Friday, 11 August 2017

குஷ்புவோடு Selfie



நேரில் தரிசனம் தந்து வாழ்க்கையோடிணைந்த காதல் தேவதைகளிற்கும், சினிமாவில் தரிசித்த கனவுக் கன்னிகளிற்கும் காலங்கள் கடந்தாலும் வயதாவதேயில்லை. இளமைக் காலங்களில் இதயத்தை கொள்ளையடித்த காதலியும், வெள்ளித் திரையில் தோன்றி கனவுகளை ஆக்கிரமித்த நடிகையும் அன்று இருந்தது போல் அன்றும் இன்றும் என்றும் கண்ணுக்கு தெரிவார்கள்.

போன வருடம் மெல்பேர்ணிற்கு ஒரு திரைப்பட ஷூட்டிங்கிற்காக குஷ்பூ வந்திருப்பதாக அறிந்து, நண்பன் ஜங்கரனை அணுகினேன். "அவளை எல்லாம் ஏன்டா நீ." என்று அவன் கூறிய வார்த்தைகள் நெஞ்சத்தில் முள்ளாய் தைத்தது. "மச்சான் உன்னால ஏலாட்டி சொல்லு, நான் வேறாட்களிற்கால try பண்ணுறன்" என்று சொன்னது, நண்பன் ஜங்கரனிற்கும் சுட்டு இருக்கலாம்.  

எங்களது பதினாறு வயதில், 1990 ஏப்ரல் மாதம், O/L சோதனை முடிந்த அந்த வார இறுதியில் நண்பர்களோடு யாழ்ப்பாணம் வெலிங்டன் திரையரங்கில், "வருஷம் 16" பார்த்த நாளிலிருந்து குஷ்பூ எனது உள்ளம் கொள்ளை கொண்ட நடிகையானாள்.  "பூப் பூக்கும் மாசம்.. தை மாசம்" என்று குஷ்பூ திரையில் கார்த்திக்கோடு ஆடிப் பாட, எங்கள் மனங்களில் மத்தாப்பு வெடித்தது. அன்றிலிருந்து குஷ்பூவின் தீவிர ரசிகனாகி விட்டேன்.

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மீண்டும் மெல்பேர்ண் வந்துள்ள குஷ்புவோடு ஒரு இரவுணவு நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள ஜங்கரன் உபயத்தில் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அதிக சனக் கூட்டமில்லாத மண்டபத்தில் "கொண்டையில் தாழம் பூ, கூடையில் என்ன பூ... குஷ்பூ" என்ற தலைவரோடு "அண்ணாமலை" படத்தில் குஷ்பூ ஆடிய பாடல் ஒலிக்க, கூந்தலை சரிபண்ணிக் கொண்டே குஷ்பூ மண்டபத்தில் நுழைந்தார்.

குஷ்பூ நடித்த ஆரம்ப கால படங்களில், குஷ்பூ மிகவும் அழகாக மிளிர்ந்த பாடல் "இவளொரு இளங்குருவி, எழுந்து ஆடும் மலர்க் கொடி" தான். இளையராஜாவின் அழகிய மெட்டுக்கு, குஷ்பூ தத்தி நடப்பதும், துள்ளியோடுவதும், ஆடுவதும் என்று அந்த பாடல் காலங்கள் கடந்தும் கண்ணிற்குள் நிற்கும். அதுவும் அந்தப் பாடலில் ஒரு வெள்ளைநிற சல்வாரில் குஷ்பூ தோன்றும் போது இன்றும் ஒரு "வாவ்" தானாக வரும்.

நிகழ்வில் குஷ்பூவுடனான கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சி ஆங்கிலத்திலேயே இடம்பெற்றது. தனது சிறுவயதில் பம்பாயில் நடிகை ஹேமமாலினி வீட்டில் வளர்ந்தது, வெங்கடேஷுடன் நடித்த முதல் தெலுங்குப் படம், தானொரு தீவிர கமல்ஹாசன் ரசிகை, ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி, தான் தமிழ் பழகி இப்போது தமிழச்சியானது என்று சரளமாக அழகான ஆங்கிலத்தில் குஷ்பூ உரையாடியதை மேடைக்கு சரியாக முன்னாலிருந்த மேசையிலிருந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம். 




தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் சினிமாவின் உச்ச நடிகையாக வலம் வந்த குஷ்பூ, ரஜினி, கமல், பிரபு, கார்த்திக் என்ற தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயகர்களுடன் நடித்த படங்கள் எல்லாம் ஒரு கலக்கு கலக்கின. "சின்னத்தம்பி" யில் பிரபுவோடு "போவமா ஊர்கோலம்" என்று கேட்டுவிட்டு, "மன்னன்" படத்தில் "ராஜாதிராஜா உன் தந்திரங்கள்" என்று ரஜினியை படுத்துவார். கமலோடு "ரம் பம் பம் ஆரம்பம்" என்று "மைக்கல் மதன காமராஜன்" படத்திலும் "இன்னும் என்னை என்ன செய்யப் போகிறாய்" என்று "சிங்காரவேலன்" படத்திலும் அசத்துவார்.

பார்வையாளர்களிற்கான கேள்வி நேரம் வர, மைக் என் கையில் வந்தது. குஷ்பூவை  நேரடியாக பார்த்து "தமிழிலே கேள்வி கேட்கலாமா" என்று கேட்க, "தாராளமா" என்று கன்னத்தில் விழுந்த முடியை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு பதில் வந்தது. "நீங்கள் நடிக்காது தவறவிட்டு, பின்னர் நடித்திருக்கலாமே
என்று ஏங்கிய படம் என்ன?" என்று கேட்டேன். பாக்கியராஜின் "ஆராரோ ஆரிவரோ" என்ற படம் என்று சொல்லி, அழகிய தமிழில் குஷ்பூ கதைத்தது கொள்ளையழகு.

"ஒத்தை ரூவா தாறன்" பாடலிற்கு குஷ்பூ ஆடிய ஆட்டத்தை யாருமே மறந்திருக்க மாட்டார்கள். தமிழர்கள் மறந்திருந்த நகைச்சுவை ததும்பும் கிராமிய பாடல்களிற்கு மீளவும் உயரளித்தது, அந்த பாடல் வரிகள் மட்டுமல்ல, குஷ்பூவின் ஆட்டமும் தான். 

எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்த குஷ்புவுடன் நிழற்படம் எடுக்கும் நேரமும் ஒருவாறு வந்தது. கண்ணும் கண்ணும் சந்திக்க குஷ்பூவிற்கு "ஹாய்" சொல்லி கைலாகு கொடுக்க அவாவும் "ஹாய்" சொல்லி சிரித்தா. கை குலுக்கி முடிய "You are my first crush" என்று குஷ்பூவை பார்த்து சொல்ல, வெட்கத்தோடு (?) சிரித்துக் கொண்டே தரையை பார்த்தா. Yes, I made my crush, blush!.


பக்கத்தில் நின்று படம் எடுத்துவிட்டு "shall we take a selfie" என்று கேட்க, "oh sure sure" என்று புன்முறவலோடு பதில் வந்தது. 

கனவுகள் நனவாகி
நினைவுகளில் நிலைத்தது.



Thursday, 10 August 2017

A/L சோதனை நினைவுகள்





இற்றைக்கு சரியாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகளிற்கு முன்னர்,


க.பொ.த உயர்தரத்தில் கொமர்ஸ் பிரிவில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் எங்களிற்கு அன்று தான் முதலாவது  A/L சோதனை. முதலாவது பாடம் பொருளியல் பகுதி 1 (Micro economics), பொருளியல் கோட்பாடுகள் முறையாக விளங்கிப் படித்திருந்தால் சும்மா புகுந்து விளையாடலாம், என்னுடைய favourite  பாடமும் அது தான்.

காலை எழுந்து, வெள்ளை நிற பள்ளிச் சீருடையணிந்து, பஸ் பிடித்து பம்பலப்பிட்டியில் வந்திறங்க, இதயம் படபடக்க தொடங்கியது. வழமையாக பாடசாலைக்கு போகும் நேரங்களில் தரிசிக்கும் முகங்கள் அன்றும் வீதியில் சங்கமமாகின. காலி வீதியிலிருந்து திரும்பி லோரன்ஸ் வீதியால் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்க, கடந்தகால நினைவுகளும் நிகல்கால நிகழ்வுகளும் நினைவில் நிழலாடத் தொடங்கின.


பரி யோவானில் O/L சோதனை எடுத்துவிட்டு, A/L படிக்கத் தொடங்கிய எங்களின் வாழ்க்கையை, மீண்டும் தொடங்கிய இரண்டாவது ஈழப்போரும், அதன் விளைவாக பல மாதங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பாடசாலைகள் மூடப்பட்டிருந்ததும், இறுதியாக சனத்தின் அழுத்தம் உச்சத்தைத் தொட, இயக்கம் பாஸ் விதிமுறைகளை தளர்த்தி, மூன்று நாட்கள் "Open Pass" அறிவித்ததும் தலைகீழாக மாற்றிப் போட்டது.

பரி யோவானில் தொடங்கிய பள்ளிப்படிப்பு பரி யோவானிலேயே முடியும் என்று நாங்கள் எண்ணியிருக்க, விதியோ காலமோ கடவுளின் செயலோ உயர்தரம் படிக்க எங்களை கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. இரண்டு வருட A/L கற்கை நெறியில் கிட்டத்தட்ட ஒரு  வருடத்தை அலைக் கழிப்பு தின்றுவிட, மிச்சமிருந்த மாதங்களில் விட்டதை பிடிக்க நாங்கள் மாதங்களுடன் மல்லுக் கட்டத் தொடங்கினோம்.

A/L படித்துப் பாஸ் பண்ணி கம்பஸ் போக வேண்டும், ஒரு பட்டதாரியாக வந்து வேலை எடுக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளுடன்  பயணித்ததில் ஒரு வருடம் பறந்து போய் விட்டிருந்தது. கம்பஸ் கிடைக்கா விட்டால் வாழ்க்கையே கம்மாஸ் தான் என்று உறவுகளும் ஆசிரியர்களும் நன்றாகவே மண்டையை கழுவியிருந்தார்கள். முதல் shyயில் கம்பஸ் கிடைக்காவிட்டால் இரண்டாவது shyயிலாவது கம்பஸ் போயே ஆகவேண்டும் என்று ஒரு கொழும்பு இந்துவில் ஒரு ஆசிரியை அறிவுரையும் கூறியிருந்தார்.

கம்பஸ் போறது ஒன்றும் லேசுப்பட்ட வேலையில்லை. A/Lல் கொமர்ஸ் படித்து கம்பஸில் Management facultyக்கு எடுபடுவது என்பது, மட்ஸ் படிக்கும் மண்டைக்காய் மொறட்டுவைக்கு என்ஜினியரிங் செய்யப் போவது போன்றதும் Bio படிக்கும் புண்ணியவான் டாக்குத்தராக  கம்பஸிற்குள் நுழைவதற்கும் ஒப்பானது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து Management படிக்க போவதற்கான வெட்டுப்புள்ளி (cut off marks) 280ஐ தொட்டுக் கொண்டிருந்த காலமது, Medicineலும் பார்க்க கொஞ்சம் தான் குறைவு.

A/L சோதனையில் 280ற்கு மேற்பட்ட புள்ளிகள் எடுத்து Management படிக்கோணும் என்றால் மறுபடியும் கிளாலி தாண்டி யாழ்ப்பாண பல்கலைகழகத்திற்கு போக வேண்டும்.  யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திலிருந்து தமிழ் மொழியின் தேர்விற்கு தோற்றிய தமிழ் மாணவர்கள், ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழத்திற்கோ கொழும்பு பல்கலைக் கழகத்திற்கோ ஆங்கில மூலத்தில் முகாமைத்துவம் படிக்க தெரிவாக குறைந்தது 300 புள்ளிகள் எடுத்து, merit அடிப்படையில் தெரிவாக வேண்டும்.  தமிழ் மாணவர்கள் அதிகளவில் கொழும்புக்கோ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழங்களிற்கோ போகப் பயந்த காலங்கள் அவை. நாங்களறிய, பரி யோவானில் கொமர்ஸ் படித்து,  SCMலும் Churchலும் கிட்டார் தட்டிக் கொண்டு, சுண்டுக்குளி பெட்டையலோடு சிரித்துக் கதைத்துக் கொண்டு திரிந்த எகர்டன் மட்டுமே கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.  


அந்தக் காலப்பகுதியில் தான் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனப்புர பல்கலைக்கழகம் புதிதாக Bsc in Accounting போன்ற நவீன கற்கைநெறிகளை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது.  இலங்கை பல்கலைக் கழகங்களில் மிகச் சிறந்த Management Facultyயாக ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழகமே திகழ்ந்தது.  சிங்கள மாணவர்களுக்கு இலகுவாக 260 புள்ளிகளுடன் அனுமதி கிடைக்கும் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர முகாமைத்துவ  பாடநெறிகளில், தமிழ் மொழி மூலமான யாழ்ப்பாண மாவட்ட மாணவர்கள் இணைய 300 புள்ளிகளிற்கு மேல் எடுத்தாக வேண்டும்.  இழவு விழுந்த  இந்த கல்வி தரப்படுத்தல் தான் 1970களில் தமிழ் இளைஞர்களை ஆயுத போராட்டத்திற்கு உந்திய காரணிகளில் பிரதானமானது. 

யாழ்ப்பாணத்தில் இதற்கு முந்தைய 1990, 1991 வருடங்களில் ஒகஸ்ட் மாதத்தில் நிலவிய யுத்த சூழ்நிலை காரணமாக, A/L சோதனைகள் பிந்தியே நடந்தன. இந்த விசேட சோதனைகளில் (Special exams), குப்பி விளக்கில் படித்தும் அதியுயர் பெறுபேறுகளை பெற்று யாழ்ப்பாண மாணவர்கள் கலக்கியிருந்தார்கள். 


1992 ஒகஸ்டில் யாழ்ப்பாணத்திலும் கொழும்பிலும் ஒரே நேரத்தில் A/L சோதனைகள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் தான் சனிக்கிழமை ஒகஸ்ட் 8, 1992ல், அராலியில் இடம்பெற்ற கண்ணிவெடி தாக்குதலில் மேஜர் ஜெனரல் டென்சில் கொப்பேகடுவவும் பிரிகேடியர் விஜய விமலரத்னவும் மண்டையை போட்டு, சோதனைக்கு சோதனையானார்கள்.

மேஜர் ஜெனரல் கொப்பேகடுவ இலங்கை இராணுவத்தின் புகழ்பூத்த தளபதி. அடுத்த இரு ஆண்டுகளில் வரவிருந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில், அப்போதைய ஜனாதிபதி பிரேமதாசவை எதிர்த்து கொப்பேகடுவ களமிறங்குவார் என்று கூட ஒரு கதை உலாவியது. கொப்பேகடுவையின் மரணம் கொழும்பில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ரூபவாஹினியும் தன்பங்கிற்கு பதற்றத்தை அதிகரிக்க செய்திகளை ஒளிபரப்ப, கொழும்பு நகரெங்கும் பாதுகாப்பை பலப்படுத்த மூலை முடுக்கெல்லாம் இராணுவம் நிலைகொண்டிருந்தது. 


யாழ்ப்பாணத்தில் நண்பர்கள் பொம்மரடிக்குள்ளும் ஷெல்லடிக்குள்ளும் கடுமையாக படிக்க, கொழும்பில் குண்டுவெடிப்புகளும் கைதுகளும் விசாரணைகளும் எங்களை அச்சுறுத்தின. அந்தக் காலப்பகுதியில் இலங்கையில் நிலவிய வரட்சியின் காரணமாக, லக்ஸபான நீர்த்தேக்கத்தின் நீர்நிலை குறைந்து, மின்சார உற்பத்தி சரிந்ததால், கொழும்பில் இரவுகளில் சில மணித்தியாலங்கள் மின்சாரம் துண்டிக்கப்படும்.  அந்த இருண்ட பொழுதுகளில்  மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் புத்தகத்தின் பக்கங்கள் விரிய, அதே நேரத்தில்  ஊரில் மண்ணெண்ணை விளக்கில் மூசி மூசிப் படிக்கும் நண்பர்களின் ஞாபகம் வந்து சேரும். 


யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபல விரிவுரையாளர்களான "பொருளியல்" வரதராஜன் மற்றும் "வர்த்தகம்" ஜெயராமன் போன்றோர்களின் புத்தகங்கள், அவர்களிடம் நேரடியாக படிக்காத குறையை தீர்த்து, எங்களை அவர்களின் ஏகலைவன்களாக்கின.
 உயர்தரப் பரீட்சைக்கு எங்களைத் தயார்படுத்தியதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது கொழும்புத்துறை சுவாமியார் வீதியில் இயங்கிய உயர்கல்வி பதிப்பக வெளியீடான, கடந்த கால பரீட்சை வினாக்களும் விடைகளும் தான். உயர்கல்வி பதிப்பகத்தை நடாத்தியது நண்பன் சிவயோகநாதனின் (SJC85) குடும்பத்தினர்.

கொழும்பில் கலக்கிய பிரபல வாத்திமாரிற்கு போட்டியாக, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஆசிரியர்களும் இணைந்து கொள்ள, கொழும்பில் கொமர்ஸ் பிரிவில் ஒரு புதிய உத்வேகம் பிறந்தது. நவ்ஃபல், செந்தில்வடிவேல், குமாரவேல், ரம்போ ராஜரத்தினம், கேசவன், பாக்கியநாதன், செல்வநாயகம், லங்காதுரை என்ற ஆளுமையும் ஆர்வமும் அக்கறையும் நிறைந்த ஆசிரியர் குலாத்தின் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த கற்பித்தல் பணி, எங்களை உற்சாகப்படுத்தி நம்பிக்கையூட்டி A/L பரீட்சைக்கு தயார்படுத்தியது. 

லோரன்ஸ் வீதியில் நினைவுகளோடு பயணித்து, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் வாயிலை அடையவும்,  கேட்டை செக்யூரிட்டி திறந்து விடவும் சரியாயிருந்தது. செக்யூரிட்டி லாலிற்கு "குட் மோர்னிங் பொஸ்" சொல்லி விட்டு உள்ளே காலடி எடுத்து வைக்க, இந்துக் கல்லூரியின் வளாகத்தில் இருக்கும் வித்தக விநாயகர் கோயிலிற்கு முன்னால் பயபக்தியாக எங்கட பெடியள் நிற்கிறாங்கள். இரு கரங்களையும் நெஞ்சிற்கு முன்னால் கூப்பி டென்ஷனே வடிவமாக நின்ற கிரிஷாந்தனை அணுகினேன்.

"தங்கராஜா டீச்சர் காலம்பற வந்து எங்களுக்காக அர்ச்சனை செய்து விட்டு போனவவாம், அதான் ஜயர் எங்களுக்கு திருநீறு தந்திட்டு போக நிற்கிறார்" கிரிஷாந்தன் திருநீறை ஐயரிடமிருந்து வாங்கி பயபக்தியாக நெற்றியில் பூசிக்கொள்ள, ஐயர் எனக்கும் திருநீறு தந்தார். வகுப்பறையில் கதிரையும் மேசையும் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருக்க, பிரவுண் நிற காகிதத்தில் சுற்றப்பட்டு, சீல் வைக்கப்பட்டிருந்த வினாத்தாள், எங்களைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூத்தது.




Friday, 4 August 2017

சுடாத துவக்கு



ஜூலை 30, 1987

கொழும்பு துறைமுகத்தை அண்டியுள்ள சிறிலங்கா கடற்படைத் தளத்தில், ரோஹன தனது வெள்ளை நிற சீருடையை அணிந்து கொண்டிருந்தான். நன்றாக சலவை செய்யப்பட்டு விறைப்பாக iron பண்ணப்பட்டிருந்த வெள்ளை வெளீரென்ற இலங்கை கடற்படை சீருடையை அணிய ரோஹணவிற்கு பெருமிதமாக இருந்தது.

"சண்டையை நிற்பாட்டி போட்டு, என்ன மxxக்கு எங்களை இங்க கொண்டு வந்தவர்கள்" ரோஹண சத்தமாகவே முணுமுணுத்தான். காரைநகர் கடற்படைத் தளத்தில் நிலைகொண்டிருந்த இலங்கை கடற்படை படையணியில்  தான் ரோஹண ஒரு மாலுமியாக கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

"இந்திய பிரதம மந்திரி வந்திருக்கிறாராம்" ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் இருந்த மரக்கதிரையில் அமர்ந்திருந்து சப்பாத்தை காலில் மாட்டிக்கொண்டு இருந்த காமினி, ரோஹணவிற்கு பதிலளித்தான். காமினியும் ரோஹணவோடு இணைந்து வடமராட்சியில் முன்னெடுக்கப்பட்ட "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கையில் பங்கேற்றிருந்தான்.

"அதுக்கு... நாங்க அவருக்கு மாலை போட வேணுமோ.. இல்லை மரியாதை செய்ய வேணுமோ" அறையில் இருந்த சிறிய கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டே ரோஹண கேட்டான். இந்திய விமானப்படையின் போர் விமானங்கள் யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பகத்திற்கு மேலே பறந்ததோடு, தாங்கள் இருவரும் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்த "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கை நிறுத்தப்பட்டது, அவர்கள் இருவரிற்கும் கடும் கோபத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

"மச்சான் சரியாய் சொன்னாய்டா, மரியாதை செய்யத் தான் எங்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொண்டு வந்தவங்கள்" காமினி சப்பாத்துக்களை அணிந்து கொண்டு எழுந்து, ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் வந்து ஒரு சல்யூட் அடித்தான். 

"அம்மட்ட சிரி... விளையாடாதே மச்சான்" ரோஹணவின் முகத்தில் கோபத்தின் ரேகைகள் படரத் தொடங்கின. "வடமராட்சியில் புலிகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்த எங்களை, இங்க அந்த இந்திய xxxக்கு சல்யூட் அடிக்கவா கொண்டு வந்தவங்கள்" என்று கொப்பளித்த ரோஹண, பக்கத்தில் இருந்த வெறும் பெட்டியை காலால் உதைத்தான்.


"எல்லோரும் தயாராகி விட்டீர்களா" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரல் அறைக்கு வெளியே கேட்டது. "இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் எல்லோரும் வாசலில் நிற்க வேண்டும்" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலில் அதிகாரம் தொனித்தது. சில கணங்கள் கடந்து மீண்டும் "ஐந்து நிமிடங்கள்" என்று எச்சரித்த லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலைக் கேட்ட சிப்பாய்கள் அவசர அவசரமாக தங்களது சீருடைகளை அணிந்து கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்

கடற்கடைத் தளத்தின் வாயிலில் தரித்து நின்ற நீல நிற பஸ் வண்டியில் கடற்படை மாலுமிகள் அனைவரும் ஏற்றப்பட்டனர். பஸ்ஸில் ஏறுவதற்கு முன்னர் மாலுமிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ரவைகள் அகற்றப்பட்ட Lee-Enfield ரக துப்பாக்கிகள் கொடுக்கப்பட்டன.

"இந்தப் பகிடியை பாரு மச்சான், ரவையில்லாத துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு நாங்க என்ன செய்யுறது" ரோஹண பஸ்ஸில் தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த பண்டாவிடம் பகிடிவிட்டு சிரித்தான். "ரோட்டில திரியிற நாயை தான் இதால கலைக்க ஏலும்" பண்டா சொல்லிக்கொண்டு இருக்க பஸ் நகரத் தொடங்கியது.

ஐந்து நிமிட ஓட்டத்தில் பஸ், ஜனாதிபதி மாளிகையை வந்தடைந்தது. கொழும்பு கோட்டையில் அமைந்திருக்கும் அந்த பெரிய வெள்ளைநிற மாளிகையை அன்று தான் ரோஹண முதன்முறையாக பார்க்கிறான்.  ஜனாதிபதி மாளிகையை சூழ ஆயுதம் தாங்கிய விசேட அதிரடிப் படையினர் காவலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருந்தனர். 

"என்னடா மச்சான் கடுமையாக யோசிக்கிறாய்". பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி மாளிகையை பிரமித்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரோஹணவைப் பார்த்து காமினி கேட்டான். "எனக்கு வாற கோபத்திற்கு... இன்றைக்கு" ரோஹண சொல்ல தொடங்கவும் எங்கிருந்தோ ஒலிபெருக்கியில் ஒலித்த கட்டளை, இருவரையும் விரைந்து சென்று தங்களது படையணியினரோடு வரிசையில் நிறுத்தியது.

"என்ட துவக்கில் மட்டும் இன்றைக்கு ரவை இருந்திருந்தால், நடக்கிறதே வேற" வரிசையின் முன்வரிசையில் நின்ற மாலுமி ரோஹண, பக்கத்தில் நின்ற காமினிக்கு மட்டும் கேட்கத்தக்கதாக கிசுகிசுத்தான். ஒரு முறை திரும்பி ரோஹணவை பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் நிமிர்ந்த நிலையெடுத்தான் காமினி. 

இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட இலங்கை வந்திருந்த இந்தியப் பிரதமருக்கான மரியாதை அணிவகுப்பில் கலந்து கொள்ளும் சிப்பாய்கள், கொளுத்தும் கொழும்பு வெயிலில் நிலையெடுத்து நின்றார்கள். காலையில் வந்திறங்கியவர்கள் நிலையெடுத்து நின்று சில மணித்தியாலங்கள் கடந்திருந்தன.

யுத்த களத்திலில் இருந்து தங்களை திருப்பி அழைத்த கோபம் ஒரு புறம், இலங்கை விவகாரத்தில் மூக்கை நுழைத்த இந்தியாவின் மேலெழுந்த வெறுப்பு மறுபுறம், கால்கடுக்க கடும் வெயிலில் இந்திய பிரதமருக்கு மரியாதை செலுத்தவென நிற்பாட்டியிருந்த களைப்பு மற்றபுறம் என்று ரோஹணவிற்கு மண்டை கொதிக்கத் தொடங்கியது.

"இன்றைக்கு இவனுக்கு ஏதாவது செய்யோணும்" ரோஹண தனக்குள் கறுவிக் கொண்டான். மணிக்கூட்டு கோபுரத்தடியில் சைரன் பூட்டப்பட்ட ஜீப்பும் அதனைத் தொடர்ந்து சில கார்களும் வந்து நிற்பதையும் அதிலிருந்து சிலர் இறங்குவதும் ரோஹணவிற்கு தெரிந்தது.  முதலில் விசேடமாக அமைக்கப்பட்ட மேடையில் நின்று அணிவகுப்பை ஏற்ற இந்தியப் பிரதமர், பின்னர் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் புடைசூழ கடற்படை சிப்பாய்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார். 

வரிசையாக அணிவகுத்து நின்ற சிப்பாய்களின் மரியாதையை ஏற்க, அவர்களின் முன் இந்தியப் பிரதமர் நடக்கத் தொடங்கினார். இந்தியப் பிரதமருக்கு வலப்புறத்தில் லெப்டினன்ட் மென்டிஸ் வாளேந்தி அவரிற்கு ஓரடி முன்னால் நடக்க, இடப்புறத்தில் இன்னொரு கடற்படை அதிகாரி ஆயுதமின்றி சற்றுப் பின்னால் நடக்க, அவரிற்கு பின்னால் இந்திய பிரதமரின் மெய்ப் பாதுகாவலர் நடந்து வர, இந்திய பிரதமர் ரோஹண நின்ற இடத்தை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தார். 

முன்வரிசையில் நின்ற கடற்படை மாலுமிகள் ஒவ்வொருவரினதும் முகத்தை கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இந்தியப் பிரதமர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். தனக்கு இடப்பக்கமாக அண்மித்துக் கொண்டிருந்த இந்திய பிரதமரை கடைக் கண்ணால் ரோஹண அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான். "இன்னும் பத்து பதினோரு அடி வைத்தானென்றால் எனக்கு கிட்ட வந்திடுவான்" ரோஹண மனதுக்குள் கணக்கு போட்டான். 

"இன்னும் நாலு அடிதான்" ரோஹணவின் கை துறுதுறுத்தது. இடப்பக்கம் நின்ற காமினியை தாண்டி, ரோஹணவிற்கு முன்னால் நகர்ந்த இந்திய பிரதமர் அவனையும் உற்றுப் பார்க்கிறார். இந்திய பிரதமரின் பார்வையில் ஒரு கணம் பின்வாங்கிய ரோஹண, அவர் அவனை தாண்டியதும், துப்பாக்கியை தலைகீழாக புரட்டி, துப்பாக்கியின் பிடியால், பிரதமரின் பிடறியை குறிவைத்து தாக்க.....ரோஹணவின் அசைவை உணர்ந்த இந்திய பிரதமர் சற்றே சரிந்து முன்னோக்கி நகர, துப்பாக்கியின் அடி பிரதமரின் இடது தோள் பட்டையில் தான் படுகிறது.

அன்று மட்டும் ரோஹணவின் குறி தவறாமல் பிடறியில் அடி விழுந்திருந்தால்.... 

செய்தி
"ராஜீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்டிருக்காவிடின் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணப்பட்டிருக்கும்" என தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்துள்ளார். இந்திய ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய செவ்வியிலேயே இரா.சம்பந்தன் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.





Friday, 28 July 2017

கொழும்பு இந்துவில்: 1992 கலைவிழா




கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி வளாகத்தினுள் புத்தெழுச்சி பிறந்த ஆண்டுகள் 1991ம் 1992ம் தான். 1983ம் ஆண்டு ஆடிக் கலவரத்தின் பின்னர் செயலிழந்திருந்த கழகங்களும் மாணவரவைகளும் மீண்டும் உற்சாகத்துடன் செயற்படத் தொடங்கிய வருடங்கள் அவை.  தமிழ் மொழி பாடசாலைகளிற்கிடையிலான போட்டிகளில் கொழும்பு இந்துவும் வீறுடன் போட்டி போடத் தொடங்கிய காலங்கள் அவை. 

தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் விவாத அணி ஒரு பலமான அணியாக விளங்கவில்லை. விவாதப் போட்டிகளிற்கு போவதற்கு அணியில் ஆட்கள் சேர்ப்பதே பெரும்பாடாயிருக்கும். அப்படி இப்படி ஆளை பிடித்து கூட்டிக் கொண்டு போனாலும், பலமான St Thomas கல்லூரி அணியிடமோ கலக்கலான Royal கல்லூரி அணியிடமோ நாங்கள் தோற்றுப் போவோம்.

வெற்றி பெற கடுமையாக போராடிக் கொண்டிருந்த கொழும்பு இந்துவின் விவாத அணியில் இணைய உயர்தரம் படிக்கும் மாணவர்கள் தயங்கிய அந்த நாட்களில், விடிவெள்ளிகளாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாக துணிவுடன் அணியில் இணைந்து பலம் சேர்த்தவர்கள் தமிழழகனும் சுபாஷ் சிறிகாந்தாவும் ஜெயபிரகாஷ் சிறிகாந்தாவும் தான். அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் இவர்கள் தலைமை வகித்த அணிகள் கொழும்பை ஒரு கலக்கு கலக்கின. 

1992ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் கொழும்பு இந்துவின் வருடாந்த கலைவிழா அரங்கேறியது.  கொழும்பு இந்துவின் கலை விழா என்றால் கொழும்பு தமிழ் சமூகமே திரும்பி பார்க்கும். கலைவிழா டிக்கட் கேட்க, வழமையாக திரும்பிப் பார்க்காத பெட்டைகளே கொழும்பு இந்து பெடியங்களைப் பார்த்து சாதுவாக சிரிக்க தொடங்கும், இல்லை சிரிக்கிற மாதிரி எங்கள் கண்களிற்கு தெரியும்.

1991ம் ஆண்டு தொடக்கம் கொமர்ஸ் பிரிவு மாணவர்களிற்கும் ஒழுக்கத்திற்கு பொறுப்பாக இருந்த கிமு வாத்தியாருக்கும் கொழுவல் தொடங்கி 1992ல் உச்சத்திலிருந்தது. 1992ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் ஒரு அழகான டயறியை எடுத்துக் கொண்டு பண்டா கிமு வாத்தியாரிடம் போனான். டயறியை அவரிடம் கொடுத்து புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் சொல்லிவிட்டு,  "சேர், இந்த வருடம் கலைவிழா எப்ப வருகிறது என்று இந்த டயறியில் குறித்து வைத்து கொள்ளுங்கோ, அன்றைக்கு உங்களிற்கு முட்டை அடிப்பம்" என்று சொல்லிவிட்டு, பண்டா ஓடியே போய்விட்டான்: 

1992 கலைவிழாவில் அப்போதைய Head Prefect ரமேஷும் டெரன்ஸும் இணைந்து எழுதி நெறிப்படுத்திய "The Great Producer" எனும் நகைச்சுவை நாடகம் அரங்கேறியது. முதலில் "கலியுக ராமாயணம்" என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த இந்த நாடகம் கொமர்ஸ் பிரிவு மாணவர்களின் படைப்பு.  நாடகத்தில் ராமனாக ரமேஷும்  இராவணனாக தயானந்தனும் நடித்தார்கள். இராவணனின் தளபதியாக எனக்கும் ஒரு சின்ன வேடம் கிடைத்தது. "போரிற்கு தயார், எங்கே என் தளபதி, அழைத்து வாருங்கள்" என்று இராவணன் கட்டளையிட, அவசரத்தில் தளபதியை காவலாளிகள் தர தரவென இழுத்து வந்து தரையில் விட்டெறியும் காட்சி இன்றும் நினைவில் நிழலாடுகிறது.

"தளபதியாரே உம்மை எதற்கு அழைத்து வந்தோம் தெரியுமா" என்று மன்னன் இராவணன் கர்ஜிப்பான். மேடையில் விழுந்திருந்த தளபதி, எழும்பி வேட்டியில் பட்டிருந்த தூசியை தட்டிவிட்டு, "மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் மன்னா, அழைத்து வரப்படவில்லை, இழுத்து வரப்பட்டேன்" என்று தளபதியார் காவலாளிகளை பார்வையால் பயமுறுத்துவார். 

சரித்திர நாடகமாக மேடையேறி சர்ச்சைகளைக் கிளப்பியது பராந்தகன் கனவு எனும் நாடகம். பரந்த தமிழ் இராஜ்ஜியம் ஒன்றை நிறுவ கனவு காணும் சோழ மன்னனின் கதை தான் பராந்தகன் கனவு. சோழ மன்னனாக சுபாஷ் சிறிகாந்தாவும் அவனது மந்திரியாக ஜெயப்பிரகாஷ்  சிறிகாந்தாவும் மீண்டும் தளபதியாக அடியேனும் பாத்திரங்கள் ஏற்றிருந்தோம். பராந்தகன் கனவு நாடகத்தில் இடம்பெற்ற சில வசனங்கள் பாடசாலை நிர்வாகத்தால் தடைசெய்யப்பட்டது உட்பட, பல தடைகளைத் தாண்டியே பராந்தகன் கனவு மேடையேறியது. 

1992 கலைவிழாவில் அரங்கேறிய மூன்றாவது நாடகத்தை மட்ஸ் மற்றும் சயன்ஸ் பிரிவு மண்டைக்காய்கள் இணைந்து வழங்கியிருந்தார்கள். 

1992 கலைவிழாவை கலக்கிய நிகழ்ச்சி, இதயம் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "ஏப்ரல் மேயிலே பசுமையேயில்லை காஞ்சு போச்சுடா" பாடலிற்கு ராஜுவும் நண்பர்களும் ஆடிய நடனம் தான். சினிமாப் பாடலிற்கு ஆடுவதை அனுமதிக்க முடியாது என்று கல்லூரியின் நிர்வாகம் கடுமையாக வாதிட, திருமதி தங்கராஜாவும் வேறு சில ஆசிரியர்களும் "அவங்கள் நல்லா ஆடுறாங்கள், அவங்களிற்கு ஒரு சான்ஸ் கொடுங்கள்" என்று சண்டையிட்டதால் தான் இந்த நடனம் கதிரேசன் மண்டபத்தில் அன்று அட்டகாசமாக மேடையேறியது.

ராஜு நெறிப்படுத்திய இந்த நடனத்தில், கப்பல் விபத்தில் நம்மை விட்டுப் பிரிந்த ஷிரான், பண்டா, பகீ, இளங்கோ ஆடிக் கலக்கினார்கள். இதயம் படத்தில் ஆடிய பிரபு தேவா போல் உடையணிந்து ராஜு ஆடிய ஆட்டத்தை கண்டு அரங்கமே அதிர கரவொலி எழுந்தது. மேடையில் அன்று ஆடிக் கலகலக்கிய ராஜுவிற்கு, அந்த நிகழ்விற்கு வந்த HFC பெட்டைகளை இன்னும் ஞாபகம் இருக்காம்.



நிகழ்வின் கடைசி நிகழ்ச்சியாக "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" இடம்பெற்றது. தனது மதுரக் குரலால் யாதவன் அரங்கத்தை கவர, விசாகன் வந்திருந்தோரை சொக்க வைக்க, சுதாகர் அற்புதமாக பாடல்களிற்கு இசையமைத்து பாடியுமிருந்தான். பரந்தளவில் இன்றுபோல் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறாத அந்த காலப்பகுதியில், ஒரு உயர்தர இசை நிகழ்வாக "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" அரங்கேறியது. 

ஒரு பாடசாலையின் நிகழ்வை பிற பாடசாலை மாணவர்கள் சென்று கத்தி கூப்பாடு போட்டு குழப்புவது அப்போது கொழும்பில் ஒரு பாரம்பரியமாகவே இருந்தது. ஆனால் தங்களது நிகழ்வை வேறு யாரும் வந்து குழப்பக் கூடாது என்று 1992ல் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி மாணவர்கள் திடசங்கற்பம் பூண்டிருந்தார்கள். வழமையாக இந்த குழப்பங்கள் கடைசியாக நிகழும் இசை நிகழ்ச்சியின் போதே இடம்பெறும். "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" தொடங்கியதும் கதிரேசன் மண்டபத்தின் அனைத்து கதவுகளும் மூடப்பட்டு, கதவுகளிற்கு அண்மையில் ஒரு Prefect நிறுத்தி வைக்கப்பட்டார். 

மண்டபத்தில் உள்நுழைய வேறு பாடசாலை மாணவர்கள் சிலர் முயல்வதாக யாரோ வந்து சொல்ல, மண்டபத்தில் பின்வரிசையில் எனக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அமலன், tieஐ கழற்றி பொக்கற்றுக்குள் வைத்துவிட்டு "உxxx xxxx, இந்தா வாறன்டா"என்றுவிட்டு ஆவேசமாக எழும்பி போனதையும் மறக்கேலாது.  கதிரேசன் மண்டபத்தின் பெரிய கேட்டிற்கு வெளியே குழப்பம் விளைவிக்க வந்தவர்கள் வெற்றிகரமாக தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதால், கொழும்பு இந்துவின் 1992 கலைவிழா எந்தவித குழப்பங்களுமின்றி இனிதே நிறைவடைந்தது. 


Friday, 21 July 2017

கறுப்பு ஜூலை நாட்கள்



23 ஜூலை 1983
இரவு 11:30 மணி
தின்னவேலி, யாழ்ப்பாணம்

ரூபனின் வீட்டிலிருந்த, 21 inch சிறிய கறுப்பு வெள்ளை Akai தொலைக்காட்சியில், ரூபவாஹினியில் "தில்லானா மோகனாம்பாள்" ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ரூபவாஹினியில் எப்போதாவது தான் தமிழ் படம் போடுவார்கள், அதுவும் அறண பழைய படங்களை தான் போடுவார்கள். ரூபனின் வீட்டில் படம் பார்க்க அயலண்டை வீட்டுக்காரர்களும் வந்திருந்ததால், ரூபன் வீட்டு ஹோல் நிரம்பி வழிந்தது.

பரி யோவானில் நான்காம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்த ரூபன் ஒரு குழப்படிக்காரன். படம் பார்த்துக் கொண்டருந்த ரூபனிற்கு "பம்ம்மிற்கு" போக வேண்டிய நிலை. படத்தை விட்டிட்டு போகவும் மனம் இல்லை. லலிதா ஜூவலர்ஸ் விளம்பரம் திரையில் வந்த நேரம்,  பலாலி வீதிப்பக்கம் இருந்த மதிலடியில் "பம்" அடிக்கப் போக எழும்பினான்.

"டேய், குரோட்டனிற்கு படாமல் அடி" ரூபனின் அம்மா மெதுவாகத் தான் சொன்னாலும், எல்லோருக்கும் கேட்டது.  ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு மூத்திரம் பெய்ய ரூபன் மதிலடிக்கு வந்தான். 

அடுத்த நாள் போயா நாள் என்பதால், நிலவொளி அதிகமாகவே இருந்தது. குரோட்டனிற்கு படாமல் மதிலை நோக்கி ரூபன் நிலையெடுக்க, வீதியில் யாரோ கதைப்பது கேட்டது. பேயா இருக்குமோ என்று முதலில் பயந்த ரூபன், "போயா நாளில் பேயாவது பிசாசாவது" என்று துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு, நுனிக்காலில் உயர்ந்து, மதிலிற்கு வெளியே பார்த்தான்.

"ஐயோ ஆமிக்காரன்கள்" துவக்குகளோடு நின்ற உருவங்களை பார்த்து ரூபன் தனக்குள் திடுக்கிட்டான்.

"அண்ணே கெதிப்பண்ணுங்கோ, வெளிச்சம் தெரியுது" சுத்தமான யாழ்ப்பாணத் தமிழில் ஒரு உருவம் வீதியில் குந்தியிருந்த இன்னொரு உருவத்தை பார்த்து சொன்னது ரூபனிற்கு நன்றாக கேட்டது.

"ஆமிக்காரன் ஏன் தமிழில் கதைக்கிறான்" என்று யோசித்துக் கொண்டு கிணற்றடியில் ரூபன் கால் கழவிக் கொண்டிருந்த அந்த கணத்தில் தான்...

யாழ்ப்பாண நகரமே அதிர,அந்தப் பாரிய வெடிச்சத்தம் தின்னவேலி தபாற்கட்டை சந்தியடியில் பிரவாகம் எடுத்தது.

------

24 ஜூலை 1983
இரவு 9:30 மணி
கணத்தை மயானம், பொரளை, கொழும்பு 

யாழ்ப்பாணத்தில் கொல்லப்பட்ட தனது மச்சான் பண்டாரவின் மரணச்சடங்கில் கலந்து கொள்ள, கொடகமவிலிருந்து  அன்று மதியம் வந்திருந்த உபாலி பொறுமையை இழந்து கொண்டிருந்தான். மத்தியானத்திலிருந்து கடும் வெய்யிலில் நின்றதால் ஏற்பட்ட களைப்பு ஒரு பக்கம், உறவினர்களிடம் உடலை கையளிக்காமல், அரசாங்கமே மரணித்த இராணுவத்தினரின் உடல்களை தகனம் செய்ய எடுத்த முடிவு ஏற்படுத்திய கோபம் ஓரு பக்கம் என்று, உபாலிக்கு "பிஸ்ஸு" தலைக்கேறியிருந்தது. 

இந்தா வருகிறது இப்ப வருகிறது என்று சொல்லி சொல்லியே மணித்தியாலங்கள் கரைந்தது தான் மிச்சம். சவப்பெட்டிக்கள திறந்து பார்க்கக் கூடாது என்று ஆறரை மணியளவில் பொலிஸ் சார்ஜன்ட் அறிவிக்க, உபாலியோடு இணைந்து வேறு சிலர் பொலிஸ்காரன்களை நோக்கி கற்களை வீசுகிறார்கள். எட்டரை மணியளவில், ஆத்திரத்தின் உச்சியிலிருந்த கூட்டத்தை கலைக்க,  கலகம் அடக்கும் படைப்பிரிவை பொலிஸார் களமிறக்கி தடியடியில் இறங்க, உபாலி பொரளை சந்திப் பக்கமாக ஓடத் தொடங்குகிறான். 

பொரளை சந்தியில் உபாலிக்கு தமிழில் பெயர்பலகையை தாங்கிய ஒரு கடை கண்ணில்படுகிறது. பக்கத்தில் கிடந்த ஒரு பொல்லைத் தூக்கி அந்த கடையின் கண்ணாடியை நோக்கி உபாலி வீசுகிறான். உபாலியை தொடர்ந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த வேறு சிலரும் அந்த கடையை அடித்து நொறுக்கி, அகப்பட்டதை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். களவெடுத்த கொக்கா கோலாவை ஒரு மிடாயில் குடித்து விட்டு, சாரத்தை சண்டிக் கட்டிக் கொண்டு, உபாலி கத்தினான்

"பற தெமலோ"

------------

25 ஜூலை 1983
பிற்பகல் 3:30 மணி
வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலை, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையின் மத்தியிலிருந்த பெரிய புத்தர் சிலையின் முன்னால் 34 தமிழர்களின் உடல்கள் குவிக்கப்பட்டருந்தன. அந்த 34 உடலங்களில் குட்டிமணி, தங்கத்துரை, டாக்டர் ராஜசுந்தரம் ஆகியோரது உடல்களும் அடக்கம். உடலங்களை சுற்றி நின்று சிங்கள கைதிகளும், சிறைக்காவலர்களும் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள்.

அப்பொழுது தான் அந்த சிங்களக் கைதி அந்த கொடுஞ்செயலைப் புரிந்தான்.  ”சுதந்திரத்தமிழீழத்தை என் கண்கள் காணவேண்டும், அதனால் இறந்தபின் என் கண்களை தானம் செய்துவிடுங்கள்“ என்று நீதிமன்றத்தில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட பின்னர் முழங்கிய   குட்டிமணியின் உடல் குற்றுயிராய் இருப்பதை அந்த கைதி காண்கிறான். ஓடிப்போய் ஒரு குறட்டை எடுத்துக் கொண்டு வந்து... வந்து....

குட்டிமணியின் கண்கள் புத்தரின் காலடியில் வீசப்பட்டன. அப்போதும் புத்தர் புன்னகை புரிந்து கொண்டுதானிருந்தார்.



------
ஜூலை 26, 1983
பிற்பகல் 1:30 மணி
ரமேஷின் வீடு
ராமகிருஷ்ண வீதி, வெள்ளவத்தை

வேலையிலிருந்து திரும்பிய அப்பா, பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திரும்பிய அக்காமார், அம்மா எல்லோரும் பதற்றத்தோடு இருக்க, டெலிபோன் அடிக்கிறது. அப்பா தான் டெலிபோனை எடுக்கிறார். "ஹலோ"...மறுமுனையில் யாரோ பதற்றத்துடன் கதைப்பது புரிகிறது. "ஜயோ அப்படியா" என்று சொல்லிவிட்டு அப்பா போனை படாரென்று வைத்துவிட்டு கத்துகிறார் "ராமகிருஷ்ண ரோட்டை அடிக்க சிங்களவங்கள் வாறான்களாம், வெள்ளவத்தை பொலிஸிலிருக்கும் என்னுடைய ஃபெரன்ட் ரிஸ்வான் தான் கதைத்தவர், எங்களை அவரின்ட வீட்ட உடனடியாக போகச் சொன்னார்" அப்பா சொல்லி முடிக்க முதல் குடும்பமே படிகளில் இறங்கி ஓடத்தொடங்கியது.

"அம்மா, என்ட batஜ எடுத்துக்கொண்டு வாறன்"  ரமேஷ் லேனில் இறங்கி காலடி வைத்துவிட்டு, திரும்பி போக வெளிக்கிட்டான். Roy Diasன் படம்போட்ட astra margarine sticker ஒட்டிய cricket bat தான் ரமேஷின் உயிர்.  பளார், அம்மா கன்னத்தில் விட்ட அறையில் அழுதுகொண்டே ராமகிருஷ்ண ரோட்டை நோக்கி ரமேஷ் ஒடினான். 

ராமகிருஷ்ண லேன் முடக்கில் இடப்பக்கம் திரும்பி, ராமகிருஷ்ண மடத்திற்கருகில் இருக்கும் ரிஸ்வான் அங்கிளின் வீட்டை நோக்கி ஓட திரும்ப, அந்த சத்தம் ரமேஷின் காதில் கேட்டது 

"அடோ"

ரமேஷ் திரும்பிப் பார்க்க, ராமகிருஷ்ண வீதி முகப்பில் இருக்கும் பெற்றோல் நிலையத்தடியிலிருந்து சிவப்புக் கலர் பெனியனும் நீல கலர் சாரமும் அணிந்த ஒருத்தன், பெரிய வாளோடு ஓருத்தன் கத்திக் கொண்டே  ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்.

"ஐயோ என்ர batஐ ஒன்றும் செய்யாதீங்கோடா" ரமேஷ் கத்திக் கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருந்தான். 

---------

ஜூலை 27, 1983
மத்தியானம் 1:00 மணி
கொள்ளுப்பிட்டி சந்தி, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் இன்னொரு படுகொலைக்கு ஆயத்தங்கள் நடந்து கொண்டிருக்க, செட்டியார் வீதியில் நகைக் கடைகளை கொள்ளையிடச் சென்ற சிங்கள காடையர் கூட்டத்தை நோக்கி துப்பாக்கிச் பிரயோகம் நடாத்தப்படுகிறது. அலறி அடித்துக் கொண்டு திரும்பி ஓடிய கூட்டம் "கொட்டி அவில்லா (புலி வந்து விட்டது)" என்று கத்திக் கொண்டே ஓடியது. 

கொள்ளுப்பிட்டி சென் தோமஸ் கல்லூரியில் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் தியாகராஜாவிற்கு சமூகத்தில் அக்கறை அதிகம். கடந்த மூன்று நாட்களாக தான் பாதுகாப்பாக இருந்த தேவாலய வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்து, பாடசாலையில் தங்கியிருக்கும் அகதிகளிற்கு தேவையான அத்தியாவசிய பொருட்களை சேகரித்துக்கொண்டு, காலி வீதியால் நடந்து வருகிறார்.

கொள்ளுப்பிட்டி சந்தியில் நின்ற காடையர்கள், தியாகராஜாவை வழிமறிக்கிறார்கள்.

"தம்ஸ தெமலத (நீ தமிழனா)?" இனவெறி பிடித்த காடையன் ஒருத்தன் கேட்கிறான்

"ஒவ் (ஓம்)" இனப்பற்று நிறைந்த ஆசிரியர் தியாகராஜா பதிலளிக்கிறார்.

சதக்... சதக்

கூரிய கத்தியால் ஆசிரியரை காடையன் வயிற்றில் குத்த, வீதியில் தியாகராஜா சரிந்து விழுகிறார். குற்றுயிராய் துடிக்கும் தியாகராஜாவை காடையர் கூட்டம் காலால் உதைக்கிறது.  பின்னர், காயத்தால் ரத்தம் பீறிட கதறிக் கொண்டிருக்கும் தியாகராஜாவை, தர தரவென அவரை  இழுத்துக்கொண்டு போய், எரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு காரின் மேல்.....

"ஜயவேவா" கோஷத்தில் விண்ணதிர்கிறது, மண் சிவப்பாகிறது.

-----------------


ஜூலை 28, 1983
இரவு 7:30 மணி
ரூபவாஹினி தொலைக்காட்சி

தென்னிலங்கையில் தமிழர்களிற்கெதிரான திட்டமிடப்பட்ட வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டு விட்டு, நிஷ்டையில் இருந்த தர்மிஷ்ட ஜனாதிபதி ஜெயவர்தனா, தொலைக்காட்டசியில் நாட்டு மக்களிற்கு உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

‘1956 ம் ஆண்டிலிருந்து தமிழ் மக்கள் மீது சிங்கள மக்கள் கொண்ட நம்பிக்கையின்மை வளர்ந்து வந்ததன் வெளிப்பாடே இந்த இனக்கலவரங்கள்’ என்று இனவன்முறைக்கு காரணம் கற்பித்தார் ஜனாதிபதி. 

'இவ்வாறான மனக்குறைகள் சிங்கள மக்களுக்கு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் (அதாவது சிங்களவர்கள்) வன்முறையில் ஈடுபடுவது எளிதான செயலாகும்’ என்று 77வயது நிரம்பிய சிறிலங்கா ஜனாதிபதியான  ஜெயவர்த்தனா, வன்முறையை நியாயப்படுத்தவும் செய்தார்.

42 நிமிடங்கள் நீடித்த உரையில், எந்தவொரு இடத்திலும் தமிழர்களின் உயிரிழப்பிற்கும் சொத்துக்கள் நாசமானதற்கும் மறந்தும் அவர், வருத்தம் தெரிவிக்கவோ, கவலையை வெளிப்படுத்தவோ மன்னிப்பை கோரவோ இல்லை.

அத்தோடு மட்டும் அவர் நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. ‘சிங்கள மக்களை அமைதிப்படுத்துவதற்காகவும், அவர்களுடைய இயல்பான வேட்கையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும் ஒரு புதிய சட்டத்தை நான் அமலாக்க இருக்கிறேன். இப் புதிய சட்டத்தின் பிரகாரம் நாட்டுப் பிரிவினை கோரும் எவரும் இந்தப் பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்தவர்கள் ஆகமுடியாது' என்று முழங்கினார்.

---------

கொழும்பை மையமாகக்கொண்டு அரங்கேற்றப்பட்ட 1983 இனக்கலவரம், தமிழர்களின் பொருளாதார வலுவை சிதைக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. 1970களில் சிறிமாவின் மூடிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் வடக்கில் விவசாயிகள் வளமடைய 1977ல் ஜெயவர்த்தனாவின் திறந்த பொருளாதார கொள்கை கொழும்பில் தமிழ் வர்த்தகர்களை செழிப்பாக்கியிருந்தது. 1983 இனக்கலவரம் திட்டமிட்டு நடாத்தப்பட்டதன் நோக்கத்தை பேரினவாதம் முழுமையாக அடைந்து விட்டது என்பது கசப்பான உண்மை.

34 வருடங்கள் கடந்தும், 1983 இனக்கலவரம் தந்துவிட்டுச் சென்ற வலிகளிருந்து நாங்கள் மீள முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 1983 ஜூலை நிகழ்வுகளே திறமைவாய்ந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களை இலங்கைத் தீவை விட்டு புலம்பெயர வைத்தது மட்டுமன்றி தமிழர்களின் மனங்களில் சிறிலங்கா தேசம் மீதான இன்றுவரை தீராத வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியது.


கறுப்பு ஜூலை கலவரத்திற்கு பின்னர் அதை விட பலமடங்கு இழப்புக்களையும் அழிவுகளையும் நாங்கள் அனுபவித்து விட்டோம். இந்த அழிவுகளிலிருந்தான எங்களது மீட்சி தனிநபர்களை சார்ந்ததாகவும் மெதுவானதாகவுமே இருக்கிறது. ஒரு இனமாக, ஒரு சமூகமாக எங்களது மீளெழுச்சி இன்றுவரை நிறுவனப்படுத்தப்படவில்லை. அவ்வாறான ஒரு முயற்சிக்கு தலைமை தாங்க எங்களது அரசியல் தலைமைகள் முன்வரவும் இல்லை. ஒருங்கமைக்கப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட பரந்துபட்ட ஒரு சமூக பொருளாதார மீள்கட்டுமான செயற்திட்டம் ஒன்று முன்னெடுக்கப்படும் வரை, எங்களது மீளெழுச்சி மிக மெதுவாகவே இருக்கப் போகிறது. 

Friday, 14 July 2017

கடந்து வந்த பாதை.. பார்த்தீனியம் (நாவல்)




கனகாலமாக வாசிக்கத் தேடிய தமிழ்நதி  எழுதிய பார்த்தீனியம் நாவல், அவரது முயற்சியால் அவரது மருமகனே கடந்த முறை கொழும்பு சென்ற போது எனது கையில் கொண்டு வந்து தந்தார். கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் சென்று கொண்டிருந்த பேருந்தில் வாசிக்க தொடங்கிய புத்தகம், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ரயிலில் திரும்பும் போதும், பின்னர் கொழும்பிலிருந்து மெல்பேர்ணிற்கு விமானத்தில் பறக்கும் போதும் வழித்துணையானது.  

"அக்கா, பார்த்தீனியம் என்றா என்ன?" "பார்த்தீனியம்" நாவலை எழுதிய தமிழ்நதியிடமே உட்பெட்டியில் கேட்டேன். "அது ஒரு மோசமான களை, இந்தியன் ஆமிக் காலங்களில் அவங்களால எங்கட மண்ணில் விட்டுப் போன களை" என்றார். பார்த்தீனியம் என்ற இந்திய இராணுவம் கொண்டு வந்த அந்த மோசமான களை, அந்த கொடிய களை, நாங்கள் ரத்தமும் வியர்வையும் உரமாய் இட்டு, எங்கள் மண்ணில் வளர்த்த விடுதலைப் போராட்டம் எனும் பயிரையே கடைசியில் அழித்து விட்டது என்பது வேதனையான உண்மை. 

-------------------------------------------------------------------
"பிளேனால சாப்பாடு போடுறாங்கள்"
"என்ன? ஆர்?"
"இந்தியா"
"ஜெயவர்த்தனா இனி நொட்டிப் பார்க்கட்டுமன்"
மலர்ந்து சிரித்த முகங்கள், நம்பிக்கைக் கீற்றில் மினுங்கின.
------------------------------------------------------------------

1980களில் தான் இலங்கைத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்த முக்கியமான பல வரலாற்று சம்பவங்கள் நடந்தேறின. அந்த கொடிய எண்பதுகளில், நிகழ்ந்த பல நிஜ நிகழ்வுகளை பின்னனியாகக் கொண்டு, காதலும், நகைச்சுவையும், வேதனையும், சோகமும் கலந்து,  புனையப்பட்ட ஒரு அருமையான எங்கள் மண்ணின் மணம் மாறாத நாவல், பார்த்தீனியம். 

"நான் இயக்கத்திற்கு போகப் போறன்" என்று வசந்தன் (இயக்கப் பெயர் பரணி) அவனது காதலி வானதிக்கு சொல்லும் வசனம், புத்தகத்தின் முதலாவது பக்கத்திலேயே நம்மை எண்பதுகளிற்கு கூட்டிப் போய்விடுகிறது. பின்னேரம் கிரிக்கட் விளையாடின சென் ஜோன்ஸில் படித்துக் கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு அண்ணா அடுத்த நாள் காலையில் இயக்கத்திற்கு போன நினைவை  அந்தப் பக்கங்கள் மீண்டும் நினைவுபடுத்தின. 

"அன்னை மடியின் இதமான சூட்டிலிருந்து விலகியவர்கள் என்னவானார்கள்? எங்கு போனார்கள்? என்ன செய்தார்கள்?  என்ன எண்ணினார்கள்? " என்ற ஈரோஸ் இயக்கத்தின் தலைவரும், புலிகளின் மூத்த உறுப்பினருமான க.வே. பாலகுமாரன் "நஞ்சுண்ட காடு" புத்தகத்தில் எழுப்பிய வினாக்களிற்கு, "பார்த்தீனியம்" புத்தகமும் விடையளிக்கிறது. 

வசந்தனோடு சேர்த்து பாவற்குளத்திலிருந்து பதின்மூன்று பேர் இயக்கத்தில் இணைய, இரவோடு இரவாக, உறவைப் பிரிந்து, ஊரை விட்டு போகிறார்கள். எந்த இயக்கத்தில் இணைவது என்பது ஒரு கொள்கை ரீதியான முடிவாக அன்று இருந்ததில்லை. ஒரே ஊரிலிருந்து வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளால் வேறு வேறு இயக்கங்களில் இணைந்து, பின்னாட்களில் இயக்கங்களிற்கிடையிலான சகோதர சண்டைகளில் அநியாயமாக அந்த இலட்சிய இளைஞர்கள் பலியாகும் கணங்களில் நெஞ்சு வலிக்கிறது.

------------------------------------------------------------------
"ஊர் நோக்கி செல்லும் செம்மண் வீதியை ஒரு கணம் பார்த்தார்கள். பின்னர் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே நடக்கத் தொடங்கினார்கள். 
இனிக் காண்போமா?"
---------------------------------------------------

இயக்கத்தில் இணையும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னாலுள்ள குடும்பங்களின் கதைகளினூடாக, அன்று இயக்கங்களில் இணைந்த இளைஞர்களின் இலட்சிய வேட்கையையும் தூய்மையான இனப்பற்றையும் தமிழ்நதி உணர்வோடு பதிவுசெய்துள்ளார். பரணி எனும் இயக்கப் பெயர் ஏற்கும் வசந்தனின் கதாபாத்திரத்தினூடே, இந்தியாவில் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாம் வாழ்க்கையையும், பின்னாட்களில் தாயகம் திரும்பி அரசியல்துறை போராளியாக அவனது போராட்ட வாழ்க்கையையும் எங்களையும் அவர் அனுபவிக்க வைக்கிறார். 

பள்ளிநாட்களில் அரும்பும்,  வசத்தன் - வானதி காதல் கதையினூடாகவே பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை பார்த்தீனியம் நாவல் காட்சிப்படுத்துகிறது. விரசம் இல்லாத, பயந்து பயந்து காதலிக்கும் அழகிய யாழ்ப்பாணத்து காதலை எங்களை மீண்டும் அனுபவிக்க வைக்கும் எளிமையான வசனங்கள், நாவல் எங்கும் நிரம்பி வழிகின்றன.


எண்பதுகளில் விடுதலைப் போராட்டத்தோடு யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.  யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த பல சம்பவங்கள் பரணியின் காதலியான வானதியின் கதாபாத்திரத்தினூடாக நாவலில் விபரிக்கப்படுகிறது. ராகிங், விஜிதரன் காணாமல் போனது, உண்ணாவிரதங்கள், ஊர்வலங்கள், இந்திய இராணுவம் மாணவர்களை கொன்றது என்று நாவல் தொட்டுச் சென்ற சம்பவங்கள் பல. நாவல் ஏனோ  ராஜினி படுகொலை, விமலேஸ்வரன் காணாமல் போனது, செல்வி மாயமானது பற்றி தொடாமலே சென்று விடுகிறது.  

-----------------------------------------
"கடைசில நீ தியாகியுமில்லை.. துரோகியுமில்லை, நீ ஆர் அண்ணா"
--------------------------------------

இந்திய இராணுவமும் அதனோடிணைந்த மண்டையன் குழு போன்ற இயக்கங்களும் அரங்கேற்றிய அராஐகங்கள் நாவலில் வரும் பக்கங்கள் இதயத்தை நொறுங்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக திலீபனின் மரணத்தை தமிழ்நதி அக்கா காட்சிபடுத்தும் அந்த வரிகள், வலிமையானவை, வலி தந்தவை. குறிப்பாக இந்திய இராணுவம்  புரிந்த பாலியல் வல்லுறவுகளும் பெண்கள் மீது இழைத்த கொடுமைகளும் இந்த நாவலிற்கு முன்னர் எந்த புத்தகத்திலும் ஆழமாக பதிவுசெய்யப்படவில்லை. 

----------------------------------------
"சிவபெருமானுடைய முதுகில் விழுந்த பிரம்படி எல்லோர் முதுகிலும் சுளீரிட்டதுபோல, திலீபனின் சாவு எல்லோருடைய முற்றங்களிலும் விழுந்திருக்கிறது"
--------------------------------------------------------

பார்த்தீனியம் நாவல் பற்றி பிரபல எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது பார்வையை, "தமிழ்நதியின் எழுத்து, வட்டார வழக்கு மொழியைக் கொண்டது. சொலவடைகளும் கவித்துவமான நுண் அவதானிப்புகளும் கொண்டது. தமிழ்நதி, நாவலில் இடம்பெற்றுள்ள திலீபனின் மரணம் மறக்க முடியாத வரலாற்றுசோகம், அந்தப் பக்கங்களைக் கடக்கமுடியாதபடி மனத்துயரம் ஏற்படுகிறது. சமகால ஈழத்தமிழ் நாவல்களில் தமிழ்நதியின் பார்த்தீனியம் மிகவும் முக்கியமானது" என்று பதிவு செய்கிறார்.

பார்த்தீனியம்.. 
எண்பதுகளில் நாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மீட்டுப் பார்க்க கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம். நாங்கள் கடந்து வந்த பாதையை மீண்டுமொருமுறை பயணிக்க வைத்த, வாசிக்க தவறவிடக் கூடாத ஒரு நல்ல நாவல்.




Friday, 7 July 2017

யாழ்ப்பாணம்: முறிந்த நகரத்தின் துணிச்சலான நம்பிக்கை





(echelon.lk எனும் இணையத்தளத்தில் Devin Jeyasundera எழுதிய "Audacity of Hope in a Broken City" என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் வெளியான கட்டுரையை தழுவிய தமிழ் வடிவம், நேரடி மொழியாக்கம் அல்ல)

வட மாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கங்கள், மாகாண மற்றும் மத்தி, அரசியல் சதுரங்க விளையாட்டில் முடங்கியிருக்க, யாழ்ப்பாண மக்கள் பொருளாதார செயற்பாடுகளை தங்கள் கையிலெடுத்திருக்கிறார்கள்.

A9 வீதியின் யாழ்ப்பாண எல்லையில் பாரிய விளம்பர பதாதைகள் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி வருவோரை வரவேற்கும். வறண்ட வெங்காயம் பயிரிடப்பட்ட நிலங்களில் 50m நீளத்தில், மோட்டார் சைக்கிள்களையும் அழகு சாதனப் பொருட்களையும் மொபைல் தொலைபேசிகளையும் இந்த கண்களை கவரும் பிரம்மாண்டமான பதாதைகள் விளம்பரப்படுத்தும். 

பளபளக்கும் கண்ணாடிக் கதவுகளிற்கு பின்னால் மினுங்கும் வங்கிகளும் மொபைல் சேவை நிறுவனங்களும், வடமாகாணத்தில் போரிற்கு பின்னர் ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார அபிவிருத்தி பற்றிய தவறான பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

யாழ்ப்பாணத்தில் எல்லாமே நன்றாக இல்லை. All is not well in Jaffna

இலங்கையின் மிகவும் பின்தங்கிய மாகாணமாக திகழும் வடமாகாணம், நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியிற்கு (GDP) 3.5% பங்களிப்பையே வழங்குகிறது. நாட்டின் மிகக் குறைந்த தனிநபர் வருமானம் (per capital income) உடைய மாகாணமும், வடமாகாணமே. இலங்கைத் தீவின் பொருளாதார மையங்களுடன் நேரடியான போக்குவரத்து வசதிகளில்லாமையும் பிறமொழி ஆற்றலின்மையாலும் கலாச்சார கட்டுப்பாடுகளால் கட்டுண்டும், வடமாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 



பொருளாதார மந்த நிலையின் மிகப்பெரும் விளைவு இளைஞர்களிற்கான வேலையின்மையாகும் (youth unemployment). இலங்கைத் தீவின் வேலையின்மை வீதம் 4.6ஆக விளங்க வடக்கிலோ வேலையின்மை வீதம் 5.3ல் நிற்கிறது. உலக வங்கியின் அண்மைய ஆய்வின் பிரகாரம், வடக்கில் வேலை செய்யக்கூடிய வலுவுள்ளோரில் 55 வீதமானோருக்கு வேலையில்லை என்ற தரவு, கவலையளிக்கிறது. வடக்கில் நிகழும் கோஷ்டி மோதல்களும் வாள்வெட்டு குழுக்களும் இந்த வேலையில்லாப் பிரச்சினையின் விளைவாகவே உருவாகியிருக்கலாம். 

"போர் முடிவுற்ற பின்னர், சில்லறை வர்த்தக நிறுவனங்களும் வங்கிகளும் மட்டுமே வடக்கே வந்தன" என்கிறார் அகிலன் கதிர்காமர், வடக்கில் இயங்கும் சுயாதீன பொருளாதார ஆய்வாளர். "போர் விட்டுச் சென்ற எச்சங்களை பொறுக்கவே அவர்கள் வந்தார்கள்". தனியார் நிறுவனங்கள் வடக்கிற்கு வந்தது தங்களது பொருட்களை விற்பனை செய்ய மட்டுமே என்று அகிலன் கதிர்காமர் வாதிடுகிறார். "பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது சம்பந்தாக எதுவும் நடக்கவில்லை" என்கிறார்.

யாழ் நகரில் வங்கிகளின் படையெடுப்பு வரலாறு காணாத வகையில் வடமாகாணத்தவர்களை கடனாளிகளாக்கியது. வீடுகள் கட்டவும் தொழில் தொடங்கவும், கடன் வழுங்கும் கட்டுப்பாடுகளை தளர்த்தி, வங்கிகள் தாராளமாக கடன்களை வாரி வழங்கின. வடக்கில் 86 வீதமானோர் வங்கிகளில் கடன் பெற்றதாகவும், சராசரி கடனின் அளவு 150,000 ரூபாய்கள் என, 2013ல் CEPA நிறுவன ஆய்வு ஒன்று கண்டறிந்தது.

"போரின் முடிவிற்கு பின்னர் தனியார் துறையினர் வடக்கிற்கு வருவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் வரவில்லை" என்கிறார் அகிலன். "அவர்கள் இனியும் வரமாட்டார்கள், அவர்கள் இங்கு வருவதற்கான எந்த ஊக்கசக்தியும் இங்கு இல்லை". என்கிறார். இந்த கருத்திற்கு ஆதாரமாக கிளிநொச்சியில் இயங்கும் MAS நிறுவனத்தின் ஆடைத்தயாரிப்பு தொழிற்சாலை, USAID நிறுவனத்தின் இணை முதலீட்டுடன் இயங்குவதையும், சாவகச்சேரியில் தொழிற்படும் பால் பண்ணை, Cargills நிறுவனத்தோடு ஜேர்மனிய தொண்டு நிறுவனமான GIZடன் இணைந்து நிறுவப்பட்டதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

வடமாகாண சபையும் தனியார் துறையைக் கண்டு பயப்பிடுகிறது போலிருக்கிறது. கடந்தாண்டு உதவி நிறுவன பிரதிநிதிகள் மத்தியில் உரையாற்றிய முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் "வெளியார் எங்களை ஆள நாங்கள் விடமாட்டோம், எங்கள் வளங்களை அவர்கள் சூறையாட அனுமதியோம்" என்றார். அண்மையில் அவர் ஆற்றிய உரையில் புலம்பெயர்ந்தோர்க்கும் உள்நாட்டு மக்களிற்கும் முதலீடுகள் செய்ய முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டார். 

யாழ்ப்பாணத்தில் IT தொழில்துறையை நிறுவி, எம்மவர்களிற்கு வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தும் கனவுடன் இங்கிலாந்திலிருந்து நாடு திரும்பியிருக்கிறார், ஜெகான் அருளையா. "கொழும்பில் இயங்கும் தனியார் நிறுவனங்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர விரும்பவில்லை" என்று கூறும் ஜெகான் "யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர உணர்வுபூர்வமான காரணிகளை விட வேறொன்றும் முதலீட்டாளர்களிற்கு இருக்காது" என்கிறார்.

"1993ல் நான் கொழும்பு வந்தபோது அங்கு ஐந்துக்கும் குறைவான software நிறுவனங்களே இயங்கின" என தனது தொழில்சார் அனுபவத்தை ஜெகான் மீள நினைவுறுத்துகிறார். "நாங்கள் அடிமட்டத்திலிருந்து அனைவரையும்
பயிற்றுவித்தோம், அப்படித்தான் கொழும்பு இன்று ஒரு software hub ஆக உருவாகியது" என வரலாற்றை ஞாபகப்படுத்தி, யாழ்ப்பாணத்தையும் அவ்வாறு மாற்றலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் பயணிக்கிறார்.


யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு காலத்தில் இயங்கிய Leyden ஆடைத் தொழிற்சாலை கட்டிடத்தை, யாழ்ப்பாணத்தின் Orion Cityயாக மாற்ற வேண்டும் என்று ஜெகான் கனவு காண்கிறார். கொழும்பில் இயங்கும் Orion City எனும் IT Hubற்கு இணையாக, 40,000 சதுரஅடி பரப்பளவுள்ள Leyden தொழிற்சாலையை மாற்ற, அதன் உரிமையாளர் ஜூட் ஜோசப் முழுமையாக ஒத்துழைக்கிறார். Leyden தொழிற்சாலையில் அந்தக் காலத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட உள்ளாடைகள் Velona போன்ற brand பெயர்களில் விற்பனையானது வரலாறு. 

யாழ்ப்பாணத்தை ஓரு IT மையமாக (Hub) அபிவிருத்தி செய்யும் கனவிற்கு பின்னனியில் ஒரு காலத்தில் அறிவுசார் துறைகளிலும் சிவில் நிர்வாக சேவையிலும், இலங்கையிலும் மலேயாவிலும் கோலோச்சிய யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் பெருமைமிகு வரலாறு படிந்திருக்கிறது. Singapore Airlinesஐ உருவாக்க சிங்கப்பூர் பிரதமர் Lee Kwan Yew தேர்ந்தெடுத்தது JY Pillai என்ற யாழ்ப்பாணத் தமிழரைத் தான் என்று இன்றும் அவர்கள் பழம் பெருமை பேசுகிறார்கள். 

கடந்த ஆறாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தில் இயங்கும் Yarl IT Hub நிறுவனம் IT சம்பந்தமான போட்டிகளையும் கற்கைநெறிகளையும் நடாத்தி வருகிறது. "இந்த மண்ணிலிருந்து ஒரு புதிய IT Entrepreneurஐ உருவாக்குவதே எமது எண்ணம், ஒரு IT வியாபார முயற்சி வெற்றி பெற்றால் அது பின்னர் வைரலாகிவிடும்" என்கிறார் Yarl IT Hubஐ ஏற்படுத்தியவர்களில் ஒருவரான பாலதாசன் சயந்தன். 

WSO2 மற்றும் Microimage போன்ற IT நிறுவனங்களோடு யாழில் கால் பதித்திருக்கும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் Jeylabs மற்றும் Vetri Holdings, யாழ்ப்பாணத்தில் சிறிய அளவில் புதிய வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

ஊக்கி எனும் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் விதுஷன் விஜயரட்ணம், புலமைப்பரிசில் மூலம் தெரிவு செய்யப்படும் மாணவர்களுக்கு coding பயிற்சி நெறிகளை வழங்குகிறார். பல்கலைக்கழகத்திற்கு தகுதி பெறாத, நிதி வசதியில்லாத மாணவர்களிற்கு நடாத்தப்படும் "ஊக்கி" பயிற்சி நெறி, Yarl IT Hub மற்றும் Serve Foundation அனுசரணையுடன் நடாத்தப்படுகிறது.


யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல தனியார் பாடசாலையான பரி யோவான் கல்லூரி அதிபர், பாடசாலை விட்டு வெளியேறும் மாணவர்களின் தொழில்வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க முன்னோடியான செயற்திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். "வர்த்தகப் பிரிவு மாணவர்கள் AATயும் கலைப்பிரிவு மாணவர்கள் computer hardware courseம் பாடசலையிலேயே, அவர்களது AL பாடநெறிக்கு மேலதிகமாக கற்கிறார்கள்" என்கிறார் கல்லூரியின் அதிபர் வண ஞானபொன்ராஜா.

2015ம் ஆண்டு, இலங்கை அரசாங்கம் நாடு முழுவதும் 250 பாடசாலைகளில் உயர்தர பிரிவுகளில் Technology பிரிவை அறிமுகப்படுத்தியது. இலங்கை அரசாங்கம், Maths, Science, Commerce, Arts பிரிவுகளோடு புதிதாக Technology பிரிவும் உயர்தர பரீட்சைக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த 250 பாடசாலைகளில் பரி யோவான் கல்லூரி உள்ளடக்கப்படவில்லை. "நாங்கள் எங்கள் கல்லூரியிலும் அந்தப் பிரிவை அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமென்று அதிகாரிகளுடன் வாதாடினோம், அவர்கள் எங்களிற்கு நிதி தர மறுத்தார்கள்" என்ற அதிபர் "எனவே நாங்கள் வங்கியில் 60 மில்லியன் ரூபாய்களிற்கு கடன் வாங்கி அந்த துறையை எமது கல்லூரியிலும் நிறுவினோம்" என்றார்.


"பாடசாலை நேரமல்லாத நேரங்களில் இந்த புதிய தொழில்நுட்ப பயிற்சி வசதிகளும் பயிற்சிநெறிகளும் எமது பாடசாலை மாணவர்களல்லாத பிறருக்கும் பயனளிக்கும்" என்கிறார் அதிபர் ஞானப்பொன்ராஜா. தனது அடுத்த இலக்கு பாடசாலை கல்வியை முடித்து விட்டு செல்லும் மாணவர்கள், புதிய தொழில்கள் தொடங்க ஒரு venture capital fund தொடங்குவது தான் என்றார்.

வடமாகாணத்தின் குவிமையமான யாழ்ப்பாணத்தின் பொருளாதார எதிர்காலம்  நிச்சயமற்றதாகவும் நிலைதடுமாறுகிறதாகவும் இருக்கிறது. மத்திய மற்றும் வடமாகாண சபையின் பொருளாதார கொள்கைகளின் அமுலாக்கம், வடமாகாணத்தின் பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்குவிக்க எந்தவித பாரிய தாக்கத்தையும் இதுவரை ஏற்படுத்தவில்லை. 

கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பின்னடைவை தரும் செயற்பாடுகளுக்கு மத்தியில், சமுதாய மட்டத்தில் பணியாற்றி, பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்கப்படுத்த செயற்படும் ஜெகான், சயந்தன், விதுஷன், ஞானபொன்ராஜா போன்றவர்களின் நம்பிக்கையூட்டும் செயற்பாடுகள், நம்பிக்கையிழந்திருக்கும் யாழ்ப்பாண நகரிற்கு நம்பிக்கை தருமா?
















Friday, 30 June 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: ஆறாவடு



வரலாறு ஒரு கொடிய அரக்கன். வரலாறு எனும் அரக்கன் நடந்து வந்த பாதையில் அழித்து விட்டுச் சென்ற அழிவின் தடங்கள் சில, இன்றும் எம் நினைவுகளை விட்டகலாமல் நினைவலைகளை ஆக்கிரமித்திருக்கும். மறக்க முடியாத, மறக்க விரும்பாத ஆறாவடுக்களாக என்றும் இதயத்தை வாட்டி வதைக்கும்.

1985ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி,
யாழ்ப்பாண குடாநாடு மெல்ல மெல்ல இயக்கங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்து கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாண குடாநாட்டை சூழ நிலைகொண்டிருந்த இராணுவம், மாணவர்களையும் இளைஞர்களையும், சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்து சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்குவதை ஒரு பொழுதுபோக்காகவே செய்து கொண்டிருந்தது.

இலங்கை இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்படும் எந்தக் கல்லூரி மாணவனையும் விடுதலை செய்ய, கைது செய்யப்பட்ட  மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அணுகும் பல முக்கியஸ்தர்களில் முதன்மையானவர், CE ஆனந்தராஜன். செல்லையா எட்வின் ஆனந்தராஜன் பரி யோவான் கல்லூரியின் 21வது அதிபர், யாழ்ப்பாண பிரஜைகள் குழுவின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவர். 

பாடசாலை நேரத்தில் ஏதாவது குண்டுவெடிப்பு, துப்பாக்கி சூடு நடந்து யாழ்ப்பாணம் அல்லோகல்லப்படும். பதறி அடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை கூப்பிட வரும் பெற்றோருக்கு பரி யோவானின் Main Gate அடியில், வெள்ளையும் சொள்ளையுமாய் கம்பீரமாக நிற்கும் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் உருவம் நெஞ்சுக்குள் பாலை வார்க்கும். எந்த ஒரு மாணவனுக்கும் தீங்கு வராமல் பாதுகாக்கும் அக்கறையும் துணிவும் அவர் நிற்கும் தோரணையில் வெளிப்படும். 

பரி யோவான் கல்லூரியில் மட்டுமன்றி முழு யாழ்ப்பாணத்தினதும் கல்வி மேம்பாட்டற்காக அயராது பாடுபட்ட ஒரு உன்னதமாக கல்வியாளர். 80களின் ஆரம்பத்தில் GUES எனும் மாணவர் அமைப்பு கல்வி தரப்படுத்தல் சம்பந்தமான ஓரு கூட்டத்தை யாழ்ப்பாணத்தில் ஒழுங்கமைத்திருந்ததாம். கல்வி தரப்படுத்தல் தமிழ் மாணவர்களின் மேல் ஏற்படுத்தியிருந்த தாக்கம் பற்றி, யாழ்ப்பாணத்தின் எந்த முன்னனி கல்லூரி அதிபரும் அச்சம் காரணமாக அந்தக் கூட்டத்தில் உரையாற்ற வரமறுத்த போது, துணிந்து சென்று அந்த கூட்டத்தில் இலங்கை அரசைக் கண்டித்து உரையாற்றிய ஓரே அதிபர் CE ஆனந்தராஜா தான். பரி யோவானில் வருடந்தோறும் நடக்கும் தமிழ் விழாவிற்கு தானும் வேட்டி அணிந்து வந்து மாணவர்களையும் வேட்டி கட்ட வற்புறுத்தி, தமிழ் பாரம்பரியத்தை பரி யோவான் மண்ணில் நிலைக்க வைத்தவரும் CE ஆனந்தராஜா தான்.  




1985ன் நடுப்பகுதிகளில் முகாம்களிற்குள் முடக்கப்பட்டிருந்த இலங்கை இராணுவத்திற்கு பொழுதைக் கழிக்க ஒரு கேளிக்கை தேவைப்பட்டது. தமிழீழம் காணப் புறப்பட்ட இயக்கங்களின் மேல் தமிழ் மக்களிற்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்த அபிமானத்தை முறியடிக்க, இலங்கை அரசிற்கு ஒரு பிரச்சார ஆயுதம் தேவைப்பட்டது. வெளிநாட்டு அரசாங்கங்களிற்கும் தென்னிலங்கைக்கும் யாழ்ப்பாண மக்கள் இன்றும் இலங்கை இராணுவத்தோடு சகஜமாக பழகுகிறார்கள் என்று காட்ட ஒரு நிகழ்வு இலங்கையின் ஆட்சியாளர்களிற்கு அவசரமாக தேவைப்பட்டது. இந்த நோக்கங்களை எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் அடைய அவர்கள் கையில் எடுத்த விளையாட்டு, கிரிக்கட்.

எல்லா இயக்கங்களும் தங்களது பிரச்சாரங்களை முழு வீச்சில் முடுக்கி விட்டிருந்த காலமது. பாடசலைகள், ட்யூடரிகள் என்று இயக்கங்களின் பிரச்சார குழுக்கள் பிரச்சாரப் பணிகளை மேற்கொண்டருந்தன. பரி யோவானின் வளாகத்தினுள் எந்த வித பிரச்சார பணிகளையும் மேற்கோள்ள அதிபர் ஆனந்தராஜா தடைவிதித்திரிந்தார். "என்னை மீறி நீங்கள் பாடசாலை வளவுக்குள் இறங்கினால், நான் இந்த வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி விடுவேன்" என்று அவரது உத்தரவை மீறி உள்நுழைய முயன்ற ஒரு இயக்கத்தை கடுந்தொனியில் எச்சரித்திருந்தாராம்.

யாழ்ப்பாண பாடசாலை அதிபர்கள் சங்கத்துடனான ஒரு கலந்துரையாடலில், யாழ்ப்பாண பாடசாலைகள் கிரிக்கட் அணியை, இலங்கை இராணுவ அணியுடன், யாழ்ப்பாண கோட்டைக்குள் இருக்கும் மைதானத்தில் கிரிக்கட் ஆட வருமாறு, யாழ்ப்பாணத்திற்கான இலங்கை இராணுவத் தளபதி அழைப்பு விடுத்தார். இராணுவத் தளபதியின் அழைப்பை நிராகரிக்க முடியாத அதிபர்கள் அனைவரும் அழைப்பை ஏற்று ஜூன் 16, 1985 அன்று, இலங்கை இராணுவ அணிக்கெதிராக கிரிக்கட் ஆட்டம் விளையாட தங்கள் கல்லூரி மாணவர்களை அனுப்புவதாக உறுதியளித்திருந்தனர்.

ஜூன் 16 நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொரு பாடசாலை அதிபராக கழறத் தொடங்கினார்கள். அவரவர் கல்லூரி ஆசியர்கள் கொடுத்த நெருக்கடியாலும் இயக்கங்களின் ஆலோசனையிற்கமையவும், இராணுவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடுவதை தவிர்க்க முடிவெடுத்தார்கள். தான் எடுக்கும் முடிவை எப்போதும் நடத்திக் காட்டும் குணவியல்பு கொண்ட ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் மட்டும், எடுத்த முடிவிலிருந்து பின்வாங்க மறுக்கிறார்.

ஜூன் 16ம் திகதியிற்கு சரியாக ஒரு கிழமைக்கு முன்னர், பரி யோவானின் விடுதி ஆசிரியர்கள் சிலருக்கு, இரவு உணவிற்கு பின்னர் ஒரு செய்தி சொல்லப்படுகிறது. "அடுத்த கிழமை சென்ரல் groundsல் ஒரு match இருக்கு" என்ற அந்த செய்தியில் இராணுவத்துடன் தான் அந்த ஆட்டம் என்று சொல்லப்படவில்லை.

ஜூன் 16ம் திகதி ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. அன்றைய காலை உணவு முடிந்ததும் இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் நடக்கவிருக்கும் கிரிக்கட் போட்டிக்கு வருமாறு மூத்த Hostel மாணவர்களிற்கு அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது. "ஐயோ சேர்.. ஆமியோடயா" என்று சிலர் ஆச்சரியப்பட "இது வீண் பிரச்சினையில் முடியப்போகுது, இயக்கத்திற்கு தெரிஞ்சா அவ்வளவு தான்" என்று வேறு சில மாணவர்கள் எச்சரிக்கிக்கிறார்கள்.


ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் அழைத்தார் என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவும் அவரது சொல்லை தட்ட முடியாது என்ற கடப்பாட்டிலும், நான்கு ஆசிரியர்கள் உட்பட சில மூத்த மாணவர்கள் யாழ்ப்பாண கோட்டையை, நடந்து சென்றே அடைகிறார்கள்.  இராணுவத்தின் உடற் சோதனைகளின் பின்பு இராணுவ அணியோடு படம் எடுத்து விட்டு சிநேகபூர்வ கிரிக்கெட் விளையாட்டு நடைபெறுகிறது. கிரிக்கட் ஆட்டமும் வீடியோவில் பதிவாகிறது. யாழ்ப்பாண கோட்டையில் பரி யோவான் அணியை வரவேற்று உபசரித்தவர், பின்னாட்களில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு சிநேகபூர்வ விஜயம் மேற்கொண்ட கப்டன் கொத்தலாவல. ஆட்டத்தை காண ஆனந்தராஜா மாஸ்டரும் தனது ஸ்கூட்டரில் வருகிறார்.


கிரிக்கட் ஆட்டம் முடிந்து கைகுலுக்கி விட்டு கல்லூரி திரும்பிய அதிபரிற்கு,  அடுத்து வரும் நாட்களில் சிக்கல் ஆரம்பிக்கிறது. பரி யோவான் கல்லூரி அணி ஒன்று இலங்கை இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் கிரிக்கெட் ஆடியதை அறிந்த இயக்கங்கள், ஒவ்வொன்றாக வந்து அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சந்தித்து தங்களது எதிர்ப்பையும் கோபத்தையும் பதிவு செய்கிறார்கள். நான்கு இயக்கங்கள் வந்து கதைத்த பொழுது பொறுமையாக தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்த அதிபர், ஐந்தாவதாக வந்த இயக்கத்திடம் பொறுமையிழக்கிறார். "உங்களிற்கெல்லாம் விளக்கம் கொடுக்க எனக்கு அவசியமில்லை" என்ற தொனிப்பட கடுமையாக பதிலளிக்கிறார்.

ஜூன் 25, 1985 செவ்வாய்க்கிழமை இரவு ஒன்பது மணியிளவில், பரி யோவானின் வளாகத்திற்குள் இரு இளைஞர்கள் நுழைகிறார்கள். Robert Williams மண்டபத்தில் hostel பெடியளிற்கு first studies நடந்து கொண்டிருக்கிறது. Robert Williams மண்டபத்தின் மைதான பக்க வாயிலடிக்கு வந்த இளைஞர்களைக் கண்ட ஆசிரியர் ஒருவர் அவர்களை அணுகி விசாரிக்கிறார். 

"உங்கட principalன் வீடு எங்கே இருக்கு" இளைஞர்களில் ஒருவன் ஆசிரியரை கேட்கிறார். "அது..அந்தா இருக்கு" என்று மைதானத்தின் மறுகோடியில் இருந்த அதிபரின் வாஸ்தலத்தை காட்டிவிட்டு "ஏன் தம்பி என்ன வேணும்" ஆசிரியர் கேட்கிறார். "ஒன்றுமில்லை.. அவரோடு ஒரு அலுவல் கதைக்கோணும்" என்று சொல்லி விட்டு, மைதானத்தை தாண்டி அதிபரின் வாசஸ்தலத்தை நோக்கி இருவரும் நடந்து போவதை ஆசிரியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். 


இருவரும் போய் சில நிமிடத்தில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் இளைய மகன் அதே ஆசிரியரிடம் ஓடி வருகிறார். "சேர் அப்பாவை தேடி ரெண்டு Boys வந்திருக்கீனம், அப்பா எங்கேயென்று தெரியுமா?" பதைபதைக்க கேட்கிறார். பிரச்சினையின் தார்ப்பரியம் புரிந்த ஆசிரியர் "அவர் சர்வானந்தன் போதகர் வீட்ட நிற்பார், அவக்கு ஒன்றும் சொல்லாதேயும்" என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டு, ஒரு மாணவனை அனுப்பி அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சர்வானந்தன் போதகர் வீட்டிலேயே நிற்குமாறு செய்தி அனுப்புகிறார் அந்த ஆசிரியர். 

அதிபரின் வீட்டில் அதிபரை தேடிக் களைத்த இரு இளைஞர்களும் அவரின் காரையும் start பண்ணி பார்த்துவிட்டு, வளாகத்தை விட்டகலுகிறார்கள்.  அதிபர் ஆனந்தராஜா ஓடித்திரிந்தது ஒரு Brown நிற Ford Cortina கார். அதிபர் ஆனந்தராஜாவை கடத்திக் கொண்டு போகவே அந்த இரு இளைஞர்களும் வந்திருக்கலாமென்று இன்றும் அந்த ஆசிரியர் சந்தேகப்படுகிறார்.

ஜூன் 26, 1985
வழமைக்கு மாறாக அதிபர் ஆனந்தராஜா பதற்றமாகவே காணப்படுகிறார். பிற்பகல் ஒரு மணியளவில் ஒரு அவசர staff meetingஐ கூட்டுகிறார். இலங்கை இராணவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடிய காரணத்தை அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஆசிரியர்களிற்கு விளக்க முயல்கிறார். "I gave a commitment to the Major. I am obliged to that commitment because he has helped to release our Boys many times" என்ற சாரப்பட அவரது விளக்கம் அமைகிறது.

அன்று பின்னேரம் பரி யோவான் கல்லூரியின் இல்ல மெய்வல்லுனர் போட்டிகளிற்கான heats நடந்து கொண்டிருந்தது. பின்னேரம் ஐந்து மணியளவில் அதிபரின் வாசஸ்தலத்திலிருந்து ஸ்கூட்டரில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் புறப்படுகிறார். ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் காரைப் போல், அவரது Orange நிற Vespa Chetek ஸ்கூட்டரும், இன்றும் மீண்டும்  அவரைக் கண்முன் கொண்டு வரும்.


Javelin pitch அடியில் நின்ற தனபாலன் மாஸ்டர், ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் வெளிக்கிட்டு போவதை கண்டுவிட்டு "இவர் ஏன் இந்த பிரச்சினை நேரத்தில் வெளில போறார்" என்று தனக்கு அருகில் நின்ற ஆசிரியரிடம் கவலையுடன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்க, ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் ஸ்கூட்டர், scoreboard தாண்டி, Long jump pitch வளைவில் திரும்பி, Dining Hall கடந்து, 
Jubillee hall கடக்கிறது. பரி யோவானின் பிரதான வாயில் வளைவில் வேகம் குறைத்த ஸ்கூட்டர், வளைவை கடந்து செல்கிறது,

கடைசி தடவையாக.....









Friday, 23 June 2017

1983 உலக கோப்பை



ஜூன் 25, 1983
சனிக்கிழமை  

கிரிக்கெட்டின் தாய்வீடான லண்டன் Lords மைதானம், மூன்றாவது கிரிக்கட் உலக கோப்பைக்கான இறுதி ஆட்டத்தை அரங்கேற்றத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைக்கு சரியாக பத்து நாட்களிற்கு முன்னர் தான் விடுதலைப் புலிகளின் லெப். சீலன் என்றழைக்கப்பட்ட சார்ள்ஸ் அன்டனி, தென்மராட்சியில் வீரமரணமடைந்திருந்தார். அதற்குப் பழிவாங்க விடுதலைப் புலிகள் நடாத்தப்போகும் ஜூலை 23 தின்னவேலி தாக்குதலையும், ஜூலை 25ல் சிங்களம் கட்டவிழ்த்து விடப்போகும் இனக்கலவரத்தையும் அறியாது, BBCயில் உலக கோப்பை இறுதிப் போட்டியின் வர்ணணையை கேட்க எங்கள் வீட்டில் அப்பா தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.

எங்கட வீட்டில் ஒரு National Panasonic வானோலி இருந்தது. வானொலியின் antennaவை நல்லா இழுத்து விட்டுவிட்டு, Short Waves2ன் இடப்பக்க மூலையிலிருந்த BBCயின் அலைவரிசையை சரியாகக் கண்டுபிடித்து விட்டு வானொலிக்கு முன்னால் commentary கேட்க, மத்தியானம் முதல் இரவு வரை அதிதீவிர இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகரான அப்பா இருந்தது தான் நினைவில் வருகிறது. 

இந்தியா இறுதிப் போட்டிக்கு வருமென்று யாரும் கனவிலும் நினைக்கவில்லை, ஏன் இந்திய அணியே நினைத்துப் பார்த்திருக்காது. உலக கோப்பை தொடரின் ஆரம்பத்தில் இந்திய அணி கோப்பையை வெல்வதற்கான bookiesன் odds 66-1. இந்திய அணி சர்வதேச டெஸ்ட் கிரிக்கெட் விளையாத் தொடங்கியதும் ஒரு ஜூன் 25 தான். 1932ல் அதே Lords மைதானத்தில், மகாராஜாக்களையும் நவாப்களையும் உள்ளடக்கிய இந்திய அணி ஆடியது. பின்னர் படித்த நடுத்தர வர்க்க பிராமணர்களின் அணியாக மாறி, 1983ல் தான் பெரிதாக படிக்காத, ஹரியானாவின் கிராமத்தில் இருந்து வந்த கபில்தேவ் தலைமையில் வர்க்க வேறுபாடுகளை களைந்து நேருவின் நவபாரதத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அணியாக மாறியிருந்தது என்று வரலாற்றாய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

ஒரு நாள் போட்டிகளையும் உலக கோப்பையையும் இந்திய அணி அவ்வளவு சீரியஸாக எடுக்காத காலம். அந்தக் காலங்களில் ஒரு நாள் போட்டிகள் 60 ஓவர்கள் ஆடப்படும். சிரினிவாஸ் வெங்கட்ராமன் என்ற தமிழர் தலைமை தாங்கிய 1975 உலக கோப்பையில், இங்கிலாந்து அணி 334 ஓட்டங்கள் அடிக்க, ஆரம்ப துடுப்பாட்டக்காரனான கவாஸ்கர் 60 ஓவர்களும் ஆடி ஆட்டமிழிக்காமல் 36 ஓட்டங்கள் எடுக்க, இந்திய அணி 132/3 அடித்தது என்ற வரலாற்று பெருமைகளை இந்திய அணி தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. 

1975, 1979 உலக கோப்பைகளை வென்று, கிரிக்கெட் உலகின் மன்னர்களாக வலம் வந்த, மிக மிகப் பலமான மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை இறுதியாட்டத்தில் வெல்லலாம் என்ற ஒரு சிறு துளி நம்பிக்கையை இந்திய அணிக்கு தந்தது, இதற்கு முதல் நடந்த இரு போட்டிகளில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை இந்திய அணி தோற்கடித்திருந்தது என்பது தான்.


மார்ச் 29, 1983ல் கயானாவில் நடந்த போட்டியில் இந்திய அணி 282/5 அடிக்க, மேற்கிந்திய தீவுகள் அணி எடுக்க முடிந்தது 255/9. இந்தியா இந்த ஆட்டத்தில் வென்றது ஆச்சரியம் என்றால் கவாஸ்கர் (90) வரலாற்றில் முதல் தடவையாக அரைச்சதம் 
அடித்ததை என்னவென்று சொல்லுவது. 38 பந்துகளில் கபில்தேவ் விளாசிய 72 ஓட்டங்களும், சாஸ்திரியின் 48/3ம் இந்தியாவிற்கு கை கொடுத்திருந்தன. மிகுதி ஆறு விக்கெட்டுக்களையும் இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்களான கபில், சந்து, மதன்லால் ஆகியோர் ஆளுக்கு இரண்டாக பங்கு போட்டிருந்ததும் கவனிக்கத்தக்கது.

இந்தியாவிற்கு நம்பிக்கை தந்த இரண்டாவது வெற்றி 1983 உலக கோப்பையின் முதலாவது போட்டி, அதுவும் மேற்கிந்திய அணிக்கு எதிராகத் தான். முதலில் துடுப்பெடுத்தாடிய இந்தியா 262/8 ஓட்டங்களை எடுத்தது. யஷ்பால் ஷர்மா (89) ஓட்டங்களை அடித்திருந்தார். பதிலிற்கு துடுப்பெடுத்தாடிய மேற்கிந்திய அணியால் 228 ஓட்டங்களை மட்டுமே எடுக்க முடிந்தது. மீண்டும் சாஸ்திரி x3 , மிதவேகவாதிகள் x5, Run out x2.

24 வயதேயான கபில் தேவின் இந்திய அணியில் ஏழ்வர் முப்பது வயதிற்கு குறைவானவர்கள். ஐந்து சகலதுறை ஆட்டக்காரர்களை கொண்டிருந்த இந்திய அணிக்கு பயிற்சியாளர் என்று யாரும் இல்லை. அடித்து ஆடக்கூடிய  batsmen எடுத்து தரும் ஓட்டங்களை எதிரணி எட்ட விடாமல் தடுக்க restrictive rather than attacking என்ற bowling strategy, உயிரைக் கொடுத்து field பண்ணுவது என்ற அணங் மணங் இல்லாத திட்டத்தை இந்திய அணி 1983 உலக கோப்பையில் பின்பற்றியது. 

இந்திய அணி இறுதிப் போட்டியில் விளையாட , இங்கிலாந்து அணியை அரையிறுதிப் போட்டியில் வென்று தகுதி பெற்றதும், இந்தியாவில் கோயில்கள் எங்கும் பூஜை புனஸ்காரங்கள் அரங்கேறத் தொடங்கின. இறுதியாட்டத்திற்கு முந்தைய நாளான வெள்ளிக்கிழமை, திருப்பதி ஆலயத்தின் உண்டியல் பக்தர்களின் நேர்த்திகளால் நிரம்பி வழிந்ததாம்.  

இறுதியாட்டத்தில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் கப்டன் Clive Lloyd நாணயச்சுழற்சியில் வெற்றி பெற்று இந்திய அணியை துடுப்பெடுத்தாட அழைத்தார். ஆரம்ப துடுப்பாட்ட வீரர்களாக களமிறங்கிய ஶ்ரீகாந்தையும் கவாஸ்கரையும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது, மேற்கிந்திய அணியின் Pace quartet; Andy Roberts, Malcom Marshall,  Michael Holdings & Joel Garner.


வேகமான bouncerகளிற்கு பெயர்பெற்ற "Jawbreaker" Robertsன் பந்துவீச்சில் கவாஸ்கர் (2) ஆட்டமிழக்க, மொஹிந்தர் அமரநாத் களமிறங்கினார். கவாஸ்கர் ஒரு பம்பாய்காரன், போட்டி பொறாமை எரிச்சல் நிறைந்த typical பம்பாய்க்காரன். அமரநாத் ஒரு டீசென்டான டெல்லிக்காரன். Dravidற்கு முதல் அமர்நாத் தான் என்னுடைய cricketing hero. ஒரு பக்கம் Robertsம் மற்றபக்கம் "Big Bird" Garnerம் மாறி மாறி புயலாக பந்து வீச,ஶ்ரீகாந்தும் அமரநாத்தும் நம்பிக்கையோடு ஆடுகிறார்கள்.

பவிலியன் முனையிலிருந்து Roberts பந்து வீச தயாராக, மறு முனையில் ஶ்ரீகாந் batஐ மேலே தூக்கி எறிந்து பிடிப்பது, பிறகு batஐ கையில் வைத்து சுழற்றுவது, சூரியனை அண்ணாந்து பார்ப்பது, தலையை கண்டபாட்டிற்கு ஆட்டுவது, மூக்கு சீறுவது என்று தனது வழமையான தயார்படுத்தல்களுடன் பந்து வீச்சை எதிர்கொள்ள தயாராகிறார். Off stumpற்கு வெளியே விழுந்த பந்தை ஒரு முழங்காலில் இருந்து லாவகமாக ஶ்ரீகாந் square drive அடிக்கிறார், "count four for that" BBC அலறியது. அடுத்த பந்து bouncer, அதையும் பயமேயில்லாமல் ஶ்ரீகாந் எல்லைக் கோட்டிற்கு அனுப்புகிறார்.


"Ah, this is when Andy is at his most dangerous, you watch, next ball will be another bouncer" வயிற்றெரிச்சல் வைத்தியான வெள்ளைக்கார வர்ணணையாளர் சாத்திரம் சொல்ல, அடிபட்ட புலியாக Roberts வேகமாக bounced போட, hook shot...டொக், ஶ்ரீகாந்  அடித்த sixஐ பார்த்து அரங்கமே அதிர்ச்சியடைகிறது.


ஶ்ரீகாந்தும்(38) அமரநாத்தும்(26) ஆட்டமிழந்த பின்னர், சந்தீப் பட்டேல் (27) மட்டும் நிதானமாக ஆட, இந்தியாவின் விக்கெட்டுகள் சரிய தொடங்குகின்றன. முக்கித் தக்கி 54.4 ஓவர்கள் ஆடி இந்திய அணி குவித்த ஓட்டங்கள் 183 மட்டுமே. Greenidge, Haynes, Richards என்று பலமான துடுப்பாட்டக்காரர்களை கொண்டிருந்த மேற்கிந்திய அணிக்கு 183 இலக்கு என்பது ஜுஜூப்பி, என்று வர்ணணையாளர்கள் கட்டியம் கூறினார்கள். 

சந்து வீசிய பந்தை Greenidge ஏனோ விளையாடாமல் விட,  பந்து விக்கெட்டுகளை முத்தமிட்டு clean bowled ஆக்க, தியாகராஜ நகரில் கடலை கொரித்துக் கொண்டிருத்துக் கொண்டிருந்த பார்த்தசாரதிக்கு புரைக்கேறியது. Greenidge (1) ஆட்டமிழக்க களமிறங்கிய அதிரடி நாயகன் Viv Richards அடித்து ஆட தொடங்கினார். Chewing gum சப்பியபடியே மளமளவென 7 பவுண்டரிகள் அடிக்க, மேற்கிந்திய அணி 50 ஓட்டங்களை இலகுவாக எட்டியது. 

மெதுவாக ஓடிவந்து மிதவேகமாக பந்து வீசிய இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்களை பார்க்க பரிதாபமாக இருந்து. கபில், மதன்லால், Roger Binny, அமர்நாத் என்று மாறி மாறி பந்து வீசினார்கள். சாஸ்திரி நீக்கப்பட கீர்த்தி அஸாத் மட்டுமே spinner. தட்டி தட்டி ஆடிக் கொண்டிருந்த Haynes(13)ல் ஆட்டமிழக்கும் போது 50/2, சோடாப்புட்டி கண்ணாடியணிந்த Clive Lloyd மைதானத்திற்குள் இறங்கினார்.

28 பந்துகளில் 33 ஓட்டங்கள் எடுத்து, அவசர அவசரமாக ஆட்டத்தை முடிவிற்கு கொண்டுவர பிரயத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த Viv Richards, மதன்லால் வீசிய பந்தை ஓங்கி (lofted) அடித்த கணம் கிரிக்கெட் உலகம் freeze ஆனது. மதன்லால் வீசும் பந்துகள் Richardsஐ அண்ட முதல் Richards இரண்டு strokes விளையாடி விடுவார் என்று ஆங்கில வர்ணணையாளர்கள் நக்கலடித்துக் கொண்டிருந்த கணத்தில் தான், Lords மைதானத்தின் வானத்தில் பந்து பறந்து கொண்டிருந்தது. 


Off stumpற்கு சற்று வெளியே விழுந்த பந்தை mid wicketற்கு மேலாக six அடிக்க Richards வெளிக்கிட, அடி சரியாக படாததால் edge ஆன பந்து உயரே எழும்பி mid wicket நோக்கி பறந்து கொண்டிருந்தது.

Mid onல் நின்ற கபில்தேவ் mid wicket நோக்கி பின்வளமாக ஓடத் தொடங்க, Lords மைதானமும் இந்திய நாடும் நெஞ்சை கையில் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது. Deep fine legல் இருந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த யஷ்பால் ஷர்மாவில் கமராவின் கண்கள் குவிந்திருக்க, எல்லைக் கோட்டை நோக்கி வேகமாக ஓடி தனக்கு மேலாக வந்து விழுந்த பந்தை கபில்தேவ் பிடித்த போது "Indian skipper takes a marvelous running catch" என்று தொலைக்காட்சியில் வர்ணித்தது சாட்சாத் Richie Benaud தான். 



அந்தக் கணம், the Catch that changed the match, இந்தியாவில் கிரிக்கெட் விளையாட்டின் எதிர்காலத்தை மட்டுமல்ல, சர்வதேச கிரிக்கெட் உலகத்தையே புரட்டிப் போட்டது.

Viv Richards ஆட்டமிழந்து மைதானத்தை விட்டகல, மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் மூன்றாவது உலக கோப்பையை வெல்லும் கனவும் அஸ்திமிக்கத் தொடங்கியது. 66/4, 76/6, 124/8 என்று விக்கெட்களை இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்கள் கைப்பற்றிக் கொண்டிருக்க, வரலாறு காணாத ஒரு கொண்டாட்டத்திற்கு Lords மைதானத்திற்கு வந்திருந்த இந்தியர்களும் இந்திய தேசமும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.


இந்திய அணி வெற்றியின் விளிம்பில் நிற்க, BBC வானொலியில் நேர்முக வர்ணனையாளரான Brian Johnston "will your prime minister declare a public holiday?"என்று தனது சக வர்ணனையாளரான Farooq Engineerடம் கேட்கிறார். " absolutely, no doubt about it. Mrs Gandhi is an avid cricket follower, she will be listening to this commentary" என்று Engineer பதிலளித்த ஐந்து நிமிடத்தில், BBCயின் தலைமையகத்திற்கு இந்தியாவின் பிரதமரின் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ஒரு அழைப்பு இந்தியாவில் பொது விடுமுறை பற்றிய அறிவித்தலை அறிவித்ததாம்.



இந்திய நேரப்படி நடுச்சாமத்திற்கு ஐந்து நிமிடங்கள் இருக்கையில் அமரநாத்தின் பந்து வீச்சில் Holding, LBW முறையில் ஆட்டமிழக்க, இந்தியா 1983 உலக கோப்பையை கைப்பற்றிக் கொண்டது. உலக கோப்பையின இறுதி ஆட்டத்தின் Man of the Match ஆகவும் Man of the Seriesஆகவும் மொஹிந்தர் அமர்நாத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.  ஜூன் 25, 1983 இந்தியாவின் உலகக் கிண்ண வெற்றியை பாராட்டி இந்திய பிரதமரிற்கு வாழ்த்து செய்தி அனுப்ப அன்றைய பிரித்தானிய பிரதமரான Margaret Thatcher மறுத்துவிட்டாராம். 

நள்ளிரவில் இந்திய அணி வெற்றி பெற்றதை பக்கத்து வீட்டு தொலைக்காட்சியில் பார்த்து கொண்டிருந்தத பல்லாயிரக்கணக்கான சிறுவர்களில் இருவர், சச்சின் டென்டுல்கர் மற்றும் ராகுல் ட்ராவிட். இந்திய கிரிக்கெட் அணி பிந்தைய ஆண்டுகளில் எட்டிய பல வெற்றிகளுக்கு அடித்தளமிட்டது 1983 உலக கோப்பை வெற்றி தான்.






Friday, 16 June 2017

இழப்பது நம்பிக்கை


எங்களிற்கும் நம்பிக்கைக்கும் 
எட்டாப் பொருத்தம்.
நாங்கள் நம்பிக்கையை
நம்பினாலும், நம்பிக்கை
நம்மை நம்புவதில்லை


என்றுமே எங்களிற்கு 
தேர்தல்களில் நம்பிக்கையில்லை
வெள்ளைக்காரன் காலம்தொட்டு
நாங்கள் தேர்தல்களில்
நம்பிக்கை வைப்பதில்லை 

தேர்தல்களில் வென்றுவரும்
கற்றவர்களும் கனவான்களும்  
வென்றபின் அமைச்சர்களாகி
எங்களை மடையர்களாக்கியதால்
நாங்கள் யாரையும் நம்புவதுமில்லை

வட்டுக்கோட்டைக்கு வோட்டு
போட்டு கடைசியில்
மாவட்ட சபைக்கும்
வோட்டு போட்டு
கரைந்தது நம்பிக்கை மட்டுமே

படிப்பை உதறிவிட்டு
பெடியள் துவக்கெடுக்க
எங்கிருந்தோ வந்த
நம்பிக்கையும் அவங்களின்
சண்டையில் அழத்தொடங்கியது

எம்ஜிஆரும் இந்திராவும் 
எங்களை காப்பாற்றுவினம்
என்றிருந்த நம்பிக்கையையும்
இந்தியன் ஆமிக்காரன்
போட்டுத் தள்ளினான்.

யாழ்ப்பாணத்தைப் பிடித்து
சந்திரிக்காவும் ரத்வத்தையும்
தகர்த்த நம்பிக்கைக்கு
ஓயாத அலைகள் தான்
புத்துயிர் தந்தது

சொல்ஹேய்மை நம்பி
நாடுநாடாய் பறந்து
பேசியும் பலனில்லாமல் போக, 
பேச்சுவார்த்தையிலும் இல்லாமல்
போனது நம்பிக்கை

முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில்
தகர்ந்து போனது 
தனிநாட்டுக் கனவோடு
தன்மானமும் வீரமும் மட்டுமல்ல
தன்னம்பிக்கையும் தான்

மகிந்தவின் கொடுங்கோலாட்சியில்
மகிழ்ச்சி தந்த
ஜெனிவாவும், நல்லாட்சியின்
ஜனனத்துடன் நம்பிக்கைக்கு
விடை கொடுத்தது

நம்பிக் கெட்ட
நாட்களை மறவாமல்
நல்லாட்சிக்கு ஆதரவளிக்க
நல்லாட்சியோ நம்பிக்கைக்கே
நலமடித்து நக்கலடித்தது

அல்லல்படும் சனத்திற்கு 
அருமருந்தாய் ஏதாச்சும்
செய்வார்களென நம்பி
செயல்வீரர்களை மாகாணசபைக்கு
அனுப்பியதும் நம்பிக்கையீனம்

ஊரெல்லாம் அழுதிருக்க
உலகம் சுற்றிய
நாயகர்கள், மக்களின்
நம்பிக்கையை மதித்து
நடக்கவுமில்லை மதிக்கவுமில்லை

தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவதில்
தீர்க்கமாய் இருந்த 
சபையில் வருகிறதாம்
நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம், 
நம்புங்கடா சத்தியமாய்

நம்பிக்கையை தொலைத்து
நம்பிக்கையை இழந்து
நம்பிநம்பி ஏமாந்து
நாதியற்று நாங்களிருக்க
நம்பிக்கையில்லா தீர்மானமாம்

நம்பிக்கையில்லை தான்

எங்களிற்கு உங்களில்
எங்களிற்கு உலகத்தில்
எங்களிற்கு கடவுளில், ஏன் 
எங்களிற்கு எங்களிலும் 
















Friday, 9 June 2017

பாட்டு பாடவா?

 


எனக்கு பாட்டு பாட சரியான விருப்பம், ஆனால் எனக்குப் பாட்டு பாட தெரியாது, பாடவும் வராது, பாடுவதற்கான குரல் வளமும் இல்லை, பாட்டு பாடுவதற்கான முறையான பயிற்சியும் எடுக்கவில்லை. ஆக மொத்தத்தில் எனக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் பாட்டு வராது. ஆனாலும் எனக்குப் பாட்டு பாட விருப்பம், ஆசை, அவா. ஒரு பாட்டையாவது, முழுமையாக, இசையோடு சேர்த்து, பாடி விட வேண்டும் என்பது, கனவு, இலட்சியம், குறிக்கோள். 

பாட்டு பாட வேண்டும் என்ற ஆசை எப்போது எனக்குள் வந்தது என்று சரியாக ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் சின்ன வயதிலிருந்தே பாட்டு பாடவேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் இருந்து கொண்டே இருந்தது என்பது மட்டும் நினைவு இருக்கிறது.

பரி யோவான் கல்லூரியின் பாலர் பிரிவில் இணைந்ததில் இருந்து தொடர்ந்து ஆறு வருடங்கள் கர்நாடக சங்கீதமும் Western musicம் கற்பித்தார்கள். கர்நாடக சங்கீதம், இப்போது பூர்ணம்பிள்ளை block இருக்கும் இடத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தின் கீழிருந்த Ringல் இருந்து தான் படித்தோம், ச்சா ச்சா, பழகினோம். அருகிலிருந்த சேமக்காலைக்குள்ளும் கிளை பரப்பியிருந்த அந்தப் பென்னாம் பெரிய மரத்திற்கு மற்றப்பக்கம், முள்ளுக்கம்பி வேலியடைத்த cycle parkம் இருந்தது.

முதல் மூன்று வருடம் எங்களுக்கு வேட்டி கட்டிய P. அருமைநாயகம் மாஸ்டரும் (chemistry படிப்பித்த N.R அருமைநாயகம் அல்ல), பின்னர் சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டரும் சங்கீதம் சொல்லித் தந்தார்கள்.  அருமைநாயகம் மாஸ்டர் தொடர்ந்து மூன்றாண்டுகளாக "வானம் கறுக்க வேணும் .. வயல் காடெல்லாம் பெய்ய வேண்டும்" என்ற பாட்டையும் "நமோ நமோ தாயே" பாட்டையும்  திரும்ப திரும்ப படிப்பித்தார், இல்லை இல்லை பழக்கினார்.


சங்கீத வகுப்புகளிற்கு சங்கீத வாத்திமார்  கொண்டு வரும் சுருதிப் பெட்டியை இயக்க எங்களிற்குள் போட்டியே நடக்கும். ஆனால் சுருதிப் பெட்டியை மட்டுமல்ல, சங்கீத வகுப்பையே இயக்குவது நண்பன் யாதவனாய் தானிருக்கும். யாதவன் யோகானந்தம் எனும் பிறவி இசைக்கலைஞனோடு, ஒரே வகுப்பில் ஒரே வாங்கில் இருந்து படித்தும் அவனோடு கூடித்திரிந்தும், அவனில் இருந்த சங்கீதத்தில் ஒரு சதவீதம் கூட எனக்குள் வராமல் போனது, துரதிருஷ்டம், துர்பாக்கியம், துன்பம்.

சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டர் "பாட்டுக்கொரு தலைவன் பாரதியடா, அவன் பாட்டைப் பண்ணோடொருவன் பாடினானடா" என்ற பாட்டை அலுக்காமல் சலிக்காமல் அடுத்து வந்த மூன்றாண்டுகள் சொல்லித்தர, அதே போல் சேர்ந்து பாடியும், வீட்ட போய் பயிற்சி செய்தும், சங்கீதம் என்னுள் இறங்க ஏனோ மறுத்தது. இன்றைக்கும் அந்தப் பாட்டு மண்டைக்குள் ஓடிக் கொண்டுதானிருக்கிறது, அதுவும் ராக தாளத்தோடு. ஆறு வருடங்களாக பள்ளிக்கூடத்தில் கர்நாடக சங்கீதம் படித்ததில் பழகினது, முத்தான மூன்று பாட்டுக்கள் மாத்திரமே. 

தமிழ்ப் பாட்டுத் தான் ஏற மறுத்தது என்றால் ஆங்கிலப் பாட்டும் பக்கிளடித்தது. நவரட்ணம் மிஸ், பியானோ அடித்துக் கொண்டே, "sing children" சொல்ல கண்ணும் கருத்துமாய் பாடப் பழகிப் பார்த்தேன். பரி யோவானின் ஆரம்பப் பாடசாலை வாயிலில் இருந்த பழைய கட்டிடத்தின் இடப்பக்க மூலையில் தான், music room இருந்தது. அதற்குப் பக்கத்தில் துரைச்சாமி மாஸ்டரின் officeம் ladies staff roomம் இருந்தது. வலது பக்கத்தில் எங்களது முதலாவது பரி யோவான் வகுப்பறை, LKG, இருந்தது. இப்போது அந்தக் கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டு விட்டது.

 


நகுலேஸ்வரன் மாஸ்டரின் ட்யூஷனில் வாணி விழாவில், வில்லுப்பாட்டில் பங்கேற்றிய சந்தர்ப்பம் தான், மேடையில் மைக்கில் பாட்டுப் பாட மிக மிக அருகில் வந்த ஒரே சந்தர்ப்பம். சபேசன் நடுவிலிருக்க, வலப்புறம் ஜெயரூபனும் இடப்புறம் அடியேனும், பின் வரிசையில் விபீஷ்ணாவும் "பற்றிக்ஸ்" சதாவும் சேர, வில்லுப்பாட்டு கோஷ்டி வாணி விழாவைக் கலக்கியது. வில்லுப்பாட்டின் ஒரு கட்டத்தில் நான் பாட்டொன்று பாடத் தொடங்க, சங்கீதம் நன்கறிந்த சபேசன் இடைமறித்து "டேய் பாட்டை கொலை செய்யாதேயடா" என்று சொல்லி தானே அந்தப் பாட்டை பாடுவதாக காட்சி அமைந்திருக்கும். 

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் சிவபுராணமும், கொழும்பமர் இந்துக்கல்லூரியும், பாடிய அனுபவமும் அலாதியானது. "ஞான முடியின் நலந்தரு வள்ளுவர்" பாடும் போது வள்ளுவர் இல்ல பெடியளோடு சேர்ந்து அந்த வரியை மட்டும் சத்தமாக பாடுவேன். கம்பர், இளங்கோ, பாரதி இல்லங்கள் பாட்டில் வரும் போது அவங்களும் சத்தமாக பாடி, அந்தக் காலைப் பொழுதை இனிமையாக்குவார்கள்.

படிக்கிற காலங்களில், அதுவும் உயர்தர பரீட்சைக் காலங்களிலும் பின்னர் CIMA exam நாட்களிலும், தானாகவே வாற  சோதனைக்கால டென்ஷனை அடக்க சத்தமாக பாடத் தொடங்குவேன். "பொட்டு வைத்த ஒரு வட்ட நிலா, குளிர் புன்னகையில் என்னை தொட்ட நிலா" பாட, அம்மம்மா "once more" கேட்பா. வாழ்வில் எனது பாட்டை ரசித்த முதலும் கடைசியுமான ரசிகை, என்னுடைய அம்மம்மா தான்.


காதலிக்கும் காலங்களில் பாட்டு கண்டபாட்டுக்கு வரும். காலை எழுந்ததும் "என்னவளே அடி என்னவளே, எந்தன் இதயத்தை தொலைத்து விட்டேன்" பாட்டும்,  பின்பு கனிவு கொடுக்கும்  "அதோ மேக ஊர்வலம், அதோ மின்னல் தோரணம்" பாடலும், மாலை முழுவதும் "இஞ்சி இடுப்பழகி.. மஞ்சற் சிவப்பழகி" பாடியும்  வழக்கப்படுத்திக் கொண்ட அழகிய காலங்களை இன்று நினைத்தாலும், மனது இறக்கைக் கட்டிப் பறக்கும். "காதலித்துப் பார், பாட்டு தானா வரும்" என்று வைரமுத்து எழுதியதாக ரமோ இந்தியாவிலிருந்து வந்து நின்ற நேரம் சொன்தாக ஞாபகம். ஆனால் எனக்கு காதல் தான் வந்தது, பாட்டு வரவேயில்லை.


காதலித்து கலியாணம் கட்டிய காதல் மனைவியைப் பார்த்து, காதல் பொங்கிப் பிரவாகம் எடுக்க "சுந்தரி நீயும் சுந்தரன் ஞானும்" பாடத் தொடங்க "தயவுசெய்து அறுக்காதேயும் ப்ளீஸ்" என்று அவ சிணுங்க, ஓடோடி வந்த பாட்டு,  பயந்து கொண்டே வாசற்படியில் பதுங்கும். மனிசியோடு சண்டை போட்டு கடுப்பான நாட்களில், நிலைமையை சமாளிக்க உதவும் பாட்டு "செத்தமிழ் தேன் மொழியாள், நிலாவென சிரிக்கும் மலர்க்கொடியாள்" தான். பாட்டைக் கேட்டு, நிலா கள்ளமாகச் சிரிக்கும், நிலைமை வழமைக்குத் திரும்பும்.


IASல் CIMA படிக்கிற காலங்களில் பேருவளைக்கும் அகுங்கள்ளைக்கும் trip போய் வரும்போதும் பஸ்ஸில் பாட சில வேளைகளில் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். முழுதாக பாட்டு பாட வாய்க்காது, முதலிரு வரிகளைப் பாட, பிறகென்ன ஒரு பக்கத்தால துவாரகனும் மற்றப் பக்கத்தால ஷியாமள்ராஜும் காட்டுக் கத்தல் கத்த, கும்பலோடு கோவிந்தா தான். 


போன முறை எங்கட SJC92 batch கோலாலம்பூருக்கு போன போது, ஒரு பாட்டை முழுதாக பாடி அரங்கேற்ற வேண்டும் என்ற வெறியில், ஒரு பாட்டை மூன்று நாலு மாதமாக தினமும் பாடி பயிற்சி எடுத்தேன். பாட்டுக்கு மேளமடிக்க கணாவிற்கும் தாளம் எல்லாம் சொல்லி தயார் நிலையில் வைத்திருந்தேன். கோலாலம்பூரில் டாக்குத்தர் கோபி, பாட்டுக் கோஷ்டியை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததால், என்னால் பாட முடியாமலே போய்விட்டது. கடைசி நாளிரவு நடந்த "SJC92 Super singer" போட்டியிலும் கஷ்டப்பட்டு பாடி மக்களின் மனதை வென்றும், நடுவர்களான ரவிச்சந்திரனும் நவத்தாரும் நிரூபனிற்கு விருதை வழங்கி அநியாயம் இழைத்தார்கள்.



மெல்பேர்ணில் close friendsன் வீட்டில் நடக்கும் Partyகளில் முதல் பாட்டை என்னை பாடச் சொல்லி அன்பாக வற்புறுத்துவார்கள். "மச்சான் நீ பாடுடா, ப்ளீஸ்டா" என்று சொல்ல வைக்க சிலரை நானே set பண்ணி கொண்டு வருவதாக பரவலாக உலாவும் சந்தேகத்திற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஒன்றில் நண்பர்கள் என்னில் இரக்கப்பட்டு பாட சந்தர்ப்பம் தருகிறார்கள், இல்லை "இவன் பாடி முடிச்சிட்டா இனி தொல்லை இருக்காது", அதற்குப் பிறகு ராஜனும் சிவாவும் சதீசனும் பாடுறதை நிம்மதியாக கேட்கலாம் என்ற நல்லெண்ணமாகவும் இருக்கலாம். 

அன்று இன உணர்வை விதைத்து, இன்றும்
வேட்கையோடு பயணிக்க வைக்க உற்சாகமளிப்பது இயக்கப் பாட்டுக்கள் தான். மாவீரர் நாளில் "தாயகக் கனவுடன் சாவினைத் தழுவிய சந்தனப் பேழைகளே" பாட்டு ஒலிக்கும் போது, சேர்ந்து பாட, கண்ணில் கண்ணீர் முட்டும். அடிக்கடி பாடும் இன்னொரு பாட்டு "அழகான அந்தப் பனைமரம், அடிக்கடி நினைவில் வரும்". 

சில வருடங்களிற்கு முன்னர், வேலைத்தளத்தில் பயங்கரப் பிரச்சினை. ஒரு Lady Boss, மஹா அலுப்பி, போட்டு வாட்டி வதைத்தாள். பன்னிரெண்டு பதினான்கு மணித்தியாலங்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து வேலை செய்து விட்டு வீட்ட வர, நடுச்சாமம் நெருங்கியிருக்கும். அந்த நாட்களை வலியோடு கடக்க வலிமை தந்ததும் ஒரு பாட்டு தான். 

When the sun shines on the mountains
And the night is on the run
It's a new day, it's a new way
And I fly up to the sun
என்று தொடங்கும் George Bakerன் பாடலை காலையில் காரில் வேலைக்குப் போகும் போது பாடிக் கொண்டே போவேன். 

Once I had my share of losing
Once they locked me on a chain
Yes, they tried to break my power
Oh, I still can feel the pain
என்ற வரிகளில் வேலைப்பளுவின் வலிகள் நினைவில் நிழலாட வைத்துவிட்டு, அடுத்து வரும் வரிகளில், வலியைத் தாங்கும் வல்லமையை அந்தப்  பாட்டு வரிகள் தரும்.

Una paloma blanca
I'm just a bird in the sky
Una paloma blanca
Over the mountain I fly
No one can take my freedom away

"Una paloma blanca" என்ற ஸ்பானிய மொழி வரிகளுக்கு "ஒரு வெள்ளைப் புறா" என்று அர்த்தமாம். நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்த ஒரு தென் அமெரிக்க விவசாயி, ஒரு மரத்திடியில் அமர்ந்து, தான் ஒரு சுதந்திரமான வெள்ளைப் புறாவாக மாற கனவு காணுவதை கருப்பொருளாக கொண்டு இந்தப் பாடல் எழுதப்பட்டதாம். 

பாட்டு பாடுவது, பாட்டுப் பாட தெரிந்தவர்களிற்கான தனியுரிமையல்ல, யாரும் பாடலாம். இன்பம் வரும் போதும் துன்பம் வரும் போதும் காதல் வரும் போதும் கஷ்டம் வரும் போதும் பாட்டு பாடுவதால், மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகும் கவலை பறந்தோடும். ஆதலால், பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன், பாட்டு பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன்.

பாட்டு பாடவா? 

Friday, 2 June 2017

எரியும் நினைவுகள்...

 



வணக்கம் உறவுகளே, 

நான் தான் யாழ்ப்பாண பொது நூலகத்தின் வாயிலில் இருக்கும் சரஸ்வதி சிலை பேசுகிறேன்.

 என்னை கட்டாயம் உங்களிற்கு ஞாபகம் இருக்கும், ஏனென்றால் யாழ்ப்பாணம் வாற சிங்கள சுற்றுலா பயணிகள் தொட்டு வெளிநாட்டிலிருந்து வாற எங்கட சனம் வரை, எனக்கு முன்னால் நின்று தான் செல்ஃபியும் படமும் எடுத்து Facebookல் போடுறவை. 



நான் இந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது, உண்மையாக சொல்லப் போனால் இன்றோடு 58 ஆண்டுகளாகிறது. 1933ல் K.M. செல்லப்பா என்பவரின் முயற்சியால், முதலில் அவரது இல்லத்திலும் பின்னர் யாழ் ஆஸ்பத்திரி வீதியிலும் யாழ்ப்பாண பொது நூலகம் இயங்கத் தொடங்கியதாம். செல்லப்பா அந்தக் காலத்தில் வெளியான "இந்து சாதனம்" பத்திரிகையில் ஒரு விளம்பரத்தை வெளியிட்டு பொது நூலகம் நடாத்த நிதியும் புத்தகங்களும் சேர்த்ததாக கதைப்பார்கள்.

 
1981 ஜூன் முதலாம் திகதியை நாங்கள் மறக்கவே ஏலாது, நீங்கள் மறந்தாலும் என்னால் மறக்க முடியாது. அன்றைக்கு அந்த அறுவான்கள் செய்த அநியாயம் எங்கள் இனத்தின் அறிவுக் கருவூலத்தையே நாசமாக்கிய நாள். எங்கள் வரலாற்றில் இடம்பிடித்த ஒரு சோக நாள். தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஒரு முக்கியமான நாள் ஜூன் 1, 1981. அந்த நாளில் தான் சிங்கள இனவாதம் நிர்வாண கோலம் கொண்டு, வெறியாட்டம் ஆடி, அரிய புத்தகங்களோடு ஒரு அருமையான நூலகத்தை எரித்து தனது தமிழினப் படுகொலை நோக்கத்தை பறையறிவித்த நாள்.

நானறிந்த மட்டில் மாதம் 25 ரூபாய்கள் வாடகைக் கட்டிடத்தில் இயங்கிய யாழ்ப்பாண பொது நூலகத்தை 1935ல் யாழ்ப்பாண நகர சபை (Urban council) பொறுப்பேற்றது. 1949ல் யாழ்ப்பாண நகர சபை இலங்கையின் இரண்டாவது மாநகர சபையாக (Municipal council) தரமுயரத்தப்பட, மேயராக பதவியேற்ற சாம் சபாபதி, நூலகத்திற்கென தனியான கட்டிடம் கட்ட வேண்டும் என்ற திட்டத்தை முன்மொழிந்து செயலிலும் இறங்குகினார்.

1981 மே மாதம் இறுதியிலிருந்து யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பதற்ற நிலை உருவாகியிருந்ததை, நூலகத்திற்கு வந்து போவார் கதைப்பதிலிருந்து அறிந்து கொண்டேன். தமிழர்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட மாவட்ட அபிவிருத்தி சபைக்கான தேர்தலில்  யாழ்ப்பாணத்தில் ஆளும் UNP கட்சிக்கு ஓரு ஆசனத்தையாவது வெல்ல வைத்து, தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி அனைத்து ஆசனங்களையும் வெல்வதை தடுக்க, இரு சிங்கள இனவெறி அமைச்சர்களான காமினி திசநாயக்காவும் சிறில் மத்தியூவும், காடையர்களும் குண்டர்களும் அடங்கிய பரிவாரங்களுடன் வந்து, யாழ்ப்பாணத்தில் முகாமிட்டிருக்கிறார்கள் என்று சனம் கதைத்தது காதில் விழுந்தது. தமிழர்களிற்கு ஒரு பாடம் படிப்பிக்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு திசநாயக்கவும் மத்தியூவும் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்திறங்கினாங்களாம்

1950களில் மேயர் சாம் சபாபதி மற்றும் St Patrick கல்லூரியின் Rector Fr Longன் இணைத்தலைமையில் யாழ்ப்பாண பொது நூலத்திற்கான கட்டிடம் அமைக்க நிதி திரட்டும் முயற்சி தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. கப்பல் மூலம் தனது சொந்த நாடான அயர்லாந்து வரை சென்று நிதி திரட்டினாராம் Fr Long. அமெரிக்க தூதவராலயம் யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்திருந்த நூலகத்தை மூடி, நூல்களை யாழ்ப்பாண நூலகத்திற்கு அன்பளிப்பு செய்தது. அமெரிக்க அரசும், இந்திய அரசும், கிறிஸ்தவ திருச்சபைகளும், இந்து ஆலயங்களும் நிதிப்பங்களிக்க கட்டிடப் பணிகள் வலு மும்மரகாக நடந்தன.

 

தென்னிலங்கையிலிருந்து வந்திருந்த அமைச்சர்களின் காடையர்கள் துரையப்பா விளையாட்டரங்கில் தான் தங்கியிருப்பதை நான் இருந்த இடத்திலிருந்து பார்க்கக் கூடியதாகவிருந்தது. காமினியும் சிறிலும், பிரதான வீதி முடக்கிலிருந்த யாழ் வாடி வீட்டில் (Jaffna Guest House) தங்கினவையாம். இரவில் துரையப்பா விளையாட்டரங்கில், ஒரே குடியும் கும்மாளமும் தான். காடையரோடு ஆமிக்காரன்களும் பொலிஸும் சேர்ந்து யாழ் நகரத்தில் அட்டகாசம் செய்து விட்டு, இரவில் கூத்தாடுவதை இரண்டு நாட்களாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். 


மார்ச் 29, 1954ல் யாழ் நூலகத்திற்கான அடிக்கல்லை யாழ்ப்பாண மேயர் சாம் சபாபதியோடு Fr Longம் அமெரிக்க, பிரித்தானிய இந்திய உயர்ஸதானிகர்கள் இட்ட நாளில், அமெரிக்க அரசு US$22,000 (அன்றைய பெறுமதியில் Rs 104,000) நன்கொடை செய்ததாம். அன்றைய மதராஸ் அரசின் தலைமை Architect ஆன VM நரசிம்மன், திராவிட கட்டிட பாரம்பரியத்திற்கமைய வடிவமைத்த கட்டிட வரைபிற்கமைய கட்டப்பட்ட கம்பீரமான யாழ்ப்பாண பொது நூலக கட்டிடம்,  ஒக்டோபர் 11, 1959ல், அன்றைய யாழ்ப்பாண மேயரான அல்பிரட் துரையப்பாவால் திறந்து வைக்கப்பட்டபோது தான், என்னையும் இந்த இடத்தில் நிர்மாணித்தார்கள். 


ஜூன் 1, 1981 அன்று, துரையப்பா விளையாட்டரங்க பக்க மதிலிற்கு மேலால் பாய்ந்து வந்த சிங்கள காடையர்கள், Fr Longன் சிலையைத் தாண்டி, என்னருகில் வரும்போது இரவு பத்து மணியிருக்கும். பொது நூலக வாயிலில் காவல் கடமையிலிருந்த காவலாளி அரை நித்திரையிலிருந்தான். சிங்களத்தில் கத்தி சிரித்துக் கொண்டு வந்த கூட்டத்தை பார்த்து டோர்ச் அடித்த காவலாளியை, காடையர் கூட்டம் அடித்துக் கலைத்தது. காடையர் கூட்டத்தில் சீருடையணிந்த பொலிஸ்காரன்களும் இருந்ததை அப்பத் தான் கவனித்தேன். காவலாளி சுப்ரமனிய பூங்காப் பக்கம் தலைதெறிக்க ஓட, நிறை வெறியிலிருந்த அறுவான்கள் நூலகத்தின் பிரதான கதவை அடித்து திறந்தார்கள்.


யாழ்ப்பாண நூலகத்தை சர்வதேச தரத்தில் இயங்க வைக்க, டெல்லிப் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் S.K ரங்கனாதனின் சேவையையும், யாழ்ப்பாண மாநகர சபை பெற்றுக் கொண்டதாம். நரசிம்மன் வடிவமைத்த கட்டிட வரைபு நான்கு பகுதிகளைக் கொண்டமைந்திருந்ததாம். நடு மைய கட்டிடத்தில் ஒரு குவிமாடத்தையும் (dome) அதன் இரு புறமும் பின்புறமும் இரு மாடிகளையுடைய கட்டித் தொகுதிகளையும் உள்ளடக்கியிருந்ததாம். நிதிப் பற்றாக்குறை காரணமாக, முன்புற கிழக்கு மற்றும் மேற்கு கட்டிடத் தொகுதிகளையும், குவிமாடத்தை உள்ளடக்கிய நடு மைய கட்டித்தையும் மட்டும் தற்பொழுது கட்டுவதாக முடிவெடுக்கப்பட்டதாம். பின்புற மேற்குத் தொகுதி கட்டிடம் கட்டுவதை பிற்போட்டார்களாம்.  

 

முன் கதவை உடைத்து திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்த சிங்கள காடையர்களும் பொலிஸ்காரன்களும், புத்தகங்களையும் அரிய ஓலைச் சுவடுகளையும் அள்ளிக் கொண்டு வந்து நடுக் கட்டிட விறாந்தையில் போடுவதை பார்க்க எனக்கு நெஞ்சம் பதைபதைத்தது. கிழக்கு பக்க கட்டித்திலிருந்தும் மேற்குப் பக்க கட்டிடத்திலிருந்தும் ஓடி ஓடி பெறுமதியான புத்தகங்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்து கொட்டினார்கள். புத்தகங்களை கொண்டு வந்து கொட்டி என்ன செய்யப் போறாங்கள் என்று நான் ஏங்கி நிற்க, ஒருத்தன் நெருப்புப் பெட்டியை எடுத்து நெருப்பு பற்ற வைத்தான். 

 

நானறிய யாழ்ப்பாண நூலகத்தில் இருந்த அரிய புத்தகங்களுள், 1660ல் Robert Knox எழுதிய History of Ceylon,  யாழ்ப்பாண வரலாற்று நூலான முதலியார் ராஜநாயகத்தின் பண்டைய யாழ்ப்பாணம், தமிழில் முதல் முதலாக வெளிவந்த இலக்கிய கலைக்களஞ்சியமான முத்துத்தம்பிப்பிள்ளையின் அபிதான கோசம், அதன் பின் வந்த சிங்காரவேலு முதலியாரால் தொகுக்கப்பட்ட கலைக்களஞ்சியமான அபிதான சிந்தாமணி, சித்த வைத்தியம் சம்பந்தமான பனையோலையில் எழுதப்பட்ட ஓலைச் சுவடிகள் என்பன இருந்தன. ஆசியக் கண்டத்திலேயே தலைசிறந்த நூலகங்களில் ஒன்றாக யாழ்ப்பாண நூலகம் திகழ்ந்தது. இலங்கைத் தீவில் கல்வியில் தமிழர்கள் அடைந்திருந்த உச்ச நிலையும் சிங்கள இனவெறியர்களின் கண்ணைக் குத்தியிருக்க வேண்டும். 


புத்தகங்களை நெருப்பிட்டு கொளுத்திவிட்டு வெளியே ஓடிவந்த காடையர் கூட்டம், எனக்கு முன்னால் பைலா பாட்டுப் பாடி ஆடத் தொடங்கியது. இருந்தால் போல, கிழக்கு பக்க கட்டிடத்தில் நெருப்பு பிரவாகம் எடுத்தது. காக்கி களுசான் அணிந்த ஒருத்தன் கையில் பெற்றோல் கானோடு கிழக்கு பக்க கட்டிட பக்கத்திலிருந்து மேற்கு பக்கமாக ஓடிய சிறிது நேரத்தில், மேற்குப் பக்க கட்டித்தையும் தீச்சுவாலைகள் சூழத்தொடங்கியது. தீயில் கருகிக் கொண்டிருந்த யாழ் நூலகத்தின் குவிமாடத்தின் கண்களிற்கு, யாழ் வாடி வீட்டு வாசலில் நின்று நூலகம் எரிவதை பார்த்து ரசித்த காமினி திஸநாயக்காவையும் சிறில் மத்தியூவும் தெரிந்திருக்கும். 


1960களிலும் 70களிலும் படிக்கிற பெடி பெட்டைகள் என்னைத் தாண்டி நூலகத்திற்குள் நுழையும் போது மனதாரா வாழ்த்துவேன். அவர்களின் கடின உழைப்பும் என்னுடைய ஆசீர்வாதமும் சேர, அள்ளு கொள்ளையாக கட்டுபெத்தை, பேராதனை, கொழும்பு பல்கலைக்கழகங்களிற்கு என்ஜினியராகவும் டொக்டராகவும் எங்கட பிள்ளைகள் போவினம். பரீட்சையில் சித்தியடைந்த பிள்ளைகளின் பெற்றோர், எனக்கு பொங்கல் காய்ச்சி படையல் செய்வீனம். இன்றைக்கு நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. நூலகத்திற்கு படிக்க வாற ஆட்களை விட, நூலகத்தை பார்க்க வாற ஆட்கள் தான் கூடவாக இருக்கீனம். யாழ்ப்பாண மாவட்டமும் கல்வியில் பின்தங்கி, எந்த நோக்கத்திற்காக எதிரி நூலகத்தை எரித்தானோ, அந்த நோக்கத்தை எதிரியை அடைய வைத்து விட்டது. 

யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிந்ததை அறிந்த தாங்கொண்ணா அதிர்ச்சியில் Fr டேவிட், கொழும்புத்துறையிலிருந்த அவரது செமின்றியில்
மாரடைப்பு வந்து இறந்து போனார். 35ற்கு மேற்பட்ட மொழிகளை அறிந்திருந்த, உலகப்பிரசித்தி பெற்ற மொழியியல் அறிஞரான தனிநாயகம் அடிகாளரின் ஆராய்ச்சிக் களமாக யாழ்ப்பாண நூலகமே திகழ்ந்தது.

 


எரிந்த நூலகத்திற்கு காவல்காரி போல நான் நிற்க, எரிந்த நூலகத்தை மீண்டும் உடனடியாக கட்டியெழுப்பி, தமிழர்களின் கல்வியை நாசமாக்கும் இனவாதிகளின் எண்ணத்தை நிறைவேற்றக் கூடாது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு, அன்றைய யாழ்ப்பாண மேயரான ராஜா விஸ்வநாதனும் மாநகர சபை ஆணையாளர் CVK சிவஞானமும் களமிறங்கினார்கள். அவர்களோடு ஒட்டு மொத்த தமிழினமும் அணிதிரள கட்டிட கலைஞர் VS துரைராஜா, எரிந்த நூலக கட்டிடத்தை அதே போல் மீண்டும் கட்ட, கட்டிட வரைபுகளை வரைய முன்வந்தார். யாழ்ப்பாண நூலகத்தை மீளக் கட்டுவதில் முன்னின்று உழைத்த இன்னுமொருவர் அன்றைய St Patrick கல்லூரியின் Rectorம், 2009ல் வட்டுவாகலில் போராளிகளோடு இணைந்து இராணுவத்திடம் சரணடைந்தது காணாமல் போகடிக்கப்பட்டவருமான, Fr பிரான்ஸிஸ் சேவியர். 


பொதுமக்களிடமும் அரசாங்கத்திடமிருந்தும் வெளிநாடுகளிலிருந்தும் சேகிரிக்கப்பட்ட நிதியுதவியிலும் புத்தகங்களைக் கொண்டும் யாழ் நூலகம் எரிந்த சாம்பலிலிருந்து மீண்டும்
புத்துயிர் பெற திட்டங்கள் தயாராகின. எரிந்த கிழக்கு மேற்கு கட்டிடங்களை நினைவுச் சின்னங்களாக பேணிக் கொண்டு, நரசிம்மனின் திட்டத்தில் இருந்த மேற்குப் பகுதி கட்டிடத்தை மையமாகக்கொண்டு, பழைய கட்டிடத்தை போல புதிய கட்டடத்தை Architect துரைராஜா வடிவமைத்தார். புதிய கட்டிட வரைபிலிருந்த ஒரு வித்தியாசம், அது மேற்குப் புறமாக, அதாவது முனியப்பர் கோயில் மற்றும் யாழ் கோட்டையை நோக்கி காங்கேசன்துறை வீதிப் பக்கமாக அமைந்திருந்ததே. நானிருந்த இடத்தை மட்மும் அவர்கள் மாற்றவில்லை. 


எரிந்த நூலகத்தின் ஓரு பகுதியில், அன்பளிப்பாக கிடைத்த புத்தகங்களைக் கொண்டு, உலக மனித உரிமைகள் தினமான டிசம்பர் 10, 1982ல் நூலகம் மீள இயங்கத் தொடங்க நானும் பெருமிதம் அடைந்தேன். புதிய கட்டிட வேலைகள் மளமளவென நடந்து,  ஜூன் 4, 1984ல் அப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அமிர்தலிங்கத்தால் யாழ்ப்பாண பொது நூலகம் மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. புதிய கட்டித்தில் மிளிர்ந்த இன்னொரு வித்தியாசம் குவிமாடத்தின் அமைப்பு, யாழ் இசைக்கருவியின் வடிவிலிருந்தது. மீளத் இயங்கத் தொடங்கிய நூலகத்திற்கு மெல்பேர்ண் தமிழ் சங்கமும் லண்டனிலிருந்து புலம்பெயர் உறவுகளும் புத்தகங்கள் அனுப்பியிருந்தார்கள். 

 

ஏப்ரல் 10, 1985ல் இயக்கம் யாழ்ப்பாண பொலிஸ் நிலைத்தை தாக்கியதுடன் ஆரம்பமான யாழ் கோட்டை முற்றுகை, யாழ் பொது நூலகத்தையும் என்னையும் யுத்த வலயத்திற்குள் உள்வாங்கியது. துப்பாக்கி ரவைகளும், ஷெல்களும், மோட்டார்களும், விமான குண்டுகளும் எங்களை நாளொரு வண்ணம் தாக்க, நாங்கள் போராடிய எங்கட பெடியளிற்கு காப்பரணானோம். 


இன்னுமொரு இருண்ட காலம் யாழ்ப்பாணத்தைச் சூழ்ந்து கொள்ள, நூலகமும் நானும் தனித்து விடப்பட்டோம். 1996ல் யாழ்ப்பாணம் மீண்டும் ஆமிக்காரன்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட, 1997ல் யாழ் பொது நூலகத்தை மீள கட்டியெழுப்பும் திட்டம் மங்கள சமரவீரவின் வெள்ளைத் தாமரை (சுது நெலும்) அமைப்பால் "book & brick" என்ற தலைப்போடு முன்னெடுக்கப்பட்டது. மங்கள சமரவீரமிடமிருந்து யாழ் நூலக மீள்நிர்மாண திட்டத்தை பொறுப்பேற்ற லக்‌ஷ்மண் கதிர்காமர், இடிந்து எரிந்த கட்டிடங்களை மீளவும் அதே இடத்தில் அதே மாதிரி கட்டி, முன்னர் நிகழ்ந்த நூலக எரிப்பு சம்பந்தமான அடையாளங்களை அழிப்பதில் முனைப்பாக செயற்பட்டு வெற்றியும் கண்டார். 

 
இன்னும் யாழ்ப்பாண நூலகம் ஒரு காட்சிப் பொருளாகவும் சுற்றுலா தளமாகவும் மாறி விட்டதோ என்று நினைக்க நினைக்க எனக்கு நெஞ்சு வலிக்கிறது. நூலக எரிப்பு நடந்ததற்கான எந்த வரலாற்றுத் தடங்களும் இல்லாத இடத்தில், வெளிநாட்டு தமிழர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்து "this library was burnt with books" என்று விளக்கம் கொடுக்க அந்த மழலைகள் ""why would someone burn a library" என்று கேட்க, எங்கட பழைய தலைமுறை, நாங்கள் ஏன் உயிரையும் வியர்வையையும் உழைப்பையும் விதைத்து விடுதலைக்காக போராடினோம் என்று விளக்கம் சொல்ல தொடங்குவினம்.

என்னைக் கேட்டால், நூலகம் எரிக்கப்பட்டது பற்றிய ஒரு நினைவுச் சின்னம் கட்டாயம் அமைக்கப்பட வேண்டும். வரலாற்றை யாரும் பூசி மெழுக ஏலாது. அதே நேரம், அந்தக் காலத்தில் தமிழர்கள் கல்வியில் அடைந்திருந்த உச்சத்தின் வெளிப்பாடாய் திகழ்ந்த யாழ்ப்பாண பொது நூலகத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பியது போல், தமிழினம் மீண்டும் கல்வியில் முன்னனிக்கு வரவேண்டும். கல்வி தர வரிசையில் ஏழாம் எட்டாம் இடங்களில் இருக்கும் கிழக்கு மாகாணமும் வடக்கு மாகாணமும் முதலிரு இடங்கள் பிடிக்க வேண்டும். இருபத்தோராவது இடத்தில் இருக்கும் யாழ்ப்பாண மாவட்டமும் பதினேழாவது இடத்தில் இருக்கும் மட்டக்களப்பு மாவட்டமும் முதலிரு மாவட்டங்களாக மிளிர வேண்டும்.

வள்ளுவரின் வரிகளோடு விடை பெறுகிறேன்
அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்
பெருமை முயற்சி தரும். 
(நம்மால் முடியுமா என்று மனத்தளர்ச்சி அடையாமல், முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் முயற்சி செய்தால் அதுவே பெரிய வலிமையாக அமையும்.)

அப்ப நான் போய்ட்டு வாறன் என்ன...