். "ஓ....கனடா தமிழாடா" என்று அங்கலாயக்க

"Ok, ok ok ok ok ok ok ok ok
....okbye" என்று சொல்லிவிட்டு நகு WhatsAppல் விடை பெற்றான். ஏன்டா இவன் இவ்வளவு ok சொல்லுறான் என்று விசாரிக்க, "மச்சி, கனடாவில் phone கதைச்சிட்டு வைக்கேக்க 12 ok சொல்லிட்டு தான்டா bye சொல்லோணும், அதுவும் கடைசி okஐயும் byeஐயும் சேர்த்து சொல்லோணும்" என்று முன்னாள் கனடா தமிழரான, சிக்காகோ சிறி எங்கட SJC92 foruத்தில் விஞ்ஞான விளக்கம் தந்தார். 

"அதோட டொரோன்டோ டொரோன்டோ என்று சொல்லாதேடா.. அவங்க டொரானோ என்று தான் சொல்லுவாங்கள்" என்று சிக்காகோ சிறி அறிவுறுத்தினான்.

அம்மம்மாவின் சகோதரி ஒருத்தி அறுபதிகளில் கனடாவில் குடியேறி இருந்தா. அவாவை நாங்க கனடா அன்ரி தான் கூப்பிடுவம். 80களில் ஒருமுறை கனடா அன்டி யாழ்ப்பாணம் வரும்போது  டக்கென்று  எடுத்து பட்டென்று புகைப்படம் பிரின்ட் பண்ணித்தாற instant camera ஒன்றை கொண்டு வந்து ஃபிலிம் காட்டிக் கொண்டு திரிந்தது இன்றும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. 


அம்மம்மாவின் தும்பளைக் காணியில் அம்மம்மாவை பங்குக் கிணற்றடியில் நிற்க வைத்து எடுத்த அந்த குட்டிப் படத்தை, அம்மம்மாவின் அல்பத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். கொழும்பில் வாழ்ந்த அம்மம்மா தன்னுடைய காணி ஞாபகம் வந்தால் அந்தப் படத்தை எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பா. 

கனடா அன்டியின் அளப்பறையும் எடுப்பும் 
கனடாக்காரன்கள் என்றால் ஃபிலிம் காட்டும் எடுப்புப் பேர்வழிகள் தான் என்று அன்று  நினைக்க வைத்தது. சாமத்திய சடங்கிற்கு ஹெலிக்கொப்டரில் பிள்ளையை கொண்டு வந்து இறக்கி அந்த அனுமானத்தை, அவரைப் போன்ற வேறு சில கனடாக்காரன்கள் இன்றும்  நினைவுறுத்துகிறார்கள்.

தாயகத்தில் விடுதலைப் போராட்டம் தீவிரமடையத் தொடங்க, முதலில் ஊர் விட்டு ஊர் இடம்பெயரத் தொடங்கிய தமிழர்கள், பின்னர் பாரியளவில் நாடு விட்டு நாடுகளை நோக்கி புலம்பெயரத் தொடங்கினார்கள். புலம்பெயர விரும்பிய தமிழர்களை அரவணைத்து ஏற்ற நாடுகளில் கனடாவே முதலிடம் வகிக்கிறது. 1986ல் கடலில் தத்தளித்த 155 தமிழ் அகதிகளை அரவணைத்ததுடன் தொடங்கிய தமிழர்கள் மீதான கனடாவின் கரிசனம் இன்றுவரையில் தொடர்கிறது.

கனேடிய பாராளுமன்றத்திற்கு தமிழர்களை அனுப்பிய கனடாக்காரன்கள், கனேடிய தேசிய கீதத்தை
தமிழிலும் பாடும் பேறை பெற்று, தமிழ் கூறும் நல்லுலகையே பேருவகையடைய வைத்தவர்கள். போராட்ட காலத்திலும் அதற்கு பின்பும் தாயக உறவுகளிற்கு தொடர்ந்து உதவும் உன்னத உணர்வாளர்களால் நிறைந்த நாடும் கனடா. 

கனடாவில் ரோட்டில் பாலும் தேனும் ஓடுமடா என்ற மாதிரி தங்கட நாட்டைப் பற்றி கனடாக்காரன்கள் பீத்திக் கொள்வார்கள். ஆனால் winter வந்தால், எங்கட டைடஸ் போல்ராஜ் ரோட்டில் குவிந்து கிடைக்கும் பனியை படம் பிடித்து போடுவார். நண்பன் ஷெல்டனோ தன்னுடைய வீட்டு drivewayயிலிருக்கும் snowஐயும் shovel பண்ணி, பக்கத்து வீட்டுக்காரியின் drivewayஐயும் shovel பண்ணிவிட்டு "நாரி நோகுதடா" என்று புலம்புவான். மெல்பேர்ணில் அடிக்குது குளிரு என்று staus போட்டால் , "உதெல்லாம் ஒரு குளிரே, இங்க வந்து பார் உனக்கு சகலதும் விறைக்கும்" என்று தயாளன் நக்கலடிப்பான்.

Summer வந்தால், நாலஞ்சு மரங்களிற்கு நடுவில் கதிரையை போட்டு இருந்து கொண்டு, நடுவில் குட்டி நெருப்பை வளர்த்து விட்டு, சிரித்துக் கொண்டே படம் போடுவதில் ரஜீசன் தான் கில்லாடி. என்ன ஏது என்று கேட்டால், "we went camping" என்று பதில் வரும். நியூஸிலாந்திலிருந்து குடிபெயர்ந்த விபீஷ்ணா, கனடா ஏன் கிரிக்கட்டிலும் ரக்பியிலும் உலக தரத்தில் விளையாடுவதில்லை என்ற கவலையில் தாடி வளர்த்துக் கொண்டு திரியிறானாம்.

"மச்சாஆஆஆஆஆன், நான் கனடா வந்து சுதுவாகிட்டேன்" என்ற கத்துற "பனங்கொட்டை" அமலன், 'மட்ஸ் மண்டைக்காய்' நந்தீஸ், பாலர் வகுப்பிலிருந்து படித்த 'கொக்கர்' குகனேசன், கோலாலம்பூரை குதுகலிக்க வைத்த டிலாஷ் 'மாமா', பஸ்ஸில் துரத்தி துரத்தி துரத்தி காதலித்த 'சதோச' ஜெயந்தன், நித்தி, சுதாகர் என்று பரி யோவானிலும் கொழும்பு இந்துவிலும் படித்த ஏராளமான நண்பர்களை அவர்களின் புகுந்த நாட்டிலேயே பார்க்கும் பாக்கியம் இப்போது தான் நிறைவேறப் போகிறது.   

உயர்தரத்தில் commerce படிக்கும் போது, வாத்திமாரிற்கு நிகராக, இல்லை இல்லை அதைவிட மேலாக, பஸ்ஸிலும் பஸ் ஹோல்டிலும் எனக்கு  புரியாத பாடங்களை புரிய வைத்து,  என்னுடைய மொக்குக் கேள்விகளை  பொறுமையாக தெளிவுபடுத்திய, கஜோபனை தொண்ணூறுகளின் பின்னர் நேரில் சந்திக்கும்போகும் அந்தப் பொழுதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து பறந்து வருகிறேன்.

"நீ எழில் கண்டு (உ)வப்போம்" என்று கனேடிய தேசிய கீதத்தில் சொல்லியுள்ள வரிகளின் வடிவைக் காணவும் கடல் கடந்து வருகிறேன். 
கனேடிய பிரதமர் Justin Trudeau ருசித்து சாப்பிட்ட அந்த கொத்து ரொட்டியை நினைத்து வாயூற ஊற வந்து கொண்டேயிருக்கிறேன். 

நயகரா நீர் வீழ்ச்சியின் பிரம்மாண்டமான எழிலகையும் Scarboroughவின் குட்டி யாழ்ப்பாணத்தையும் கண்டு மெய்மறக்க, மெய்யாலுமே இந்த முறை வந்தே விடுகிறேன்.

ஓ கனடா.... இந்தா றங்கிட்டன்....





Saturday, 9 September 2017

மீளெழுவோம்...


2006ம் ஆண்டின் மத்தியில், Coles Myer நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது,  நிறுவனத்தின் ஒரு தலைமைத்துவ பயிற்சி நெறிக்கு தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தேன். தலைமைத்துவ பயிற்சி நெறி நடந்தது Essendon Football Clubன் players roomலும் ஸ்டேடியத்திலும் தான். தலைமைத்து பயிற்சியில் இணைப் பயிற்றுவிப்பாளர்களாக, கழகத்தின் coach Kevin Sheedyயும் அணியின் தலைவர் James Hirdம் அணியின் நட்சத்திரம் Matt Lloydம் கலந்து கொண்டார்கள். 

"எங்களது கழகத்தின் பலமே, ஆண்டாண்டு காலமாக நாங்கள் பேணி பாதுகாத்து வரும் valuesம் cultureம் தான்" என்று கழகத்தின் நீண்ட கால பயிற்றுவிப்பாளரான Sheedy பிரசங்கம் பண்ணினார். "இந்த சுவர்களிற்குள் வரும் எல்லோரையும் கட்டாயமாக அந்த valuesஐயும் cultureஐயும் உள்வாங்க வைப்போம்" என்று Hird சொல்லும் போது  பரி யோவான் கல்லூரியின் ஞாபகம் தான் வந்தது. "இந்த வளாகத்தினுள் வரும் அனைவரும் பின்னாட்களில் வெளியேறும் போது  புதிய, சிறந்த மனிதர்களாக தான் வெளியேறுவார்கள்" என்றார் Hird.

"நாங்கள் வெற்றிகளிற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதில்லை" என்று தொடங்கிய Lloyd, "நாங்கள் எப்படி விளாயாடுகிறோம், எப்படி எங்களை தயார்படுத்துகிறோம், எப்படி strategise பண்ணுகிறோம், அதை எப்படி execute பண்ணுகிறோம் என்பவற்றில் தான் எங்கள் ஆற்றல்களை ஒருங்கிணைப்போம்" என்று Lloyd தொடர்ந்தார். "வெற்றி என்பது மேற்கூறியவற்றை திறம்பட செயற்படுத்தியதன் பக்க விளைவாகவே இருக்கும்" என்று சொல்லி முடிக்கும் போது Essendon கழகம் பற்றியிருந்த அபிப்பிராயம் பல நூறடிகள் உயர்ந்தது.


உலகில் தலைசிறந்த நகரமான மெல்பேர்ணிற்கு அகதியாக குடிபெயர்ந்தது ஒரு வரப்பிரசாதம். இந்த நகரில் Aussie rules football ஒரு Religion. விளையாட்டில் இருக்கும் முரட்டுத்தனம் கழகங்களை ஆதரிக்கும் ஆதரவாளர்களிடையே ஆரோக்கியமான பம்பல் கலந்த வாய்ச் சண்டைகளிற்கு வழிவகுக்கும், கைகலப்புக்கள் நடக்காது. வென்று கொண்டிருக்கும் தனது அணியை வெறித்தனமாக கத்தி கத்தி ஆதரிக்கும் ஒரு கழக ஆதரவாளரிற்கு பக்கத்தில் அமைதியாக எதிரணியின் T'Shirt அணிந்த ஆதரவாளர் பாதுகாப்பாக அமர்ந்திருப்பார். அவ்வாறு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் ஆதரவாளர், வெற்றிக்களிப்பில் கூத்தாடுபவரின் மனைவியாகவோ, தந்தையாகவோ, பிள்ளையாகவோ, காதலியாகவோ, நண்பனாகவோ இல்லை அந்நியராகவோ இருப்பார்.

"So which team do you go for?" என்று வேலை தொடங்கி கொஞ்ச நாட்களில் கேள்விகள் எழத் தொடங்க, இந்த விளையாட்டை அறிந்தால் தான் இந்த நகரில் வாழலாம் என்று புரியத் தொடங்கியது. அன்றிருந்த 16 அணிகளை அலசினால் இரண்டே இரண்டு அணிகளைத் தான் ஆதரவளிக்க ஏதோ ஒரு காரணம் இருந்தது. ஒன்று Red & Black jersey அணிந்து ஆடிய Essendon Bombers, மற்றது Richmond Tigers. நான் தேர்ந்தெடுத்தது Essendon, விளையாட்டில் கூட ஆதரிக்கும் புலிகள் தோற்பதை  தாங்கும் மனவலிமை என்றும் இருந்ததில்லை, இருக்கப் போவதுமில்லை.

2013ம் ஆண்டில் Essendon கழகத்தின் விளையாட்டு வீரர்கள், தங்களது உடல் வலுவை அதிகரிக்க தடைசெய்யப்பட்ட ஊக்க ஊசிகளை ஏற்றினார்கள் என்ற செய்திகள் வந்த போது தலை சுற்றியது. 2013ல் அணியின் பயிற்றுவிப்பாளர், Eseendon அணியின் முன்னாள் தலைவரும் legendமான James Hird. ஆம், 2005ல் நமக்கு தலைமைத்துவ பயிற்சி நெறியில் வகுப்பெடுத்த அதே James Hird.

அடுத்து வந்த மூன்றாண்டுகள் Essendon கழகம் நெருப்பாற்றில் நீந்தியது. ஒஸ்ரேலிய anti doping agencyயின் விசாரணை, உயர் நீதிமன்ற வழக்குகள் என்று பிரச்சினை உச்சமடைய விளையாட்டு பின்னுக்கு தள்ளபட்டது. விசாரணைகளில் Essendon அணி வீரர்கள் ஊக்க மாத்திரை எடுத்தது உறுதிப்படுத்தப்பட, கழகத்தின் 'Golden Boy' James Hird இராஜினாமா செய்ய வைக்கப்பட்டார். அணியின் அனைத்து வீரர்களிற்கும் ஓராண்டு தடை விதிக்கப்பட்டது, அணியின் தலைவர் Jobe Watsonற்கு 2013ல் அவர் வென்ற சிறந்த வீரருக்கான Brownlow Medalஐ திருப்பி கொடுக்குமாறு பணிக்கப்பட்டது.  அவமானமும் ஏமாற்றமும் விரக்தியும் James Hird என்ற கதாநாயகனை தற்கொலை முயற்சி வரை தள்ளியது.

2017ல் பழைய வீரர்களின் தடை நீங்கி திரும்பி புதிய வீரர்களுடன் களமிறங்கி அற்புதமாக ஆடினார்கள். யாருமே எதிர்பாராத வெற்றிகளை பெற்று இன்று Finals seriesல் பலமான Sydney அணியுடன்  Sydneyயில் மோதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரே வருடத்தில் எவ்வாறு இந்த Essendon அணி, தனது பின்னடைவுகளை கடந்து முன்னேறியது என்று ஒஸ்ரேலியாவே வாயைப் பிளக்கிறது.

Essendon கழகத்தை நன்கறிந்தவர்கள்,  "That's Essendon mate" என்று ஒரு புன்முறுவலோடு கடந்து போகிறார்கள். 1871ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்டு, Aussies rules போட்டிகளில் அதிகமுறை Premiership (championship) வென்ற அணியாக திகழும் Essendon அணியின் மீளெழுச்சியின் பிரதான காரணம், காலங்காலமாக அந்தக் கழகம் பேணிப் பாதுகாத்து வரும் values and culture என்று, கோப்பியை உறிஞ்சிக் கொண்டே அலுவலகத்தில் பணியாற்றும் ஒரு அதிதீவிர Essendon ஆதரவாளர் விளக்கம் தந்தார். தோல்விகளால் துவண்டு, ஏமாற்றங்களால் சுருண்டு போயிருந்த அணி, தனது பாரம்பரியம் எனும் கயிற்றைப்பிடித்துக் கொண்டு, தான் தள்ளப்பட்ட, இல்லை தானே தவறி விழுந்த, கிணற்றிலிருந்து ஏறி வெளியே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

"நாங்க எங்கட தோல்வியிலிருந்து மீண்டு வரவேண்டும் என்றால், எங்கள் எல்லோரையும் பிணைக்கிற ஒரு கயிறு வேணுமடா" என்று 
தமிழர் போராட்டத்தோடு தன் வாழ்வை இணைத்து பயணித்த அண்ணன் ஒருவர் அண்மையில் யாழ்ப்பாணம் சென்ற போது தனது ஆதங்கத்தை வெளியிட்டார். "அது எது என்று தான் யோசிக்கிறன்" என்று தொடர்ந்தவர் "உந்த நல்லூரை பாரடா, எத்தனை பேரை உள்ளுக்க கொண்டு வருது, அதைப்போல பெரியளவில், எங்கட இனத்தை எப்படி இணைக்கிறது?" என்ற கேள்வியுடன் எனக்கு விடை தந்தார்.  

எல்லாத் தமிழர்களை இணைக்கும் அந்தக் கயிறு ஏன் தமிழ்தேசியமாய் இருக்க கூடாது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது தான், தம்பி தமிழ் பொடியன் "தமிழ் தேசியம் என்றால் என்ன, ஆரேனும் தெரிஞ்சா சொல்லுங்கோ" என்று முகநூலில் பதிவை போட்டு, குழம்பியிரிந்த மனக்குட்டைக்குள் 
கிரனைட்டை கழற்றி வீசினான்.

Essendon கழகத்தைப் போல், நாங்களும் மீளெழ எங்களை இணைக்கும் பிணைக்கும் அந்தக் கயிறு எதுவாக இருக்கும்?






Friday, 1 September 2017

நல்லூரில் சப்பரம்...






"அண்ணே bataவை கழட்டி வச்சிட்டு போங்கண்ணே" செட்டி வீதியில் கச்சான் விற்க கடை பரப்பியிருந்த பதினொன்று அல்லது பதின்ரெண்டு வயதேயான தம்பியை நம்பி, போனமுறை Big Matchற்கு வரும்போது DSIயில் வாங்கிய Red &Black செருப்பை, அவனது கடையடியில் கழற்றினேன்.

"தம்பி, செருப்பு கவனமடா" கடலைக்கடை தம்பிக்கு அறிவுறுத்திவிட்டு நடையை கட்டினேன். போட்டிக் கடலைக் கடைகளின் "bata கழட்டுங்கோ" குரல்களைத் தாண்டி, கோயிலை அண்மிக்க, கோயிலை நோக்கி நிமிர்ந்து நின்ற சப்பரத்திற்கு முன்னால் சனம் நிரம்பத் தொடங்கியிருந்தது. 

சப்பரத்திலிருந்து பத்தடி தள்ளி நின்று, நல்லூர் திருப்பதியின் காற்றில் கலந்திருந்த கற்பூர வாசனையையும் அந்த சூழலில் நிறைந்திருந்த பக்தி மயமான சூழலையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு, பக்கத்தில் திரும்பிப் பார்த்தால், குமரன் நிற்கிறார். சிட்னியில் வசிக்கும் 'ஜொனியன்' குமரன், நண்பன் அரவிந்தனின் தம்பி.

எதிர்பாராமல் சந்திக்கும் போது எழும் அதே அரண பரண முகமன் கேள்விகளையும் பதில்களையும் பரிமாறிவிட்டு விஷயத்திற்கு வந்தோம்.

"ஐசே, சப்பரம் என்றால் என்ன meaning" நல்லூர் பின்வீதியில் பிறந்து, தவழ்ந்து, வளர்ந்த குமரனை நோக்கி வட கொரிய ஏவுகணை பறந்தது.  "Actually.. I don't know" தம்பி தவித்தான், நிமிர்ந்து சப்பரத்தை பார்த்தான், "I think, சப்பரம் means கப்பல், இதை பார்த்தா அப்படித்தான் இருக்கு", தம்பி சமாளித்தான். 

நல்லூர் கோயிலின் வழக்கங்களை நன்கறிந்த  நண்பன் ஒருவன் "மச்சான், சப்பரம் என்றால் சப்பையாக இருக்கும் ரதம்" என்று WhatsAppல் விளக்கம் தந்தான். "ரதம் என்றால் 3 dimensionல் இருக்கோணும், 3 dimensionல் இருந்தால் தான் அது ரதம், அதை சப்பையாக பண்ணினால் எப்படியிருக்குமோ அது தான் சப்பரம்" என்று விளக்கம் தந்தான்.

"சைவத்திற்கு பெரிய கோயிலான சிதம்பரத்தில் இதை திருவையடைத்தான் என்று சொல்வார்கள்" என்று நல்லூரிலிருந்து சிதம்பரத்திற்கு நண்பன் தாவினான். "திருவையடைத்தான் என்பது தெருவை அடைத்தான் என்பதன் மருவிய வடிவமாம். தெருவை அடைக்குமளவிற்கு பெரிய ஒரு structure தான் சப்பரம்" என்று கூறி விட்டு, 


"250 வருட பழமை வாய்ந்த நல்லூர் சப்பறம் தான் உலகிலேயே மிகப் பழமையானதும் அதியுயரமானதுமான அசையும் கட்டுமானப் பொருள் என்று ஒரு news வந்தது, அது எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியாதுடா" என்று சொல்லி முடித்தான்.


"அண்ணா இந்தப் பக்கம் நின்டா வடத்தில மாட்டுவம், அங்கால பக்கம் போவம்" என்று என்னையும் கூட்டிக் கொண்டு குமரன் சப்பரத்தின் மற்றப்பக்கம் போனான். நல்லூர் சந்நிதியில் எந்தப் பக்கம் எந்த நேரம் நிற்க வேண்டும் என்பது ஒரு பெரிய சூட்சுமம். காலங்காலமாக நல்லூர் தேர் திருவிழா தரிசித்தவர்களிற்கு மட்டும் தெரிந்த வித்தையது. சரியான இடத்தில் சரியான நேரத்தில் நின்றால் தான் சாமியின் தரிசினம் நிறைவாக கிடைக்கும், திருவிழாவின் நிகழ்வுகளையும் கண்கூடாக கண்டு களிக்கலாம்.

"தம்பி இந்த வடம் பிடிக்கோணும் என்று எனக்கு ஒரு ஆசை" பக்கத்தில் நின்ற குமரனிடம் சொன்னேன். நல்லூரில் திருவிழாக் காலங்களில் கொம்பு தூக்குவதற்கும் வடம் பிடிப்பதற்கும் நடக்கும் முறுகல்கள் பற்றியும் சம்பிரதாயங்கள் பற்றியும் நண்பர்கள் ஜெயராமும் சாந்தனும் சொல்ல கேள்விப்பட்டிருந்தேன். நக்கலாக ஒரு சிரிப்பு  சிரித்து விட்டு "வாங்கோ நடுவுக்க போவம்" என்று சப்பரத்தின் முன் பகுதிக்கு முன்னேறினோம். 

கற்பூரங்கள் ஏற்றிய நீண்ட இரும்புக் கம்பிகளைச்  சுழற்றிக் கொண்டே இருவர் வர, சப்பரத்திற்கும்  கோயிலின் பிரதான வாயிலிற்கும் இடையில் ஒரு வெளி உருவாகியது. "இது ஒரு crowd control mechanism" குமரன் காதுக்குள் முணுமுணுத்தார். காலில் பொய்கால் அணிந்து உயரமாக நடந்து வந்த ஒருவரின் காதில் தொலைபேசி ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. "டேய் எங்கேடா இருக்கிறாய்....நான் இஞ்ச தான் இருக்கிறன்" என்று யாரோடோ செல்ஃபோனில் கதைத்துக் கொண்டே, மரக்காலில் நடந்து போனார். 

 கோயிலின் மணிக்கூடு ஆறு மணியடித்து முடிய, நல்லூர் கோயிலின் பிரதான வாயிலைக் கடந்து வள்ளி தெய்வானை சகிதம் முருகன் எழுந்தருள, "ஓம் முருகா" கோஷம் நல்லூர் திருப்பதியை நிறைத்தது. கொம்புகளில் காவிக் கொண்டு வரப்பட்ட மூவரும் சப்பரத்தில் ஏற்றப்பட்டு தீபாராதனை முடிய, சப்பரத்தின் முன்னால் தள்ளு முள்ளு எற்பட்டது. "எதுக்குடா தள்ளுபடுறாங்கள்" என்று கேட்க குமரனை திரும்பிப் பார்த்தால், ஆளை காணவில்லை.

"அண்ணா வாங்கோ.. பிடியுங்கோ" என்ற குமரனின் குரலை கேட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க, குமரன் வடத்தை பிடித்துக் கொண்டு ஓடுகிறார். அவரைத் துரத்திக் கொண்டு போய், வடத்தை கையில் பிடித்தால், வடம் இழுக்க போன எங்களை, வடம் இழுத்துக் கொண்டு போன கதை தான் நடந்தது. கல்லும் தேங்காய் சிரட்டையும் காலில் குத்த, பிடித்த வடத்தை விடக்கூடாது என்று உள்ளுணர்வு சொல்ல, வடத்தோடு ஓடி முடித்து மூச்செடுக்க, நல்லூர் கோயிலின் வாயிலில் வடத்தோடு நின்றோம். 

"வடம் வரப்போகுது.. விலகி நில்லுங்கோ" என்று சிறிய ஒலிவாங்கியில் பெரியவர் ஒருவரின் குரல் ஒலித்துக் கொண்டேயிருந்தது. வடத்தின் முன்னால் நீண்டிருந்த இரு பெரிய மொத்தக் கயிறுகளை நூற்றுக்கணக்கானோர் பிடித்து இழுக்க சப்பரம் நகரத் தொடங்கியது.


சனம் நிறைந்த அந்த கோயில் வெளிவீதிகளில், சப்பரத்தை  தெற்கு வீதியிலும் பின்வீதியிலும் வடக்கு வீதியிலும் திருப்பி இழுக்க இரு வடங்களையும் பிடித்திருந்ததவர்கள் எவ்வாறு தங்களது நிலைகளை மாற்றினார்கள் என்பதை நினைக்க இன்றைக்கும் ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது.

எங்கிருந்தோ யாரோ கொடுத்த கட்டளையை ஏற்று, நீண்ட வடத்தில் ஒரு கை வைக்கக் கூட இடமில்லாமல், நூற்றுக்கணக்கில் கூடி நின்று, உற்சாகமாகவும், ஒரே நோக்கத்தோடும் வடம் பிடிக்கும் என் சனத்தை பார்க்க, "இதே ஒற்றுமையையும் ஓர்மத்தையும் காட்டி அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் எனும் வடங்களைப் பிடித்து தமிழின சுபீட்சம்  எனும் ரதத்தை நாங்கள் ஏன் இழுக்கக் கூடாது" என்ற ஆதங்கம் எண்ணங்களில் மேலெழுந்தது.

ஒரு கணமேனும் வடம் பிடிக்கும் ஆசை கண்களில் தெரிய, தள்ளு முள்ளுக்குள் அகப்படத் தயங்கி, பம்மிக் கொண்டு ஒதுங்கி நின்றவர்களையும் "அண்ணே வடம் பிடிக்க போறியளா.. வாங்கோண்ணே" என்று கூப்பிட்டு அவர்களது எண்ணத்தை நிறைவேற்றிய தம்பிமார் நெகிழ வைத்தார்கள். 

வரலாற்றுப் பெருமை வாய்ந்த நல்லூர் ஆலயம், 1248ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை ஆட்சிபுரிந்த சிங்கையாரிய மன்னன் காலத்தில் மந்திரியாகவிருந்த புவனேகவாகுவால் கட்டுவிக்கப்பட்டது என்று ஒரு வரலாற்றுத் தகவலும், 13ம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை ஆட்சிசெய்த ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் வம்சத்தின் முதலாவது அரசனான கலிங்கமாகன் அல்லது கூழங்கை சக்கரவர்த்தியால் கட்டுவிக்கப்பட்டதாக யாழ்ப்பாண வைபவமாலையும் கூறுகிறது.

போர்த்துக்கேயர் ஆட்சியில் அழிக்கப்பட்ட ஆலயத்தை, ஒல்லாந்தர் ஆட்சிப் பணிமனையில் சிறப்பாக கடமையாற்றி வந்த தொன்யுவான் மாப்பாண முதலியார் தமது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி மீளவும் கட்டுவதற்கு உத்தரவு பெற்றுக் கொடுத்தாராம். 


நல்லூரானின் இந்த வரலாறுகளை கடந்து வந்து, வடக்கு வீதியில் திலீபன் உண்ணாவிரதம் இருந்த அதே இடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தோம். கடவுளும் கைவிட்டாரா என்று எண்ணத் தோன்றும் தன்னினத்திற்காக தன்னை தியாகம் செய்த அந்தத் தன்னிகரில்லா தனயன், தன்னையே ஆகுதியாக்கி முப்பது வருடங்கள் ஆகப்போகிறது.  திலீபன் உண்ணாவிரதமிருந்த அந்த மண், புனித பூமியில் உறையும் தியாக பூமி.

சப்பரம் சுற்றி வந்து கோயிலடிக்கு வர, தவில் நாதஸ்வர கச்சேரி களைகட்டியது. நாதஸ்வரத்தையும் தவிலையும் சுற்றி நின்று பார்த்து ரசிக்க இன்னும் ஒரு கூட்டம் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இரவின் இருளில் தீப்பந்தங்களின் அழகிய அசைவுகளை பார்க்கவும் அருமையாக இருந்தது. ஜம்புலன்களையும் ஆட்கொண்ட அற்பத கணங்களவை.


சாமி கோயிலிற்குள் மீண்டும் குடியேற, சனத்திற்குள் நெரிபட்டுக் கொண்டு லிங்கம் கூல்பாரிற்கு போக அரை மணித்தியாலத்திற்கு  மேல் பிடித்தது.  கூட்டம் நிரம்பி வழிந்த லிங்கம் கூல் பாரில், மேசையொன்று காலியாகும் மட்டும் பொறுமையோடு காத்திருந்து "லிங்கம் ஸ்பெஷல்" ஒன்றை குடித்து விட்டு, கடலைக் கடையில் கழற்றி விட்டு வந்த செருப்பை  எடுக்க செட்டி வீதிக்கு நடக்கத் தொடங்கினேன்.

பச்சைக் கலர் மதிலிற்கு பக்கத்தில் இருந்த கடலைக் கடை தம்பியின் கடையை தேடிப்பிடித்து, iPhoneன் வெளிச்சத்தில் செருப்பைத் கண்டு பிடித்தேன். வியாபாரத்தில் மும்முரமாய் இருந்த தம்பியை பார்த்து "thanks தம்பி...இந்தாரும்.. சிலிப்பரை பார்த்துக் கொண்டதற்கு" என்று நூறு ரூபா தாளை நீட்டினேன்.

"சும்மா தரவேண்டாம் அண்ணே.. கச்சான் வாங்குங்கோ" தம்பியின் வார்த்தைகள் கன்னத்தில் பளார் என்று விழுந்தது. ஊரில் இருக்கும் எம்மவர்களிற்கு வெளிநாட்டு காசை வாரி இறைப்பதால் ஏற்படும் சமூக பொருளாதார சீர்கேடுகளைப் பற்றி பக்கம் பக்கமாக வாசித்ததும், பந்தி பந்தியா எழுதியதும் நினைவில் நிழலாடியது. 

"சரி.. அப்ப ஒரு bag கச்சான் தாரும்" தம்பியை மகிழ்விக்க கச்சான் வாங்கினேன். கச்சானை வாங்கிக் கொண்டு திரும்ப,

"அண்ணே, இந்தாங்கண்ணே மிச்சக் காசு" ஜம்பது ரூபா தாளை தம்பி நீட்டிக் கொண்டிருந்தான். "வேண்டாம் தம்பி, நீரே வச்சிரும்" டொலரில் உழைத்ததை ரூபாயில் அள்ளி எறிந்து பழகிய பழக்கம் தொடர்ந்தது.

"வேண்டாமண்ணே... நீங்களே வச்சிருங்கோ" வெளிநாட்டுக் காரரின் ஏவறைக் காசு எனக்கு வேண்டாம் என்பதைத் தான் அந்தத் தம்பி பவ்வியமாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். 

வானத்தில் வளர்பிறை வளரத் தொடங்கும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை. 






வாடா மச்சான் வாடா..




ஒரு வேளைப்பளு நிறைந்த கடுமையான வெள்ளிக்கிழமை, வேலை முடித்து வீட்ட வர, 

"தேத்தண்ணி போடவா" மனிசி கேட்டா". இது தான் சரியான தருணம், மண்டைக்குள் மெஸேஜ் வந்தது.

"போட்டா நல்லம், போடாட்டியும் பரவாயில்லை, கஷ்டப்படாதேயும்" கார் திறப்பையும் phoneஐயும் மேசையில் வைத்து விட்டு,  கண்களில் கவலை கலந்து, அவாவை பார்த்தேன்.

"ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்குறீர்" கேத்தலில் தண்ணி நிரம்ப தொடங்கியது

"ச்சா ஒன்றும் இல்லை" பக்கத்திலிருந்த கதிரையில் அமர்ந்தேன்

"வேலையில் என்னவும் பிரச்சினையோ" கேத்தலிற்கு ஸ்விட்ச் போட்டாச்சு

"...இல்லை" முகத்தில் எந்த சலனமும் காட்டவில்லை

"இந்தியா தோத்தது கவலையோ" நக்கல் தொனித்தது.

"உமக்கென்ன விசரே" சலித்துக் கொண்டேன். "அவங்க தோத்தா எனக்கென்ன" 

"யாழ்ப்பாணத்தில் என்னவும் பிரச்சினையோ?" தொனியில் அக்கறை எட்டிப் பார்த்தது

"அங்க என்ன நடந்தா எங்களுக்கென்ன" தேயிலையில் சுடுதண்ணீர் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது

"அப்ப என்னென்று சொல்லுமன்" சுடுதண்ணீரில் தேயிலையை தோய்த்து எடுத்தா

"இல்ல எங்கட சென் ஜோன்ஸ் batch பெடியள் get togetherற்கு வரட்டாம்" நைஸாக போட்டேன்

"போன வருஷம் தானே big matchற்கு போனீர்" தேயிலை bag குப்பை தொட்டியில் தொப்பென்று விழுந்தது

"---------" மெளனம் 

"இப்ப என்ன ஆட்டத்திற்கு போக போறியள்" சீனி டப்பா டக்கென்று திறந்தது

"45 வருகுதாம்" குரலில் கவலை தோய்த்து "உம்மை விட்டிட்டு போக எனக்கும் விருப்பமில்லை தான்"

"நல்லா நடிப்பீர்" சீனிக் கரண்டி தேத்தண்ணியில் இறங்கியது

"எல்லாரும் போறாங்கள்" காட்டி கொடுப்பு தொடங்கியது. "கிரிஷாந்தன், வாதுலன், ஆதி, சத்தி, நகு, கஜன்.. ....நான் இன்னும் வாறனென்று சொல்லேல்ல"

"வேண்டாமென்றா போகாமல் நிக்கவோ போறீர்" கோப்பையில் போட்ட சீனிக்கு நல்ல அடி விழுந்தது. "என்னவோ செய்யும்"

"நாலு நாள் தான்" சத்தியமா கெஞ்சவில்லை. "டக்கென்று வந்திடுவன்"

"போய் தொலையும்" தேத்தண்ணி கோப்பை கையில் வந்தது. "நீங்களும் உங்கட ஜொனியன்ஸும்... this is too much"

"தேத்தண்ணி சூப்பராயிருக்கு" ஒரு மிடாய் குடித்தேன். 


--------

WhatsAppல்
"Machan please put me as confirmed. Boss approved my leave application at work 👍"

Friday, 25 August 2017

நல்லூரில்....





"ஒரிடத்தில கொண்டு வந்து நிற்பாட்டாமல், டவுண் முழுக்க கொண்டு வந்து நிரப்பி அடிச்சிருக்கிறாங்கள்" ஓட்டோவின் acceleratorஐ முறுக்கிக் கொண்டே, ஓட்டோக்காரத் தம்பி சொல்லும் போது, ஸ்டான்லி வீதியில் வெலிங்டன் தியேட்டர் தாண்டியிருந்தோம்.

"மூண்டு மணிக்கே வரத் தொடங்கிட்டுது" கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கி, நல்லூர் திருவிழாவில் கலந்து கொள்ள, புலத்திலிருந்தும் தெற்கிலிருந்தும் வந்த சனங்களை சுமந்து வந்துகொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான
சொகுசு பஸ்வண்டிகளைப் பற்றித்தான் ஓட்டோத் தம்பி கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

"இன்றைக்கு ஆறேழு மணி மட்டும் ஒரே ஓட்டம் தான் அண்ணே" அதிகாலை நாலு மணிக்கும் உற்சாகமாக வேலை செய்யும் அந்த தம்பியின் குதூகலம் யாழ்ப்பாணக் காற்றில் எங்கும் கலந்திருந்தது. 

"தம்பி, எவ்வளவு தம்பி" சூட்கேஸை இறக்கி விட்ட தம்பியிடம் ஓட்டோ சவாரிக்கான கூலியைக் கேட்டேன். "விரும்பினதை தாங்கோ அண்ணே, நல்லூரானை பார்க்க வந்திருக்கிறியள்" அடுத்த ஓட்டத்திற்கு ஓடும் அவசரம் அவரின் குரலில் எதிரொலித்தது.

--------------------------------------------------------------------------

"மச்சான், வந்திட்டியாடா" சூட்கேஸை திறந்து துவாயை எடுத்து குளிக்கப் போக, பரி யோவான் பள்ளிக்கால தோழன் கோபியிடமிருந்து SMS வந்தது. "Arrived, just now" என்று மறுமொழி அனுப்பிய அடுத்த நிமிடம், தொலைபேசி சிணுங்கியது. கோபி "நாலரைக்கு தேரடியில் நிற்பன், வந்து சேர்ந்திடு" என்று சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு காத்திராமல் தொடர்பை துண்டித்தான்.


குளிரும் யாழ்ப்பாணத் தண்ணியில் தலையில் முழுக, உடல் மட்டுமல்ல உணர்வும் சில்லிட்டது. நல்லூர் திருவிழா பார்க்க வேண்டும் என்ற அவாவவிற்கு வித்திட்டது, சில ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் அதிகாலை வேளையில் கண்ட அந்தக் கனவு தான். நல்லூரின் பிரதான வாயிலில், வள்ளி தெய்வானை சகிதம் வெளிவீதியில் உலாப் போக புறப்படும் முருகனை கனவில் தரிசிக்கும் பாக்கியம் அந்தக் கனவில் கிட்டியது. மத நம்பிக்கைகளைக் கடந்து, தமிழ் கலாச்சாரத்தின் அசைக்க முடியாத கோட்டையாக விளங்கும் நல்லூர் திருவிழாவை காணும் பாக்கியம் இந்தாண்டு கைகூடியது உண்மையிலேயே ஒரு வரப்பிரசாதம். 

SJC OBA Melbourneன் வேட்டி Partyக்கு வேட்டி கட்டிய முன்னனுபவம் கைகொடுக்க, சடாரென்று வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு, மடமடவென சுடச்சுட கோப்பியை குடித்து விட்டு, வெறுமேலில் யாழ்ப்பாண குளிர் காற்று அப்ப, நல்லூர் தேரடியை அடையும் போது அதிகாலை 4:35 மணி. எங்கும் "முருகா முருகா" என்றும் "அரோகரா அரோகரா" என்றும் பக்தர்களின் குரல்கள், அதிகாலையின் நிசப்தத்தில் சங்கமிக்க, நல்லூரின் பக்திப்பிரவாம், அங்கிருந்த யாவரையும் ஆட்கொண்டிருந்தது.


குனிந்து வேட்டியை ஒரு விதமாக குறுக்கு கட்டிக் கொண்டு "நீ எனக்கு பின்னால நடந்து வா" என்று கட்டளையிட்டு விட்டு, கோபி நல்லூர் ஆலயத்தின் பிரதான வாயிலடியில் இருந்து பிரதட்டை அடிக்க தொடங்கினான். நல்லூரான் மணலில் அவன் அங்கப்பிரதட்டையை தொடங்க, அவனிற்கு முன்னும் பின்னும் பெரிதாக இடைவெளியே இல்லாமல், உருண்டுகொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களைப் பார்த்து பிரமித்தே போனேன்.

புனித பூமியான நல்லூரின் மணலில் இளைஞர்களும்  நடுத்தர வயது ஆண்களும் ஒரே சீராக உருண்டு கொண்டிருந்தார்கள். கோபி கொஞ்சம் வேகமாக உருளத் தொடங்கினான். அவனிற்கு முன்னால் உருண்டு கொண்டிருந்தவர்களை லாவகமாக overtake பண்ணி, தார் வீதியில் உடல் ஏறாமலும், கோயிலின் மதிலில் உடம்பு மோதாமலும், அங்க பிரதட்டை செய்யும் நண்பனின் செயலில், பலவருடங்களாக அங்கப்பிரதட்டை செய்யும் அனுபவம் மிளிர்ந்தது. 

கோயிலை சுற்றிக் கொண்டே, திலீபன் உண்ணாவிரதமிருந்த வடக்கு வீதியில் ஏற, "என்னடாப்பா இங்க நிற்கிறாய்" பரிச்சயமான குரல் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன். வெற்றுடலில் அப்பிய மண்ணோடு, டொக்டர் சிறிகிருஷ்ணா அவருக்கே உரிய சிரிப்போடு எனது தோளில் கைபோட்டார். பரி யோவானின் ஒரே வகுப்பில் படித்த இரு நண்பர்களான கோபியும் சிறிகிருஷ்ணாவும் இன்று யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல orthopedic surgeons. அந்த இருவரையும் அந்த அதிகாலை வேளையில் நல்லூர் சந்நிதியில் சந்தித்தது மனதிற்கு மகிழ்ச்சியளித்தது. 

பட்டம், பதவி, அந்தஸ்து என்று யாவற்றையும் களைந்து, நல்லூரானின் ஆசியும் அருளும் வேண்டி, பக்தியுடன் வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கும் நல்லூர்க் கந்தனின் வல்லமையை நினைக்க மலைப்பாக இருந்தது. தன்னிடம் வரும் அடியார்கள் எல்லோரையும் சமமாக மதித்து, அதன் குறியீடாக ஆடவர்கள் அனைவரும் மேலாடை களைந்தே ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும் என்ற கடும் கட்டுப்பாட்டை பேணும் நல்லூர் ஆலயத்தின் கட்டுப்பாடு வியக்க வைத்தது. அந்தக் கட்டுபாட்டை, யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருகை தந்த இந்தியப் பிரதமர் மோடிக்காக கூட தளரத்தவில்லையாம். 

கோயிலின் வாசலில் கோபி தனது அங்கப்பிரதட்டையை முடித்துக் கொண்டு நாங்கள் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்கவும் காலை ஜந்தரை மணிப் பூசைக்கு மணியடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. திரை விலகி தீபாராதனை தொடங்க, "ஓம் முருகா" என்ற கூவிக்கொண்டே விண்ணோக்கி குவிந்த கரங்கள் எதிலுமே ஃபோன்கள் இருக்கவில்லை. 

"மச்சான், கோயிலுக்க ஏன்டா பொலிஸ்காரிகளை நிற்பாட்டியிருக்கிறாங்கள், அதுவும் சட்டையோட" கும்பிட்டு முடித்துவிட்டு வந்த கோபியை கேட்டேன். "கள்ளர் மச்சான், chain அறுக்குற குறூப்பை பிடிக்கடா", கோபி சால்வையால் உடலை மறைத்துக் கொண்டான். 

"அதுக்கு, கோயிலுக்குள் சட்டையில் விடுறது பிழையில்லையா" புலத்தில் இருந்து பிழைபிடித்துப் பழகிய வாய் சும்மா இருக்க மறுத்தது. "பிழைதான்டா, ஆனா என்ன செய்யுறது, அது அவங்கட uniform, களவை நிற்பாட்ட வேற வழியில்லை" தாயகத்தில் வாழும் நண்பன் கள யதார்த்தம் புரியவைத்தான்.


பருத்தித்துறை வீதியில் இருந்த தண்ணீர் பந்தலில் தண்ணீர் குடிப்போம் என்று போனால், அங்கே அவர்கள் சுடச்சுட கோப்பி ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அதிகாலை வேளையிலும், தண்ணீர், இல்லை இல்லை, கோப்பிப் பந்தலிற்கு முன்னால் சனம் நிரம்பி வழிந்தது. செட்டித்தெரு மூலையில் இருந்த தேத்தண்ணிக் கடைக்கு கூட்டிக் கொண்டு போய், கோபி கோப்பி வாங்கித் தந்தான். சுட்டுக் கொண்டிருந்த டம்ளரில் மிதமான சீனிகலந்த அந்த கோப்பையின் சுவை இன்னும் நாவில் நிற்கிறது.

"சரிடா, அப்ப பின்னரேம் சந்திப்பம், நாலரைக்கு வந்திடு" கோபி விடைபெற, வெறுங்கால் யாழ் மண்ணில் பதிய, வெற்றுடலில் யாழ்ப்பாணக் காற்றுத் தழுவ, கோயில் வீதியில் நடக்கத் தொடங்கினேன்.
பொற்கிரணங்களை விரித்து சூரியன் மெல்ல மெல்ல யாழ்ப்பாணத்து வானத்தில் உதிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். 

தொடரும்...

நல்லூரில் சப்பரம்

https://kanavuninaivu.blogspot.com.au/2017/08/blog-post_31.html


Friday, 18 August 2017

குஷ்புவோடு Selfie



நேரில் தரிசனம் தந்து வாழ்க்கையோடிணைந்த காதல் தேவதைகளிற்கும், சினிமாவில் தரிசித்த கனவுக் கன்னிகளிற்கும் காலங்கள் கடந்தாலும் வயதாவதேயில்லை. இளமைக் காலங்களில் இதயத்தை கொள்ளையடித்த காதலியும், வெள்ளித் திரையில் தோன்றி கனவுகளை ஆக்கிரமித்த நடிகையும் அன்று இருந்தது போல் அன்றும் இன்றும் என்றும் கண்ணுக்கு தெரிவார்கள்.

போன வருடம் மெல்பேர்ணிற்கு ஒரு திரைப்பட ஷூட்டிங்கிற்காக குஷ்பூ வந்திருப்பதாக அறிந்து, நண்பன் ஜங்கரனை அணுகினேன். "அவளை எல்லாம் ஏன்டா நீ." என்று அவன் கூறிய வார்த்தைகள் நெஞ்சத்தில் முள்ளாய் தைத்தது. "மச்சான் உன்னால ஏலாட்டி சொல்லு, நான் வேறாட்களிற்கால try பண்ணுறன்" என்று சொன்னது, நண்பன் ஜங்கரனிற்கும் சுட்டு இருக்கலாம்.  

எங்களது பதினாறு வயதில், 1990 ஏப்ரல் மாதம், O/L சோதனை முடிந்த அந்த வார இறுதியில் நண்பர்களோடு யாழ்ப்பாணம் வெலிங்டன் திரையரங்கில், "வருஷம் 16" பார்த்த நாளிலிருந்து குஷ்பூ எனது உள்ளம் கொள்ளை கொண்ட நடிகையானாள்.  "பூப் பூக்கும் மாசம்.. தை மாசம்" என்று குஷ்பூ திரையில் கார்த்திக்கோடு ஆடிப் பாட, எங்கள் மனங்களில் மத்தாப்பு வெடித்தது. அன்றிலிருந்து குஷ்பூவின் தீவிர ரசிகனாகி விட்டேன்.

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மீண்டும் மெல்பேர்ண் வந்துள்ள குஷ்புவோடு ஒரு இரவுணவு நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள ஜங்கரன் உபயத்தில் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அதிக சனக் கூட்டமில்லாத மண்டபத்தில் "கொண்டையில் தாழம் பூ, கூடையில் என்ன பூ... குஷ்பூ" என்ற தலைவரோடு "அண்ணாமலை" படத்தில் குஷ்பூ ஆடிய பாடல் ஒலிக்க, கூந்தலை சரிபண்ணிக் கொண்டே குஷ்பூ மண்டபத்தில் நுழைந்தார்.

குஷ்பூ நடித்த ஆரம்ப கால படங்களில், குஷ்பூ மிகவும் அழகாக மிளிர்ந்த பாடல் "இவளொரு இளங்குருவி, எழுந்து ஆடும் மலர்க் கொடி" தான். இளையராஜாவின் அழகிய மெட்டுக்கு, குஷ்பூ தத்தி நடப்பதும், துள்ளியோடுவதும், ஆடுவதும் என்று அந்த பாடல் காலங்கள் கடந்தும் கண்ணிற்குள் நிற்கும். அதுவும் அந்தப் பாடலில் ஒரு வெள்ளைநிற சல்வாரில் குஷ்பூ தோன்றும் போது இன்றும் ஒரு "வாவ்" தானாக வரும்.

நிகழ்வில் குஷ்பூவுடனான கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சி ஆங்கிலத்திலேயே இடம்பெற்றது. தனது சிறுவயதில் பம்பாயில் நடிகை ஹேமமாலினி வீட்டில் வளர்ந்தது, வெங்கடேஷுடன் நடித்த முதல் தெலுங்குப் படம், தானொரு தீவிர கமல்ஹாசன் ரசிகை, ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி, தான் தமிழ் பழகி இப்போது தமிழச்சியானது என்று சரளமாக அழகான ஆங்கிலத்தில் குஷ்பூ உரையாடியதை மேடைக்கு சரியாக முன்னாலிருந்த மேசையிலிருந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம். 



தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் சினிமாவின் உச்ச நடிகையாக வலம் வந்த குஷ்பூ, ரஜினி, கமல், பிரபு, கார்த்திக் என்ற தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயகர்களுடன் நடித்த படங்கள் எல்லாம் ஒரு கலக்கு கலக்கின. "சின்னத்தம்பி" யில் பிரபுவோடு "போவமா ஊர்கோலம்" என்று கேட்டுவிட்டு, "மன்னன்" படத்தில் "ராஜாதிராஜா உன் தந்திரங்கள்" என்று ரஜினியை படுத்துவார். கமலோடு "ரம் பம் பம் ஆரம்பம்" என்று "மைக்கல் மதன காமராஜன்" படத்திலும் "இன்னும் என்னை என்ன செய்யப் போகிறாய்" என்று "சிங்காரவேலன்" படத்திலும் அசத்துவார்.

பார்வையாளர்களிற்கான கேள்வி நேரம் வர, மைக் என் கையில் வந்தது. குஷ்பூவை  நேரடியாக பார்த்து "தமிழிலே கேள்வி கேட்கலாமா" என்று கேட்க, "தாராளமா" என்று கன்னத்தில் விழுந்த முடியை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு பதில் வந்தது. "நீங்கள் நடிக்காது தவறவிட்டு, பின்னர் நடித்திருக்கலாமே
என்று ஏங்கிய படம் என்ன?" என்று கேட்டேன். பாக்கியராஜின் "ஆராரோ ஆரிவரோ" என்ற படம் என்று சொல்லி, அழகிய தமிழில் குஷ்பூ கதைத்தது கொள்ளையழகு.

"ஒத்தை ரூவா தாறன்" பாடலிற்கு குஷ்பூ ஆடிய ஆட்டத்தை யாருமே மறந்திருக்க மாட்டார்கள். தமிழர்கள் மறந்திருந்த நகைச்சுவை ததும்பும் கிராமிய பாடல்களிற்கு மீளவும் உயரளித்தது, அந்த பாடல் வரிகள் மட்டுமல்ல, குஷ்பூவின் ஆட்டமும் தான். 

எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்த குஷ்புவுடன் நிழற்படம் எடுக்கும் நேரமும் ஒருவாறு வந்தது. கண்ணும் கண்ணும் சந்திக்க குஷ்பூவிற்கு "ஹாய்" சொல்லி கைலாகு கொடுக்க அவாவும் "ஹாய்" சொல்லி சிரித்தா. கை குலுக்கி முடிய "You are my first crush" என்று குஷ்பூவை பார்த்து சொல்ல, வெட்கத்தோடு (?) சிரித்துக் கொண்டே தரையை பார்த்தா. Yes, I made my crush, blush!.


பக்கத்தில் நின்று படம் எடுத்துவிட்டு "shall we take a selfie" என்று கேட்க, "oh sure sure" என்று புன்முறவலோடு பதில் வந்தது. 

கனவுகள் நனவாகி
நினைவுகளில் நிலைத்தது.


Friday, 11 August 2017

A/L சோதனை நினைவுகள்





இற்றைக்கு சரியாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகளிற்கு முன்னர்,


க.பொ.த உயர்தரத்தில் கொமர்ஸ் பிரிவில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் எங்களிற்கு அன்று தான் முதலாவது  A/L சோதனை. முதலாவது பாடம் பொருளியல் பகுதி 1 (Micro economics), பொருளியல் கோட்பாடுகள் முறையாக விளங்கிப் படித்திருந்தால் சும்மா புகுந்து விளையாடலாம், என்னுடைய favourite  பாடமும் அது தான்.

காலை எழுந்து, வெள்ளை நிற பள்ளிச் சீருடையணிந்து, பஸ் பிடித்து பம்பலப்பிட்டியில் வந்திறங்க, இதயம் படபடக்க தொடங்கியது. வழமையாக பாடசாலைக்கு போகும் நேரங்களில் தரிசிக்கும் முகங்கள் அன்றும் வீதியில் சங்கமமாகின. காலி வீதியிலிருந்து திரும்பி லோரன்ஸ் வீதியால் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்க, கடந்தகால நினைவுகளும் நிகல்கால நிகழ்வுகளும் நினைவில் நிழலாடத் தொடங்கின.


பரி யோவானில் O/L சோதனை எடுத்துவிட்டு, A/L படிக்கத் தொடங்கிய எங்களின் வாழ்க்கையை, மீண்டும் தொடங்கிய இரண்டாவது ஈழப்போரும், அதன் விளைவாக பல மாதங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பாடசாலைகள் மூடப்பட்டிருந்ததும், இறுதியாக சனத்தின் அழுத்தம் உச்சத்தைத் தொட, இயக்கம் பாஸ் விதிமுறைகளை தளர்த்தி, மூன்று நாட்கள் "Open Pass" அறிவித்ததும் தலைகீழாக மாற்றிப் போட்டது.

பரி யோவானில் தொடங்கிய பள்ளிப்படிப்பு பரி யோவானிலேயே முடியும் என்று நாங்கள் எண்ணியிருக்க, விதியோ காலமோ கடவுளின் செயலோ உயர்தரம் படிக்க எங்களை கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. இரண்டு வருட A/L கற்கை நெறியில் கிட்டத்தட்ட ஒரு  வருடத்தை அலைக் கழிப்பு தின்றுவிட, மிச்சமிருந்த மாதங்களில் விட்டதை பிடிக்க நாங்கள் மாதங்களுடன் மல்லுக் கட்டத் தொடங்கினோம்.

A/L படித்துப் பாஸ் பண்ணி கம்பஸ் போக வேண்டும், ஒரு பட்டதாரியாக வந்து வேலை எடுக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளுடன்  பயணித்ததில் ஒரு வருடம் பறந்து போய் விட்டிருந்தது. கம்பஸ் கிடைக்கா விட்டால் வாழ்க்கையே கம்மாஸ் தான் என்று உறவுகளும் ஆசிரியர்களும் நன்றாகவே மண்டையை கழுவியிருந்தார்கள். முதல் shyயில் கம்பஸ் கிடைக்காவிட்டால் இரண்டாவது shyயிலாவது கம்பஸ் போயே ஆகவேண்டும் என்று ஒரு கொழும்பு இந்துவில் ஒரு ஆசிரியை அறிவுரையும் கூறியிருந்தார்.

கம்பஸ் போறது ஒன்றும் லேசுப்பட்ட வேலையில்லை. A/Lல் கொமர்ஸ் படித்து கம்பஸில் Management facultyக்கு எடுபடுவது என்பது, மட்ஸ் படிக்கும் மண்டைக்காய் மொறட்டுவைக்கு என்ஜினியரிங் செய்யப் போவது போன்றதும் Bio படிக்கும் புண்ணியவான் டாக்குத்தராக  கம்பஸிற்குள் நுழைவதற்கும் ஒப்பானது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து Management படிக்க போவதற்கான வெட்டுப்புள்ளி (cut off marks) 280ஐ தொட்டுக் கொண்டிருந்த காலமது, Medicineலும் பார்க்க கொஞ்சம் தான் குறைவு.

A/L சோதனையில் 280ற்கு மேற்பட்ட புள்ளிகள் எடுத்து Management படிக்கோணும் என்றால் மறுபடியும் கிளாலி தாண்டி யாழ்ப்பாண பல்கலைகழகத்திற்கு போக வேண்டும்.  யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திலிருந்து தமிழ் மொழியின் தேர்விற்கு தோற்றிய தமிழ் மாணவர்கள், ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழத்திற்கோ கொழும்பு பல்கலைக் கழகத்திற்கோ ஆங்கில மூலத்தில் முகாமைத்துவம் படிக்க தெரிவாக குறைந்தது 300 புள்ளிகள் எடுத்து, merit அடிப்படையில் தெரிவாக வேண்டும்.  தமிழ் மாணவர்கள் அதிகளவில் கொழும்புக்கோ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழங்களிற்கோ போகப் பயந்த காலங்கள் அவை. நாங்களறிய, பரி யோவானில் கொமர்ஸ் படித்து,  SCMலும் Churchலும் கிட்டார் தட்டிக் கொண்டு, சுண்டுக்குளி பெட்டையலோடு சிரித்துக் கதைத்துக் கொண்டு திரிந்த எகர்டன் மட்டுமே கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.  


அந்தக் காலப்பகுதியில் தான் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனப்புர பல்கலைக்கழகம் புதிதாக Bsc in Accounting போன்ற நவீன கற்கைநெறிகளை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது.  இலங்கை பல்கலைக் கழகங்களில் மிகச் சிறந்த Management Facultyயாக ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழகமே திகழ்ந்தது.  சிங்கள மாணவர்களுக்கு இலகுவாக 260 புள்ளிகளுடன் அனுமதி கிடைக்கும் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர முகாமைத்துவ  பாடநெறிகளில், தமிழ் மொழி மூலமான யாழ்ப்பாண மாவட்ட மாணவர்கள் இணைய 300 புள்ளிகளிற்கு மேல் எடுத்தாக வேண்டும்.  இழவு விழுந்த  இந்த கல்வி தரப்படுத்தல் தான் 1970களில் தமிழ் இளைஞர்களை ஆயுத போராட்டத்திற்கு உந்திய காரணிகளில் பிரதானமானது. 

யாழ்ப்பாணத்தில் இதற்கு முந்தைய 1990, 1991 வருடங்களில் ஒகஸ்ட் மாதத்தில் நிலவிய யுத்த சூழ்நிலை காரணமாக, A/L சோதனைகள் பிந்தியே நடந்தன. இந்த விசேட சோதனைகளில் (Special exams), குப்பி விளக்கில் படித்தும் அதியுயர் பெறுபேறுகளை பெற்று யாழ்ப்பாண மாணவர்கள் கலக்கியிருந்தார்கள். 


1992 ஒகஸ்டில் யாழ்ப்பாணத்திலும் கொழும்பிலும் ஒரே நேரத்தில் A/L சோதனைகள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் தான் சனிக்கிழமை ஒகஸ்ட் 8, 1992ல், அராலியில் இடம்பெற்ற கண்ணிவெடி தாக்குதலில் மேஜர் ஜெனரல் டென்சில் கொப்பேகடுவவும் பிரிகேடியர் விஜய விமலரத்னவும் மண்டையை போட்டு, சோதனைக்கு சோதனையானார்கள்.

மேஜர் ஜெனரல் கொப்பேகடுவ இலங்கை இராணுவத்தின் புகழ்பூத்த தளபதி. அடுத்த இரு ஆண்டுகளில் வரவிருந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில், அப்போதைய ஜனாதிபதி பிரேமதாசவை எதிர்த்து கொப்பேகடுவ களமிறங்குவார் என்று கூட ஒரு கதை உலாவியது. கொப்பேகடுவையின் மரணம் கொழும்பில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ரூபவாஹினியும் தன்பங்கிற்கு பதற்றத்தை அதிகரிக்க செய்திகளை ஒளிபரப்ப, கொழும்பு நகரெங்கும் பாதுகாப்பை பலப்படுத்த மூலை முடுக்கெல்லாம் இராணுவம் நிலைகொண்டிருந்தது. 


யாழ்ப்பாணத்தில் நண்பர்கள் பொம்மரடிக்குள்ளும் ஷெல்லடிக்குள்ளும் கடுமையாக படிக்க, கொழும்பில் குண்டுவெடிப்புகளும் கைதுகளும் விசாரணைகளும் எங்களை அச்சுறுத்தின. அந்தக் காலப்பகுதியில் இலங்கையில் நிலவிய வரட்சியின் காரணமாக, லக்ஸபான நீர்த்தேக்கத்தின் நீர்நிலை குறைந்து, மின்சார உற்பத்தி சரிந்ததால், கொழும்பில் இரவுகளில் சில மணித்தியாலங்கள் மின்சாரம் துண்டிக்கப்படும்.  அந்த இருண்ட பொழுதுகளில்  மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் புத்தகத்தின் பக்கங்கள் விரிய, அதே நேரத்தில்  ஊரில் மண்ணெண்ணை விளக்கில் மூசி மூசிப் படிக்கும் நண்பர்களின் ஞாபகம் வந்து சேரும். 


யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபல விரிவுரையாளர்களான "பொருளியல்" வரதராஜன் மற்றும் "வர்த்தகம்" ஜெயராமன் போன்றோர்களின் புத்தகங்கள், அவர்களிடம் நேரடியாக படிக்காத குறையை தீர்த்து, எங்களை அவர்களின் ஏகலைவன்களாக்கின.
 உயர்தரப் பரீட்சைக்கு எங்களைத் தயார்படுத்தியதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது கொழும்புத்துறை சுவாமியார் வீதியில் இயங்கிய உயர்கல்வி பதிப்பக வெளியீடான, கடந்த கால பரீட்சை வினாக்களும் விடைகளும் தான். உயர்கல்வி பதிப்பகத்தை நடாத்தியது நண்பன் சிவயோகநாதனின் (SJC85) குடும்பத்தினர்.

கொழும்பில் கலக்கிய பிரபல வாத்திமாரிற்கு போட்டியாக, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஆசிரியர்களும் இணைந்து கொள்ள, கொழும்பில் கொமர்ஸ் பிரிவில் ஒரு புதிய உத்வேகம் பிறந்தது. நவ்ஃபல், செந்தில்வடிவேல், குமாரவேல், ரம்போ ராஜரத்தினம், கேசவன், பாக்கியநாதன், செல்வநாயகம், லங்காதுரை என்ற ஆளுமையும் ஆர்வமும் அக்கறையும் நிறைந்த ஆசிரியர் குலாத்தின் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த கற்பித்தல் பணி, எங்களை உற்சாகப்படுத்தி நம்பிக்கையூட்டி A/L பரீட்சைக்கு தயார்படுத்தியது. 

லோரன்ஸ் வீதியில் நினைவுகளோடு பயணித்து, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் வாயிலை அடையவும்,  கேட்டை செக்யூரிட்டி திறந்து விடவும் சரியாயிருந்தது. செக்யூரிட்டி லாலிற்கு "குட் மோர்னிங் பொஸ்" சொல்லி விட்டு உள்ளே காலடி எடுத்து வைக்க, இந்துக் கல்லூரியின் வளாகத்தில் இருக்கும் வித்தக விநாயகர் கோயிலிற்கு முன்னால் பயபக்தியாக எங்கட பெடியள் நிற்கிறாங்கள். இரு கரங்களையும் நெஞ்சிற்கு முன்னால் கூப்பி டென்ஷனே வடிவமாக நின்ற கிரிஷாந்தனை அணுகினேன்.

"தங்கராஜா டீச்சர் காலம்பற வந்து எங்களுக்காக அர்ச்சனை செய்து விட்டு போனவவாம், அதான் ஜயர் எங்களுக்கு திருநீறு தந்திட்டு போக நிற்கிறார்" கிரிஷாந்தன் திருநீறை ஐயரிடமிருந்து வாங்கி பயபக்தியாக நெற்றியில் பூசிக்கொள்ள, ஐயர் எனக்கும் திருநீறு தந்தார். வகுப்பறையில் கதிரையும் மேசையும் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருக்க, பிரவுண் நிற காகிதத்தில் சுற்றப்பட்டு, சீல் வைக்கப்பட்டிருந்த வினாத்தாள், எங்களைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூத்தது.




Friday, 4 August 2017

சுடாத துவக்கு



ஜூலை 30, 1987

கொழும்பு துறைமுகத்தை அண்டியுள்ள சிறிலங்கா கடற்படைத் தளத்தில், ரோஹன தனது வெள்ளை நிற சீருடையை அணிந்து கொண்டிருந்தான். நன்றாக சலவை செய்யப்பட்டு விறைப்பாக iron பண்ணப்பட்டிருந்த வெள்ளை வெளீரென்ற இலங்கை கடற்படை சீருடையை அணிய ரோஹணவிற்கு பெருமிதமாக இருந்தது.

"சண்டையை நிற்பாட்டி போட்டு, என்ன மxxக்கு எங்களை இங்க கொண்டு வந்தவர்கள்" ரோஹண சத்தமாகவே முணுமுணுத்தான். காரைநகர் கடற்படைத் தளத்தில் நிலைகொண்டிருந்த இலங்கை கடற்படை படையணியில்  தான் ரோஹண ஒரு மாலுமியாக கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

"இந்திய பிரதம மந்திரி வந்திருக்கிறாராம்" ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் இருந்த மரக்கதிரையில் அமர்ந்திருந்து சப்பாத்தை காலில் மாட்டிக்கொண்டு இருந்த காமினி, ரோஹணவிற்கு பதிலளித்தான். காமினியும் ரோஹணவோடு இணைந்து வடமராட்சியில் முன்னெடுக்கப்பட்ட "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கையில் பங்கேற்றிருந்தான்.

"அதுக்கு... நாங்க அவருக்கு மாலை போட வேணுமோ.. இல்லை மரியாதை செய்ய வேணுமோ" அறையில் இருந்த சிறிய கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டே ரோஹண கேட்டான். இந்திய விமானப்படையின் போர் விமானங்கள் யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பகத்திற்கு மேலே பறந்ததோடு, தாங்கள் இருவரும் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்த "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கை நிறுத்தப்பட்டது, அவர்கள் இருவரிற்கும் கடும் கோபத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

"மச்சான் சரியாய் சொன்னாய்டா, மரியாதை செய்யத் தான் எங்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொண்டு வந்தவங்கள்" காமினி சப்பாத்துக்களை அணிந்து கொண்டு எழுந்து, ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் வந்து ஒரு சல்யூட் அடித்தான். 

"அம்மட்ட சிரி... விளையாடாதே மச்சான்" ரோஹணவின் முகத்தில் கோபத்தின் ரேகைகள் படரத் தொடங்கின. "வடமராட்சியில் புலிகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்த எங்களை, இங்க அந்த இந்திய xxxக்கு சல்யூட் அடிக்கவா கொண்டு வந்தவங்கள்" என்று கொப்பளித்த ரோஹண, பக்கத்தில் இருந்த வெறும் பெட்டியை காலால் உதைத்தான்.


"எல்லோரும் தயாராகி விட்டீர்களா" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரல் அறைக்கு வெளியே கேட்டது. "இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் எல்லோரும் வாசலில் நிற்க வேண்டும்" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலில் அதிகாரம் தொனித்தது. சில கணங்கள் கடந்து மீண்டும் "ஐந்து நிமிடங்கள்" என்று எச்சரித்த லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலைக் கேட்ட சிப்பாய்கள் அவசர அவசரமாக தங்களது சீருடைகளை அணிந்து கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்

கடற்கடைத் தளத்தின் வாயிலில் தரித்து நின்ற நீல நிற பஸ் வண்டியில் கடற்படை மாலுமிகள் அனைவரும் ஏற்றப்பட்டனர். பஸ்ஸில் ஏறுவதற்கு முன்னர் மாலுமிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ரவைகள் அகற்றப்பட்ட Lee-Enfield ரக துப்பாக்கிகள் கொடுக்கப்பட்டன.

"இந்தப் பகிடியை பாரு மச்சான், ரவையில்லாத துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு நாங்க என்ன செய்யுறது" ரோஹண பஸ்ஸில் தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த பண்டாவிடம் பகிடிவிட்டு சிரித்தான். "ரோட்டில திரியிற நாயை தான் இதால கலைக்க ஏலும்" பண்டா சொல்லிக்கொண்டு இருக்க பஸ் நகரத் தொடங்கியது.

ஐந்து நிமிட ஓட்டத்தில் பஸ், ஜனாதிபதி மாளிகையை வந்தடைந்தது. கொழும்பு கோட்டையில் அமைந்திருக்கும் அந்த பெரிய வெள்ளைநிற மாளிகையை அன்று தான் ரோஹண முதன்முறையாக பார்க்கிறான்.  ஜனாதிபதி மாளிகையை சூழ ஆயுதம் தாங்கிய விசேட அதிரடிப் படையினர் காவலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருந்தனர். 

"என்னடா மச்சான் கடுமையாக யோசிக்கிறாய்". பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி மாளிகையை பிரமித்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரோஹணவைப் பார்த்து காமினி கேட்டான். "எனக்கு வாற கோபத்திற்கு... இன்றைக்கு" ரோஹண சொல்ல தொடங்கவும் எங்கிருந்தோ ஒலிபெருக்கியில் ஒலித்த கட்டளை, இருவரையும் விரைந்து சென்று தங்களது படையணியினரோடு வரிசையில் நிறுத்தியது.

"என்ட துவக்கில் மட்டும் இன்றைக்கு ரவை இருந்திருந்தால், நடக்கிறதே வேற" வரிசையின் முன்வரிசையில் நின்ற மாலுமி ரோஹண, பக்கத்தில் நின்ற காமினிக்கு மட்டும் கேட்கத்தக்கதாக கிசுகிசுத்தான். ஒரு முறை திரும்பி ரோஹணவை பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் நிமிர்ந்த நிலையெடுத்தான் காமினி. 

இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட இலங்கை வந்திருந்த இந்தியப் பிரதமருக்கான மரியாதை அணிவகுப்பில் கலந்து கொள்ளும் சிப்பாய்கள், கொளுத்தும் கொழும்பு வெயிலில் நிலையெடுத்து நின்றார்கள். காலையில் வந்திறங்கியவர்கள் நிலையெடுத்து நின்று சில மணித்தியாலங்கள் கடந்திருந்தன.

யுத்த களத்திலில் இருந்து தங்களை திருப்பி அழைத்த கோபம் ஒரு புறம், இலங்கை விவகாரத்தில் மூக்கை நுழைத்த இந்தியாவின் மேலெழுந்த வெறுப்பு மறுபுறம், கால்கடுக்க கடும் வெயிலில் இந்திய பிரதமருக்கு மரியாதை செலுத்தவென நிற்பாட்டியிருந்த களைப்பு மற்றபுறம் என்று ரோஹணவிற்கு மண்டை கொதிக்கத் தொடங்கியது.

"இன்றைக்கு இவனுக்கு ஏதாவது செய்யோணும்" ரோஹண தனக்குள் கறுவிக் கொண்டான். மணிக்கூட்டு கோபுரத்தடியில் சைரன் பூட்டப்பட்ட ஜீப்பும் அதனைத் தொடர்ந்து சில கார்களும் வந்து நிற்பதையும் அதிலிருந்து சிலர் இறங்குவதும் ரோஹணவிற்கு தெரிந்தது.  முதலில் விசேடமாக அமைக்கப்பட்ட மேடையில் நின்று அணிவகுப்பை ஏற்ற இந்தியப் பிரதமர், பின்னர் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் புடைசூழ கடற்படை சிப்பாய்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார். 

வரிசையாக அணிவகுத்து நின்ற சிப்பாய்களின் மரியாதையை ஏற்க, அவர்களின் முன் இந்தியப் பிரதமர் நடக்கத் தொடங்கினார். இந்தியப் பிரதமருக்கு வலப்புறத்தில் லெப்டினன்ட் மென்டிஸ் வாளேந்தி அவரிற்கு ஓரடி முன்னால் நடக்க, இடப்புறத்தில் இன்னொரு கடற்படை அதிகாரி ஆயுதமின்றி சற்றுப் பின்னால் நடக்க, அவரிற்கு பின்னால் இந்திய பிரதமரின் மெய்ப் பாதுகாவலர் நடந்து வர, இந்திய பிரதமர் ரோஹண நின்ற இடத்தை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தார். 

முன்வரிசையில் நின்ற கடற்படை மாலுமிகள் ஒவ்வொருவரினதும் முகத்தை கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இந்தியப் பிரதமர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். தனக்கு இடப்பக்கமாக அண்மித்துக் கொண்டிருந்த இந்திய பிரதமரை கடைக் கண்ணால் ரோஹண அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான். "இன்னும் பத்து பதினோரு அடி வைத்தானென்றால் எனக்கு கிட்ட வந்திடுவான்" ரோஹண மனதுக்குள் கணக்கு போட்டான். 

"இன்னும் நாலு அடிதான்" ரோஹணவின் கை துறுதுறுத்தது. இடப்பக்கம் நின்ற காமினியை தாண்டி, ரோஹணவிற்கு முன்னால் நகர்ந்த இந்திய பிரதமர் அவனையும் உற்றுப் பார்க்கிறார். இந்திய பிரதமரின் பார்வையில் ஒரு கணம் பின்வாங்கிய ரோஹண, அவர் அவனை தாண்டியதும், துப்பாக்கியை தலைகீழாக புரட்டி, துப்பாக்கியின் பிடியால், பிரதமரின் பிடறியை குறிவைத்து தாக்க.....ரோஹணவின் அசைவை உணர்ந்த இந்திய பிரதமர் சற்றே சரிந்து முன்னோக்கி நகர, துப்பாக்கியின் அடி பிரதமரின் இடது தோள் பட்டையில் தான் படுகிறது.

அன்று மட்டும் ரோஹணவின் குறி தவறாமல் பிடறியில் அடி விழுந்திருந்தால்.... 

செய்தி
"ராஜீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்டிருக்காவிடின் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணப்பட்டிருக்கும்" என தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்துள்ளார். இந்திய ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய செவ்வியிலேயே இரா.சம்பந்தன் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.