Total Pageviews

Friday, 2 December 2016

மகனும் நானும்....




மகள்மாரைப் பெற்ற அப்பாக்கள் பாக்கியவான்கள், மகன்மாரைப் பெற்ற அப்பாக்கள் புண்ணியவான்கள்

நேற்றுக் காலை என்னுடைய மூத்தவனின் Primary school graduationல் கலந்து கொண்ட போது கண்கள் ஏனோ பனித்தன. உள்ளத்தில் ஊற்றெடுத்த உணர்வை உணரமுடிந்ததே தவிர, உணர்வின் ஊற்றைத் தேட மூளை மறுத்துவிட்டது. "My baby has become a boy" என்று மண்டைக்குள் ஒரு குரல் கேட்டது.


சாதுவாக மழைத் தூறிக் கொண்டிருந்த புரட்டாசி மாதத்தின் ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை மாலைப் பொழுதில், கைக்குழந்தையாய் அவனை முதன்முதலாக கரங்களில் தாங்கினேன். உருண்டு, பிரண்டு, நடந்து, ஓடி, விழுந்து அவன் கண்முன் வளர வளர, வாழ்வில் ஒரு புதுவசந்தம் தவிழ ஆரம்பித்தது.


அம்மா சொல்ல முதல் அப்பா சொல்லி, சொற்கள் வாக்கியங்களாகி, வாக்கியங்கள் கேள்விகளாக தொடங்க, Thomas the Tank Engineல் தொடங்கிய அவனுடனான சம்பாஷணைகள் இன்று Cricket வரை வளர்ந்துவிட்டது. 


ஏழு ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் இதே பள்ளியில், ஒரு அழகிய காலைப் பொழுதில், அவனை வகுப்பில் கொண்டு வந்து சேர்த்ததும் இன்று நினைவில் நிழலாடியது. பள்ளியில் முதல்நாள், காரிலிருந்து இறங்கி எனது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தவன், வகுப்பறை வாசலில் எனது கையை விட்டு விட்டு, தனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட கதிரையில் அவன் போய் அமர, கண் முட்டி கண்ணீர் வந்தது எனக்குத் தான், அவனுக்கல்ல. 


அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் வகுப்பறையில் கொண்டு போய் விட்ட காலம் போய், காரில் drop off பண்ணும் காலமும் வந்தது. காரிலிருந்து இறங்கி பார்வையால் bye சொல்லிவிட்டு அவன் பள்ளிக்கு போவான். இரவு வீடு வந்து "பள்ளிக்கூடத்தில் என்னடா நடந்தது" என்று கேட்க "nothing" என்று மொட்டையாய் பதில் சொல்வான். 


கிழமையில் நான்கு நாட்கள் பெடியளை பள்ளிக்கூடத்தில் விடும் இனிய பொறுப்பை மகிழ்வோடு நிறைவேற்றினேன். "When the sun shines in the morning and the night is on the way, it's a new day and a new way" என்று ஒவ்வொரு நாளும் நான் பாட, அவங்கள் பேசாமல் கேட்பாங்கள். பதினைந்து நிமிஷ ஓட்டத்தில் பள்ளிக்கூடம் வரமுதல், நாங்கள் ஜெபித்து விட்டு, cricket அல்லது footy பற்றி கதைப்பம். சில நாட்களில் அப்பாவின் அறிவுரை நேரமாகவோ அல்லது அப்பாவின் நனவிடை தோய்தல் பொழுதாகவோ அந்த பதினைந்து நிமிடங்கள் அமைந்துவிடும். ஒவ்வொரு நாளும் நான் விலைமதிப்பில்லாத பொக்கிஷமாக கருதும் பதினைந்து நிமிடங்கள் அவை. 


பள்ளியின் ஆராதனை வழிபாடுகளில் அவன் கர்த்தரை ஸ்தோத்தரிப்பதை கண்டு நெகிழ்ந்ததும், மேடை நிகழ்வுகளில் அவனை கண்டு ரசித்ததும்,  இசைக் குழவில் கிட்டாரோடு அவனைக் கண்டு மகிழ்ந்ததும், ஆண்டிறுதி பரிசளிப்பு விழாவில் விருதுகள் பெறும் போது பெருமைப்பட்டதும், விருது பெறாத போது கலங்கியதும் என்று ஏழு ஆண்டுகள் பறந்தோடி விட்டன. 


பதின்மத்திற்குள் மகன் நுழைய எங்கள் வாழ்வும் அடுத்த கட்டத்திற்குள் முன்னேறுகிறது. புலம்பெயர்ந்த பெற்றோருக்கு புலம்பெயர் நாட்டில் பிறந்த தலைமுறை, பதின்ம பருவத்தில் எதிர்நோக்கப் போகும் சவால்களை சந்திக்கும் களமாக இனிவரும் ஆண்டுகள் அமையப் போகின்றன. 


வேகமாக மாறிவரும் உலக அரங்கில், எந்த துறையை தேர்ந்தெடுத்து வாழ்வை நிலைநிறுத்துவான் என்ற எண்ணம் ஒருபக்கம் அலைபாய, என் குழந்தை, இல்லை,  என்ர பெடியனும், காதல் வயப்படுவானா? தமிழ் பெட்டை அல்லாத வேறொருத்தியை காதலித்தால்?... இப்படி அவசியமேயில்லாமல் மனம் இன்னொரு பக்கம் அல்லாட, வாழ்வு எனும் இனிய பயணம் தன்டபாட்டிற்கு தொடர்கிறது.


மகன் என்ற பந்தத்தில் எத்தனையோ இன்பங்கள் நிறைந்திருந்தாலும், எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் இதுவரை அவன் என்னை திட்டவில்லை. பிறந்த நாளிலிருந்து அம்மாட்ட ஏச்சு வாங்கி, அப்பாட்ட அடிவாங்கி, வாத்திமாரிடம் மொத்து வாங்கி, வேலைத் தளத்தில் பொஸ்ஸிடம் கிழி வாங்கி, வீட்ட வந்து மனிசிட்டயும் பேச்சு வாங்கி வாழும் வாழ்க்கையில், திட்டாத ஒரு உறவு இருக்குமென்றால், அது திகட்டும் தானே. 

மகன்மாரைப் பெற்ற அப்பாக்கள் புண்ணியவான்கள்!






No comments:

Post a Comment