Sunday, 17 September 2017

கனடா நினைவுகள்...



கனேடிய mobile SIM card ஒன்றை வாங்க, டொரோன்டோ மாநகரின் மத்தியில் உள்ள Bell நிறுவனத்தின் கடைக்கு சென்றேன். வரிசையில் எனக்கு முன்னே இரு சீனக் கிழவிகள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். 

கேட்ட கேள்வியை திரும்ப திரும்ப கேட்டு எனக்கே வெறுப்பேற்றிய முதலாவது கிழவியிற்கு பொறுமையுடனும் புன்முறுவலுடனும் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்த தம்பியின் நிறத்திலும் நெற்றியிலும் "தமிழன்" என்ற முத்திரை பதிந்திருந்தது.

எனக்கு முன்னால் நின்ற கிழவியும் ஒரு தற்காலிக SIM cardஐ நூறு கேள்வி கேட்டு வாங்கினார். அதுவும் முக்கிய நிபந்தனையாக 8ம் நம்பரில் தொலைபேசி எண் முடிய வேண்டும் என்று விடாப்பிடாயாக நின்றார். Bell தம்பியும் நாலைந்து நம்பர்களை எடுத்து கடைசியில் கிழவியின் ஆசையை நிறைவேற்றி அனுப்பினார். சீனக் கிழவிக்கு sim cardற்கு $10 + recharge $25 + Tax $5 என்று மொத்தம் $40ற்கு உலை வைத்தார் Bell தம்பி. 

என்னுடைய முறை வர, " I need the same" என்று அவசரம் காட்டினேன். " oh do you have  the same  preference for numbers?" Bell தம்பியின் நக்கல் சிரிக்க வைத்தது. " no no I am good, I am not fussy" பக்கத்தில் மனிசி இல்லாததால் பொய் சொல்லி சமாளித்தேன்.

"Are you தமிழ்" bell தம்பியை கேட்டேன்.

"Ya...."தம்பி சிரித்தான்

"Where are you from?" தமிழர்கள் சந்திக்கும் போது கேட்கும் அதே கேள்வி தான் அடுத்த கேள்வி.

"Actually.. I am born here.. my dad is from Carrum-bon (கரம்பனாம்) and mum is from manna (மன்னாராம்)" தம்பியின் குரலில் பெருமை ஒலித்தது.

"Are you தமிழ் too" இப்போ தம்பி கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினான்.

"Yep.." ஒஸி accentஐ எடுத்து விட்டேன்.

"How long have you been living in Australia?" இரண்டாவது தலைமுறையின் அடுத்த கேள்வியில் என்னுடைய வயது எட்டிப்பார்த்தது. நான் அவனது பூர்வீகத்தை விசாரிக்க அவன் எனது புலப்பெயர்வை துலாவினான்.

"21 years.. so do you speak தமிழ்" வேதாளம் மறுபடி முருங்கையில் ஏறியது.

"I can understand.. but I don't speak well"தம்பி கொஞ்சம் கவலைப்பட்டான்.

கதைத்துக் கொண்டே தன்னுடைய அலுவலை முடித்து என்னுடைய Phoneற்குள் sim cardஐ திணித்து, அதை பரீட்சித்தும் பார்த்திருந்தான் Bell தம்பி.

"Here you go... just pay $28...I didn't charge you for the sim"

"Wow.. did I got a discount because I am a தமிழ்?" பன்னிரெண்டு டொலர் விலைக்கழிவிலும் தமிழினப் பெருமை எட்டிப்பாரத்தது. 

"Ha ha ha.. you can say so" bell தம்பி சிரித்துக் கொண்டே விடை தந்தான்.

காற்றோட கலந்தாலும் 
தமிழ் தான் உன் அடையாளம்

Friday, 15 September 2017

ஓ கனடா...




"டேய் றங்கேக்க அடிச்சிட்டு றங்கு" WhatsAppல் நகு சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது Bunnings அடியில் இருக்கும் signal lightல் காரை நிற்பாட்டியிருந்தேன். அழகிய மெல்பேர்ணில் இன்னுமொரு அற்புதமான காலைப் பொழுது மலர்ந்திருந்தது.

"மச்சான் றங்கேக்க என்னென்டு அடிக்கிறது, ப்ளேனுக்க phone வேலை செய்யாது" குழம்பிப் போய் கேட்க, பக்கத்து காரில் ஒரு வடிவான குமரி, காரின் நடுக்கண்ணாடியை தன்பக்கம் திருப்பி விட்டு lipstick போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

"டேய் உங்க றங்கேக்க அடியென்றுறன்" நகு கொஞ்சம் கடுப்பான மாதிரி தெரிந்தது. Signal lightல் சிவப்பு மஞ்சளாகி பச்சை நிறத்திற்கு வழிவிட வாகனங்கள் அசையத் தொடங்கின. Lipstick குமரியின் கார் என்னை முந்திக்கொண்டு பறந்தது.

"என்னடா மச்சான் குழப்புறாய்" இளம் காலைப் பொழுதிலும் மண்டை விறைக்கத் தொடங்கியது, "இங்க ஏறி உங்க இறங்குவம்.." சொல்லி முடிக்கவிடாமல் நகு குறுக்கிட்டான்

"மச்சான் இங்க றங்குறது என்றா வெளிக்கிடுறது என்று meaning" என்றான். கனேடிய தமிழிற்கு என்னை தயார்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். "ஓ....கனடா தமிழாடா" என்று அங்கலாயக்க

"Ok, ok ok ok ok ok ok ok ok
....okbye" என்று சொல்லிவிட்டு நகு WhatsAppல் விடை பெற்றான். ஏன்டா இவன் இவ்வளவு ok சொல்லுறான் என்று விசாரிக்க, "மச்சி, கனடாவில் phone கதைச்சிட்டு வைக்கேக்க 12 ok சொல்லிட்டு தான்டா bye சொல்லோணும், அதுவும் கடைசி okஐயும் byeஐயும் சேர்த்து சொல்லோணும்" என்று முன்னாள் கனடா தமிழரான, சிக்காகோ சிறி எங்கட SJC92 foruத்தில் விஞ்ஞான விளக்கம் தந்தார். 

"அதோட டொரோன்டோ டொரோன்டோ என்று சொல்லாதேடா.. அவங்க டொரானோ என்று தான் சொல்லுவாங்கள்" என்று சிக்காகோ சிறி அறிவுறுத்தினான்.

அம்மம்மாவின் சகோதரி ஒருத்தி அறுபதிகளில் கனடாவில் குடியேறி இருந்தா. அவாவை நாங்க கனடா அன்ரி தான் கூப்பிடுவம். 80களில் ஒருமுறை கனடா அன்டி யாழ்ப்பாணம் வரும்போது  டக்கென்று  எடுத்து பட்டென்று புகைப்படம் பிரின்ட் பண்ணித்தாற instant camera ஒன்றை கொண்டு வந்து ஃபிலிம் காட்டிக் கொண்டு திரிந்தது இன்றும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. 


அம்மம்மாவின் தும்பளைக் காணியில் அம்மம்மாவை பங்குக் கிணற்றடியில் நிற்க வைத்து எடுத்த அந்த குட்டிப் படத்தை, அம்மம்மாவின் அல்பத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். கொழும்பில் வாழ்ந்த அம்மம்மா தன்னுடைய காணி ஞாபகம் வந்தால் அந்தப் படத்தை எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பா. 

கனடா அன்டியின் அளப்பறையும் எடுப்பும் 
கனடாக்காரன்கள் என்றால் ஃபிலிம் காட்டும் எடுப்புப் பேர்வழிகள் தான் என்று அன்று  நினைக்க வைத்தது. சாமத்திய சடங்கிற்கு ஹெலிக்கொப்டரில் பிள்ளையை கொண்டு வந்து இறக்கி அந்த அனுமானத்தை, அவரைப் போன்ற வேறு சில கனடாக்காரன்கள் இன்றும்  நினைவுறுத்துகிறார்கள்.

தாயகத்தில் விடுதலைப் போராட்டம் தீவிரமடையத் தொடங்க, முதலில் ஊர் விட்டு ஊர் இடம்பெயரத் தொடங்கிய தமிழர்கள், பின்னர் பாரியளவில் நாடு விட்டு நாடுகளை நோக்கி புலம்பெயரத் தொடங்கினார்கள். புலம்பெயர விரும்பிய தமிழர்களை அரவணைத்து ஏற்ற நாடுகளில் கனடாவே முதலிடம் வகிக்கிறது. 1986ல் கடலில் தத்தளித்த 155 தமிழ் அகதிகளை அரவணைத்ததுடன் தொடங்கிய தமிழர்கள் மீதான கனடாவின் கரிசனம் இன்றுவரையில் தொடர்கிறது.

கனேடிய பாராளுமன்றத்திற்கு தமிழர்களை அனுப்பிய கனடாக்காரன்கள், கனேடிய தேசிய கீதத்தை
தமிழிலும் பாடும் பேறை பெற்று, தமிழ் கூறும் நல்லுலகையே பேருவகையடைய வைத்தவர்கள். போராட்ட காலத்திலும் அதற்கு பின்பும் தாயக உறவுகளிற்கு தொடர்ந்து உதவும் உன்னத உணர்வாளர்களால் நிறைந்த நாடும் கனடா. 

கனடாவில் ரோட்டில் பாலும் தேனும் ஓடுமடா என்ற மாதிரி தங்கட நாட்டைப் பற்றி கனடாக்காரன்கள் பீத்திக் கொள்வார்கள். ஆனால் winter வந்தால், எங்கட டைடஸ் போல்ராஜ் ரோட்டில் குவிந்து கிடைக்கும் பனியை படம் பிடித்து போடுவார். நண்பன் ஷெல்டனோ தன்னுடைய வீட்டு drivewayயிலிருக்கும் snowஐயும் shovel பண்ணி, பக்கத்து வீட்டுக்காரியின் drivewayஐயும் shovel பண்ணிவிட்டு "நாரி நோகுதடா" என்று புலம்புவான். மெல்பேர்ணில் அடிக்குது குளிரு என்று staus போட்டால் , "உதெல்லாம் ஒரு குளிரே, இங்க வந்து பார் உனக்கு சகலதும் விறைக்கும்" என்று தயாளன் நக்கலடிப்பான்.

Summer வந்தால், நாலஞ்சு மரங்களிற்கு நடுவில் கதிரையை போட்டு இருந்து கொண்டு, நடுவில் குட்டி நெருப்பை வளர்த்து விட்டு, சிரித்துக் கொண்டே படம் போடுவதில் ரஜீசன் தான் கில்லாடி. என்ன ஏது என்று கேட்டால், "we went camping" என்று பதில் வரும். நியூஸிலாந்திலிருந்து குடிபெயர்ந்த விபீஷ்ணா, கனடா ஏன் கிரிக்கட்டிலும் ரக்பியிலும் உலக தரத்தில் விளையாடுவதில்லை என்ற கவலையில் தாடி வளர்த்துக் கொண்டு திரியிறானாம்.

"மச்சாஆஆஆஆஆன், நான் கனடா வந்து சுதுவாகிட்டேன்" என்ற கத்துற "பனங்கொட்டை" அமலன், 'மட்ஸ் மண்டைக்காய்' நந்தீஸ், பாலர் வகுப்பிலிருந்து படித்த 'கொக்கர்' குகனேசன், கோலாலம்பூரை குதுகலிக்க வைத்த டிலாஷ் 'மாமா', பஸ்ஸில் துரத்தி துரத்தி துரத்தி காதலித்த 'சதோச' ஜெயந்தன், நித்தி, சுதாகர் என்று பரி யோவானிலும் கொழும்பு இந்துவிலும் படித்த ஏராளமான நண்பர்களை அவர்களின் புகுந்த நாட்டிலேயே பார்க்கும் பாக்கியம் இப்போது தான் நிறைவேறப் போகிறது.   

உயர்தரத்தில் commerce படிக்கும் போது, வாத்திமாரிற்கு நிகராக, இல்லை இல்லை அதைவிட மேலாக, பஸ்ஸிலும் பஸ் ஹோல்டிலும் எனக்கு  புரியாத பாடங்களை புரிய வைத்து,  என்னுடைய மொக்குக் கேள்விகளை  பொறுமையாக தெளிவுபடுத்திய, கஜோபனை தொண்ணூறுகளின் பின்னர் நேரில் சந்திக்கும்போகும் அந்தப் பொழுதை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து பறந்து வருகிறேன்.

"நீ எழில் கண்டு (உ)வப்போம்" என்று கனேடிய தேசிய கீதத்தில் சொல்லியுள்ள வரிகளின் வடிவைக் காணவும் கடல் கடந்து வருகிறேன். 
கனேடிய பிரதமர் Justin Trudeau ருசித்து சாப்பிட்ட அந்த கொத்து ரொட்டியை நினைத்து வாயூற ஊற வந்து கொண்டேயிருக்கிறேன். 

நயகரா நீர் வீழ்ச்சியின் பிரம்மாண்டமான எழிலகையும் Scarboroughவின் குட்டி யாழ்ப்பாணத்தையும் கண்டு மெய்மறக்க, மெய்யாலுமே இந்த முறை வந்தே விடுகிறேன்.

ஓ கனடா.... இந்தா றங்கிட்டன்....





Saturday, 9 September 2017

மீளெழுவோம்...


2006ம் ஆண்டின் மத்தியில், Coles Myer நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது,  நிறுவனத்தின் ஒரு தலைமைத்துவ பயிற்சி நெறிக்கு தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தேன். தலைமைத்துவ பயிற்சி நெறி நடந்தது Essendon Football Clubன் players roomலும் ஸ்டேடியத்திலும் தான். தலைமைத்து பயிற்சியில் இணைப் பயிற்றுவிப்பாளர்களாக, கழகத்தின் coach Kevin Sheedyயும் அணியின் தலைவர் James Hirdம் அணியின் நட்சத்திரம் Matt Lloydம் கலந்து கொண்டார்கள். 

"எங்களது கழகத்தின் பலமே, ஆண்டாண்டு காலமாக நாங்கள் பேணி பாதுகாத்து வரும் valuesம் cultureம் தான்" என்று கழகத்தின் நீண்ட கால பயிற்றுவிப்பாளரான Sheedy பிரசங்கம் பண்ணினார். "இந்த சுவர்களிற்குள் வரும் எல்லோரையும் கட்டாயமாக அந்த valuesஐயும் cultureஐயும் உள்வாங்க வைப்போம்" என்று Hird சொல்லும் போது  பரி யோவான் கல்லூரியின் ஞாபகம் தான் வந்தது. "இந்த வளாகத்தினுள் வரும் அனைவரும் பின்னாட்களில் வெளியேறும் போது  புதிய, சிறந்த மனிதர்களாக தான் வெளியேறுவார்கள்" என்றார் Hird.

"நாங்கள் வெற்றிகளிற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதில்லை" என்று தொடங்கிய Lloyd, "நாங்கள் எப்படி விளாயாடுகிறோம், எப்படி எங்களை தயார்படுத்துகிறோம், எப்படி strategise பண்ணுகிறோம், அதை எப்படி execute பண்ணுகிறோம் என்பவற்றில் தான் எங்கள் ஆற்றல்களை ஒருங்கிணைப்போம்" என்று Lloyd தொடர்ந்தார். "வெற்றி என்பது மேற்கூறியவற்றை திறம்பட செயற்படுத்தியதன் பக்க விளைவாகவே இருக்கும்" என்று சொல்லி முடிக்கும் போது Essendon கழகம் பற்றியிருந்த அபிப்பிராயம் பல நூறடிகள் உயர்ந்தது.


உலகில் தலைசிறந்த நகரமான மெல்பேர்ணிற்கு அகதியாக குடிபெயர்ந்தது ஒரு வரப்பிரசாதம். இந்த நகரில் Aussie rules football ஒரு Religion. விளையாட்டில் இருக்கும் முரட்டுத்தனம் கழகங்களை ஆதரிக்கும் ஆதரவாளர்களிடையே ஆரோக்கியமான பம்பல் கலந்த வாய்ச் சண்டைகளிற்கு வழிவகுக்கும், கைகலப்புக்கள் நடக்காது. வென்று கொண்டிருக்கும் தனது அணியை வெறித்தனமாக கத்தி கத்தி ஆதரிக்கும் ஒரு கழக ஆதரவாளரிற்கு பக்கத்தில் அமைதியாக எதிரணியின் T'Shirt அணிந்த ஆதரவாளர் பாதுகாப்பாக அமர்ந்திருப்பார். அவ்வாறு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் ஆதரவாளர், வெற்றிக்களிப்பில் கூத்தாடுபவரின் மனைவியாகவோ, தந்தையாகவோ, பிள்ளையாகவோ, காதலியாகவோ, நண்பனாகவோ இல்லை அந்நியராகவோ இருப்பார்.

"So which team do you go for?" என்று வேலை தொடங்கி கொஞ்ச நாட்களில் கேள்விகள் எழத் தொடங்க, இந்த விளையாட்டை அறிந்தால் தான் இந்த நகரில் வாழலாம் என்று புரியத் தொடங்கியது. அன்றிருந்த 16 அணிகளை அலசினால் இரண்டே இரண்டு அணிகளைத் தான் ஆதரவளிக்க ஏதோ ஒரு காரணம் இருந்தது. ஒன்று Red & Black jersey அணிந்து ஆடிய Essendon Bombers, மற்றது Richmond Tigers. நான் தேர்ந்தெடுத்தது Essendon, விளையாட்டில் கூட ஆதரிக்கும் புலிகள் தோற்பதை  தாங்கும் மனவலிமை என்றும் இருந்ததில்லை, இருக்கப் போவதுமில்லை.

2013ம் ஆண்டில் Essendon கழகத்தின் விளையாட்டு வீரர்கள், தங்களது உடல் வலுவை அதிகரிக்க தடைசெய்யப்பட்ட ஊக்க ஊசிகளை ஏற்றினார்கள் என்ற செய்திகள் வந்த போது தலை சுற்றியது. 2013ல் அணியின் பயிற்றுவிப்பாளர், Eseendon அணியின் முன்னாள் தலைவரும் legendமான James Hird. ஆம், 2005ல் நமக்கு தலைமைத்துவ பயிற்சி நெறியில் வகுப்பெடுத்த அதே James Hird.

அடுத்து வந்த மூன்றாண்டுகள் Essendon கழகம் நெருப்பாற்றில் நீந்தியது. ஒஸ்ரேலிய anti doping agencyயின் விசாரணை, உயர் நீதிமன்ற வழக்குகள் என்று பிரச்சினை உச்சமடைய விளையாட்டு பின்னுக்கு தள்ளபட்டது. விசாரணைகளில் Essendon அணி வீரர்கள் ஊக்க மாத்திரை எடுத்தது உறுதிப்படுத்தப்பட, கழகத்தின் 'Golden Boy' James Hird இராஜினாமா செய்ய வைக்கப்பட்டார். அணியின் அனைத்து வீரர்களிற்கும் ஓராண்டு தடை விதிக்கப்பட்டது, அணியின் தலைவர் Jobe Watsonற்கு 2013ல் அவர் வென்ற சிறந்த வீரருக்கான Brownlow Medalஐ திருப்பி கொடுக்குமாறு பணிக்கப்பட்டது.  அவமானமும் ஏமாற்றமும் விரக்தியும் James Hird என்ற கதாநாயகனை தற்கொலை முயற்சி வரை தள்ளியது.

2017ல் பழைய வீரர்களின் தடை நீங்கி திரும்பி புதிய வீரர்களுடன் களமிறங்கி அற்புதமாக ஆடினார்கள். யாருமே எதிர்பாராத வெற்றிகளை பெற்று இன்று Finals seriesல் பலமான Sydney அணியுடன்  Sydneyயில் மோதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரே வருடத்தில் எவ்வாறு இந்த Essendon அணி, தனது பின்னடைவுகளை கடந்து முன்னேறியது என்று ஒஸ்ரேலியாவே வாயைப் பிளக்கிறது.

Essendon கழகத்தை நன்கறிந்தவர்கள்,  "That's Essendon mate" என்று ஒரு புன்முறுவலோடு கடந்து போகிறார்கள். 1871ல் ஸ்தாபிக்கப்பட்டு, Aussies rules போட்டிகளில் அதிகமுறை Premiership (championship) வென்ற அணியாக திகழும் Essendon அணியின் மீளெழுச்சியின் பிரதான காரணம், காலங்காலமாக அந்தக் கழகம் பேணிப் பாதுகாத்து வரும் values and culture என்று, கோப்பியை உறிஞ்சிக் கொண்டே அலுவலகத்தில் பணியாற்றும் ஒரு அதிதீவிர Essendon ஆதரவாளர் விளக்கம் தந்தார். தோல்விகளால் துவண்டு, ஏமாற்றங்களால் சுருண்டு போயிருந்த அணி, தனது பாரம்பரியம் எனும் கயிற்றைப்பிடித்துக் கொண்டு, தான் தள்ளப்பட்ட, இல்லை தானே தவறி விழுந்த, கிணற்றிலிருந்து ஏறி வெளியே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

"நாங்க எங்கட தோல்வியிலிருந்து மீண்டு வரவேண்டும் என்றால், எங்கள் எல்லோரையும் பிணைக்கிற ஒரு கயிறு வேணுமடா" என்று 
தமிழர் போராட்டத்தோடு தன் வாழ்வை இணைத்து பயணித்த அண்ணன் ஒருவர் அண்மையில் யாழ்ப்பாணம் சென்ற போது தனது ஆதங்கத்தை வெளியிட்டார். "அது எது என்று தான் யோசிக்கிறன்" என்று தொடர்ந்தவர் "உந்த நல்லூரை பாரடா, எத்தனை பேரை உள்ளுக்க கொண்டு வருது, அதைப்போல பெரியளவில், எங்கட இனத்தை எப்படி இணைக்கிறது?" என்ற கேள்வியுடன் எனக்கு விடை தந்தார்.  

எல்லாத் தமிழர்களை இணைக்கும் அந்தக் கயிறு ஏன் தமிழ்தேசியமாய் இருக்க கூடாது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது தான், தம்பி தமிழ் பொடியன் "தமிழ் தேசியம் என்றால் என்ன, ஆரேனும் தெரிஞ்சா சொல்லுங்கோ" என்று முகநூலில் பதிவை போட்டு, குழம்பியிரிந்த மனக்குட்டைக்குள் 
கிரனைட்டை கழற்றி வீசினான்.

Essendon கழகத்தைப் போல், நாங்களும் மீளெழ எங்களை இணைக்கும் பிணைக்கும் அந்தக் கயிறு எதுவாக இருக்கும்?






Friday, 1 September 2017

நல்லூரில் சப்பரம்...






"அண்ணே bataவை கழட்டி வச்சிட்டு போங்கண்ணே" செட்டி வீதியில் கச்சான் விற்க கடை பரப்பியிருந்த பதினொன்று அல்லது பதின்ரெண்டு வயதேயான தம்பியை நம்பி, போனமுறை Big Matchற்கு வரும்போது DSIயில் வாங்கிய Red &Black செருப்பை, அவனது கடையடியில் கழற்றினேன்.

"தம்பி, செருப்பு கவனமடா" கடலைக்கடை தம்பிக்கு அறிவுறுத்திவிட்டு நடையை கட்டினேன். போட்டிக் கடலைக் கடைகளின் "bata கழட்டுங்கோ" குரல்களைத் தாண்டி, கோயிலை அண்மிக்க, கோயிலை நோக்கி நிமிர்ந்து நின்ற சப்பரத்திற்கு முன்னால் சனம் நிரம்பத் தொடங்கியிருந்தது. 

சப்பரத்திலிருந்து பத்தடி தள்ளி நின்று, நல்லூர் திருப்பதியின் காற்றில் கலந்திருந்த கற்பூர வாசனையையும் அந்த சூழலில் நிறைந்திருந்த பக்தி மயமான சூழலையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு, பக்கத்தில் திரும்பிப் பார்த்தால், குமரன் நிற்கிறார். சிட்னியில் வசிக்கும் 'ஜொனியன்' குமரன், நண்பன் அரவிந்தனின் தம்பி.

எதிர்பாராமல் சந்திக்கும் போது எழும் அதே அரண பரண முகமன் கேள்விகளையும் பதில்களையும் பரிமாறிவிட்டு விஷயத்திற்கு வந்தோம்.

"ஐசே, சப்பரம் என்றால் என்ன meaning" நல்லூர் பின்வீதியில் பிறந்து, தவழ்ந்து, வளர்ந்த குமரனை நோக்கி வட கொரிய ஏவுகணை பறந்தது.  "Actually.. I don't know" தம்பி தவித்தான், நிமிர்ந்து சப்பரத்தை பார்த்தான், "I think, சப்பரம் means கப்பல், இதை பார்த்தா அப்படித்தான் இருக்கு", தம்பி சமாளித்தான். 

நல்லூர் கோயிலின் வழக்கங்களை நன்கறிந்த  நண்பன் ஒருவன் "மச்சான், சப்பரம் என்றால் சப்பையாக இருக்கும் ரதம்" என்று WhatsAppல் விளக்கம் தந்தான். "ரதம் என்றால் 3 dimensionல் இருக்கோணும், 3 dimensionல் இருந்தால் தான் அது ரதம், அதை சப்பையாக பண்ணினால் எப்படியிருக்குமோ அது தான் சப்பரம்" என்று விளக்கம் தந்தான்.

"சைவத்திற்கு பெரிய கோயிலான சிதம்பரத்தில் இதை திருவையடைத்தான் என்று சொல்வார்கள்" என்று நல்லூரிலிருந்து சிதம்பரத்திற்கு நண்பன் தாவினான். "திருவையடைத்தான் என்பது தெருவை அடைத்தான் என்பதன் மருவிய வடிவமாம். தெருவை அடைக்குமளவிற்கு பெரிய ஒரு structure தான் சப்பரம்" என்று கூறி விட்டு, 


"250 வருட பழமை வாய்ந்த நல்லூர் சப்பறம் தான் உலகிலேயே மிகப் பழமையானதும் அதியுயரமானதுமான அசையும் கட்டுமானப் பொருள் என்று ஒரு news வந்தது, அது எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியாதுடா" என்று சொல்லி முடித்தான்.


"அண்ணா இந்தப் பக்கம் நின்டா வடத்தில மாட்டுவம், அங்கால பக்கம் போவம்" என்று என்னையும் கூட்டிக் கொண்டு குமரன் சப்பரத்தின் மற்றப்பக்கம் போனான். நல்லூர் சந்நிதியில் எந்தப் பக்கம் எந்த நேரம் நிற்க வேண்டும் என்பது ஒரு பெரிய சூட்சுமம். காலங்காலமாக நல்லூர் தேர் திருவிழா தரிசித்தவர்களிற்கு மட்டும் தெரிந்த வித்தையது. சரியான இடத்தில் சரியான நேரத்தில் நின்றால் தான் சாமியின் தரிசினம் நிறைவாக கிடைக்கும், திருவிழாவின் நிகழ்வுகளையும் கண்கூடாக கண்டு களிக்கலாம்.

"தம்பி இந்த வடம் பிடிக்கோணும் என்று எனக்கு ஒரு ஆசை" பக்கத்தில் நின்ற குமரனிடம் சொன்னேன். நல்லூரில் திருவிழாக் காலங்களில் கொம்பு தூக்குவதற்கும் வடம் பிடிப்பதற்கும் நடக்கும் முறுகல்கள் பற்றியும் சம்பிரதாயங்கள் பற்றியும் நண்பர்கள் ஜெயராமும் சாந்தனும் சொல்ல கேள்விப்பட்டிருந்தேன். நக்கலாக ஒரு சிரிப்பு  சிரித்து விட்டு "வாங்கோ நடுவுக்க போவம்" என்று சப்பரத்தின் முன் பகுதிக்கு முன்னேறினோம். 

கற்பூரங்கள் ஏற்றிய நீண்ட இரும்புக் கம்பிகளைச்  சுழற்றிக் கொண்டே இருவர் வர, சப்பரத்திற்கும்  கோயிலின் பிரதான வாயிலிற்கும் இடையில் ஒரு வெளி உருவாகியது. "இது ஒரு crowd control mechanism" குமரன் காதுக்குள் முணுமுணுத்தார். காலில் பொய்கால் அணிந்து உயரமாக நடந்து வந்த ஒருவரின் காதில் தொலைபேசி ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. "டேய் எங்கேடா இருக்கிறாய்....நான் இஞ்ச தான் இருக்கிறன்" என்று யாரோடோ செல்ஃபோனில் கதைத்துக் கொண்டே, மரக்காலில் நடந்து போனார். 

 கோயிலின் மணிக்கூடு ஆறு மணியடித்து முடிய, நல்லூர் கோயிலின் பிரதான வாயிலைக் கடந்து வள்ளி தெய்வானை சகிதம் முருகன் எழுந்தருள, "ஓம் முருகா" கோஷம் நல்லூர் திருப்பதியை நிறைத்தது. கொம்புகளில் காவிக் கொண்டு வரப்பட்ட மூவரும் சப்பரத்தில் ஏற்றப்பட்டு தீபாராதனை முடிய, சப்பரத்தின் முன்னால் தள்ளு முள்ளு எற்பட்டது. "எதுக்குடா தள்ளுபடுறாங்கள்" என்று கேட்க குமரனை திரும்பிப் பார்த்தால், ஆளை காணவில்லை.

"அண்ணா வாங்கோ.. பிடியுங்கோ" என்ற குமரனின் குரலை கேட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க, குமரன் வடத்தை பிடித்துக் கொண்டு ஓடுகிறார். அவரைத் துரத்திக் கொண்டு போய், வடத்தை கையில் பிடித்தால், வடம் இழுக்க போன எங்களை, வடம் இழுத்துக் கொண்டு போன கதை தான் நடந்தது. கல்லும் தேங்காய் சிரட்டையும் காலில் குத்த, பிடித்த வடத்தை விடக்கூடாது என்று உள்ளுணர்வு சொல்ல, வடத்தோடு ஓடி முடித்து மூச்செடுக்க, நல்லூர் கோயிலின் வாயிலில் வடத்தோடு நின்றோம். 

"வடம் வரப்போகுது.. விலகி நில்லுங்கோ" என்று சிறிய ஒலிவாங்கியில் பெரியவர் ஒருவரின் குரல் ஒலித்துக் கொண்டேயிருந்தது. வடத்தின் முன்னால் நீண்டிருந்த இரு பெரிய மொத்தக் கயிறுகளை நூற்றுக்கணக்கானோர் பிடித்து இழுக்க சப்பரம் நகரத் தொடங்கியது.


சனம் நிறைந்த அந்த கோயில் வெளிவீதிகளில், சப்பரத்தை  தெற்கு வீதியிலும் பின்வீதியிலும் வடக்கு வீதியிலும் திருப்பி இழுக்க இரு வடங்களையும் பிடித்திருந்ததவர்கள் எவ்வாறு தங்களது நிலைகளை மாற்றினார்கள் என்பதை நினைக்க இன்றைக்கும் ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது.

எங்கிருந்தோ யாரோ கொடுத்த கட்டளையை ஏற்று, நீண்ட வடத்தில் ஒரு கை வைக்கக் கூட இடமில்லாமல், நூற்றுக்கணக்கில் கூடி நின்று, உற்சாகமாகவும், ஒரே நோக்கத்தோடும் வடம் பிடிக்கும் என் சனத்தை பார்க்க, "இதே ஒற்றுமையையும் ஓர்மத்தையும் காட்டி அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் எனும் வடங்களைப் பிடித்து தமிழின சுபீட்சம்  எனும் ரதத்தை நாங்கள் ஏன் இழுக்கக் கூடாது" என்ற ஆதங்கம் எண்ணங்களில் மேலெழுந்தது.

ஒரு கணமேனும் வடம் பிடிக்கும் ஆசை கண்களில் தெரிய, தள்ளு முள்ளுக்குள் அகப்படத் தயங்கி, பம்மிக் கொண்டு ஒதுங்கி நின்றவர்களையும் "அண்ணே வடம் பிடிக்க போறியளா.. வாங்கோண்ணே" என்று கூப்பிட்டு அவர்களது எண்ணத்தை நிறைவேற்றிய தம்பிமார் நெகிழ வைத்தார்கள். 

வரலாற்றுப் பெருமை வாய்ந்த நல்லூர் ஆலயம், 1248ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை ஆட்சிபுரிந்த சிங்கையாரிய மன்னன் காலத்தில் மந்திரியாகவிருந்த புவனேகவாகுவால் கட்டுவிக்கப்பட்டது என்று ஒரு வரலாற்றுத் தகவலும், 13ம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை ஆட்சிசெய்த ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் வம்சத்தின் முதலாவது அரசனான கலிங்கமாகன் அல்லது கூழங்கை சக்கரவர்த்தியால் கட்டுவிக்கப்பட்டதாக யாழ்ப்பாண வைபவமாலையும் கூறுகிறது.

போர்த்துக்கேயர் ஆட்சியில் அழிக்கப்பட்ட ஆலயத்தை, ஒல்லாந்தர் ஆட்சிப் பணிமனையில் சிறப்பாக கடமையாற்றி வந்த தொன்யுவான் மாப்பாண முதலியார் தமது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி மீளவும் கட்டுவதற்கு உத்தரவு பெற்றுக் கொடுத்தாராம். 


நல்லூரானின் இந்த வரலாறுகளை கடந்து வந்து, வடக்கு வீதியில் திலீபன் உண்ணாவிரதம் இருந்த அதே இடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தோம். கடவுளும் கைவிட்டாரா என்று எண்ணத் தோன்றும் தன்னினத்திற்காக தன்னை தியாகம் செய்த அந்தத் தன்னிகரில்லா தனயன், தன்னையே ஆகுதியாக்கி முப்பது வருடங்கள் ஆகப்போகிறது.  திலீபன் உண்ணாவிரதமிருந்த அந்த மண், புனித பூமியில் உறையும் தியாக பூமி.

சப்பரம் சுற்றி வந்து கோயிலடிக்கு வர, தவில் நாதஸ்வர கச்சேரி களைகட்டியது. நாதஸ்வரத்தையும் தவிலையும் சுற்றி நின்று பார்த்து ரசிக்க இன்னும் ஒரு கூட்டம் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இரவின் இருளில் தீப்பந்தங்களின் அழகிய அசைவுகளை பார்க்கவும் அருமையாக இருந்தது. ஜம்புலன்களையும் ஆட்கொண்ட அற்பத கணங்களவை.


சாமி கோயிலிற்குள் மீண்டும் குடியேற, சனத்திற்குள் நெரிபட்டுக் கொண்டு லிங்கம் கூல்பாரிற்கு போக அரை மணித்தியாலத்திற்கு  மேல் பிடித்தது.  கூட்டம் நிரம்பி வழிந்த லிங்கம் கூல் பாரில், மேசையொன்று காலியாகும் மட்டும் பொறுமையோடு காத்திருந்து "லிங்கம் ஸ்பெஷல்" ஒன்றை குடித்து விட்டு, கடலைக் கடையில் கழற்றி விட்டு வந்த செருப்பை  எடுக்க செட்டி வீதிக்கு நடக்கத் தொடங்கினேன்.

பச்சைக் கலர் மதிலிற்கு பக்கத்தில் இருந்த கடலைக் கடை தம்பியின் கடையை தேடிப்பிடித்து, iPhoneன் வெளிச்சத்தில் செருப்பைத் கண்டு பிடித்தேன். வியாபாரத்தில் மும்முரமாய் இருந்த தம்பியை பார்த்து "thanks தம்பி...இந்தாரும்.. சிலிப்பரை பார்த்துக் கொண்டதற்கு" என்று நூறு ரூபா தாளை நீட்டினேன்.

"சும்மா தரவேண்டாம் அண்ணே.. கச்சான் வாங்குங்கோ" தம்பியின் வார்த்தைகள் கன்னத்தில் பளார் என்று விழுந்தது. ஊரில் இருக்கும் எம்மவர்களிற்கு வெளிநாட்டு காசை வாரி இறைப்பதால் ஏற்படும் சமூக பொருளாதார சீர்கேடுகளைப் பற்றி பக்கம் பக்கமாக வாசித்ததும், பந்தி பந்தியா எழுதியதும் நினைவில் நிழலாடியது. 

"சரி.. அப்ப ஒரு bag கச்சான் தாரும்" தம்பியை மகிழ்விக்க கச்சான் வாங்கினேன். கச்சானை வாங்கிக் கொண்டு திரும்ப,

"அண்ணே, இந்தாங்கண்ணே மிச்சக் காசு" ஜம்பது ரூபா தாளை தம்பி நீட்டிக் கொண்டிருந்தான். "வேண்டாம் தம்பி, நீரே வச்சிரும்" டொலரில் உழைத்ததை ரூபாயில் அள்ளி எறிந்து பழகிய பழக்கம் தொடர்ந்தது.

"வேண்டாமண்ணே... நீங்களே வச்சிருங்கோ" வெளிநாட்டுக் காரரின் ஏவறைக் காசு எனக்கு வேண்டாம் என்பதைத் தான் அந்தத் தம்பி பவ்வியமாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். 

வானத்தில் வளர்பிறை வளரத் தொடங்கும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை. 






வாடா மச்சான் வாடா..




ஒரு வேளைப்பளு நிறைந்த கடுமையான வெள்ளிக்கிழமை, வேலை முடித்து வீட்ட வர, 

"தேத்தண்ணி போடவா" மனிசி கேட்டா". இது தான் சரியான தருணம், மண்டைக்குள் மெஸேஜ் வந்தது.

"போட்டா நல்லம், போடாட்டியும் பரவாயில்லை, கஷ்டப்படாதேயும்" கார் திறப்பையும் phoneஐயும் மேசையில் வைத்து விட்டு,  கண்களில் கவலை கலந்து, அவாவை பார்த்தேன்.

"ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்குறீர்" கேத்தலில் தண்ணி நிரம்ப தொடங்கியது

"ச்சா ஒன்றும் இல்லை" பக்கத்திலிருந்த கதிரையில் அமர்ந்தேன்

"வேலையில் என்னவும் பிரச்சினையோ" கேத்தலிற்கு ஸ்விட்ச் போட்டாச்சு

"...இல்லை" முகத்தில் எந்த சலனமும் காட்டவில்லை

"இந்தியா தோத்தது கவலையோ" நக்கல் தொனித்தது.

"உமக்கென்ன விசரே" சலித்துக் கொண்டேன். "அவங்க தோத்தா எனக்கென்ன" 

"யாழ்ப்பாணத்தில் என்னவும் பிரச்சினையோ?" தொனியில் அக்கறை எட்டிப் பார்த்தது

"அங்க என்ன நடந்தா எங்களுக்கென்ன" தேயிலையில் சுடுதண்ணீர் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது

"அப்ப என்னென்று சொல்லுமன்" சுடுதண்ணீரில் தேயிலையை தோய்த்து எடுத்தா

"இல்ல எங்கட சென் ஜோன்ஸ் batch பெடியள் get togetherற்கு வரட்டாம்" நைஸாக போட்டேன்

"போன வருஷம் தானே big matchற்கு போனீர்" தேயிலை bag குப்பை தொட்டியில் தொப்பென்று விழுந்தது

"---------" மெளனம் 

"இப்ப என்ன ஆட்டத்திற்கு போக போறியள்" சீனி டப்பா டக்கென்று திறந்தது

"45 வருகுதாம்" குரலில் கவலை தோய்த்து "உம்மை விட்டிட்டு போக எனக்கும் விருப்பமில்லை தான்"

"நல்லா நடிப்பீர்" சீனிக் கரண்டி தேத்தண்ணியில் இறங்கியது

"எல்லாரும் போறாங்கள்" காட்டி கொடுப்பு தொடங்கியது. "கிரிஷாந்தன், வாதுலன், ஆதி, சத்தி, நகு, கஜன்.. ....நான் இன்னும் வாறனென்று சொல்லேல்ல"

"வேண்டாமென்றா போகாமல் நிக்கவோ போறீர்" கோப்பையில் போட்ட சீனிக்கு நல்ல அடி விழுந்தது. "என்னவோ செய்யும்"

"நாலு நாள் தான்" சத்தியமா கெஞ்சவில்லை. "டக்கென்று வந்திடுவன்"

"போய் தொலையும்" தேத்தண்ணி கோப்பை கையில் வந்தது. "நீங்களும் உங்கட ஜொனியன்ஸும்... this is too much"

"தேத்தண்ணி சூப்பராயிருக்கு" ஒரு மிடாய் குடித்தேன். 


--------

WhatsAppல்
"Machan please put me as confirmed. Boss approved my leave application at work 👍"

Friday, 25 August 2017

நல்லூரில்....





"ஒரிடத்தில கொண்டு வந்து நிற்பாட்டாமல், டவுண் முழுக்க கொண்டு வந்து நிரப்பி அடிச்சிருக்கிறாங்கள்" ஓட்டோவின் acceleratorஐ முறுக்கிக் கொண்டே, ஓட்டோக்காரத் தம்பி சொல்லும் போது, ஸ்டான்லி வீதியில் வெலிங்டன் தியேட்டர் தாண்டியிருந்தோம்.

"மூண்டு மணிக்கே வரத் தொடங்கிட்டுது" கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் நோக்கி, நல்லூர் திருவிழாவில் கலந்து கொள்ள, புலத்திலிருந்தும் தெற்கிலிருந்தும் வந்த சனங்களை சுமந்து வந்துகொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான
சொகுசு பஸ்வண்டிகளைப் பற்றித்தான் ஓட்டோத் தம்பி கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

"இன்றைக்கு ஆறேழு மணி மட்டும் ஒரே ஓட்டம் தான் அண்ணே" அதிகாலை நாலு மணிக்கும் உற்சாகமாக வேலை செய்யும் அந்த தம்பியின் குதூகலம் யாழ்ப்பாணக் காற்றில் எங்கும் கலந்திருந்தது. 

"தம்பி, எவ்வளவு தம்பி" சூட்கேஸை இறக்கி விட்ட தம்பியிடம் ஓட்டோ சவாரிக்கான கூலியைக் கேட்டேன். "விரும்பினதை தாங்கோ அண்ணே, நல்லூரானை பார்க்க வந்திருக்கிறியள்" அடுத்த ஓட்டத்திற்கு ஓடும் அவசரம் அவரின் குரலில் எதிரொலித்தது.

--------------------------------------------------------------------------

"மச்சான், வந்திட்டியாடா" சூட்கேஸை திறந்து துவாயை எடுத்து குளிக்கப் போக, பரி யோவான் பள்ளிக்கால தோழன் கோபியிடமிருந்து SMS வந்தது. "Arrived, just now" என்று மறுமொழி அனுப்பிய அடுத்த நிமிடம், தொலைபேசி சிணுங்கியது. கோபி "நாலரைக்கு தேரடியில் நிற்பன், வந்து சேர்ந்திடு" என்று சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு காத்திராமல் தொடர்பை துண்டித்தான்.


குளிரும் யாழ்ப்பாணத் தண்ணியில் தலையில் முழுக, உடல் மட்டுமல்ல உணர்வும் சில்லிட்டது. நல்லூர் திருவிழா பார்க்க வேண்டும் என்ற அவாவவிற்கு வித்திட்டது, சில ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் அதிகாலை வேளையில் கண்ட அந்தக் கனவு தான். நல்லூரின் பிரதான வாயிலில், வள்ளி தெய்வானை சகிதம் வெளிவீதியில் உலாப் போக புறப்படும் முருகனை கனவில் தரிசிக்கும் பாக்கியம் அந்தக் கனவில் கிட்டியது. மத நம்பிக்கைகளைக் கடந்து, தமிழ் கலாச்சாரத்தின் அசைக்க முடியாத கோட்டையாக விளங்கும் நல்லூர் திருவிழாவை காணும் பாக்கியம் இந்தாண்டு கைகூடியது உண்மையிலேயே ஒரு வரப்பிரசாதம். 

SJC OBA Melbourneன் வேட்டி Partyக்கு வேட்டி கட்டிய முன்னனுபவம் கைகொடுக்க, சடாரென்று வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு, மடமடவென சுடச்சுட கோப்பியை குடித்து விட்டு, வெறுமேலில் யாழ்ப்பாண குளிர் காற்று அப்ப, நல்லூர் தேரடியை அடையும் போது அதிகாலை 4:35 மணி. எங்கும் "முருகா முருகா" என்றும் "அரோகரா அரோகரா" என்றும் பக்தர்களின் குரல்கள், அதிகாலையின் நிசப்தத்தில் சங்கமிக்க, நல்லூரின் பக்திப்பிரவாம், அங்கிருந்த யாவரையும் ஆட்கொண்டிருந்தது.


குனிந்து வேட்டியை ஒரு விதமாக குறுக்கு கட்டிக் கொண்டு "நீ எனக்கு பின்னால நடந்து வா" என்று கட்டளையிட்டு விட்டு, கோபி நல்லூர் ஆலயத்தின் பிரதான வாயிலடியில் இருந்து பிரதட்டை அடிக்க தொடங்கினான். நல்லூரான் மணலில் அவன் அங்கப்பிரதட்டையை தொடங்க, அவனிற்கு முன்னும் பின்னும் பெரிதாக இடைவெளியே இல்லாமல், உருண்டுகொண்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களைப் பார்த்து பிரமித்தே போனேன்.

புனித பூமியான நல்லூரின் மணலில் இளைஞர்களும்  நடுத்தர வயது ஆண்களும் ஒரே சீராக உருண்டு கொண்டிருந்தார்கள். கோபி கொஞ்சம் வேகமாக உருளத் தொடங்கினான். அவனிற்கு முன்னால் உருண்டு கொண்டிருந்தவர்களை லாவகமாக overtake பண்ணி, தார் வீதியில் உடல் ஏறாமலும், கோயிலின் மதிலில் உடம்பு மோதாமலும், அங்க பிரதட்டை செய்யும் நண்பனின் செயலில், பலவருடங்களாக அங்கப்பிரதட்டை செய்யும் அனுபவம் மிளிர்ந்தது. 

கோயிலை சுற்றிக் கொண்டே, திலீபன் உண்ணாவிரதமிருந்த வடக்கு வீதியில் ஏற, "என்னடாப்பா இங்க நிற்கிறாய்" பரிச்சயமான குரல் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன். வெற்றுடலில் அப்பிய மண்ணோடு, டொக்டர் சிறிகிருஷ்ணா அவருக்கே உரிய சிரிப்போடு எனது தோளில் கைபோட்டார். பரி யோவானின் ஒரே வகுப்பில் படித்த இரு நண்பர்களான கோபியும் சிறிகிருஷ்ணாவும் இன்று யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல orthopedic surgeons. அந்த இருவரையும் அந்த அதிகாலை வேளையில் நல்லூர் சந்நிதியில் சந்தித்தது மனதிற்கு மகிழ்ச்சியளித்தது. 

பட்டம், பதவி, அந்தஸ்து என்று யாவற்றையும் களைந்து, நல்லூரானின் ஆசியும் அருளும் வேண்டி, பக்தியுடன் வழிபாட்டில் ஈடுபட்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களை ஈர்க்கும் நல்லூர்க் கந்தனின் வல்லமையை நினைக்க மலைப்பாக இருந்தது. தன்னிடம் வரும் அடியார்கள் எல்லோரையும் சமமாக மதித்து, அதன் குறியீடாக ஆடவர்கள் அனைவரும் மேலாடை களைந்தே ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும் என்ற கடும் கட்டுப்பாட்டை பேணும் நல்லூர் ஆலயத்தின் கட்டுப்பாடு வியக்க வைத்தது. அந்தக் கட்டுபாட்டை, யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருகை தந்த இந்தியப் பிரதமர் மோடிக்காக கூட தளரத்தவில்லையாம். 

கோயிலின் வாசலில் கோபி தனது அங்கப்பிரதட்டையை முடித்துக் கொண்டு நாங்கள் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்கவும் காலை ஜந்தரை மணிப் பூசைக்கு மணியடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. திரை விலகி தீபாராதனை தொடங்க, "ஓம் முருகா" என்ற கூவிக்கொண்டே விண்ணோக்கி குவிந்த கரங்கள் எதிலுமே ஃபோன்கள் இருக்கவில்லை. 

"மச்சான், கோயிலுக்க ஏன்டா பொலிஸ்காரிகளை நிற்பாட்டியிருக்கிறாங்கள், அதுவும் சட்டையோட" கும்பிட்டு முடித்துவிட்டு வந்த கோபியை கேட்டேன். "கள்ளர் மச்சான், chain அறுக்குற குறூப்பை பிடிக்கடா", கோபி சால்வையால் உடலை மறைத்துக் கொண்டான். 

"அதுக்கு, கோயிலுக்குள் சட்டையில் விடுறது பிழையில்லையா" புலத்தில் இருந்து பிழைபிடித்துப் பழகிய வாய் சும்மா இருக்க மறுத்தது. "பிழைதான்டா, ஆனா என்ன செய்யுறது, அது அவங்கட uniform, களவை நிற்பாட்ட வேற வழியில்லை" தாயகத்தில் வாழும் நண்பன் கள யதார்த்தம் புரியவைத்தான்.


பருத்தித்துறை வீதியில் இருந்த தண்ணீர் பந்தலில் தண்ணீர் குடிப்போம் என்று போனால், அங்கே அவர்கள் சுடச்சுட கோப்பி ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அதிகாலை வேளையிலும், தண்ணீர், இல்லை இல்லை, கோப்பிப் பந்தலிற்கு முன்னால் சனம் நிரம்பி வழிந்தது. செட்டித்தெரு மூலையில் இருந்த தேத்தண்ணிக் கடைக்கு கூட்டிக் கொண்டு போய், கோபி கோப்பி வாங்கித் தந்தான். சுட்டுக் கொண்டிருந்த டம்ளரில் மிதமான சீனிகலந்த அந்த கோப்பையின் சுவை இன்னும் நாவில் நிற்கிறது.

"சரிடா, அப்ப பின்னரேம் சந்திப்பம், நாலரைக்கு வந்திடு" கோபி விடைபெற, வெறுங்கால் யாழ் மண்ணில் பதிய, வெற்றுடலில் யாழ்ப்பாணக் காற்றுத் தழுவ, கோயில் வீதியில் நடக்கத் தொடங்கினேன்.
பொற்கிரணங்களை விரித்து சூரியன் மெல்ல மெல்ல யாழ்ப்பாணத்து வானத்தில் உதிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். 

தொடரும்...

நல்லூரில் சப்பரம்

https://kanavuninaivu.blogspot.com.au/2017/08/blog-post_31.html


Friday, 18 August 2017

குஷ்புவோடு Selfie



நேரில் தரிசனம் தந்து வாழ்க்கையோடிணைந்த காதல் தேவதைகளிற்கும், சினிமாவில் தரிசித்த கனவுக் கன்னிகளிற்கும் காலங்கள் கடந்தாலும் வயதாவதேயில்லை. இளமைக் காலங்களில் இதயத்தை கொள்ளையடித்த காதலியும், வெள்ளித் திரையில் தோன்றி கனவுகளை ஆக்கிரமித்த நடிகையும் அன்று இருந்தது போல் அன்றும் இன்றும் என்றும் கண்ணுக்கு தெரிவார்கள்.

போன வருடம் மெல்பேர்ணிற்கு ஒரு திரைப்பட ஷூட்டிங்கிற்காக குஷ்பூ வந்திருப்பதாக அறிந்து, நண்பன் ஜங்கரனை அணுகினேன். "அவளை எல்லாம் ஏன்டா நீ." என்று அவன் கூறிய வார்த்தைகள் நெஞ்சத்தில் முள்ளாய் தைத்தது. "மச்சான் உன்னால ஏலாட்டி சொல்லு, நான் வேறாட்களிற்கால try பண்ணுறன்" என்று சொன்னது, நண்பன் ஜங்கரனிற்கும் சுட்டு இருக்கலாம்.  

எங்களது பதினாறு வயதில், 1990 ஏப்ரல் மாதம், O/L சோதனை முடிந்த அந்த வார இறுதியில் நண்பர்களோடு யாழ்ப்பாணம் வெலிங்டன் திரையரங்கில், "வருஷம் 16" பார்த்த நாளிலிருந்து குஷ்பூ எனது உள்ளம் கொள்ளை கொண்ட நடிகையானாள்.  "பூப் பூக்கும் மாசம்.. தை மாசம்" என்று குஷ்பூ திரையில் கார்த்திக்கோடு ஆடிப் பாட, எங்கள் மனங்களில் மத்தாப்பு வெடித்தது. அன்றிலிருந்து குஷ்பூவின் தீவிர ரசிகனாகி விட்டேன்.

கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மீண்டும் மெல்பேர்ண் வந்துள்ள குஷ்புவோடு ஒரு இரவுணவு நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள ஜங்கரன் உபயத்தில் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அதிக சனக் கூட்டமில்லாத மண்டபத்தில் "கொண்டையில் தாழம் பூ, கூடையில் என்ன பூ... குஷ்பூ" என்ற தலைவரோடு "அண்ணாமலை" படத்தில் குஷ்பூ ஆடிய பாடல் ஒலிக்க, கூந்தலை சரிபண்ணிக் கொண்டே குஷ்பூ மண்டபத்தில் நுழைந்தார்.

குஷ்பூ நடித்த ஆரம்ப கால படங்களில், குஷ்பூ மிகவும் அழகாக மிளிர்ந்த பாடல் "இவளொரு இளங்குருவி, எழுந்து ஆடும் மலர்க் கொடி" தான். இளையராஜாவின் அழகிய மெட்டுக்கு, குஷ்பூ தத்தி நடப்பதும், துள்ளியோடுவதும், ஆடுவதும் என்று அந்த பாடல் காலங்கள் கடந்தும் கண்ணிற்குள் நிற்கும். அதுவும் அந்தப் பாடலில் ஒரு வெள்ளைநிற சல்வாரில் குஷ்பூ தோன்றும் போது இன்றும் ஒரு "வாவ்" தானாக வரும்.

நிகழ்வில் குஷ்பூவுடனான கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சி ஆங்கிலத்திலேயே இடம்பெற்றது. தனது சிறுவயதில் பம்பாயில் நடிகை ஹேமமாலினி வீட்டில் வளர்ந்தது, வெங்கடேஷுடன் நடித்த முதல் தெலுங்குப் படம், தானொரு தீவிர கமல்ஹாசன் ரசிகை, ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி, தான் தமிழ் பழகி இப்போது தமிழச்சியானது என்று சரளமாக அழகான ஆங்கிலத்தில் குஷ்பூ உரையாடியதை மேடைக்கு சரியாக முன்னாலிருந்த மேசையிலிருந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தோம். 



தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் தமிழ் சினிமாவின் உச்ச நடிகையாக வலம் வந்த குஷ்பூ, ரஜினி, கமல், பிரபு, கார்த்திக் என்ற தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயகர்களுடன் நடித்த படங்கள் எல்லாம் ஒரு கலக்கு கலக்கின. "சின்னத்தம்பி" யில் பிரபுவோடு "போவமா ஊர்கோலம்" என்று கேட்டுவிட்டு, "மன்னன்" படத்தில் "ராஜாதிராஜா உன் தந்திரங்கள்" என்று ரஜினியை படுத்துவார். கமலோடு "ரம் பம் பம் ஆரம்பம்" என்று "மைக்கல் மதன காமராஜன்" படத்திலும் "இன்னும் என்னை என்ன செய்யப் போகிறாய்" என்று "சிங்காரவேலன்" படத்திலும் அசத்துவார்.

பார்வையாளர்களிற்கான கேள்வி நேரம் வர, மைக் என் கையில் வந்தது. குஷ்பூவை  நேரடியாக பார்த்து "தமிழிலே கேள்வி கேட்கலாமா" என்று கேட்க, "தாராளமா" என்று கன்னத்தில் விழுந்த முடியை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு பதில் வந்தது. "நீங்கள் நடிக்காது தவறவிட்டு, பின்னர் நடித்திருக்கலாமே
என்று ஏங்கிய படம் என்ன?" என்று கேட்டேன். பாக்கியராஜின் "ஆராரோ ஆரிவரோ" என்ற படம் என்று சொல்லி, அழகிய தமிழில் குஷ்பூ கதைத்தது கொள்ளையழகு.

"ஒத்தை ரூவா தாறன்" பாடலிற்கு குஷ்பூ ஆடிய ஆட்டத்தை யாருமே மறந்திருக்க மாட்டார்கள். தமிழர்கள் மறந்திருந்த நகைச்சுவை ததும்பும் கிராமிய பாடல்களிற்கு மீளவும் உயரளித்தது, அந்த பாடல் வரிகள் மட்டுமல்ல, குஷ்பூவின் ஆட்டமும் தான். 

எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்த குஷ்புவுடன் நிழற்படம் எடுக்கும் நேரமும் ஒருவாறு வந்தது. கண்ணும் கண்ணும் சந்திக்க குஷ்பூவிற்கு "ஹாய்" சொல்லி கைலாகு கொடுக்க அவாவும் "ஹாய்" சொல்லி சிரித்தா. கை குலுக்கி முடிய "You are my first crush" என்று குஷ்பூவை பார்த்து சொல்ல, வெட்கத்தோடு (?) சிரித்துக் கொண்டே தரையை பார்த்தா. Yes, I made my crush, blush!.


பக்கத்தில் நின்று படம் எடுத்துவிட்டு "shall we take a selfie" என்று கேட்க, "oh sure sure" என்று புன்முறவலோடு பதில் வந்தது. 

கனவுகள் நனவாகி
நினைவுகளில் நிலைத்தது.


Friday, 11 August 2017

A/L சோதனை நினைவுகள்





இற்றைக்கு சரியாக இருபத்தைந்து ஆண்டுகளிற்கு முன்னர்,


க.பொ.த உயர்தரத்தில் கொமர்ஸ் பிரிவில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் எங்களிற்கு அன்று தான் முதலாவது  A/L சோதனை. முதலாவது பாடம் பொருளியல் பகுதி 1 (Micro economics), பொருளியல் கோட்பாடுகள் முறையாக விளங்கிப் படித்திருந்தால் சும்மா புகுந்து விளையாடலாம், என்னுடைய favourite  பாடமும் அது தான்.

காலை எழுந்து, வெள்ளை நிற பள்ளிச் சீருடையணிந்து, பஸ் பிடித்து பம்பலப்பிட்டியில் வந்திறங்க, இதயம் படபடக்க தொடங்கியது. வழமையாக பாடசாலைக்கு போகும் நேரங்களில் தரிசிக்கும் முகங்கள் அன்றும் வீதியில் சங்கமமாகின. காலி வீதியிலிருந்து திரும்பி லோரன்ஸ் வீதியால் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்க, கடந்தகால நினைவுகளும் நிகல்கால நிகழ்வுகளும் நினைவில் நிழலாடத் தொடங்கின.


பரி யோவானில் O/L சோதனை எடுத்துவிட்டு, A/L படிக்கத் தொடங்கிய எங்களின் வாழ்க்கையை, மீண்டும் தொடங்கிய இரண்டாவது ஈழப்போரும், அதன் விளைவாக பல மாதங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் பாடசாலைகள் மூடப்பட்டிருந்ததும், இறுதியாக சனத்தின் அழுத்தம் உச்சத்தைத் தொட, இயக்கம் பாஸ் விதிமுறைகளை தளர்த்தி, மூன்று நாட்கள் "Open Pass" அறிவித்ததும் தலைகீழாக மாற்றிப் போட்டது.

பரி யோவானில் தொடங்கிய பள்ளிப்படிப்பு பரி யோவானிலேயே முடியும் என்று நாங்கள் எண்ணியிருக்க, விதியோ காலமோ கடவுளின் செயலோ உயர்தரம் படிக்க எங்களை கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. இரண்டு வருட A/L கற்கை நெறியில் கிட்டத்தட்ட ஒரு  வருடத்தை அலைக் கழிப்பு தின்றுவிட, மிச்சமிருந்த மாதங்களில் விட்டதை பிடிக்க நாங்கள் மாதங்களுடன் மல்லுக் கட்டத் தொடங்கினோம்.

A/L படித்துப் பாஸ் பண்ணி கம்பஸ் போக வேண்டும், ஒரு பட்டதாரியாக வந்து வேலை எடுக்க வேண்டும் என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளுடன்  பயணித்ததில் ஒரு வருடம் பறந்து போய் விட்டிருந்தது. கம்பஸ் கிடைக்கா விட்டால் வாழ்க்கையே கம்மாஸ் தான் என்று உறவுகளும் ஆசிரியர்களும் நன்றாகவே மண்டையை கழுவியிருந்தார்கள். முதல் shyயில் கம்பஸ் கிடைக்காவிட்டால் இரண்டாவது shyயிலாவது கம்பஸ் போயே ஆகவேண்டும் என்று ஒரு கொழும்பு இந்துவில் ஒரு ஆசிரியை அறிவுரையும் கூறியிருந்தார்.

கம்பஸ் போறது ஒன்றும் லேசுப்பட்ட வேலையில்லை. A/Lல் கொமர்ஸ் படித்து கம்பஸில் Management facultyக்கு எடுபடுவது என்பது, மட்ஸ் படிக்கும் மண்டைக்காய் மொறட்டுவைக்கு என்ஜினியரிங் செய்யப் போவது போன்றதும் Bio படிக்கும் புண்ணியவான் டாக்குத்தராக  கம்பஸிற்குள் நுழைவதற்கும் ஒப்பானது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து Management படிக்க போவதற்கான வெட்டுப்புள்ளி (cut off marks) 280ஐ தொட்டுக் கொண்டிருந்த காலமது, Medicineலும் பார்க்க கொஞ்சம் தான் குறைவு.

A/L சோதனையில் 280ற்கு மேற்பட்ட புள்ளிகள் எடுத்து Management படிக்கோணும் என்றால் மறுபடியும் கிளாலி தாண்டி யாழ்ப்பாண பல்கலைகழகத்திற்கு போக வேண்டும்.  யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திலிருந்து தமிழ் மொழியின் தேர்விற்கு தோற்றிய தமிழ் மாணவர்கள், ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழத்திற்கோ கொழும்பு பல்கலைக் கழகத்திற்கோ ஆங்கில மூலத்தில் முகாமைத்துவம் படிக்க தெரிவாக குறைந்தது 300 புள்ளிகள் எடுத்து, merit அடிப்படையில் தெரிவாக வேண்டும்.  தமிழ் மாணவர்கள் அதிகளவில் கொழும்புக்கோ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழங்களிற்கோ போகப் பயந்த காலங்கள் அவை. நாங்களறிய, பரி யோவானில் கொமர்ஸ் படித்து,  SCMலும் Churchலும் கிட்டார் தட்டிக் கொண்டு, சுண்டுக்குளி பெட்டையலோடு சிரித்துக் கதைத்துக் கொண்டு திரிந்த எகர்டன் மட்டுமே கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.  


அந்தக் காலப்பகுதியில் தான் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனப்புர பல்கலைக்கழகம் புதிதாக Bsc in Accounting போன்ற நவீன கற்கைநெறிகளை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தது.  இலங்கை பல்கலைக் கழகங்களில் மிகச் சிறந்த Management Facultyயாக ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர பல்கலைக்கழகமே திகழ்ந்தது.  சிங்கள மாணவர்களுக்கு இலகுவாக 260 புள்ளிகளுடன் அனுமதி கிடைக்கும் ஶ்ரீ ஜெயவர்த்தனபுர முகாமைத்துவ  பாடநெறிகளில், தமிழ் மொழி மூலமான யாழ்ப்பாண மாவட்ட மாணவர்கள் இணைய 300 புள்ளிகளிற்கு மேல் எடுத்தாக வேண்டும்.  இழவு விழுந்த  இந்த கல்வி தரப்படுத்தல் தான் 1970களில் தமிழ் இளைஞர்களை ஆயுத போராட்டத்திற்கு உந்திய காரணிகளில் பிரதானமானது. 

யாழ்ப்பாணத்தில் இதற்கு முந்தைய 1990, 1991 வருடங்களில் ஒகஸ்ட் மாதத்தில் நிலவிய யுத்த சூழ்நிலை காரணமாக, A/L சோதனைகள் பிந்தியே நடந்தன. இந்த விசேட சோதனைகளில் (Special exams), குப்பி விளக்கில் படித்தும் அதியுயர் பெறுபேறுகளை பெற்று யாழ்ப்பாண மாணவர்கள் கலக்கியிருந்தார்கள். 


1992 ஒகஸ்டில் யாழ்ப்பாணத்திலும் கொழும்பிலும் ஒரே நேரத்தில் A/L சோதனைகள் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் தான் சனிக்கிழமை ஒகஸ்ட் 8, 1992ல், அராலியில் இடம்பெற்ற கண்ணிவெடி தாக்குதலில் மேஜர் ஜெனரல் டென்சில் கொப்பேகடுவவும் பிரிகேடியர் விஜய விமலரத்னவும் மண்டையை போட்டு, சோதனைக்கு சோதனையானார்கள்.

மேஜர் ஜெனரல் கொப்பேகடுவ இலங்கை இராணுவத்தின் புகழ்பூத்த தளபதி. அடுத்த இரு ஆண்டுகளில் வரவிருந்த ஜனாதிபதி தேர்தலில், அப்போதைய ஜனாதிபதி பிரேமதாசவை எதிர்த்து கொப்பேகடுவ களமிறங்குவார் என்று கூட ஒரு கதை உலாவியது. கொப்பேகடுவையின் மரணம் கொழும்பில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ரூபவாஹினியும் தன்பங்கிற்கு பதற்றத்தை அதிகரிக்க செய்திகளை ஒளிபரப்ப, கொழும்பு நகரெங்கும் பாதுகாப்பை பலப்படுத்த மூலை முடுக்கெல்லாம் இராணுவம் நிலைகொண்டிருந்தது. 


யாழ்ப்பாணத்தில் நண்பர்கள் பொம்மரடிக்குள்ளும் ஷெல்லடிக்குள்ளும் கடுமையாக படிக்க, கொழும்பில் குண்டுவெடிப்புகளும் கைதுகளும் விசாரணைகளும் எங்களை அச்சுறுத்தின. அந்தக் காலப்பகுதியில் இலங்கையில் நிலவிய வரட்சியின் காரணமாக, லக்ஸபான நீர்த்தேக்கத்தின் நீர்நிலை குறைந்து, மின்சார உற்பத்தி சரிந்ததால், கொழும்பில் இரவுகளில் சில மணித்தியாலங்கள் மின்சாரம் துண்டிக்கப்படும்.  அந்த இருண்ட பொழுதுகளில்  மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் புத்தகத்தின் பக்கங்கள் விரிய, அதே நேரத்தில்  ஊரில் மண்ணெண்ணை விளக்கில் மூசி மூசிப் படிக்கும் நண்பர்களின் ஞாபகம் வந்து சேரும். 


யாழ்ப்பாணத்தில் பிரபல விரிவுரையாளர்களான "பொருளியல்" வரதராஜன் மற்றும் "வர்த்தகம்" ஜெயராமன் போன்றோர்களின் புத்தகங்கள், அவர்களிடம் நேரடியாக படிக்காத குறையை தீர்த்து, எங்களை அவர்களின் ஏகலைவன்களாக்கின.
 உயர்தரப் பரீட்சைக்கு எங்களைத் தயார்படுத்தியதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது கொழும்புத்துறை சுவாமியார் வீதியில் இயங்கிய உயர்கல்வி பதிப்பக வெளியீடான, கடந்த கால பரீட்சை வினாக்களும் விடைகளும் தான். உயர்கல்வி பதிப்பகத்தை நடாத்தியது நண்பன் சிவயோகநாதனின் (SJC85) குடும்பத்தினர்.

கொழும்பில் கலக்கிய பிரபல வாத்திமாரிற்கு போட்டியாக, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஆசிரியர்களும் இணைந்து கொள்ள, கொழும்பில் கொமர்ஸ் பிரிவில் ஒரு புதிய உத்வேகம் பிறந்தது. நவ்ஃபல், செந்தில்வடிவேல், குமாரவேல், ரம்போ ராஜரத்தினம், கேசவன், பாக்கியநாதன், செல்வநாயகம், லங்காதுரை என்ற ஆளுமையும் ஆர்வமும் அக்கறையும் நிறைந்த ஆசிரியர் குலாத்தின் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த கற்பித்தல் பணி, எங்களை உற்சாகப்படுத்தி நம்பிக்கையூட்டி A/L பரீட்சைக்கு தயார்படுத்தியது. 

லோரன்ஸ் வீதியில் நினைவுகளோடு பயணித்து, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் வாயிலை அடையவும்,  கேட்டை செக்யூரிட்டி திறந்து விடவும் சரியாயிருந்தது. செக்யூரிட்டி லாலிற்கு "குட் மோர்னிங் பொஸ்" சொல்லி விட்டு உள்ளே காலடி எடுத்து வைக்க, இந்துக் கல்லூரியின் வளாகத்தில் இருக்கும் வித்தக விநாயகர் கோயிலிற்கு முன்னால் பயபக்தியாக எங்கட பெடியள் நிற்கிறாங்கள். இரு கரங்களையும் நெஞ்சிற்கு முன்னால் கூப்பி டென்ஷனே வடிவமாக நின்ற கிரிஷாந்தனை அணுகினேன்.

"தங்கராஜா டீச்சர் காலம்பற வந்து எங்களுக்காக அர்ச்சனை செய்து விட்டு போனவவாம், அதான் ஜயர் எங்களுக்கு திருநீறு தந்திட்டு போக நிற்கிறார்" கிரிஷாந்தன் திருநீறை ஐயரிடமிருந்து வாங்கி பயபக்தியாக நெற்றியில் பூசிக்கொள்ள, ஐயர் எனக்கும் திருநீறு தந்தார். வகுப்பறையில் கதிரையும் மேசையும் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருக்க, பிரவுண் நிற காகிதத்தில் சுற்றப்பட்டு, சீல் வைக்கப்பட்டிருந்த வினாத்தாள், எங்களைப் பார்த்து புன்முறுவல் பூத்தது.




Friday, 4 August 2017

சுடாத துவக்கு



ஜூலை 30, 1987

கொழும்பு துறைமுகத்தை அண்டியுள்ள சிறிலங்கா கடற்படைத் தளத்தில், ரோஹன தனது வெள்ளை நிற சீருடையை அணிந்து கொண்டிருந்தான். நன்றாக சலவை செய்யப்பட்டு விறைப்பாக iron பண்ணப்பட்டிருந்த வெள்ளை வெளீரென்ற இலங்கை கடற்படை சீருடையை அணிய ரோஹணவிற்கு பெருமிதமாக இருந்தது.

"சண்டையை நிற்பாட்டி போட்டு, என்ன மxxக்கு எங்களை இங்க கொண்டு வந்தவர்கள்" ரோஹண சத்தமாகவே முணுமுணுத்தான். காரைநகர் கடற்படைத் தளத்தில் நிலைகொண்டிருந்த இலங்கை கடற்படை படையணியில்  தான் ரோஹண ஒரு மாலுமியாக கடமையாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

"இந்திய பிரதம மந்திரி வந்திருக்கிறாராம்" ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் இருந்த மரக்கதிரையில் அமர்ந்திருந்து சப்பாத்தை காலில் மாட்டிக்கொண்டு இருந்த காமினி, ரோஹணவிற்கு பதிலளித்தான். காமினியும் ரோஹணவோடு இணைந்து வடமராட்சியில் முன்னெடுக்கப்பட்ட "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கையில் பங்கேற்றிருந்தான்.

"அதுக்கு... நாங்க அவருக்கு மாலை போட வேணுமோ.. இல்லை மரியாதை செய்ய வேணுமோ" அறையில் இருந்த சிறிய கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டே ரோஹண கேட்டான். இந்திய விமானப்படையின் போர் விமானங்கள் யாழ்ப்பாணத் தீபகற்பகத்திற்கு மேலே பறந்ததோடு, தாங்கள் இருவரும் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்த "ஒபரேஷன் லிபரேஷன்" இராணுவ நடவடிக்கை நிறுத்தப்பட்டது, அவர்கள் இருவரிற்கும் கடும் கோபத்தையும் ஏமாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

"மச்சான் சரியாய் சொன்னாய்டா, மரியாதை செய்யத் தான் எங்களை யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கொண்டு வந்தவங்கள்" காமினி சப்பாத்துக்களை அணிந்து கொண்டு எழுந்து, ரோஹணவிற்கு பக்கத்தில் வந்து ஒரு சல்யூட் அடித்தான். 

"அம்மட்ட சிரி... விளையாடாதே மச்சான்" ரோஹணவின் முகத்தில் கோபத்தின் ரேகைகள் படரத் தொடங்கின. "வடமராட்சியில் புலிகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்த எங்களை, இங்க அந்த இந்திய xxxக்கு சல்யூட் அடிக்கவா கொண்டு வந்தவங்கள்" என்று கொப்பளித்த ரோஹண, பக்கத்தில் இருந்த வெறும் பெட்டியை காலால் உதைத்தான்.


"எல்லோரும் தயாராகி விட்டீர்களா" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரல் அறைக்கு வெளியே கேட்டது. "இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களில் எல்லோரும் வாசலில் நிற்க வேண்டும்" லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலில் அதிகாரம் தொனித்தது. சில கணங்கள் கடந்து மீண்டும் "ஐந்து நிமிடங்கள்" என்று எச்சரித்த லெப்டினன்ட் மென்டிஸின் குரலைக் கேட்ட சிப்பாய்கள் அவசர அவசரமாக தங்களது சீருடைகளை அணிந்து கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்

கடற்கடைத் தளத்தின் வாயிலில் தரித்து நின்ற நீல நிற பஸ் வண்டியில் கடற்படை மாலுமிகள் அனைவரும் ஏற்றப்பட்டனர். பஸ்ஸில் ஏறுவதற்கு முன்னர் மாலுமிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ரவைகள் அகற்றப்பட்ட Lee-Enfield ரக துப்பாக்கிகள் கொடுக்கப்பட்டன.

"இந்தப் பகிடியை பாரு மச்சான், ரவையில்லாத துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு நாங்க என்ன செய்யுறது" ரோஹண பஸ்ஸில் தனக்கு பக்கத்தில் இருந்த பண்டாவிடம் பகிடிவிட்டு சிரித்தான். "ரோட்டில திரியிற நாயை தான் இதால கலைக்க ஏலும்" பண்டா சொல்லிக்கொண்டு இருக்க பஸ் நகரத் தொடங்கியது.

ஐந்து நிமிட ஓட்டத்தில் பஸ், ஜனாதிபதி மாளிகையை வந்தடைந்தது. கொழும்பு கோட்டையில் அமைந்திருக்கும் அந்த பெரிய வெள்ளைநிற மாளிகையை அன்று தான் ரோஹண முதன்முறையாக பார்க்கிறான்.  ஜனாதிபதி மாளிகையை சூழ ஆயுதம் தாங்கிய விசேட அதிரடிப் படையினர் காவலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருந்தனர். 

"என்னடா மச்சான் கடுமையாக யோசிக்கிறாய்". பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி மாளிகையை பிரமித்துப் போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரோஹணவைப் பார்த்து காமினி கேட்டான். "எனக்கு வாற கோபத்திற்கு... இன்றைக்கு" ரோஹண சொல்ல தொடங்கவும் எங்கிருந்தோ ஒலிபெருக்கியில் ஒலித்த கட்டளை, இருவரையும் விரைந்து சென்று தங்களது படையணியினரோடு வரிசையில் நிறுத்தியது.

"என்ட துவக்கில் மட்டும் இன்றைக்கு ரவை இருந்திருந்தால், நடக்கிறதே வேற" வரிசையின் முன்வரிசையில் நின்ற மாலுமி ரோஹண, பக்கத்தில் நின்ற காமினிக்கு மட்டும் கேட்கத்தக்கதாக கிசுகிசுத்தான். ஒரு முறை திரும்பி ரோஹணவை பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் நிமிர்ந்த நிலையெடுத்தான் காமினி. 

இலங்கை-இந்திய ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட இலங்கை வந்திருந்த இந்தியப் பிரதமருக்கான மரியாதை அணிவகுப்பில் கலந்து கொள்ளும் சிப்பாய்கள், கொளுத்தும் கொழும்பு வெயிலில் நிலையெடுத்து நின்றார்கள். காலையில் வந்திறங்கியவர்கள் நிலையெடுத்து நின்று சில மணித்தியாலங்கள் கடந்திருந்தன.

யுத்த களத்திலில் இருந்து தங்களை திருப்பி அழைத்த கோபம் ஒரு புறம், இலங்கை விவகாரத்தில் மூக்கை நுழைத்த இந்தியாவின் மேலெழுந்த வெறுப்பு மறுபுறம், கால்கடுக்க கடும் வெயிலில் இந்திய பிரதமருக்கு மரியாதை செலுத்தவென நிற்பாட்டியிருந்த களைப்பு மற்றபுறம் என்று ரோஹணவிற்கு மண்டை கொதிக்கத் தொடங்கியது.

"இன்றைக்கு இவனுக்கு ஏதாவது செய்யோணும்" ரோஹண தனக்குள் கறுவிக் கொண்டான். மணிக்கூட்டு கோபுரத்தடியில் சைரன் பூட்டப்பட்ட ஜீப்பும் அதனைத் தொடர்ந்து சில கார்களும் வந்து நிற்பதையும் அதிலிருந்து சிலர் இறங்குவதும் ரோஹணவிற்கு தெரிந்தது.  முதலில் விசேடமாக அமைக்கப்பட்ட மேடையில் நின்று அணிவகுப்பை ஏற்ற இந்தியப் பிரதமர், பின்னர் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் புடைசூழ கடற்படை சிப்பாய்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார். 

வரிசையாக அணிவகுத்து நின்ற சிப்பாய்களின் மரியாதையை ஏற்க, அவர்களின் முன் இந்தியப் பிரதமர் நடக்கத் தொடங்கினார். இந்தியப் பிரதமருக்கு வலப்புறத்தில் லெப்டினன்ட் மென்டிஸ் வாளேந்தி அவரிற்கு ஓரடி முன்னால் நடக்க, இடப்புறத்தில் இன்னொரு கடற்படை அதிகாரி ஆயுதமின்றி சற்றுப் பின்னால் நடக்க, அவரிற்கு பின்னால் இந்திய பிரதமரின் மெய்ப் பாதுகாவலர் நடந்து வர, இந்திய பிரதமர் ரோஹண நின்ற இடத்தை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தார். 

முன்வரிசையில் நின்ற கடற்படை மாலுமிகள் ஒவ்வொருவரினதும் முகத்தை கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டே இந்தியப் பிரதமர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். தனக்கு இடப்பக்கமாக அண்மித்துக் கொண்டிருந்த இந்திய பிரதமரை கடைக் கண்ணால் ரோஹண அவதானித்துக் கொண்டிருந்தான். "இன்னும் பத்து பதினோரு அடி வைத்தானென்றால் எனக்கு கிட்ட வந்திடுவான்" ரோஹண மனதுக்குள் கணக்கு போட்டான். 

"இன்னும் நாலு அடிதான்" ரோஹணவின் கை துறுதுறுத்தது. இடப்பக்கம் நின்ற காமினியை தாண்டி, ரோஹணவிற்கு முன்னால் நகர்ந்த இந்திய பிரதமர் அவனையும் உற்றுப் பார்க்கிறார். இந்திய பிரதமரின் பார்வையில் ஒரு கணம் பின்வாங்கிய ரோஹண, அவர் அவனை தாண்டியதும், துப்பாக்கியை தலைகீழாக புரட்டி, துப்பாக்கியின் பிடியால், பிரதமரின் பிடறியை குறிவைத்து தாக்க.....ரோஹணவின் அசைவை உணர்ந்த இந்திய பிரதமர் சற்றே சரிந்து முன்னோக்கி நகர, துப்பாக்கியின் அடி பிரதமரின் இடது தோள் பட்டையில் தான் படுகிறது.

அன்று மட்டும் ரோஹணவின் குறி தவறாமல் பிடறியில் அடி விழுந்திருந்தால்.... 

செய்தி
"ராஜீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்டிருக்காவிடின் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணப்பட்டிருக்கும்" என தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் தெரிவித்துள்ளார். இந்திய ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய செவ்வியிலேயே இரா.சம்பந்தன் இவ்வாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.





Friday, 28 July 2017

கொழும்பு இந்துவில்: 1992 கலைவிழா




கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி வளாகத்தினுள் புத்தெழுச்சி பிறந்த ஆண்டுகள் 1991ம் 1992ம் தான். 1983ம் ஆண்டு ஆடிக் கலவரத்தின் பின்னர் செயலிழந்திருந்த கழகங்களும் மாணவரவைகளும் மீண்டும் உற்சாகத்துடன் செயற்படத் தொடங்கிய வருடங்கள் அவை.  தமிழ் மொழி பாடசாலைகளிற்கிடையிலான போட்டிகளில் கொழும்பு இந்துவும் வீறுடன் போட்டி போடத் தொடங்கிய காலங்கள் அவை. 

தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியின் விவாத அணி ஒரு பலமான அணியாக விளங்கவில்லை. விவாதப் போட்டிகளிற்கு போவதற்கு அணியில் ஆட்கள் சேர்ப்பதே பெரும்பாடாயிருக்கும். அப்படி இப்படி ஆளை பிடித்து கூட்டிக் கொண்டு போனாலும், பலமான St Thomas கல்லூரி அணியிடமோ கலக்கலான Royal கல்லூரி அணியிடமோ நாங்கள் தோற்றுப் போவோம்.

வெற்றி பெற கடுமையாக போராடிக் கொண்டிருந்த கொழும்பு இந்துவின் விவாத அணியில் இணைய உயர்தரம் படிக்கும் மாணவர்கள் தயங்கிய அந்த நாட்களில், விடிவெள்ளிகளாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களாக துணிவுடன் அணியில் இணைந்து பலம் சேர்த்தவர்கள் தமிழழகனும் சுபாஷ் சிறிகாந்தாவும் ஜெயபிரகாஷ் சிறிகாந்தாவும் தான். அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் இவர்கள் தலைமை வகித்த அணிகள் கொழும்பை ஒரு கலக்கு கலக்கின. 

1992ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் கொழும்பு இந்துவின் வருடாந்த கலைவிழா அரங்கேறியது.  கொழும்பு இந்துவின் கலை விழா என்றால் கொழும்பு தமிழ் சமூகமே திரும்பி பார்க்கும். கலைவிழா டிக்கட் கேட்க, வழமையாக திரும்பிப் பார்க்காத பெட்டைகளே கொழும்பு இந்து பெடியங்களைப் பார்த்து சாதுவாக சிரிக்க தொடங்கும், இல்லை சிரிக்கிற மாதிரி எங்கள் கண்களிற்கு தெரியும்.

1991ம் ஆண்டு தொடக்கம் கொமர்ஸ் பிரிவு மாணவர்களிற்கும் ஒழுக்கத்திற்கு பொறுப்பாக இருந்த கிமு வாத்தியாருக்கும் கொழுவல் தொடங்கி 1992ல் உச்சத்திலிருந்தது. 1992ம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் ஒரு அழகான டயறியை எடுத்துக் கொண்டு பண்டா கிமு வாத்தியாரிடம் போனான். டயறியை அவரிடம் கொடுத்து புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் சொல்லிவிட்டு,  "சேர், இந்த வருடம் கலைவிழா எப்ப வருகிறது என்று இந்த டயறியில் குறித்து வைத்து கொள்ளுங்கோ, அன்றைக்கு உங்களிற்கு முட்டை அடிப்பம்" என்று சொல்லிவிட்டு, பண்டா ஓடியே போய்விட்டான்: 

1992 கலைவிழாவில் அப்போதைய Head Prefect ரமேஷும் டெரன்ஸும் இணைந்து எழுதி நெறிப்படுத்திய "The Great Producer" எனும் நகைச்சுவை நாடகம் அரங்கேறியது. முதலில் "கலியுக ராமாயணம்" என்று பெயரிடப்பட்டிருந்த இந்த நாடகம் கொமர்ஸ் பிரிவு மாணவர்களின் படைப்பு.  நாடகத்தில் ராமனாக ரமேஷும்  இராவணனாக தயானந்தனும் நடித்தார்கள். இராவணனின் தளபதியாக எனக்கும் ஒரு சின்ன வேடம் கிடைத்தது. "போரிற்கு தயார், எங்கே என் தளபதி, அழைத்து வாருங்கள்" என்று இராவணன் கட்டளையிட, அவசரத்தில் தளபதியை காவலாளிகள் தர தரவென இழுத்து வந்து தரையில் விட்டெறியும் காட்சி இன்றும் நினைவில் நிழலாடுகிறது.

"தளபதியாரே உம்மை எதற்கு அழைத்து வந்தோம் தெரியுமா" என்று மன்னன் இராவணன் கர்ஜிப்பான். மேடையில் விழுந்திருந்த தளபதி, எழும்பி வேட்டியில் பட்டிருந்த தூசியை தட்டிவிட்டு, "மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் மன்னா, அழைத்து வரப்படவில்லை, இழுத்து வரப்பட்டேன்" என்று தளபதியார் காவலாளிகளை பார்வையால் பயமுறுத்துவார். 

சரித்திர நாடகமாக மேடையேறி சர்ச்சைகளைக் கிளப்பியது பராந்தகன் கனவு எனும் நாடகம். பரந்த தமிழ் இராஜ்ஜியம் ஒன்றை நிறுவ கனவு காணும் சோழ மன்னனின் கதை தான் பராந்தகன் கனவு. சோழ மன்னனாக சுபாஷ் சிறிகாந்தாவும் அவனது மந்திரியாக ஜெயப்பிரகாஷ்  சிறிகாந்தாவும் மீண்டும் தளபதியாக அடியேனும் பாத்திரங்கள் ஏற்றிருந்தோம். பராந்தகன் கனவு நாடகத்தில் இடம்பெற்ற சில வசனங்கள் பாடசாலை நிர்வாகத்தால் தடைசெய்யப்பட்டது உட்பட, பல தடைகளைத் தாண்டியே பராந்தகன் கனவு மேடையேறியது. 

1992 கலைவிழாவில் அரங்கேறிய மூன்றாவது நாடகத்தை மட்ஸ் மற்றும் சயன்ஸ் பிரிவு மண்டைக்காய்கள் இணைந்து வழங்கியிருந்தார்கள். 

1992 கலைவிழாவை கலக்கிய நிகழ்ச்சி, இதயம் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற "ஏப்ரல் மேயிலே பசுமையேயில்லை காஞ்சு போச்சுடா" பாடலிற்கு ராஜுவும் நண்பர்களும் ஆடிய நடனம் தான். சினிமாப் பாடலிற்கு ஆடுவதை அனுமதிக்க முடியாது என்று கல்லூரியின் நிர்வாகம் கடுமையாக வாதிட, திருமதி தங்கராஜாவும் வேறு சில ஆசிரியர்களும் "அவங்கள் நல்லா ஆடுறாங்கள், அவங்களிற்கு ஒரு சான்ஸ் கொடுங்கள்" என்று சண்டையிட்டதால் தான் இந்த நடனம் கதிரேசன் மண்டபத்தில் அன்று அட்டகாசமாக மேடையேறியது.

ராஜு நெறிப்படுத்திய இந்த நடனத்தில், கப்பல் விபத்தில் நம்மை விட்டுப் பிரிந்த ஷிரான், பண்டா, பகீ, இளங்கோ ஆடிக் கலக்கினார்கள். இதயம் படத்தில் ஆடிய பிரபு தேவா போல் உடையணிந்து ராஜு ஆடிய ஆட்டத்தை கண்டு அரங்கமே அதிர கரவொலி எழுந்தது. மேடையில் அன்று ஆடிக் கலகலக்கிய ராஜுவிற்கு, அந்த நிகழ்விற்கு வந்த HFC பெட்டைகளை இன்னும் ஞாபகம் இருக்காம்.



நிகழ்வின் கடைசி நிகழ்ச்சியாக "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" இடம்பெற்றது. தனது மதுரக் குரலால் யாதவன் அரங்கத்தை கவர, விசாகன் வந்திருந்தோரை சொக்க வைக்க, சுதாகர் அற்புதமாக பாடல்களிற்கு இசையமைத்து பாடியுமிருந்தான். பரந்தளவில் இன்றுபோல் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறாத அந்த காலப்பகுதியில், ஒரு உயர்தர இசை நிகழ்வாக "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" அரங்கேறியது. 

ஒரு பாடசாலையின் நிகழ்வை பிற பாடசாலை மாணவர்கள் சென்று கத்தி கூப்பாடு போட்டு குழப்புவது அப்போது கொழும்பில் ஒரு பாரம்பரியமாகவே இருந்தது. ஆனால் தங்களது நிகழ்வை வேறு யாரும் வந்து குழப்பக் கூடாது என்று 1992ல் கொழும்பு இந்துக் கல்லூரி மாணவர்கள் திடசங்கற்பம் பூண்டிருந்தார்கள். வழமையாக இந்த குழப்பங்கள் கடைசியாக நிகழும் இசை நிகழ்ச்சியின் போதே இடம்பெறும். "இந்துவின் இன்னிசை கானங்கள்" தொடங்கியதும் கதிரேசன் மண்டபத்தின் அனைத்து கதவுகளும் மூடப்பட்டு, கதவுகளிற்கு அண்மையில் ஒரு Prefect நிறுத்தி வைக்கப்பட்டார். 

மண்டபத்தில் உள்நுழைய வேறு பாடசாலை மாணவர்கள் சிலர் முயல்வதாக யாரோ வந்து சொல்ல, மண்டபத்தில் பின்வரிசையில் எனக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அமலன், tieஐ கழற்றி பொக்கற்றுக்குள் வைத்துவிட்டு "உxxx xxxx, இந்தா வாறன்டா"என்றுவிட்டு ஆவேசமாக எழும்பி போனதையும் மறக்கேலாது.  கதிரேசன் மண்டபத்தின் பெரிய கேட்டிற்கு வெளியே குழப்பம் விளைவிக்க வந்தவர்கள் வெற்றிகரமாக தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதால், கொழும்பு இந்துவின் 1992 கலைவிழா எந்தவித குழப்பங்களுமின்றி இனிதே நிறைவடைந்தது. 


Friday, 21 July 2017

கறுப்பு ஜூலை நாட்கள்



23 ஜூலை 1983
இரவு 11:30 மணி
தின்னவேலி, யாழ்ப்பாணம்

ரூபனின் வீட்டிலிருந்த, 21 inch சிறிய கறுப்பு வெள்ளை Akai தொலைக்காட்சியில், ரூபவாஹினியில் "தில்லானா மோகனாம்பாள்" ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ரூபவாஹினியில் எப்போதாவது தான் தமிழ் படம் போடுவார்கள், அதுவும் அறண பழைய படங்களை தான் போடுவார்கள். ரூபனின் வீட்டில் படம் பார்க்க அயலண்டை வீட்டுக்காரர்களும் வந்திருந்ததால், ரூபன் வீட்டு ஹோல் நிரம்பி வழிந்தது.

பரி யோவானில் நான்காம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்த ரூபன் ஒரு குழப்படிக்காரன். படம் பார்த்துக் கொண்டருந்த ரூபனிற்கு "பம்ம்மிற்கு" போக வேண்டிய நிலை. படத்தை விட்டிட்டு போகவும் மனம் இல்லை. லலிதா ஜூவலர்ஸ் விளம்பரம் திரையில் வந்த நேரம்,  பலாலி வீதிப்பக்கம் இருந்த மதிலடியில் "பம்" அடிக்கப் போக எழும்பினான்.

"டேய், குரோட்டனிற்கு படாமல் அடி" ரூபனின் அம்மா மெதுவாகத் தான் சொன்னாலும், எல்லோருக்கும் கேட்டது.  ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு மூத்திரம் பெய்ய ரூபன் மதிலடிக்கு வந்தான். 

அடுத்த நாள் போயா நாள் என்பதால், நிலவொளி அதிகமாகவே இருந்தது. குரோட்டனிற்கு படாமல் மதிலை நோக்கி ரூபன் நிலையெடுக்க, வீதியில் யாரோ கதைப்பது கேட்டது. பேயா இருக்குமோ என்று முதலில் பயந்த ரூபன், "போயா நாளில் பேயாவது பிசாசாவது" என்று துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு, நுனிக்காலில் உயர்ந்து, மதிலிற்கு வெளியே பார்த்தான்.

"ஐயோ ஆமிக்காரன்கள்" துவக்குகளோடு நின்ற உருவங்களை பார்த்து ரூபன் தனக்குள் திடுக்கிட்டான்.

"அண்ணே கெதிப்பண்ணுங்கோ, வெளிச்சம் தெரியுது" சுத்தமான யாழ்ப்பாணத் தமிழில் ஒரு உருவம் வீதியில் குந்தியிருந்த இன்னொரு உருவத்தை பார்த்து சொன்னது ரூபனிற்கு நன்றாக கேட்டது.

"ஆமிக்காரன் ஏன் தமிழில் கதைக்கிறான்" என்று யோசித்துக் கொண்டு கிணற்றடியில் ரூபன் கால் கழவிக் கொண்டிருந்த அந்த கணத்தில் தான்...

யாழ்ப்பாண நகரமே அதிர,அந்தப் பாரிய வெடிச்சத்தம் தின்னவேலி தபாற்கட்டை சந்தியடியில் பிரவாகம் எடுத்தது.

------

24 ஜூலை 1983
இரவு 9:30 மணி
கணத்தை மயானம், பொரளை, கொழும்பு 

யாழ்ப்பாணத்தில் கொல்லப்பட்ட தனது மச்சான் பண்டாரவின் மரணச்சடங்கில் கலந்து கொள்ள, கொடகமவிலிருந்து  அன்று மதியம் வந்திருந்த உபாலி பொறுமையை இழந்து கொண்டிருந்தான். மத்தியானத்திலிருந்து கடும் வெய்யிலில் நின்றதால் ஏற்பட்ட களைப்பு ஒரு பக்கம், உறவினர்களிடம் உடலை கையளிக்காமல், அரசாங்கமே மரணித்த இராணுவத்தினரின் உடல்களை தகனம் செய்ய எடுத்த முடிவு ஏற்படுத்திய கோபம் ஓரு பக்கம் என்று, உபாலிக்கு "பிஸ்ஸு" தலைக்கேறியிருந்தது. 

இந்தா வருகிறது இப்ப வருகிறது என்று சொல்லி சொல்லியே மணித்தியாலங்கள் கரைந்தது தான் மிச்சம். சவப்பெட்டிக்கள திறந்து பார்க்கக் கூடாது என்று ஆறரை மணியளவில் பொலிஸ் சார்ஜன்ட் அறிவிக்க, உபாலியோடு இணைந்து வேறு சிலர் பொலிஸ்காரன்களை நோக்கி கற்களை வீசுகிறார்கள். எட்டரை மணியளவில், ஆத்திரத்தின் உச்சியிலிருந்த கூட்டத்தை கலைக்க,  கலகம் அடக்கும் படைப்பிரிவை பொலிஸார் களமிறக்கி தடியடியில் இறங்க, உபாலி பொரளை சந்திப் பக்கமாக ஓடத் தொடங்குகிறான். 

பொரளை சந்தியில் உபாலிக்கு தமிழில் பெயர்பலகையை தாங்கிய ஒரு கடை கண்ணில்படுகிறது. பக்கத்தில் கிடந்த ஒரு பொல்லைத் தூக்கி அந்த கடையின் கண்ணாடியை நோக்கி உபாலி வீசுகிறான். உபாலியை தொடர்ந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த வேறு சிலரும் அந்த கடையை அடித்து நொறுக்கி, அகப்பட்டதை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். களவெடுத்த கொக்கா கோலாவை ஒரு மிடாயில் குடித்து விட்டு, சாரத்தை சண்டிக் கட்டிக் கொண்டு, உபாலி கத்தினான்

"பற தெமலோ"

------------

25 ஜூலை 1983
பிற்பகல் 3:30 மணி
வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலை, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையின் மத்தியிலிருந்த பெரிய புத்தர் சிலையின் முன்னால் 34 தமிழர்களின் உடல்கள் குவிக்கப்பட்டருந்தன. அந்த 34 உடலங்களில் குட்டிமணி, தங்கத்துரை, டாக்டர் ராஜசுந்தரம் ஆகியோரது உடல்களும் அடக்கம். உடலங்களை சுற்றி நின்று சிங்கள கைதிகளும், சிறைக்காவலர்களும் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள்.

அப்பொழுது தான் அந்த சிங்களக் கைதி அந்த கொடுஞ்செயலைப் புரிந்தான்.  ”சுதந்திரத்தமிழீழத்தை என் கண்கள் காணவேண்டும், அதனால் இறந்தபின் என் கண்களை தானம் செய்துவிடுங்கள்“ என்று நீதிமன்றத்தில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட பின்னர் முழங்கிய   குட்டிமணியின் உடல் குற்றுயிராய் இருப்பதை அந்த கைதி காண்கிறான். ஓடிப்போய் ஒரு குறட்டை எடுத்துக் கொண்டு வந்து... வந்து....

குட்டிமணியின் கண்கள் புத்தரின் காலடியில் வீசப்பட்டன. அப்போதும் புத்தர் புன்னகை புரிந்து கொண்டுதானிருந்தார்.




------
ஜூலை 26, 1983
பிற்பகல் 1:30 மணி
ரமேஷின் வீடு
ராமகிருஷ்ண வீதி, வெள்ளவத்தை

வேலையிலிருந்து திரும்பிய அப்பா, பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திரும்பிய அக்காமார், அம்மா எல்லோரும் பதற்றத்தோடு இருக்க, டெலிபோன் அடிக்கிறது. அப்பா தான் டெலிபோனை எடுக்கிறார். "ஹலோ"...மறுமுனையில் யாரோ பதற்றத்துடன் கதைப்பது புரிகிறது. "ஜயோ அப்படியா" என்று சொல்லிவிட்டு அப்பா போனை படாரென்று வைத்துவிட்டு கத்துகிறார் "ராமகிருஷ்ண ரோட்டை அடிக்க சிங்களவங்கள் வாறான்களாம், வெள்ளவத்தை பொலிஸிலிருக்கும் என்னுடைய ஃபெரன்ட் ரிஸ்வான் தான் கதைத்தவர், எங்களை அவரின்ட வீட்ட உடனடியாக போகச் சொன்னார்" அப்பா சொல்லி முடிக்க முதல் குடும்பமே படிகளில் இறங்கி ஓடத்தொடங்கியது.

"அம்மா, என்ட batஜ எடுத்துக்கொண்டு வாறன்"  ரமேஷ் லேனில் இறங்கி காலடி வைத்துவிட்டு, திரும்பி போக வெளிக்கிட்டான். Roy Diasன் படம்போட்ட astra margarine sticker ஒட்டிய cricket bat தான் ரமேஷின் உயிர்.  பளார், அம்மா கன்னத்தில் விட்ட அறையில் அழுதுகொண்டே ராமகிருஷ்ண ரோட்டை நோக்கி ரமேஷ் ஒடினான். 

ராமகிருஷ்ண லேன் முடக்கில் இடப்பக்கம் திரும்பி, ராமகிருஷ்ண மடத்திற்கருகில் இருக்கும் ரிஸ்வான் அங்கிளின் வீட்டை நோக்கி ஓட திரும்ப, அந்த சத்தம் ரமேஷின் காதில் கேட்டது 

"அடோ"

ரமேஷ் திரும்பிப் பார்க்க, ராமகிருஷ்ண வீதி முகப்பில் இருக்கும் பெற்றோல் நிலையத்தடியிலிருந்து சிவப்புக் கலர் பெனியனும் நீல கலர் சாரமும் அணிந்த ஒருத்தன், பெரிய வாளோடு ஓருத்தன் கத்திக் கொண்டே  ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்.

"ஐயோ என்ர batஐ ஒன்றும் செய்யாதீங்கோடா" ரமேஷ் கத்திக் கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருந்தான். 

---------

ஜூலை 27, 1983
மத்தியானம் 1:00 மணி
கொள்ளுப்பிட்டி சந்தி, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் இன்னொரு படுகொலைக்கு ஆயத்தங்கள் நடந்து கொண்டிருக்க, செட்டியார் வீதியில் நகைக் கடைகளை கொள்ளையிடச் சென்ற சிங்கள காடையர் கூட்டத்தை நோக்கி துப்பாக்கிச் பிரயோகம் நடாத்தப்படுகிறது. அலறி அடித்துக் கொண்டு திரும்பி ஓடிய கூட்டம் "கொட்டி அவில்லா (புலி வந்து விட்டது)" என்று கத்திக் கொண்டே ஓடியது. 

கொள்ளுப்பிட்டி சென் தோமஸ் கல்லூரியில் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் தியாகராஜாவிற்கு சமூகத்தில் அக்கறை அதிகம். கடந்த மூன்று நாட்களாக தான் பாதுகாப்பாக இருந்த தேவாலய வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்து, பாடசாலையில் தங்கியிருக்கும் அகதிகளிற்கு தேவையான அத்தியாவசிய பொருட்களை சேகரித்துக்கொண்டு, காலி வீதியால் நடந்து வருகிறார்.

கொள்ளுப்பிட்டி சந்தியில் நின்ற காடையர்கள், தியாகராஜாவை வழிமறிக்கிறார்கள்.

"தம்ஸ தெமலத (நீ தமிழனா)?" இனவெறி பிடித்த காடையன் ஒருத்தன் கேட்கிறான்

"ஒவ் (ஓம்)" இனப்பற்று நிறைந்த ஆசிரியர் தியாகராஜா பதிலளிக்கிறார்.

சதக்... சதக்

கூரிய கத்தியால் ஆசிரியரை காடையன் வயிற்றில் குத்த, வீதியில் தியாகராஜா சரிந்து விழுகிறார். குற்றுயிராய் துடிக்கும் தியாகராஜாவை காடையர் கூட்டம் காலால் உதைக்கிறது.  பின்னர், காயத்தால் ரத்தம் பீறிட கதறிக் கொண்டிருக்கும் தியாகராஜாவை, தர தரவென அவரை  இழுத்துக்கொண்டு போய், எரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு காரின் மேல்.....

"ஜயவேவா" கோஷத்தில் விண்ணதிர்கிறது, மண் சிவப்பாகிறது.

-----------------


ஜூலை 28, 1983
இரவு 7:30 மணி
ரூபவாஹினி தொலைக்காட்சி

தென்னிலங்கையில் தமிழர்களிற்கெதிரான திட்டமிடப்பட்ட வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டு விட்டு, நிஷ்டையில் இருந்த தர்மிஷ்ட ஜனாதிபதி ஜெயவர்தனா, தொலைக்காட்டசியில் நாட்டு மக்களிற்கு உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

‘1956 ம் ஆண்டிலிருந்து தமிழ் மக்கள் மீது சிங்கள மக்கள் கொண்ட நம்பிக்கையின்மை வளர்ந்து வந்ததன் வெளிப்பாடே இந்த இனக்கலவரங்கள்’ என்று இனவன்முறைக்கு காரணம் கற்பித்தார் ஜனாதிபதி. 

'இவ்வாறான மனக்குறைகள் சிங்கள மக்களுக்கு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் (அதாவது சிங்களவர்கள்) வன்முறையில் ஈடுபடுவது எளிதான செயலாகும்’ என்று 77வயது நிரம்பிய சிறிலங்கா ஜனாதிபதியான  ஜெயவர்த்தனா, வன்முறையை நியாயப்படுத்தவும் செய்தார்.

42 நிமிடங்கள் நீடித்த உரையில், எந்தவொரு இடத்திலும் தமிழர்களின் உயிரிழப்பிற்கும் சொத்துக்கள் நாசமானதற்கும் மறந்தும் அவர், வருத்தம் தெரிவிக்கவோ, கவலையை வெளிப்படுத்தவோ மன்னிப்பை கோரவோ இல்லை.

அத்தோடு மட்டும் அவர் நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. ‘சிங்கள மக்களை அமைதிப்படுத்துவதற்காகவும், அவர்களுடைய இயல்பான வேட்கையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும் ஒரு புதிய சட்டத்தை நான் அமலாக்க இருக்கிறேன். இப் புதிய சட்டத்தின் பிரகாரம் நாட்டுப் பிரிவினை கோரும் எவரும் இந்தப் பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்தவர்கள் ஆகமுடியாது' என்று முழங்கினார்.

---------

கொழும்பை மையமாகக்கொண்டு அரங்கேற்றப்பட்ட 1983 இனக்கலவரம், தமிழர்களின் பொருளாதார வலுவை சிதைக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. 1970களில் சிறிமாவின் மூடிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் வடக்கில் விவசாயிகள் வளமடைய 1977ல் ஜெயவர்த்தனாவின் திறந்த பொருளாதார கொள்கை கொழும்பில் தமிழ் வர்த்தகர்களை செழிப்பாக்கியிருந்தது. 1983 இனக்கலவரம் திட்டமிட்டு நடாத்தப்பட்டதன் நோக்கத்தை பேரினவாதம் முழுமையாக அடைந்து விட்டது என்பது கசப்பான உண்மை.

34 வருடங்கள் கடந்தும், 1983 இனக்கலவரம் தந்துவிட்டுச் சென்ற வலிகளிருந்து நாங்கள் மீள முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 1983 ஜூலை நிகழ்வுகளே திறமைவாய்ந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களை இலங்கைத் தீவை விட்டு புலம்பெயர வைத்தது மட்டுமன்றி தமிழர்களின் மனங்களில் சிறிலங்கா தேசம் மீதான இன்றுவரை தீராத வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியது.


கறுப்பு ஜூலை கலவரத்திற்கு பின்னர் அதை விட பலமடங்கு இழப்புக்களையும் அழிவுகளையும் நாங்கள் அனுபவித்து விட்டோம். இந்த அழிவுகளிலிருந்தான எங்களது மீட்சி தனிநபர்களை சார்ந்ததாகவும் மெதுவானதாகவுமே இருக்கிறது. ஒரு இனமாக, ஒரு சமூகமாக எங்களது மீளெழுச்சி இன்றுவரை நிறுவனப்படுத்தப்படவில்லை. அவ்வாறான ஒரு முயற்சிக்கு தலைமை தாங்க எங்களது அரசியல் தலைமைகள் முன்வரவும் இல்லை. ஒருங்கமைக்கப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட பரந்துபட்ட ஒரு சமூக பொருளாதார மீள்கட்டுமான செயற்திட்டம் ஒன்று முன்னெடுக்கப்படும் வரை, எங்களது மீளெழுச்சி மிக மெதுவாகவே இருக்கப் போகிறது. 

Friday, 14 July 2017

கடந்து வந்த பாதை.. பார்த்தீனியம் (நாவல்)




கனகாலமாக வாசிக்கத் தேடிய தமிழ்நதி  எழுதிய பார்த்தீனியம் நாவல், அவரது முயற்சியால் அவரது மருமகனே கடந்த முறை கொழும்பு சென்ற போது எனது கையில் கொண்டு வந்து தந்தார். கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் சென்று கொண்டிருந்த பேருந்தில் வாசிக்க தொடங்கிய புத்தகம், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ரயிலில் திரும்பும் போதும், பின்னர் கொழும்பிலிருந்து மெல்பேர்ணிற்கு விமானத்தில் பறக்கும் போதும் வழித்துணையானது.  

"அக்கா, பார்த்தீனியம் என்றா என்ன?" "பார்த்தீனியம்" நாவலை எழுதிய தமிழ்நதியிடமே உட்பெட்டியில் கேட்டேன். "அது ஒரு மோசமான களை, இந்தியன் ஆமிக் காலங்களில் அவங்களால எங்கட மண்ணில் விட்டுப் போன களை" என்றார். பார்த்தீனியம் என்ற இந்திய இராணுவம் கொண்டு வந்த அந்த மோசமான களை, அந்த கொடிய களை, நாங்கள் ரத்தமும் வியர்வையும் உரமாய் இட்டு, எங்கள் மண்ணில் வளர்த்த விடுதலைப் போராட்டம் எனும் பயிரையே கடைசியில் அழித்து விட்டது என்பது வேதனையான உண்மை. 

-------------------------------------------------------------------
"பிளேனால சாப்பாடு போடுறாங்கள்"
"என்ன? ஆர்?"
"இந்தியா"
"ஜெயவர்த்தனா இனி நொட்டிப் பார்க்கட்டுமன்"
மலர்ந்து சிரித்த முகங்கள், நம்பிக்கைக் கீற்றில் மினுங்கின.
------------------------------------------------------------------

1980களில் தான் இலங்கைத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்த முக்கியமான பல வரலாற்று சம்பவங்கள் நடந்தேறின. அந்த கொடிய எண்பதுகளில், நிகழ்ந்த பல நிஜ நிகழ்வுகளை பின்னனியாகக் கொண்டு, காதலும், நகைச்சுவையும், வேதனையும், சோகமும் கலந்து,  புனையப்பட்ட ஒரு அருமையான எங்கள் மண்ணின் மணம் மாறாத நாவல், பார்த்தீனியம். 

"நான் இயக்கத்திற்கு போகப் போறன்" என்று வசந்தன் (இயக்கப் பெயர் பரணி) அவனது காதலி வானதிக்கு சொல்லும் வசனம், புத்தகத்தின் முதலாவது பக்கத்திலேயே நம்மை எண்பதுகளிற்கு கூட்டிப் போய்விடுகிறது. பின்னேரம் கிரிக்கட் விளையாடின சென் ஜோன்ஸில் படித்துக் கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு அண்ணா அடுத்த நாள் காலையில் இயக்கத்திற்கு போன நினைவை  அந்தப் பக்கங்கள் மீண்டும் நினைவுபடுத்தின. 

"அன்னை மடியின் இதமான சூட்டிலிருந்து விலகியவர்கள் என்னவானார்கள்? எங்கு போனார்கள்? என்ன செய்தார்கள்?  என்ன எண்ணினார்கள்? " என்ற ஈரோஸ் இயக்கத்தின் தலைவரும், புலிகளின் மூத்த உறுப்பினருமான க.வே. பாலகுமாரன் "நஞ்சுண்ட காடு" புத்தகத்தில் எழுப்பிய வினாக்களிற்கு, "பார்த்தீனியம்" புத்தகமும் விடையளிக்கிறது. 

வசந்தனோடு சேர்த்து பாவற்குளத்திலிருந்து பதின்மூன்று பேர் இயக்கத்தில் இணைய, இரவோடு இரவாக, உறவைப் பிரிந்து, ஊரை விட்டு போகிறார்கள். எந்த இயக்கத்தில் இணைவது என்பது ஒரு கொள்கை ரீதியான முடிவாக அன்று இருந்ததில்லை. ஒரே ஊரிலிருந்து வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளால் வேறு வேறு இயக்கங்களில் இணைந்து, பின்னாட்களில் இயக்கங்களிற்கிடையிலான சகோதர சண்டைகளில் அநியாயமாக அந்த இலட்சிய இளைஞர்கள் பலியாகும் கணங்களில் நெஞ்சு வலிக்கிறது.

------------------------------------------------------------------
"ஊர் நோக்கி செல்லும் செம்மண் வீதியை ஒரு கணம் பார்த்தார்கள். பின்னர் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே நடக்கத் தொடங்கினார்கள். 
இனிக் காண்போமா?"
---------------------------------------------------

இயக்கத்தில் இணையும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னாலுள்ள குடும்பங்களின் கதைகளினூடாக, அன்று இயக்கங்களில் இணைந்த இளைஞர்களின் இலட்சிய வேட்கையையும் தூய்மையான இனப்பற்றையும் தமிழ்நதி உணர்வோடு பதிவுசெய்துள்ளார். பரணி எனும் இயக்கப் பெயர் ஏற்கும் வசந்தனின் கதாபாத்திரத்தினூடே, இந்தியாவில் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாம் வாழ்க்கையையும், பின்னாட்களில் தாயகம் திரும்பி அரசியல்துறை போராளியாக அவனது போராட்ட வாழ்க்கையையும் எங்களையும் அவர் அனுபவிக்க வைக்கிறார். 

பள்ளிநாட்களில் அரும்பும்,  வசத்தன் - வானதி காதல் கதையினூடாகவே பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை பார்த்தீனியம் நாவல் காட்சிப்படுத்துகிறது. விரசம் இல்லாத, பயந்து பயந்து காதலிக்கும் அழகிய யாழ்ப்பாணத்து காதலை எங்களை மீண்டும் அனுபவிக்க வைக்கும் எளிமையான வசனங்கள், நாவல் எங்கும் நிரம்பி வழிகின்றன.


எண்பதுகளில் விடுதலைப் போராட்டத்தோடு யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.  யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த பல சம்பவங்கள் பரணியின் காதலியான வானதியின் கதாபாத்திரத்தினூடாக நாவலில் விபரிக்கப்படுகிறது. ராகிங், விஜிதரன் காணாமல் போனது, உண்ணாவிரதங்கள், ஊர்வலங்கள், இந்திய இராணுவம் மாணவர்களை கொன்றது என்று நாவல் தொட்டுச் சென்ற சம்பவங்கள் பல. நாவல் ஏனோ  ராஜினி படுகொலை, விமலேஸ்வரன் காணாமல் போனது, செல்வி மாயமானது பற்றி தொடாமலே சென்று விடுகிறது.  

-----------------------------------------
"கடைசில நீ தியாகியுமில்லை.. துரோகியுமில்லை, நீ ஆர் அண்ணா"
--------------------------------------

இந்திய இராணுவமும் அதனோடிணைந்த மண்டையன் குழு போன்ற இயக்கங்களும் அரங்கேற்றிய அராஐகங்கள் நாவலில் வரும் பக்கங்கள் இதயத்தை நொறுங்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக திலீபனின் மரணத்தை தமிழ்நதி அக்கா காட்சிபடுத்தும் அந்த வரிகள், வலிமையானவை, வலி தந்தவை. குறிப்பாக இந்திய இராணுவம்  புரிந்த பாலியல் வல்லுறவுகளும் பெண்கள் மீது இழைத்த கொடுமைகளும் இந்த நாவலிற்கு முன்னர் எந்த புத்தகத்திலும் ஆழமாக பதிவுசெய்யப்படவில்லை. 

----------------------------------------
"சிவபெருமானுடைய முதுகில் விழுந்த பிரம்படி எல்லோர் முதுகிலும் சுளீரிட்டதுபோல, திலீபனின் சாவு எல்லோருடைய முற்றங்களிலும் விழுந்திருக்கிறது"
--------------------------------------------------------

பார்த்தீனியம் நாவல் பற்றி பிரபல எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது பார்வையை, "தமிழ்நதியின் எழுத்து, வட்டார வழக்கு மொழியைக் கொண்டது. சொலவடைகளும் கவித்துவமான நுண் அவதானிப்புகளும் கொண்டது. தமிழ்நதி, நாவலில் இடம்பெற்றுள்ள திலீபனின் மரணம் மறக்க முடியாத வரலாற்றுசோகம், அந்தப் பக்கங்களைக் கடக்கமுடியாதபடி மனத்துயரம் ஏற்படுகிறது. சமகால ஈழத்தமிழ் நாவல்களில் தமிழ்நதியின் பார்த்தீனியம் மிகவும் முக்கியமானது" என்று பதிவு செய்கிறார்.

பார்த்தீனியம்.. 
எண்பதுகளில் நாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மீட்டுப் பார்க்க கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம். நாங்கள் கடந்து வந்த பாதையை மீண்டுமொருமுறை பயணிக்க வைத்த, வாசிக்க தவறவிடக் கூடாத ஒரு நல்ல நாவல்.




Friday, 7 July 2017

யாழ்ப்பாணம்: முறிந்த நகரத்தின் துணிச்சலான நம்பிக்கை





(echelon.lk எனும் இணையத்தளத்தில் Devin Jeyasundera எழுதிய "Audacity of Hope in a Broken City" என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் வெளியான கட்டுரையை தழுவிய தமிழ் வடிவம், நேரடி மொழியாக்கம் அல்ல)

வட மாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கங்கள், மாகாண மற்றும் மத்தி, அரசியல் சதுரங்க விளையாட்டில் முடங்கியிருக்க, யாழ்ப்பாண மக்கள் பொருளாதார செயற்பாடுகளை தங்கள் கையிலெடுத்திருக்கிறார்கள்.

A9 வீதியின் யாழ்ப்பாண எல்லையில் பாரிய விளம்பர பதாதைகள் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி வருவோரை வரவேற்கும். வறண்ட வெங்காயம் பயிரிடப்பட்ட நிலங்களில் 50m நீளத்தில், மோட்டார் சைக்கிள்களையும் அழகு சாதனப் பொருட்களையும் மொபைல் தொலைபேசிகளையும் இந்த கண்களை கவரும் பிரம்மாண்டமான பதாதைகள் விளம்பரப்படுத்தும். 

பளபளக்கும் கண்ணாடிக் கதவுகளிற்கு பின்னால் மினுங்கும் வங்கிகளும் மொபைல் சேவை நிறுவனங்களும், வடமாகாணத்தில் போரிற்கு பின்னர் ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார அபிவிருத்தி பற்றிய தவறான பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

யாழ்ப்பாணத்தில் எல்லாமே நன்றாக இல்லை. All is not well in Jaffna

இலங்கையின் மிகவும் பின்தங்கிய மாகாணமாக திகழும் வடமாகாணம், நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியிற்கு (GDP) 3.5% பங்களிப்பையே வழங்குகிறது. நாட்டின் மிகக் குறைந்த தனிநபர் வருமானம் (per capital income) உடைய மாகாணமும், வடமாகாணமே. இலங்கைத் தீவின் பொருளாதார மையங்களுடன் நேரடியான போக்குவரத்து வசதிகளில்லாமையும் பிறமொழி ஆற்றலின்மையாலும் கலாச்சார கட்டுப்பாடுகளால் கட்டுண்டும், வடமாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 



பொருளாதார மந்த நிலையின் மிகப்பெரும் விளைவு இளைஞர்களிற்கான வேலையின்மையாகும் (youth unemployment). இலங்கைத் தீவின் வேலையின்மை வீதம் 4.6ஆக விளங்க வடக்கிலோ வேலையின்மை வீதம் 5.3ல் நிற்கிறது. உலக வங்கியின் அண்மைய ஆய்வின் பிரகாரம், வடக்கில் வேலை செய்யக்கூடிய வலுவுள்ளோரில் 55 வீதமானோருக்கு வேலையில்லை என்ற தரவு, கவலையளிக்கிறது. வடக்கில் நிகழும் கோஷ்டி மோதல்களும் வாள்வெட்டு குழுக்களும் இந்த வேலையில்லாப் பிரச்சினையின் விளைவாகவே உருவாகியிருக்கலாம். 

"போர் முடிவுற்ற பின்னர், சில்லறை வர்த்தக நிறுவனங்களும் வங்கிகளும் மட்டுமே வடக்கே வந்தன" என்கிறார் அகிலன் கதிர்காமர், வடக்கில் இயங்கும் சுயாதீன பொருளாதார ஆய்வாளர். "போர் விட்டுச் சென்ற எச்சங்களை பொறுக்கவே அவர்கள் வந்தார்கள்". தனியார் நிறுவனங்கள் வடக்கிற்கு வந்தது தங்களது பொருட்களை விற்பனை செய்ய மட்டுமே என்று அகிலன் கதிர்காமர் வாதிடுகிறார். "பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது சம்பந்தாக எதுவும் நடக்கவில்லை" என்கிறார்.

யாழ் நகரில் வங்கிகளின் படையெடுப்பு வரலாறு காணாத வகையில் வடமாகாணத்தவர்களை கடனாளிகளாக்கியது. வீடுகள் கட்டவும் தொழில் தொடங்கவும், கடன் வழுங்கும் கட்டுப்பாடுகளை தளர்த்தி, வங்கிகள் தாராளமாக கடன்களை வாரி வழங்கின. வடக்கில் 86 வீதமானோர் வங்கிகளில் கடன் பெற்றதாகவும், சராசரி கடனின் அளவு 150,000 ரூபாய்கள் என, 2013ல் CEPA நிறுவன ஆய்வு ஒன்று கண்டறிந்தது.

"போரின் முடிவிற்கு பின்னர் தனியார் துறையினர் வடக்கிற்கு வருவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் வரவில்லை" என்கிறார் அகிலன். "அவர்கள் இனியும் வரமாட்டார்கள், அவர்கள் இங்கு வருவதற்கான எந்த ஊக்கசக்தியும் இங்கு இல்லை". என்கிறார். இந்த கருத்திற்கு ஆதாரமாக கிளிநொச்சியில் இயங்கும் MAS நிறுவனத்தின் ஆடைத்தயாரிப்பு தொழிற்சாலை, USAID நிறுவனத்தின் இணை முதலீட்டுடன் இயங்குவதையும், சாவகச்சேரியில் தொழிற்படும் பால் பண்ணை, Cargills நிறுவனத்தோடு ஜேர்மனிய தொண்டு நிறுவனமான GIZடன் இணைந்து நிறுவப்பட்டதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

வடமாகாண சபையும் தனியார் துறையைக் கண்டு பயப்பிடுகிறது போலிருக்கிறது. கடந்தாண்டு உதவி நிறுவன பிரதிநிதிகள் மத்தியில் உரையாற்றிய முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் "வெளியார் எங்களை ஆள நாங்கள் விடமாட்டோம், எங்கள் வளங்களை அவர்கள் சூறையாட அனுமதியோம்" என்றார். அண்மையில் அவர் ஆற்றிய உரையில் புலம்பெயர்ந்தோர்க்கும் உள்நாட்டு மக்களிற்கும் முதலீடுகள் செய்ய முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டார். 

யாழ்ப்பாணத்தில் IT தொழில்துறையை நிறுவி, எம்மவர்களிற்கு வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தும் கனவுடன் இங்கிலாந்திலிருந்து நாடு திரும்பியிருக்கிறார், ஜெகான் அருளையா. "கொழும்பில் இயங்கும் தனியார் நிறுவனங்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர விரும்பவில்லை" என்று கூறும் ஜெகான் "யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர உணர்வுபூர்வமான காரணிகளை விட வேறொன்றும் முதலீட்டாளர்களிற்கு இருக்காது" என்கிறார்.

"1993ல் நான் கொழும்பு வந்தபோது அங்கு ஐந்துக்கும் குறைவான software நிறுவனங்களே இயங்கின" என தனது தொழில்சார் அனுபவத்தை ஜெகான் மீள நினைவுறுத்துகிறார். "நாங்கள் அடிமட்டத்திலிருந்து அனைவரையும்
பயிற்றுவித்தோம், அப்படித்தான் கொழும்பு இன்று ஒரு software hub ஆக உருவாகியது" என வரலாற்றை ஞாபகப்படுத்தி, யாழ்ப்பாணத்தையும் அவ்வாறு மாற்றலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் பயணிக்கிறார்.


யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு காலத்தில் இயங்கிய Leyden ஆடைத் தொழிற்சாலை கட்டிடத்தை, யாழ்ப்பாணத்தின் Orion Cityயாக மாற்ற வேண்டும் என்று ஜெகான் கனவு காண்கிறார். கொழும்பில் இயங்கும் Orion City எனும் IT Hubற்கு இணையாக, 40,000 சதுரஅடி பரப்பளவுள்ள Leyden தொழிற்சாலையை மாற்ற, அதன் உரிமையாளர் ஜூட் ஜோசப் முழுமையாக ஒத்துழைக்கிறார். Leyden தொழிற்சாலையில் அந்தக் காலத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட உள்ளாடைகள் Velona போன்ற brand பெயர்களில் விற்பனையானது வரலாறு. 

யாழ்ப்பாணத்தை ஓரு IT மையமாக (Hub) அபிவிருத்தி செய்யும் கனவிற்கு பின்னனியில் ஒரு காலத்தில் அறிவுசார் துறைகளிலும் சிவில் நிர்வாக சேவையிலும், இலங்கையிலும் மலேயாவிலும் கோலோச்சிய யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் பெருமைமிகு வரலாறு படிந்திருக்கிறது. Singapore Airlinesஐ உருவாக்க சிங்கப்பூர் பிரதமர் Lee Kwan Yew தேர்ந்தெடுத்தது JY Pillai என்ற யாழ்ப்பாணத் தமிழரைத் தான் என்று இன்றும் அவர்கள் பழம் பெருமை பேசுகிறார்கள். 

கடந்த ஆறாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தில் இயங்கும் Yarl IT Hub நிறுவனம் IT சம்பந்தமான போட்டிகளையும் கற்கைநெறிகளையும் நடாத்தி வருகிறது. "இந்த மண்ணிலிருந்து ஒரு புதிய IT Entrepreneurஐ உருவாக்குவதே எமது எண்ணம், ஒரு IT வியாபார முயற்சி வெற்றி பெற்றால் அது பின்னர் வைரலாகிவிடும்" என்கிறார் Yarl IT Hubஐ ஏற்படுத்தியவர்களில் ஒருவரான பாலதாசன் சயந்தன். 

WSO2 மற்றும் Microimage போன்ற IT நிறுவனங்களோடு யாழில் கால் பதித்திருக்கும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் Jeylabs மற்றும் Vetri Holdings, யாழ்ப்பாணத்தில் சிறிய அளவில் புதிய வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

ஊக்கி எனும் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் விதுஷன் விஜயரட்ணம், புலமைப்பரிசில் மூலம் தெரிவு செய்யப்படும் மாணவர்களுக்கு coding பயிற்சி நெறிகளை வழங்குகிறார். பல்கலைக்கழகத்திற்கு தகுதி பெறாத, நிதி வசதியில்லாத மாணவர்களிற்கு நடாத்தப்படும் "ஊக்கி" பயிற்சி நெறி, Yarl IT Hub மற்றும் Serve Foundation அனுசரணையுடன் நடாத்தப்படுகிறது.


யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல தனியார் பாடசாலையான பரி யோவான் கல்லூரி அதிபர், பாடசாலை விட்டு வெளியேறும் மாணவர்களின் தொழில்வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க முன்னோடியான செயற்திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். "வர்த்தகப் பிரிவு மாணவர்கள் AATயும் கலைப்பிரிவு மாணவர்கள் computer hardware courseம் பாடசலையிலேயே, அவர்களது AL பாடநெறிக்கு மேலதிகமாக கற்கிறார்கள்" என்கிறார் கல்லூரியின் அதிபர் வண ஞானபொன்ராஜா.

2015ம் ஆண்டு, இலங்கை அரசாங்கம் நாடு முழுவதும் 250 பாடசாலைகளில் உயர்தர பிரிவுகளில் Technology பிரிவை அறிமுகப்படுத்தியது. இலங்கை அரசாங்கம், Maths, Science, Commerce, Arts பிரிவுகளோடு புதிதாக Technology பிரிவும் உயர்தர பரீட்சைக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த 250 பாடசாலைகளில் பரி யோவான் கல்லூரி உள்ளடக்கப்படவில்லை. "நாங்கள் எங்கள் கல்லூரியிலும் அந்தப் பிரிவை அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமென்று அதிகாரிகளுடன் வாதாடினோம், அவர்கள் எங்களிற்கு நிதி தர மறுத்தார்கள்" என்ற அதிபர் "எனவே நாங்கள் வங்கியில் 60 மில்லியன் ரூபாய்களிற்கு கடன் வாங்கி அந்த துறையை எமது கல்லூரியிலும் நிறுவினோம்" என்றார்.


"பாடசாலை நேரமல்லாத நேரங்களில் இந்த புதிய தொழில்நுட்ப பயிற்சி வசதிகளும் பயிற்சிநெறிகளும் எமது பாடசாலை மாணவர்களல்லாத பிறருக்கும் பயனளிக்கும்" என்கிறார் அதிபர் ஞானப்பொன்ராஜா. தனது அடுத்த இலக்கு பாடசாலை கல்வியை முடித்து விட்டு செல்லும் மாணவர்கள், புதிய தொழில்கள் தொடங்க ஒரு venture capital fund தொடங்குவது தான் என்றார்.

வடமாகாணத்தின் குவிமையமான யாழ்ப்பாணத்தின் பொருளாதார எதிர்காலம்  நிச்சயமற்றதாகவும் நிலைதடுமாறுகிறதாகவும் இருக்கிறது. மத்திய மற்றும் வடமாகாண சபையின் பொருளாதார கொள்கைகளின் அமுலாக்கம், வடமாகாணத்தின் பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்குவிக்க எந்தவித பாரிய தாக்கத்தையும் இதுவரை ஏற்படுத்தவில்லை. 

கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பின்னடைவை தரும் செயற்பாடுகளுக்கு மத்தியில், சமுதாய மட்டத்தில் பணியாற்றி, பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்கப்படுத்த செயற்படும் ஜெகான், சயந்தன், விதுஷன், ஞானபொன்ராஜா போன்றவர்களின் நம்பிக்கையூட்டும் செயற்பாடுகள், நம்பிக்கையிழந்திருக்கும் யாழ்ப்பாண நகரிற்கு நம்பிக்கை தருமா?
















Friday, 30 June 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: ஆறாவடு



வரலாறு ஒரு கொடிய அரக்கன். வரலாறு எனும் அரக்கன் நடந்து வந்த பாதையில் அழித்து விட்டுச் சென்ற அழிவின் தடங்கள் சில, இன்றும் எம் நினைவுகளை விட்டகலாமல் நினைவலைகளை ஆக்கிரமித்திருக்கும். மறக்க முடியாத, மறக்க விரும்பாத ஆறாவடுக்களாக என்றும் இதயத்தை வாட்டி வதைக்கும்.

1985ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி,
யாழ்ப்பாண குடாநாடு மெல்ல மெல்ல இயக்கங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்து கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாண குடாநாட்டை சூழ நிலைகொண்டிருந்த இராணுவம், மாணவர்களையும் இளைஞர்களையும், சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்து சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்குவதை ஒரு பொழுதுபோக்காகவே செய்து கொண்டிருந்தது.

இலங்கை இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்படும் எந்தக் கல்லூரி மாணவனையும் விடுதலை செய்ய, கைது செய்யப்பட்ட  மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அணுகும் பல முக்கியஸ்தர்களில் முதன்மையானவர், CE ஆனந்தராஜன். செல்லையா எட்வின் ஆனந்தராஜன் பரி யோவான் கல்லூரியின் 21வது அதிபர், யாழ்ப்பாண பிரஜைகள் குழுவின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவர். 

பாடசாலை நேரத்தில் ஏதாவது குண்டுவெடிப்பு, துப்பாக்கி சூடு நடந்து யாழ்ப்பாணம் அல்லோகல்லப்படும். பதறி அடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை கூப்பிட வரும் பெற்றோருக்கு பரி யோவானின் Main Gate அடியில், வெள்ளையும் சொள்ளையுமாய் கம்பீரமாக நிற்கும் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் உருவம் நெஞ்சுக்குள் பாலை வார்க்கும். எந்த ஒரு மாணவனுக்கும் தீங்கு வராமல் பாதுகாக்கும் அக்கறையும் துணிவும் அவர் நிற்கும் தோரணையில் வெளிப்படும். 

பரி யோவான் கல்லூரியில் மட்டுமன்றி முழு யாழ்ப்பாணத்தினதும் கல்வி மேம்பாட்டற்காக அயராது பாடுபட்ட ஒரு உன்னதமாக கல்வியாளர். 80களின் ஆரம்பத்தில் GUES எனும் மாணவர் அமைப்பு கல்வி தரப்படுத்தல் சம்பந்தமான ஓரு கூட்டத்தை யாழ்ப்பாணத்தில் ஒழுங்கமைத்திருந்ததாம். கல்வி தரப்படுத்தல் தமிழ் மாணவர்களின் மேல் ஏற்படுத்தியிருந்த தாக்கம் பற்றி, யாழ்ப்பாணத்தின் எந்த முன்னனி கல்லூரி அதிபரும் அச்சம் காரணமாக அந்தக் கூட்டத்தில் உரையாற்ற வரமறுத்த போது, துணிந்து சென்று அந்த கூட்டத்தில் இலங்கை அரசைக் கண்டித்து உரையாற்றிய ஓரே அதிபர் CE ஆனந்தராஜா தான். பரி யோவானில் வருடந்தோறும் நடக்கும் தமிழ் விழாவிற்கு தானும் வேட்டி அணிந்து வந்து மாணவர்களையும் வேட்டி கட்ட வற்புறுத்தி, தமிழ் பாரம்பரியத்தை பரி யோவான் மண்ணில் நிலைக்க வைத்தவரும் CE ஆனந்தராஜா தான்.  




1985ன் நடுப்பகுதிகளில் முகாம்களிற்குள் முடக்கப்பட்டிருந்த இலங்கை இராணுவத்திற்கு பொழுதைக் கழிக்க ஒரு கேளிக்கை தேவைப்பட்டது. தமிழீழம் காணப் புறப்பட்ட இயக்கங்களின் மேல் தமிழ் மக்களிற்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்த அபிமானத்தை முறியடிக்க, இலங்கை அரசிற்கு ஒரு பிரச்சார ஆயுதம் தேவைப்பட்டது. வெளிநாட்டு அரசாங்கங்களிற்கும் தென்னிலங்கைக்கும் யாழ்ப்பாண மக்கள் இன்றும் இலங்கை இராணுவத்தோடு சகஜமாக பழகுகிறார்கள் என்று காட்ட ஒரு நிகழ்வு இலங்கையின் ஆட்சியாளர்களிற்கு அவசரமாக தேவைப்பட்டது. இந்த நோக்கங்களை எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் அடைய அவர்கள் கையில் எடுத்த விளையாட்டு, கிரிக்கட்.

எல்லா இயக்கங்களும் தங்களது பிரச்சாரங்களை முழு வீச்சில் முடுக்கி விட்டிருந்த காலமது. பாடசலைகள், ட்யூடரிகள் என்று இயக்கங்களின் பிரச்சார குழுக்கள் பிரச்சாரப் பணிகளை மேற்கொண்டருந்தன. பரி யோவானின் வளாகத்தினுள் எந்த வித பிரச்சார பணிகளையும் மேற்கோள்ள அதிபர் ஆனந்தராஜா தடைவிதித்திரிந்தார். "என்னை மீறி நீங்கள் பாடசாலை வளவுக்குள் இறங்கினால், நான் இந்த வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி விடுவேன்" என்று அவரது உத்தரவை மீறி உள்நுழைய முயன்ற ஒரு இயக்கத்தை கடுந்தொனியில் எச்சரித்திருந்தாராம்.

யாழ்ப்பாண பாடசாலை அதிபர்கள் சங்கத்துடனான ஒரு கலந்துரையாடலில், யாழ்ப்பாண பாடசாலைகள் கிரிக்கட் அணியை, இலங்கை இராணுவ அணியுடன், யாழ்ப்பாண கோட்டைக்குள் இருக்கும் மைதானத்தில் கிரிக்கட் ஆட வருமாறு, யாழ்ப்பாணத்திற்கான இலங்கை இராணுவத் தளபதி அழைப்பு விடுத்தார். இராணுவத் தளபதியின் அழைப்பை நிராகரிக்க முடியாத அதிபர்கள் அனைவரும் அழைப்பை ஏற்று ஜூன் 16, 1985 அன்று, இலங்கை இராணுவ அணிக்கெதிராக கிரிக்கட் ஆட்டம் விளையாட தங்கள் கல்லூரி மாணவர்களை அனுப்புவதாக உறுதியளித்திருந்தனர்.

ஜூன் 16 நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொரு பாடசாலை அதிபராக கழறத் தொடங்கினார்கள். அவரவர் கல்லூரி ஆசியர்கள் கொடுத்த நெருக்கடியாலும் இயக்கங்களின் ஆலோசனையிற்கமையவும், இராணுவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடுவதை தவிர்க்க முடிவெடுத்தார்கள். தான் எடுக்கும் முடிவை எப்போதும் நடத்திக் காட்டும் குணவியல்பு கொண்ட ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் மட்டும், எடுத்த முடிவிலிருந்து பின்வாங்க மறுக்கிறார்.

ஜூன் 16ம் திகதியிற்கு சரியாக ஒரு கிழமைக்கு முன்னர், பரி யோவானின் விடுதி ஆசிரியர்கள் சிலருக்கு, இரவு உணவிற்கு பின்னர் ஒரு செய்தி சொல்லப்படுகிறது. "அடுத்த கிழமை சென்ரல் groundsல் ஒரு match இருக்கு" என்ற அந்த செய்தியில் இராணுவத்துடன் தான் அந்த ஆட்டம் என்று சொல்லப்படவில்லை.

ஜூன் 16ம் திகதி ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. அன்றைய காலை உணவு முடிந்ததும் இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் நடக்கவிருக்கும் கிரிக்கட் போட்டிக்கு வருமாறு மூத்த Hostel மாணவர்களிற்கு அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது. "ஐயோ சேர்.. ஆமியோடயா" என்று சிலர் ஆச்சரியப்பட "இது வீண் பிரச்சினையில் முடியப்போகுது, இயக்கத்திற்கு தெரிஞ்சா அவ்வளவு தான்" என்று வேறு சில மாணவர்கள் எச்சரிக்கிக்கிறார்கள்.


ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் அழைத்தார் என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவும் அவரது சொல்லை தட்ட முடியாது என்ற கடப்பாட்டிலும், நான்கு ஆசிரியர்கள் உட்பட சில மூத்த மாணவர்கள் யாழ்ப்பாண கோட்டையை, நடந்து சென்றே அடைகிறார்கள்.  இராணுவத்தின் உடற் சோதனைகளின் பின்பு இராணுவ அணியோடு படம் எடுத்து விட்டு சிநேகபூர்வ கிரிக்கெட் விளையாட்டு நடைபெறுகிறது. கிரிக்கட் ஆட்டமும் வீடியோவில் பதிவாகிறது. யாழ்ப்பாண கோட்டையில் பரி யோவான் அணியை வரவேற்று உபசரித்தவர், பின்னாட்களில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு சிநேகபூர்வ விஜயம் மேற்கொண்ட கப்டன் கொத்தலாவல. ஆட்டத்தை காண ஆனந்தராஜா மாஸ்டரும் தனது ஸ்கூட்டரில் வருகிறார்.


கிரிக்கட் ஆட்டம் முடிந்து கைகுலுக்கி விட்டு கல்லூரி திரும்பிய அதிபரிற்கு,  அடுத்து வரும் நாட்களில் சிக்கல் ஆரம்பிக்கிறது. பரி யோவான் கல்லூரி அணி ஒன்று இலங்கை இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் கிரிக்கெட் ஆடியதை அறிந்த இயக்கங்கள், ஒவ்வொன்றாக வந்து அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சந்தித்து தங்களது எதிர்ப்பையும் கோபத்தையும் பதிவு செய்கிறார்கள். நான்கு இயக்கங்கள் வந்து கதைத்த பொழுது பொறுமையாக தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்த அதிபர், ஐந்தாவதாக வந்த இயக்கத்திடம் பொறுமையிழக்கிறார். "உங்களிற்கெல்லாம் விளக்கம் கொடுக்க எனக்கு அவசியமில்லை" என்ற தொனிப்பட கடுமையாக பதிலளிக்கிறார்.

ஜூன் 25, 1985 செவ்வாய்க்கிழமை இரவு ஒன்பது மணியிளவில், பரி யோவானின் வளாகத்திற்குள் இரு இளைஞர்கள் நுழைகிறார்கள். Robert Williams மண்டபத்தில் hostel பெடியளிற்கு first studies நடந்து கொண்டிருக்கிறது. Robert Williams மண்டபத்தின் மைதான பக்க வாயிலடிக்கு வந்த இளைஞர்களைக் கண்ட ஆசிரியர் ஒருவர் அவர்களை அணுகி விசாரிக்கிறார். 

"உங்கட principalன் வீடு எங்கே இருக்கு" இளைஞர்களில் ஒருவன் ஆசிரியரை கேட்கிறார். "அது..அந்தா இருக்கு" என்று மைதானத்தின் மறுகோடியில் இருந்த அதிபரின் வாஸ்தலத்தை காட்டிவிட்டு "ஏன் தம்பி என்ன வேணும்" ஆசிரியர் கேட்கிறார். "ஒன்றுமில்லை.. அவரோடு ஒரு அலுவல் கதைக்கோணும்" என்று சொல்லி விட்டு, மைதானத்தை தாண்டி அதிபரின் வாசஸ்தலத்தை நோக்கி இருவரும் நடந்து போவதை ஆசிரியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். 


இருவரும் போய் சில நிமிடத்தில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் இளைய மகன் அதே ஆசிரியரிடம் ஓடி வருகிறார். "சேர் அப்பாவை தேடி ரெண்டு Boys வந்திருக்கீனம், அப்பா எங்கேயென்று தெரியுமா?" பதைபதைக்க கேட்கிறார். பிரச்சினையின் தார்ப்பரியம் புரிந்த ஆசிரியர் "அவர் சர்வானந்தன் போதகர் வீட்ட நிற்பார், அவக்கு ஒன்றும் சொல்லாதேயும்" என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டு, ஒரு மாணவனை அனுப்பி அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சர்வானந்தன் போதகர் வீட்டிலேயே நிற்குமாறு செய்தி அனுப்புகிறார் அந்த ஆசிரியர். 

அதிபரின் வீட்டில் அதிபரை தேடிக் களைத்த இரு இளைஞர்களும் அவரின் காரையும் start பண்ணி பார்த்துவிட்டு, வளாகத்தை விட்டகலுகிறார்கள்.  அதிபர் ஆனந்தராஜா ஓடித்திரிந்தது ஒரு Brown நிற Ford Cortina கார். அதிபர் ஆனந்தராஜாவை கடத்திக் கொண்டு போகவே அந்த இரு இளைஞர்களும் வந்திருக்கலாமென்று இன்றும் அந்த ஆசிரியர் சந்தேகப்படுகிறார்.

ஜூன் 26, 1985
வழமைக்கு மாறாக அதிபர் ஆனந்தராஜா பதற்றமாகவே காணப்படுகிறார். பிற்பகல் ஒரு மணியளவில் ஒரு அவசர staff meetingஐ கூட்டுகிறார். இலங்கை இராணவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடிய காரணத்தை அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஆசிரியர்களிற்கு விளக்க முயல்கிறார். "I gave a commitment to the Major. I am obliged to that commitment because he has helped to release our Boys many times" என்ற சாரப்பட அவரது விளக்கம் அமைகிறது.

அன்று பின்னேரம் பரி யோவான் கல்லூரியின் இல்ல மெய்வல்லுனர் போட்டிகளிற்கான heats நடந்து கொண்டிருந்தது. பின்னேரம் ஐந்து மணியளவில் அதிபரின் வாசஸ்தலத்திலிருந்து ஸ்கூட்டரில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் புறப்படுகிறார். ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் காரைப் போல், அவரது Orange நிற Vespa Chetek ஸ்கூட்டரும், இன்றும் மீண்டும்  அவரைக் கண்முன் கொண்டு வரும்.


Javelin pitch அடியில் நின்ற தனபாலன் மாஸ்டர், ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் வெளிக்கிட்டு போவதை கண்டுவிட்டு "இவர் ஏன் இந்த பிரச்சினை நேரத்தில் வெளில போறார்" என்று தனக்கு அருகில் நின்ற ஆசிரியரிடம் கவலையுடன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்க, ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் ஸ்கூட்டர், scoreboard தாண்டி, Long jump pitch வளைவில் திரும்பி, Dining Hall கடந்து, 
Jubillee hall கடக்கிறது. பரி யோவானின் பிரதான வாயில் வளைவில் வேகம் குறைத்த ஸ்கூட்டர், வளைவை கடந்து செல்கிறது,

கடைசி தடவையாக.....