Thursday, 25 February 2016

ஆதிரை




"ஆதிரை" என்ற இலக்கிய செழுமை நிறைந்த ஒரு தரமான நாவலை விமர்சிக்கும் தகைமை எனக்கில்லை. எம்மினத்தின் வலிகள் சுமந்த ஒரு புத்தகத்தை, எங்கள் போராட்டத்தின் இன்னுமொரு பிம்பத்தை வரைந்த ஒரு நாவலை, போர் சுமந்த வன்னி மண்ணின் அவலத்தை மீட்ட ஒரு பதிவை, நாங்கள் தப்பியோடி வெளிநாடு வந்து விலாசம் காட்டி கொண்டிருப்பதை கண்முன் கொண்டு வந்த மனசாட்சியின் மறுவுருவத்தை, வாசித்த ஒரு சாதாரண வாசகனாக எனது வாசிப்பனுவத்தை பகிருவதே, இந்த பதிவின் நோக்கமாக அமைகிறது. 


""எதிரிகளை மன்னித்து விடலாம். துரோகிகளை மன்னிக்கவே முடியாது" என்று பற்களை நறுமியபடி சிங்களத்தில் சொல்வதை முதற் தடவையாக கேட்டபடி அவளை கடந்து இழுத்து செல்லப்பட்டேன்"


1991ல் கைதாகி சித்திரவதைக்குள்ளாகும் லெட்சுமணனின் அவஸ்தையில் ஆரம்பிக்கும் நாவல், 2008 ஆண்டின் கடைசி நாளில் முகமாலை காவலரணில், ஜோன் தமிழரசி என்ற ஆதிரை குப்பியடித்து வீரமரணமடையும் பதினாலாவது அத்தியாத்திற்கிடையில் மூன்று தசாப்த விடுதலை போராட்டத்தின் முக்கிய நிகழ்வுகளை மண்ணின் மணம் மாறாமல் பதிவு செய்கிறது, சயந்தனின் "ஆதிரை" நாவல்.


"தீர்வுகளை சொல்லாமல் வெறுமனே கேள்வியளை மட்டும் கேக்குற புத்திசாலிகளெல்லாம் மொக்கு சாம்பிராணிகள்"


இயற்கை என் நண்பன், வாழ்க்கை எனது தத்துவாசிரியன், வரலாறு எனது வழிகாட்டி என்ற தேசிய தலைவரின் பொன்மொழிகள் உட்பட ஏதிலி, ஓயாத அலைகள், புகலிடம், சுதந்திர பறவைகள், வெற்றி நிச்சயம், படுகளம் என்ற பொருள் பொதிந்த வலிய வார்த்தைகளை தலைப்புகளாக அமைத்தது நாவலின் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்று. யாழ்ப்பாண தமிழர் அறிய விரும்பாத 1977ன் மலையக தமிழர்களின் இடப்பெயர்வுடன் தொடங்கி பின்னர் முஸ்லிம்களின் இடப்பெயர்வு, யாழ்ப்பாண இடப்பெயர்வு, இறுதி யுத்தத்தின் போதான இடப்பெயர்வுகள் என நாவல் இடப்பெயர்வுகளையே வாழ்க்கையாக வாழ்ந்த ஒரு இனத்தின் நிலைகண்ணாடியாகிறது. 


"நாடுன்னா என்ன.. நான் பொறந்த இடமா.. இல்லைன்னா ஒரு வேலையும் வேலைக்கு சம்பளமும் தர்ற இடமா.. இல்லையே .. நானும் புள்ளகளும் நாளைக்கும் காலேல உசிரோட எழும்புவோம்கிற நம்பிக்கையைத் தாற பூமி தானே நாடு.. இல்லயா"


இடப்பெயர்வுகளோடு அந்த இருண்ட யுகத்தில் இடம்பிடித்த படுகொலைகளும் ஆதிரையில் நம்மை மீண்டும் உலுப்பி எடுக்கின்றன. ஒவ்வொரு படுகொலையும் உறவை இழந்த உறவினூடாகவும் நட்பை தொலைத்த நண்பனூடாகவும் காட்சிப்படுத்தப்பட, படுகொலைகளை செய்திகளாக மட்டும் வாசித்து வேதனைப்பட்ட எங்கள் உள்ளங்களில், படுகொலைகள் விட்டுச்சென்ற வலியை உணரவைக்கிறார் சயந்தன். ஒதியமலை படுகொலையில் இவ்வளவு நடந்ததா என்று அலற வைத்த சயந்தன், சுனாமியிலும் செஞ்சோலையலும் முள்ளிவாய்க்காலிலும் கண்கலங்க வைக்கிறார். பிரமனந்தாறு சுற்றிவளைப்பு மனதை உறைய வைக்க, சகோதர படுகொலைகளால் நம்மை நாமே அழித்த வரலாற்றை மீண்டுமொருமுறை "ஆதிரை" பதிவு செய்கிறது. ஏறாவூர் பள்ளிவாசல் படுகொலைகளை திருகோணமலையிலிருந்து இடம்பெயர்ந்த ஒரு இளம் தாயின் கதாபாத்திரத்தினூடாக சயந்தன் விபரிப்பது சயந்தனின் தனித்துவம்.


" இனிமேல் இந்த மண்ணில் சாவு ஒரு குழந்தைப்பிள்ளை மாதிரி எங்கட கையைப் பிடித்துகொண்டு திரியப்போகுது அத்தார்"


ஆச்சிமுத்து கிழவி சும்மாடு கோலித் தலையில் வைத்து உரப்பை சுமந்து தனிக்கல்லடியிலிருந்து ஒதியமலைக்கு நடந்த நடைப்பயணம், இரு முறை வாசித்து இன்புற்ற பக்கங்கள். தாய்நிலத்தின் இயற்கை வளத்தை , அதன் எழிலை எங்கள் இனத்தின் வாழ்வியலுடன் இணைத்து வரைந்த அழகிய எழுத்தோவியங்கள் இந்த பக்கங்கள். நாவலில் காதல் எம்மண்ணின் சாயலோடு விரசம் இல்லாமல் அழகாக விபிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.


"விடுதலைத் தத்துவங்களும் சுதந்திர கோஷங்களும் வெறும் பழிவாங்கல்கள் எண்ட அளவில குறுகிப்போச்சுது"


இந்திய இராணுவத்தின் யாழ் ஆஸ்பத்திரி படுகொலையும் நாம் கேட்டறிந்த வன்னிகாடுகளில் அந்நிய இராணுவம் அரங்கேற்றிய அட்டூழியங்களும் ஆதிரையில் பதிவாகின்றன. இந்திய இராணுவத்தை எதிர்கொண்ட புலிகளின் தீரமிகு சமரை சயந்தன் எழுத்துருவாக்கிய விதம் மெய்கூச்செறிய வைக்கும். 


"திலீபன்.. அவனுக்கென்ன போய்ச்சேர்ந்திட்டான் நாங்கள் தான் வேகி சாகிறம்"


சுனாமி முல்லைத்தீவை அண்டிய கணங்களையும் அது விட்டு சென்ற அழிவுகளையும் சயந்தன் விபரித்த விதம் பதைபதைக்க செய்தது. சுனாமி அடித்ததும் புலிகளின் மீட்பு அணிகள் களத்தில் இறங்கி செயற்பட்டதை வாசிக்க, இன்று ஒரு ஜுஜூப்பீ மாகாண சபையையே முறையாக நடத்த நாங்கள் படும் திண்டாட்டம் நினைவில் வந்தது. 


" கடல் ஒரு அரக்கியை போல விறைத்து செத்த குழந்தைகளை அங்குமிங்குமாகத் தாலாட்டியது"


பொஸ்பரஸ் குண்டுகளின் தாக்கமும், பாதுகாப்பு வலயங்களில் சனம் பட்ட அவஸ்தையும், வட்டுவாகல் பாலமும், இறுதிவரை சளைக்காமல் இயங்கிய புலிகளின் நிர்வாகமும், அரப்பணிப்புடன் இயங்கிய வைத்தியர்களும், தப்பி செல்ல எத்தனித்த மக்களை புலிகள் எதிர்கொண்ட விதமும் என போரின் இறுதி நாட்கள் "படுகளம்" எனும் அத்தியாத்தில் பதிவாகிறது. 


"அத்தாருடைய காதுகளை தடித்த தோல் வளர்ந்து மூடிக்கொண்டது"


ஜெயமோகனின் "காடு" நாவலுக்கு இணையான வாசிப்பனுபவத்தை "ஆதிரை" தந்தது. அன்றாட வாழ்வின் கதாபாத்திரங்களின் பார்வைகளினூடே விரியும் காட்சிகள், புலி ஆதரவு புலி எதிர்ப்பு கருத்துகள், வன்னி காட்டு வாழ்க்கையை விபரித்த அழகியல் என ஆவலை தூண்டி, அலுப்படிக்காமல் அடுத்த பக்கங்களை புரட்ட வைத்த நாவல் "ஆதிரை".


"ரெண்டாம் தர பிரஜைகளாக நாங்கள் உணராத எல்லாமே கெளரவமான தீர்வுதான்"


"ஆதிரை" புத்தகத்தை சென்னையிலிருந்து இயங்கும் இணைய புத்தகாலயத்தில் (அதான் online bookshop) வாங்கலாம். வீட்டுக்கொரு பங்கர் வைத்த இனம் நாங்கள், ஆளுக்கொரு புத்தகம் வாங்கி இனமானம் காப்போம். "ஆதிரை" வாங்கும் போது, சயந்தனின் "ஆறாவடு" குணா கவியழகனின் "நஞ்சுண்ட காடு", "விடமேறிய கனவு" புத்தகங்களையும் வாங்கி எங்கள் இளம் எழுத்தாளர்களை ஊக்கிவியுங்கோ. ஒரே நேரத்தில் பல புத்தகங்கள் வாங்கிறது மலிவும் பாருங்கோ.


"காலம் ஒரு அரக்கனடா"


ஆதிரை
மண் சுமந்த வலியையும்
இனம் பட்ட வேதனையையும் 
மனங்களில் பதிய வைத்த,
மண்ணின் வாழ்க்கைச் சித்திரம் 
தமிழன்னையின் கண்ணீர்


Thursday, 18 February 2016

Michael



வாழ்வு எனும் ரயில் பயணத்தில் பலர் வந்து போவார்கள், அதில் சிலர் எம்மோடு தொடர்ந்தும் பயணிப்பார்கள். வேறு சிலர் இடையில் ஏறி இறங்குவார்கள், ஆனாலும் அவர்களின் நினைவுகள் மட்டும் தொடர்ந்து எம்மோடு பயணிக்கும். 


Michael நவரட்ணராஜா..பரி யோவான் கல்லூரி 1990 உயர்தர பிரிவின் நட்சத்திரங்களில் ஒருவர், Prefect, Leo Club தலைவர், Handy House Captain, பரி யோவானின் London பழைய மாணவர் சங்க தலைவர் என்று  இப்படி கல்லூரி வாழ்க்கையிலும் அதற்கு பின்னரும் மின்னிய நட்சத்திரம் மறைந்து விட்டது என்ற செய்தி அவரது குடும்பத்தையும் பரி யோவான் சமுகத்தையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. 

_________________________________________________________________________________


1990 Big Match பற்றி ஒரு பதிவு எழுதவேண்டும் என்று நினைத்ததும், அந்த கிரிக்கட் அணிக்கு தலைமை தாங்கிய சதீசனுடன் கதைத்தேன். 


"ஜசே, matchற்கு முதல் நடந்த அட்டாகசம் எல்லாம் எனக்கு தெரியாது. Michael தான் உதுக்கெல்லாம் லீடர், Michaelஐ கேளும் நிறைய கதை சொல்லுவார்" என்று சதீசன் நழுவினார். 


FB messengerல்  Michaelஐ தொடர்பெடுத்தேன். இரண்டுமுறை தொடர்பு கொண்டும் ஆளை பிடிக்க முடியவில்லை. 

Feb 5, 2016

" Machi very sorry. Had a bad migraine so came home early and slept. Can you call tonight or tomorrow around 8.30 our time"


அன்றிரவும் ஆளை பிடிக்க முடியவில்லை. அடுத்த நாள் மாலை, அவரது பெற்றோரின் இல்லத்திற்கு சென்றிருந்த போது, அங்கு அழைப்பெடுக்குமாறு கேட்டு கொண்டார்.


"மச்சான் JP... எப்பிடிடா.." என்று தொடங்கி 1990 Big Matchற்கு முதல் நடந்த அட்டாகசங்கள் அனைத்தையும் அழகாக நினைவு கூர்ந்தார். தங்களுக்கு A/L withdrawals exam நடந்து கொண்டிருந்த காலம் அதுவென்றும், ஜந்து வருடங்கள் நடக்காத big match நடக்கும் போது எப்படி அதை விடுறது என்று தாங்கள் பரீட்சையை பொருட்படுத்தாது வீட்டிற்கு தெரியாமல் சைக்கிள், ரயில் என்று சுத்தி திரிந்து அட்டகாசம் செய்தது பற்றி மகிழ்வுடன் நினைவு கூர்ந்தார்.


தற்போது வைத்தியராக இருக்கும் தங்களது சக Prefect ஒருத்தர் அப்போது cheering squadற்கு வராமல் tuitionக்கு போக, அவரிற்கு tuition வாசலில் வைத்து முட்டை அடித்தது பற்றி கூறிவிட்டு சிரித்தார். சதீசனிற்கே ஞாபகமில்லாத ஒரு அழகிய Big Match தருணத்தை Michael அழகாக விபரித்தார். அந்த அற்புத கணம் 1990 Big Match பற்றிய அடுத்த பதிவில் இடம்பிடிக்கும்.


Big match அன்று நடந்த ஒரு சம்பவத்தை சொல்லிவிட்டு

 "Machan, you know what to write and what not to write...right, we are Johnians, we always play the game" என்றார். 

Michael சொன்ன தொனியில் பரி யோவான் பொலிஸின் வெருட்டல் எனக்கு ஏனோ ஞாபகம் வந்தது, Michaelம் பழைய பொலிஸ் தானே. 
_________________________________________________________________________________


1988ம் ஆண்டு என்று நினைக்கிறன், கல்லூரியின் Sports Meet ஒரு சனிக்கிழமை மத்தியானம் நடைபெற்றது. காலையில் பாடசாலையின் வழமையான வகுப்புகள் இடம்பெற்றன. Michael, Handy Houseன் சிறந்த ஓட்டகாரன், நம்பிக்கை நட்சத்திரம். 


அஞ்சல் ஓட்டத்திற்கான அணிகள் தயாராகி கொண்டிருக்க, Handy House Captainஆக இருந்த ஶ்ரீபாலகுமார் அண்ணாவும் பார்த்திபன் அண்ணாவும் POGயாக இருந்த தனபாலன் மாஸ்டருடன் வாக்குவாதப்படுகிறார்கள். அன்று காலை பாடசாலைக்கு வராத Michael அஞ்சல் ஓட்டத்தில் பங்குபெற முடியாது என்ற பாடசாலை ஒழுக்க விதி கடுமையான தொனியில் தனபாலன் மாஸ்டரால் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. 


Michaelன் இடத்தில் எந்த போட்டிகளில் பங்கேற்காத ஒருவர், அவரின் வயது பிரிவிலும் குறைந்தவராயிருந்தாலும், பங்கேற்கலாம் என்று அறிவுறுத்தப்பட, இரண்டாவது lap ஓட Robert Williams மண்டபத்திற்கருகில் நான் நிலையெடுத்தேன். 

_________________________________________________________________________________


1990 Sports Meet, அனைவரும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கும் Medley relay. ஒவ்வொரு வயது பிரிவினரும் ஒரு lap ஓட, கடைசி 100m lap, over 19 பிரிவினர் ஓடுவார்கள். Dining hall அடியில் over 19 ஓட்டகாரன்கள் தயாராகிறார்கள். Johnstonற்கு சதீசன் Handyக்கு Michael என்று எல்லாம் சூப்பர் காய்கள். 

Handyயின் அஞ்சல் ஓட்ட அணி முன்னனியில் திகழ, மைக்கலிற்கு முதலாவதாக baton கிடைக்கிறது. Spikes அணிந்த  Michael பிச்சு கொண்டு பறக்கிறார். போட்டியை காண வந்த சுண்டுக்குளி பெட்டைகளின் பக்கமிருந்தும் ஆரவாரம் கேட்கிறது. பின்னால் கலைத்து கொண்டு சதீசன் புளுதி கிளப்பி கொண்டு ஓடுகிறார். அன்று அந்த ஓட்டத்தை பார்த்த யாரும் அந்த கடைசி 15 செக்கன்களை மறக்கவே மாட்டார்கள். 

கடைசி 50m...
Shot put இருக்கும் வளைவில் மைக்கல் திரும்ப, சதீசன் கலைத்து கொண்டு கிட்ட வந்துவிட்டார். ... மைதானமே ஆரவாரிக்கிறது,  Michaelம் சதீசனும் neck to neck ஓடுகிறார்கள். மயில்வாகனம் மாஸ்டரின் வர்ணனையை யாரும் கவனிக்கவில்லை. சுண்டுக்குளி பெட்டையள் வாங்கிலிருந்து எழும்பியே விட்டார்கள்.


கடைசி 25m.. 
பூர்ணம்பிள்ளை பவிலியன் மற்றும் lab பக்கமிருந்த பெடியள் எல்லாம் Prefectsஜ தள்ளிகொண்டு மைதானத்திற்குள் வந்திட்டாங்கள். Handyயின் பச்சை நிற கொடியையும் Johnstonன் நீல நிற கொடியையும் அட்டகாசமாய் ஆட, ஒரு பரவச   ஓட்டம் பரி யோவான் மைதானத்தில் அரங்கேறுகிறது. சதீசனும் Michaelம் முடிவு கோட்டிற்கு ஒரே தூரத்தில்..


கடைசி 1m...
முடிவு கோட்டை நெருங்கிவிட்டார்கள்.. நெஞ்சை நிமிர்த்தி கயிற்றை தொட்டு Michael ஸ்டைலாக ஓட்டத்தை வெல்ல முயற்சிக்க, சதீசன் ஒரே பாய்ச்சலில் முடிவுக்கயிற்றை தாண்டி போய் நிலத்தில் படாரென்று விழுகிறார். கையில் சிராய்ப்பு காயங்களுடன் வெற்றியை தழுவிய சதீசனை  Michael கைகொடுத்து தூக்கி விடுகிறார். 

_________________________________________________________________________________


Michael பரி யோவான் கல்லூரியில் மிகப்பிரபலமான மாணவன், சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரியிலும் கூட. பரியோவானின் ரோமியோ என்றும் சொல்லலாம். ஒவ்வொரு மாதமும் Michael பற்றிய ஏதாவது கிசு கிசு கல்லூரியில் உலாவும். தியேட்டரில், ரோட்டில் என்று Michaelஐ கண்டால் ஏதோ ஒரு பெட்டையின் பெயரை சொல்லி கத்திவிட்டு ஓடி ஒளிந்த சின்ன பெடியங்கள் நாங்கள். 


1990களில் Michaelடன் Oxoniaவில் AAT படித்த நாட்கள் இனிமையானவை. நாங்கள் கொழும்பு வாழ்விற்கு பழக திணற,  Michael மட்டும் சுண்டுக்குளியில் விட்ட இடத்திலிருந்து தனது வாழ்வை எந்தவித கஷ்டமுமின்றி தொடர்ந்தார். சிங்கள பெடியளோடு நாங்கள் பயமின்றி பழகவும் வெட்கப்படாமால் English பேசவும் பழக  Michael ஒரு role modelஆக திகழ்ந்தார். CIMA stage 2 படிக்கும் போது IASல் ஆனந்தகுமார் IFM பாடத்தை சொதப்ப, Oxoniaவில் கிருஷ்ணகுமாரின் Notesஜ எங்களுக்கு தந்துவினார் Michael.


பின்னாட்களில் CTC Insuranceல் வேலைசெய்யும் போதும், வலு ஸ்டைலாக வெளிக்கிட்டு தனித்துவமான ஸ்டைலில் சிங்களமும் Englishம் பேசிக்கொண்டு  கொம்பனி வீதியில்  Michael நடந்து செல்வதும், பஸ்ஸில் கண்டு கதைத்ததும் நினைவலைகளில் இன்று கடந்து செல்கின்றன. 

_________________________________________________________________________________

கடந்த பெப்ரவரி 6ம் திகதி தொலைபேசி உரையாடலின் இறுதியில், 1990 big match பற்றிய வேறு நினைவுகளையும் அடுத்த கிழமை பகிர்ந்து கொள்வதாக சொல்லிவிட்டு விடை பெற்றார். பின்னர் FB messengerல் அனுப்பிய குறுந்தகவல்.

"College college St Johns college"

"St Johns ale ellum 
Central ale elaathu"

"More to come soon"

Machan, I am waiting....







Monday, 15 February 2016

1990 Big Match.......பரி யோவான் பொழுதுகள் :



மார்ச் மாதம், 1990

அமைதி காக்கவென இலங்கை மண்ணில் காலடி எடுத்து வைத்த இந்திய இராணுவத்தினதும் அதன் அராஜக ஒட்டு குழுக்களினதும் கொடூர பிடியிலிருந்து மீண்டு, யாழ்ப்பணம்  நிம்மதியாக மூச்சு விட்டு கொண்டிருந்தத காலம். விடுதலைப் புலிகளின் முழுமையான கட்டுபாட்டில் யாழ்ப்பாணம் மீண்டுமொரு யுத்தங்களிற்கிடையிலான தற்காலிக இயல்பு வாழ்க்கையை அனுபவித்து கொண்டிருந்த காலப்பகுதி. விடுதலை புலிகளிற்கும் பிரேமதாச அரசிற்குமிடையில் கொழும்பு ஹில்டன் ஹோட்டலில் சமாதான பேச்சுவார்த்தைகள் இடம்பெற்று கொண்டிருந்த காலங்கள்.


பிள்ளைபிடி (ஈபி)காரன்களின் கட்டாய ஆட்சேர்ப்பால் தடைபட்டிருந்த பாடசாலை செயற்பாடுகள் வழமைக்கு திரும்பியிருந்தது. 1984ம் ஆண்டிற்கு பின்னர் நடைபெறாத, யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரிக்கும் யாழ் பரி யோவான் கல்லூரிக்கும் இடையிலான "வடக்கின் பெரும் போர்" (Battle of the North) கிரிக்கட் ஆட்டத்திற்கான நாளும் குறிக்கப்பட்டது. "வடக்கின் பெரும் போர்" இடம்பெறும் மத்திய கல்லூரி மைதானம், யாழ் கோட்டையை அண்டிய இராணுவ உயர் பாதுகாப்பு வலயத்தினுள் அமைந்திருந்ததால், 1984ம் ஆண்டிற்கு பின்னர் இந்த போட்டி இடம்பெறவில்லை. 



1904ல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட Central-St.John's Big Match, இலங்கையின் நாலாவது பழம்பெரும் பாடசாலைகளிற்கிடையிலான கிரிக்கட் போட்டியாகும். Royal-Thomian, Dharmaraja-Kingswood, St.Thomas(Matara)-St.Servatius ஆகியவை, "வடக்கின் பெரும் போரை" விட பழமையானவை. Trinity-St.Anthony's, St.Joseph's-St.Peter's, Ananda-Nalanda எல்லாம் Central-St.John'sற்கு பின்னர் ஆரம்பிக்கப்பட்டவை. யாழ்ப்பாணத்தை பொறுத்தவரை "பொன் அணிகளின் மோதல்" என்று வர்ணிக்கப்படும் St.Patrick's-Jaffna Collegeன் "Battle of the Golds" Big Matchம் பிரசித்தி பெற்றதென்றாலும் யாழ்ப்பாணத்தின் வரலாற்றிலும் கலண்டரிலும் முக்கியத்துவம் பெறுவது Central-St.John's Big match தான். இரு நாட்கள் இடம்பெற்று வந்த Central-St.John's Big Match, இலங்கை பாடசாலைகள் கிரிக்கட் சம்பிரதாயப்படி 2004ம் ஆண்டு நூற்றாண்டு ஆட்டத்திற்கு பின்னர் மூன்று நாள் ஆட்டமாக பரிணமித்தது.


1980களில் இடம்பெற்ற அனைத்து ஆட்டங்களும் வெற்றி தோல்வியின்றி முடிவடைந்திருந்தன. 1981ம் ஆண்டு ஆட்டத்தில் ரட்ணராஜா தலைமையிலான பரி யோவான் அணியின் கை ஓங்கியிருக்க, 1982ல் விக்னபாலன்-விஜயராகவன் கூட்டணியாலும் 1983ல் நிஷ்யந்தன்-ஜெயேந்திரனாலும், பரி யோவான் அணி தோல்வியின் விளிம்பிலிருந்து மீண்டிருந்தது. 1990ல் T.சதீசன் தலைமையிலான பரி யோவான் அணி பலமான அணியாக திகழ்ந்ததால், இந்த முறை எப்படியும் Big Match வெல்லுவோம் என்ற எதிர்பார்ப்பு பரி.யோவான் வளாகத்தினுள் பரவியிருந்தது. 1982,83 ஆட்டங்களை பார்த்தவர்கள், இந்தமுறை Centralகாரருக்கு "முறையை குடுக்கோணுமடா" என்ற வீறாப்புடன் உலா வந்தார்கள்.


T.சதீசன் அந்த வருஷம் Senior Prefect (SP) வேற, அதாவது பரி யோவானின் காவல்துறை பொறுப்பாளர். பரி யோவானில் Prefectsஜ Police என்று தான் கூப்பிடுவோம். சதீசன் அண்ணா ஒரு கண்டிப்பான SP, அவரை கண்டால் பெடியளிற்கு கிடு நடுக்கம். Big Match வரப்போகுது என்றதும், கல்லூரியில் அவரை காணும் சின்ன பெடியள் சிலர் "அண்ணா, எப்படியும் Big Match அடிக்கோணும்" என்று தூர நின்று கத்துவாங்கள், கிட்ட போனா குட்டு விழும் என்று பயம். ஒரு சிறு தலையாட்டல், அரும்பிய புன்னகை பாதியில் காணாமல் போக, முகத்தில் செயற்கையாக வரவழைக்கப்பட்ட கடுமையோடு "நீர் முதல்ல classற்கு போம் ஜசே" பதிலாக கிடைக்கும். 


Big Matchற்கு முந்திய வாரம் வீதிகளில் ஊர்வலமாக சென்று தங்கள் பாடசாலை அணிக்கு உற்சாகமூட்ட cheering sqaud களமிறங்கும். கல்லூரியின் சிவப்பு கறுப்பு நிற கொடிகளுடன் மிடுக்காக களமிறங்கும் பரி யோவான் கல்லூரியின் cheering squad யாழ்ப்பாண வீதிகளை ஒரு கலக்கு கலக்கும். வீதியோரங்களில் நின்று சிரித்து கொண்டே சனம் வேடிக்கை பார்க்கும்.  பரி. யோவானின் cheering squad, தனக்கேயுரித்தான தனித்துவமான பம்பலால் முழு யாழ்ப்பாணத்தையே தன்பால் கவர்ந்திழுக்கும்.  பரி யோவான் வாழ்க்கையில் இந்த முத்தான பொழுதுகள் ஜந்தாண்டுகள் எம்மிடமிருந்து பறிக்கப்பட, 1990ல் வலு மகிழ்ச்சியோடும் சந்தோஷத்தோடும் பரி.யோவானின் cheering squad களமிறங்குகிறது. 

"College College.. 
St. John's College"


Big Match வாரத்தின் ஆரம்பத்தில் நடைபெற்ற assemblyயில் அந்த வாரத்தில் மாணவர்கள் நடந்து கொள்ளவேண்டிய ஒழுங்குமுறைகள் பற்றி அறிவுறுத்தப்படுகிறது. எக்காரணம் கொண்டும் கல்லூரி வளாகத்துக்குள் மேளம் அடிக்க கூடாது, சத்தம் போடக்கூடாது, பொதுமக்களுக்கு இடைஞ்சல் விளைவிக்கக்கூடாது, போட்டி நடக்கும்போது மைதானத்திற்குள் ஓடக்கூடாது, என்று பலவித கட்டுபாடுகள். பரி. யோவானின் ஒழுக்கநெறிகள் எந்த நேரத்திலும் கைக்கொள்ளப்பட வேண்டும், பரி.யோவானின் காவல்துறைக்கு, Prefects, கண்ட இடத்தில் தண்டிக்க சிறப்பு அதிகாரங்கள் என்று அதிபர் தேவசகாயம் ஆங்கிலத்தில் முழங்கினார்.

"சென்றலால ஏலாது..
ஏலுமேன்றா பண்ணிப்பார்"


பாடசாலை முடிய, பாடசாலை வாயிலிற்கு வெளியே cheering squad அணி சேரத் தொடங்கும். வெள்ளை சேர்ட் களைந்து, சிவப்பு கறுப்பு டீஷேர்ட் அணிந்து, காலில் சோலாப்பொரி செருப்போடு சைக்கிள் பாரில் ஒருத்தன் கல்லூரி கொடியை கம்பீரமாக பிடிக்க, மற்றவன் சைக்கிள் உலக்க, தகர பீப்பாக்கள், விசில்கள், பீப்பீக்கள் சகிதம்  cheering squad, சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரி நோக்கி தனது முதலாவது நகர்வை மேற்கொள்ளும். சுண்டுக்குளி வாசலில் பெட்டைகள் வெருள, மேளங்கள் கொட்ட தொடங்க, விசில்கள் பறக்க, சைக்கிளிலிருந்து இறங்கும் அணி, நடு வீதியில் ஆட தொடங்கும். 


"காலாலே தாளம் போடுடா..
சுண்டுக்குளி மேல St.Johns போடுடா"


சுண்டுக்குளி "அம்மனிடம்" ஆசி வாங்கிய அணியின் அடுத்த இலக்கு பஸ்தியான் சந்தி. ஒரு பக்கம் Tulipsற்கு முன்னால் ஆட்டம் களைகட்ட மறுபக்கத்தில் hat collection, நிதி சேகரிப்பு, மும்முரமாக தொடங்கும். வர்த்தக நிலையங்களும் வீதியால் போவோரும் சிரித்து கொண்டே நிதிப்பங்களிப்பு செய்வார்கள். ஏந்தும் தொப்பியில் குவியும் தாள்களும் நாணயங்களும் சின்ன பெடியளின் குளிர்பானங்களிற்கும் பெரிய அண்ணாமாரின் உற்சாக பானத்திற்கும் செலவிடப்படும். 

"போடு மச்சான் பொல்லு பறக்க
அடிடா மச்சான் பவுண்டரி சிக்ஸர்"


பிரதான வீதியால் முன்னேறும் அணி, கொன்வென்ட் அடியில் ஒரு குட்டி ஆட்டம் போட்டு விட்டு, வேம்படி வாசலில் வந்திறங்கும். வொட்சர் ஓடி வந்து வேம்படியின் பெரிய கேட்டை இழுத்து மூட, வாசலிற்கு வந்த பெட்டைகள் வெருண்டடித்து பாடசாலைக்குள் திரும்ப பறப்பார்கள். சத்தம் கேட்டு மற்ற பக்கத்தால் சென்றல்காரர் வந்திறங்க காற்றில் கொஞ்சம் tension கலக்கும். சில நிமிடங்கள் மட்டும் நீடிக்கும் முறுகல், மேளங்கள் கொட்ட ஆட்டமாக மாற, வேம்படி வாசலில் போட்டி நடனம் அரங்கேறும். மேளக்காரருக்கு உரு வந்து ஆட்டக்காரரை ஆட்டுவித்ததாங்களா இல்லை ஆட்டக்காரரிற்கு வந்த விசரை பார்த்து மேளக்காரன்கள் சதிராடினாங்களா என்று தெரியாதளவிற்கு தார் வீதியில் புழுதி பறக்கும். ஆடி முடிய  சென்றல்காரர் கையசைத்து விட்டு சுண்டுக்குளி பக்கம் போவாங்கள்.. பாவம், சனம் இல்லாத யாழ்ப்பாணத்தை ஆமி பிடித்தது போல், அங்கு வெறுமையான சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரி அவங்களுக்கு காத்திருக்கும். 

"வேம்படி வேம்படி
போங்கடி.. போங்கடி"


வேம்படியால வெளிக்கிட்டு, ஆஸ்பத்திரி வீதியில் இறங்கும் அணி நோயாளர்களிற்காக அமைதி காக்க, நிதி சேகரிப்பிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும். ஆஸ்பத்திரி வீதி நெடுக நிதி சேகரித்து, பூபாலசிங்கம் புத்தக கடை தாண்டி விமாகியடியில் சுழன்று அப்படியே மின்சார நிலைய வீதியால் சுத்தி ஞானம்ஸ் ஹோட்டல் தாண்டி பருத்தித்துறை வீதியில் மிதந்து, தண்டவாளத்தை ஒட்டி ஓடும் ஒழுங்கைக்கால் குறுகி யாழ்ப்பாண புகையிரத நிலையத்தை cheering squad வந்தடையும்.

"பாஸே பஸியலடே
பூம் பூம் பூம்"


கொழும்பு கோட்டை நோக்கி செல்லும் தபால் ரயிலை வரவேற்க யாழ்ப்பாணம் புகையிரத நிலையம் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருக்க, புகையிரத நிலையத்திற்கு வெளியே மேளங்கள் முழங்க, மீண்டும் பரி.யோவானின் பிரபுதேவாக்கள் களமிறங்குவார்கள்.

 "டேய், ஸ்டேஷனுக்குள்ள போவமடா"  சத்தமாய் ஒரு குரல் கேட்கும், 

"சனத்திற்கு இடைஞ்சல் கொடுக்க கூடாது" cheering squadஐ வழிநடத்தும் நல்ல Police கட்டளை பிறப்பிக்கும். 


புகையிரத நிலையத்தின் நிலத்தடி கடவையால் ரயில் வராத platform நோக்கி தாரை தப்பட்டைகாரரும் ஆட்டக்காரரும் இரகசியமாய் நகர்ந்து நிலையெடுக்க, பயணிகள் நிற்கும் platformற்கு எதிர் பக்கம் பொதுமக்களுக்கு சேதம் வராமல் தாக்குதல் தொடங்கும். பயணிகள் நிற்கும் platformல் நிதிப்பிரிவு, தொப்பிகள் ஏந்தி பயணிகளிடம் வசூலில் இறங்கும். கொழும்பார் மனமா கொடுப்பார்கள். ஜொனியன்ஸின் தாரை தப்பட்டை சத்தத்தில் கொழும்பு கோட்டை நோக்கி செல்லும் இரவு தபால் ரயில் அமைதியாக வந்து நிற்கும்.

"பனை மரத்தில வெளவாலா
ஜொனியன்ஸிற்கே சவாலா"

தொடரும்...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

கொசுறு
ஒரு நாள் காலை யாழ் தேவி ரயில் என்ஜினின் முன்பக்கம் பரி யோவான் கல்லூரி கொடியை கட்டிவிட்டு, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கிளிநொச்சி வரை பரி யோவானின் 1990 A/L batch பெடியள் போனார்கள். போகும் வழியில் இடையில் யாரோ ரயிலின் அபாய சங்கிலியை பிடித்து இழுக்க ரயில் நடுகாட்டிற்குள் நிறுத்தப்பட்டது. பரி யோவான் காவல்துறை நடாத்திய உள்ளக விசாரணை பொறிமுறையில் போர்க்குற்றவாளி அம்பிட்டார்.

"என்ட தொப்பி காத்துக்கு வெளில பறந்திட்டுது, அதால தான் சங்கிலியை இழுத்தனான்" என்று ஒரு 90 batchகாரன் குற்றத்தை ஒப்புகொண்டதால், சர்வதேச சமூகத்திற்கு அவனை காட்டி கொடுக்காமல், குற்றம் மூடி மறைக்கப்பட்டது. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


பின்னிணைப்பு
யாழ்ப்பாணம் வானவில் இசைக்குழுவினர் 2014ல் வடக்கின் பெரும்போரை முன்னிட்டு தயாரித்த அருமையான வீடியோ பாடல்.. Big Match, Cheering Squad காணொளிகளுடன்


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Thursday, 4 February 2016

CIMA காலங்கள்: அந்த முதல் நாள்





பெப்ரவரி 6, 1995, திங்கட்கிழமை

ஓஸ்ரேலியாவிலிருந்து மாமா கொண்டுவந்து தந்த வெள்ளைநிற கோடு போட்ட இளநீல முழுக்கை சேர்ட், ஹமீடியாஸில் அளவெடுத்து தைத்த trouser, அன்று காலை மீண்டும் துடைத்த புத்தம்புது Bata சப்பாத்து அணிந்து வாழ்வில் முதல்முறையாக வேலைக்கு புறப்படுகிறேன். அம்மம்மாவிடம் ஆசி வாங்கி, வத்தளை அல்விஸ் டவுண் வீதியில் இருக்கும் பரிச்சயமான குழிகளையும் பரபரப்பான நீர்கொழும்பு வீதியையும் கடந்து பஸ் நிலையத்தை அடைகிறேன்.


"பாலியகொட, பஞ்சிகாவத்த, கொட்டுவா...கொட்டுவா..கொட்டுவா" என்று முழங்கும் 187 மினிபஸ்ஸில் ஏறி, சேர்ட் கசங்காமல் இருக்க தலையை குனிந்து ஓட்டுனர் பக்கமிருக்கும் சிறிய பகுதிக்குள் என்னுடலை குறுக்கி கொள்கிறேன். ஜா-எல 187 Rosa மினிபஸ்கள் அநேகமானவை புதியவை, முக்கிய தரிப்பிடங்களில் மட்டுமே நிறுத்துவதாலும் வேகமாக பயணிப்பதாலும் கொழும்பு கோட்டையை விரைவாக அடைந்து விடும். கொழும்பு கோட்டை புகையிரதம் நிலையத்திற்கு முன்பாக மினிபஸ்ஸால் இறங்கி நிமிர்ந்து புகையிரத நிலையத்தை பார்க்கிறேன். ஐந்தாண்டுகளிற்கு முன் அதே புகையிரத நிலையத்தில் அம்மாவோடு யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்து ரயிலில் வந்திறங்கியது ஞாபகம் வருகிறது. கண்களில் ஏனோ ஈரம்..


மீண்டும் பஸ், 138 மஹரகம மினி பஸ். கொழும்பு கம்பஸை ஊடறுத்து பயணிக்கும் பஸ். இந்த பஸ்ஸில் போய் வரும் போது கம்பஸில் கண்ட நெடிய மரங்களையும் அதன் கீழிருந்த வாங்குகளையும் அதிலமர்ந்திருந்த காதல் ஜோடிகளையும் பார்த்து தான் எப்படியாவது உயர்தரம் பாஸ் பண்ணி கொழும்பு கம்பஸ் போக வேண்டும் என்று எனக்கு நானே உறுதிமொழி எடுத்து கொண்டேன். கொழும்பு கம்பஸிற்குள் எல்லோரும் சந்தோஷமாக தெரிவார்கள். எப்பவும் ஏதோ சிரித்து பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். கம்பஸ் கனவு அந்த காட்சிகளை பார்த்து பார்த்து பொழுதொரு வண்ணம் உருப்பெற்று மெருகேறியது. 


1992ல் ஓகஸ்டில் உயர்தர பரீட்சை எழுதி, சித்தி எய்தி, கொழும்பு கம்பஸும் கிடைத்தது. ஆனால் 1995 ஆகியும் எங்களிற்கு இன்னும் கம்பஸ் தொடங்கின பாடில்லை.  ஜேவிபி பிரச்சினையால் ஏற்பட்ட backlog அதற்கு காரணம். அந்த இரண்டு வருடங்களில் CIMA படித்து வேலையும் கிடைத்து விட்டது.  இன்று அந்த கம்பஸ் கனவு கனவாகவே நிற்க, முழுநேர கம்பஸ் வாழ்க்கையை கைவிட்டு கைநிறைய சம்பளத்தோடு வேலைக்கு போகிறேன். நான் செய்வது சரியா என்று 138 பஸ்ஸின் முன்னிருக்கையில் இருந்து மீண்டுமொருமுறை யோசித்து பார்க்கிறேன். அந்த நெடிய மரமும் அதற்கு கீழிருந்த வாங்கும்...


"Union place பகின்ட" என்று கொந்தா (அதான் நடத்துனர்) கத்த சிந்தனை கலைந்து பாய்ந்தடித்து இறங்குகிறேன். Hyde Park தாண்டி Vauxhall வீதியில் இறங்க நெஞ்சு பக்கு பக்கு என்று அடிக்க தொடங்குது. பழம்பெரும் Vauxhall வீதி இலங்கையின் மிகப்பெரும் வர்த்தக ஸ்தாபனங்கள் சிலவற்றிற்கு முகவரி. அந்த வீதியின் முதலாவது முடக்கில் திரும்ப வலப்பக்கத்தில் இருந்த வெள்ளைநிற நீண்ட இரண்டு மாடி கட்டிடம் என்னை பார்த்து சிரித்தது.  Aitken Spence Ltd.. என்ற தங்கநிற பெயர்ப்பலகையை பார்வையால் ஒற்றி கும்பிட்டுவிட்டு, கனமான கறுப்பு கதவை வலக்கையால் திறந்து வலக்கால் வைத்து உள்நுழைகிறேன். அதே வெள்ளை கட்டிடத்தின் மறுகோடியில் எனக்கு வேலை தரமறுத்த Coopers & Lybrand அலுவலகம். 


"Welcome Mr. Prakash" ஒரு பெண்குரல், தேன் கலந்த பெண்குரல், ராஜேஷ் வைத்தியாவின் வீணையாக ஒலிக்கிறது. 

CIMA காலங்களில் பெட்டைகள் எங்களோடு கதைக்க வெட்கப்படுவதைவிட எங்களுக்கு பெட்டைகளோடு கதைக்க நாங்கள் படுற கூச்சம் தான் அதிகம்.

"I am Geetha... Good morning and welcome aboard" வாவ் என்று திறந்த வாயை மூடி அவள் நீட்டிய கையை பற்றி குலுக்குகிறேன். சிக்கென்ற skirt & blouseல் ஒரு தேவதை என்னை corporate உலகத்திற்கு வரவேற்கிறாள், நல்ல முழுவியலமடா ராசா என்று மனம் மகிழ்ந்தது. 
.....................................................................................................................................................

கீதாஞ்சலி முதியான்சிலாகே ராஜபக்ஷ குமாரசிங்க is her full name.. Short and sweetஆ நாங்க கீதா கீதா என்று கூப்பிடுவம். கீதா நடந்தால் ஒபிஸ் அசையாது.. கீதா நின்றாலென்றால் ஒபிஸ் சுழறும்..அவ்வளவு வடிவு.. நயன்தாராவை விட கொஞ்சம் கம்மி.. அழகில.. ஆனா சமந்தாவை விட தூக்கல்..
......................................................................................................................................................

"Hello..."மீண்டும் ராஜேஷ் வைத்தியாவின் வீணை இசை கேட்க, திடுக்கிட்டு பற்றியிருந்த அவள் கையை விட்டேன்.

"Ah.. Thank you... Ah... Nice to meet you" இயல்புநிலைக்கு வர கொஞ்சம் நேரம் எடுத்தது. நக்கல் கலந்த புன்சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு அவள் நகர்ந்தாள். வந்திறங்கினதுமே bouncer போட்டா என்னென்று அடித்து விளாயாடுறது ?


எனக்கு பிரம்பால் இருக்கை பின்னப்பட்ட மர நாற்காலியும் ஆதிகால மரமேசையும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. மேசையின் வலப்புறத்தில் சத்தமாக இரையும் வெள்ளை நிற கம்பியூட்டர், அதற்கு பக்கத்தில் சுத்தி சுத்தி டயல் பண்ணுற பழங்காலத்து பச்சை நிற தொலைபேசி, மேசையின் மற்ற பக்கத்தில் புத்தம் புது Reynolds பேனாக்கள், CR கொப்பி, stapler, hole punch என ஆயுதங்களின் அணிவகுப்பு அசத்தலாக இருந்தது.





எங்களுடைய டிபார்ட்மெண்டிற்கு ஒரு "ட" வடிவ இடம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. "ட" வடிவத்தின் ஆரம்பத்தில்  Department Head தேவன் டி மெல்லின் அறை. மொட்டைத் தலையுடன் மீசையை முறுக்கிகொண்டும் கறாரான பார்வை பார்க்கும் அவரை பார்த்தால் தமிழ்ப்பட வில்லன்கள் ஞாபகத்திற்கு வருவார்கள். எனக்கு வலப்பக்கம் என்னுடைய வயதை ஒத்த, அசேல என்ற பெளத்த சிங்கள பேரினவாதி. அப்பரின் காசில் லண்டனில் பொருளியல் படித்துவிட்டு வந்து போன மாதம் தான் வேலையில் இணைந்திருந்தான். 1995 டிசம்பர் 5ம் திகதி யாழ்ப்பாணம் ஆமிட்ட விழ அவன் என்னை பார்த்த கேவலமான பார்வையை மறக்க முடியாது.


அவனுக்கு அங்கால தயந்தி என்ற ஒரு சிங்கள மனிசி, இன்னுமொரு லண்டன் ரிடர்ன். வெள்ளைக்காரிகள் மாதிரி இங்கிலீஷ் பேசுவா, ஆளை பார்த்தாலும் வெள்ளைக்காரி மாதிரிதான். இனக்கலவரத்தில் அடிவிழுந்தா வீடு திறந்து தமிழர்களிற்கு அடைக்கலம் கொடுக்கிற சிங்கள சகோதரி.  தயந்திக்கு முன்னால் தனிகா என்ற யாழ்ப்பாண தமிழ் அக்கா, இராஜினாமா கடிதம் கொடுத்துவிட்டு வேறொரு வேலைக்கு போக காத்திருந்தவ. அறையின் மூலையில் மென்டிஸ் என்கிற மெந்தா, கம்பியூட்டர் ஒபரேடர். பியூனாக இருந்து கம்பியூட்டர் ஒபரேடராக பதவி உயர்வு பெற்றவர், துண்டர ஆங்கிலம் பேச மாட்டார்.


"ஒயாட கம்பியூட்டர் தன்னவாத (உமக்கு கம்ப்யூட்டர் தெரியுமா)" மெந்தா மென்மையாக கேட்டார்.

"நஹா..(இல்லை)" அதற்கு மேல் சிங்களம் வாய்க்குள் வரவில்லை. 

"பய வென்ட எப்பா.. மங் கியலா தென்னங் (பயப்பிட வேண்டாம், நான் சொல்லித்தருகிறேன்)". வார்த்தைகளோடு மட்டும் நிற்காமல் இதயசுத்தியோடு மினக்கெட்டு பின்னாட்களில் மெந்தா எனக்கு Lotus 123, Word Perfect, dBase, Harvard Graphisc எல்லாம் சிங்களத்தில் சொல்லித் தந்தார். 


எனக்கு இடப்பக்கம் எனக்கு வேலை எடுத்து தந்த முரளி, என்னுடைய முதல் Manager, CIMA விரிவுரையாளர், அன்றும் இன்றும் என் குரு. நடிகர் சூர்யா போல எடுப்பாக இருப்பார்,  வேலை வாங்குவதில் கறார் பேர்வழி. வேலை நுணுக்கங்களையும் சூட்சுமங்களையும் திறமாக
போதித்தவர். அன்று அவர் போட்ட அத்திவாரத்தில் தான் என்னுடைய career எனும் கட்டிடம் கட்டப்பட்டது. வேலை முடிய அவரின் Nissan Sunny காரில் வெள்ளவத்தை ஊத்தைகடையடியில் கொண்டு வந்து இறக்கிவிடுவார். காரில் வாழ்க்கை, காதல், கிரிக்கட் என்று அலசுவார். 


சரியாக பத்துமணிக்கு சுடச்சுட தேத்தண்ணி, cup & saucerல் வைத்து  செந்தளிப்பான முகத்தோடு மேசையில் கொண்டு வந்து வைத்தார் பியதாச என்கிற எங்கட Tea boy. 


21 ஆண்டுகள் கடந்தும் கண்டம் தாண்டி வந்தும் பல்வேறு நிறுவனங்களிற்கு வேலை செய்தும் அந்த முதல் வேலையும் அந்த முதல் நாளும் இன்றும் மனதில் பசுமையாய் நினைவில் நிழலாடுகிறது. எல்லா முதலிற்கும் ஒரு முதன்மை, ஒரு முக்கியத்துவம், ஒரு மகத்துவம் உண்டு. ஏனெனில் அந்த முதல்படி தான் இனி எடுத்து வைக்கப்போகும் படிகளிற்கு ஆதாரமாய், வழிகாட்டியாய் அமையும். சிலரிற்கு அந்த முதல்படி சறுக்கும், அந்த சறுக்கலிலிருந்து கிடைக்கும் பாடமும் மகிமையானது தான். கடவுளின் கிருபையால் எனக்கமைந்த முதல்வேலை "அந்த மாதிரி", அந்த முதல் வேலையில் நான் கற்ற விடயங்கள் காலத்தால் அழியாதவை.


காதலும் மனைவியும் மட்டுமல்ல, 
முதல் வேலை அமைவதும் 
இறைவன் கொடுத்த வரம் !