Friday, 11 November 2016

வேலை அமைவதெல்லாம்




"மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம்" என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, வேலை அமைவதும் ஆண்டவன் அருளும் வரப்பிரசாதம் என்பது உண்மையிலும் உண்மை. வேலை தேடிக்கொண்டு இருக்கும் போதும், விண்ணப்பங்கள் அனுப்பிக் கொண்டு இருக்கும் போதும், நேர்முகத் தேர்வுகளிற்கும் aptitude testகளிற்கும் தோன்றும் போதும், இந்த வேலை தான் எனக்கு வாய்க்க போகிறதா என்று மனம் அல்லாடும். அல்லல் நிறைந்த அந்த பயணத்தின் இறுதியில் கிடைக்கும் வேலை, ஆண்டவன் அளித்த வரப்பிரசாதம் என்று மனம் ஏற்றுக் கொண்டால், வாழ்வு வளம் பெறும். 


கொழும்பில் உயர்தர சோதனை எழுதிவிட்டு, CIMA படிக்க தொடங்கின காலம் முதல் வேலை தேடும் படலமும் ஆரம்பமாகியது. 80களின் இறுதியில் நடந்த ஜேவிபி பிரச்சினையால் கம்பஸ் தொடங்க எப்படியும் இரண்டு வருடமாவது ஆகும்.  அந்த இருவருட இடைவேளைக்குள் வேலை ஒன்றை தேடி CIMAவும் முடிக்க வேண்டும் என்று மனக்கணக்கு போட்டேன்.  வேலை எடுப்பதற்கு  influenceம் அதிர்ஷ்டமும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர வைத்த கொடிய காலங்கள் அவை.


Daily Newsல் வந்த Holiday Inn ஹோட்டலில் Accounts Assistant வேலைக்கு, கையால் எழுதிய curricualam vitaeயும் பள்ளிக்கூடத்தில்  வாங்கிய character certificateஐயும் சேர்த்து அனுப்பி விண்ணப்பிக்க, interviewற்கு வரச் சொல்லி கடிதம் வந்தது. Interviewற்கு போனேன், வந்தேன், வேலை கிடைக்கவில்லை, refereeயா போட்டது எங்கட கொழும்பு இந்து பினாவை (பிரன்ஸிபல்).


Coopersல் auditற்கு ஆட்கள் எடுக்கிறார்கள் என்று அறிந்து விண்ணப்பிக்க, மீண்டும் interview. இந்த முறை வலு நம்பிக்கையோடு interviewஐ கையாள, "கம்பஸ் தொடங்க என்ன செய்ய உத்தேசம்" என்ற கண்ணிவெடிக் கேள்வியில் Coopers கனவு தகர்ந்தது. Coopersன் Management Consulting பிரிவில் வேலை செய்த எங்களுடன் படித்த அருண் மூலம், அந்தப் பிரிவில் இணைய ஒரு case study பரீட்சைக்கு தோற்றி, தோற்றுப் போனேன். 


HNBயில் Banking course செய்தால் Bankல் சுளையாய் சம்பளத்தோடு வேலை கட்டாயம் கிடைக்கும் என்று கேள்விப்பட, பொரளையில் கணத்தைக்கு பக்கத்தில் அமைந்திருந்த HNB training centreல், நண்பன் வாதுலனோடு Banking course செய்தேன். Course முடித்து நடந்த இறுதிப் பரீட்சையின் முடிவில் எனக்கு வெற்றிக்கிண்ணமும் வாதுலனிற்கு வேலையும் கிடைத்தது. வெற்றிக்கிண்ணம் தந்த வங்கி, எனக்கு ஏன் வேலை தரவில்லை என்பது இன்றுவரை புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது. 


வேலை தேடும் படலம் தொடர்ந்து தோல்வியை தழுவிக்கொண்டிருக்க, CIMA பரீட்சைகளில் கிருஷாந்தனின் தோளில் தொற்றிக் கொண்டு முன்னேறிக் கொண்டிருந்தேன். CIMA Stage 4ற்கு வர, வேலை எப்படியாவது எடுக்க வேண்டும் என்ற டென்ஷன் பரீட்சை டென்ஷனிற்கு இணையாக வாட்டியது. CIMA Finals முடித்ததும் பஞ்சிகாவத்தையில் உள்ள ஒரு இரும்புக்கடை ஒன்றில்  Bookkeeper  வேலை எடுத்து தருவதாக வாக்குறுதி அளித்து அங்கிள் ஒருத்தர் கடுப்பேற்றியிருந்தார். MBBS கடைசிப் பரீட்சை எழுதினவனிற்கு,  நர்ஸ் வேலை எடுத்து தாரன் என்று சொன்னால் எப்படியிருக்குமோ, அதே மாதிரி தான் இதுவும். 


CIMA Stage 4 பரீட்சைக்கு சில கிழமைகளிற்கு முன்னர், Ernst & Youngல் தோற்றிய interviewல் வெற்றி கிடைத்தது. நவம்பரில் பரீட்சை முடிய, யாழ்ப்பாணம் போய் விட்டு வந்து, புத்தாண்டில் தம்மை தொடர்பு கொள்ளுமாறும், மாதம் 2,000 ரூபாய் சம்பளம் என்றும் Ernst & Young நிறுவனத்தினர் வாக்குறுதி அளித்தார்கள். 


யாழப்பாணம் போற உற்சாகத்தோடும், வேலை கிடைத்த நிம்மதியோடும் CIMAவின் கடைசிப் பரீட்சை பரவசமாய் எழுதினேன். ஒரு மாதம் யாழ்ப்பாணம் போய் திரும்ப, CIMA விரிவுரையாளர் சமன் கிரிவத்துடவ உருவில் குழப்பம் காத்திருந்தது. சமன் ஒரு நல்ல விரிவுரையாளர் மட்டுமல்ல ஒரு நல்ல மனிதரும் கூட. முன்னாள் ஜேவிபிகாரனான சமன், யாழ்ப்பாண பெடியளில் அதீத அக்கறையும் அன்பும் பாராட்டுவார். 


"I say, don't go to this stupid audit job, I will get you a job with 10,000 rupees salary, give me a copy of your CV" என்று சமன் மண்டைக்குள் பேராசையை விதைத்தார். 


வெள்ளவத்தை மார்க்கெட்டிற்கு எதிரிலுள்ள ஒரு கொமியூனிகேஷனில், சுதர்ஷன் அண்ணாவோடு போய், 100 ரூபாய் கொடுத்து, ஒரு CVஐ கொம்ப்பியூடரில் type பண்ணினோம். அதை ரெண்டு போட்டோ கொப்பி எடுத்து,  CR கொப்பிக்குள் மடியாமல் வைத்துக்கொண்டு, சமனிடம் CV கொடுக்க IASற்கு போனோம். IAS staff roomல் சமன் இல்லை, முரளி மட்டும் நின்றார். 


முரளி, ரஞ்சனின் அண்ணா, எங்களின் CIMA விரிவுரையாளர். "என்ன இங்கால பக்கம்" என்று முரளி பம்பலா விசாரிக்க, நசுங்கிக் கொண்டே வந்த நோக்கத்தை சொன்னோம். "ஓ அப்படியா, அப்ப எனக்கும் ஒரு CV தாரும், ஏதாவது வேலை வந்தா சொல்லுறன்". Aitken Spenceல் வேலை செய்யும் முரளி தானாக உதவிக்கு வந்தார். "இவர் எங்க கிழிக்கப் போறார், சமன் சிங்கன் 10,000 ரூவாய் வேலை வாங்கித் தரப் போறான்" என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு, போட்டோ கொப்பி ஒன்றை முரளியிடம் கொடுத்தேன். கொம்புயூட்டர் ஒரிஜினல் சமனிற்கு சமர்ப்பித்தேன்.


அடுத்த கிழமை ஒரு நாளிரவு மோட்டார் சைக்கிளில் வீட்ட வந்த ஒருத்தர், Aitken Spence நிறுவன கடிதம் ஒன்றை தந்துவிட்டு சென்றார். அந்த கடிதத்தில் அடுத்த நாள் காலை Vauxhall வீதியில் அமைந்திருந்த அவர்களது Finance Departmentல் interviewற்கு  வருமாறு அழைத்திருந்தார்கள். என்ன வேலை, யார் மூலம் அழைத்தார்கள் என்ற விபரம் ஒன்றும் தெரியாது, தொலைபேசி வசதி பரவாத அந்த காலத்தில் யாரையும் தொடர்பு கொண்டு அறியவும் வாய்ப்பிருக்கவில்லை 


அடுத்த நாள் காலை, என்னிடம் இருந்த ஒரே திறமான ஷேர்ட்டான, டுபாயிலிருந்து பபா சித்தப்பா கொண்டுவந்த இளநீல ஷேர்ட்டையும், யாழ்ப்பாணம் போன போது கொண்டு வந்திருந்த அப்பாவின் பழைய நீல நிற டையையும் கட்டிக் கொண்டு, ஆறு தரம் சப்பாத்து பொலிஷ் பண்ணிவிட்டு ரெண்டு பஸ் ஏறி, வியர்க்க விறுவிறுக்க Aitken Spence அலுவலகத்தை அடைந்தேன்.  கண்களை குறுக்கிக் கொண்டும் மீசையை தடவிக் கொண்டும் வில்லத்தனமான பார்வையோடும், தேவன் டீ மெல்லின் வலு கடினமான கேள்விகளை எங்கிருந்தோ வந்து குடிகொண்ட அசட்டு நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொண்டேன்.


Aitken Spenceல் புதிதாக உருவாகியிருக்கும் Corporate Plannig Unitல், Management Trainee வேலைக்கு தான், என்னை நேர்முகம் கண்டு கொண்டிருந்தார் தேவன் டீ மெல்.  முரளியின் டீமில் அமைந்திருந்த அந்த வேலைக்கு  முரளியின் சிபார்சிற்கமையவே என்னை interviewற்கு அழைத்திருந்தார்கள். CIMA முடிக்கும் யாருக்கும் அது ஒரு Dream Job. 


நேர்காணல் முடிவில் தேவன் கேட்டார் "how do you know Mr. Thurairajah?". துரைராஜா IASல் எங்களிற்கு Financial Management படிப்பித்த
 CIMA விரிவுரையாளர், இலங்கை வங்கியின் முன்னாள் DGM, சந்திரிக்காவிற்கு கணித ட்யூஷன் கொடுத்தவர், பல நிறுவனங்களில் இயக்குனர், வகுப்பிலும் வெளியிலும் தமிழ் பொடியளோடு மட்டும் அன்பாக பழகுவார், என்னுடைய CVயில் அவர் referee. 


"My dad used to work for Mr. Thurairajah, he is a fine gentleman" தேவனின் வார்த்தைகளில் முதல் தடவையாக கொஞ்சம் கனிவு தெரிந்தது. 


அடுத்த கிழமை அதே மோட்டார் சைக்கிள், இன்னுமொரு Aitken Spence கடிதம், இம்முறை இரண்டாவது நேர்முகம் Aitken Spenceன் Finance Director லலித் விஜயரத்னவுடன். லலித் அவருடைய இளமை காலங்களில் ஒரு சிறந்த கிரிக்கெட் வீரன்.  கிரிக்கட் பற்றி கன நேரமும் கதைத்து விட்டு, கம்பஸ் படிப்பை கட்டாயம் தொடர வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தி, தோளில் தட்டி வாசலிற்கு வந்து வழியனுப்பும் போது சொன்னார்

 "Son, you have been selected for the third interview with the Board, you will soon get a letter from our HR director" கண்களில் வடிந்த கண்ணீரை
துடைக்காமலே அவர் கரம் பற்றினேன் "thank you Mr. Wijeratne"


சனாதிபதி மாளிகைக்கு அருகில் இருந்த Aitken Spenceன் தலைமையகத்தில் Board roomற்குள் நுழைய புல்லரித்தது. பத்திரிகைகளில் வாசித்தறிந்த வியாபார ஜாம்பாவான்களான MA Mack, R சீவரட்ணம், GC விக்கிரமசிங்கவுடன் கைகுலுக்கிய அந்த பொழுது, ஆண்டவன் கொடுத்த வரம் அல்லாமல் வேறொன்றுமில்லை. Aitken Spence நிறுவனத்தின் சம்பிரதாயத்திற்கிணங்க நடந்த அந்த மூன்றாவது நேர்முகத் தேர்வு, பத்து பதினைந்து நிமிடங்களே நீடித்தது. 


February 6, 1995ம் ஆண்டு இலங்கையில் அந்த காலப்பகுதியில் trend setter ஆக அமைந்த Corporate Plannnit Unitல் பந்தாவான Management Trainee என்ற  titleஓடும் சுளையாய் மாதம் 7,500 சம்பளத்துடனும் வேலையில் இணையும் போது, கடந்த வந்த தோல்விகள் தந்த வேதனையும், பட்ட அவமானங்கள் தந்த வலிகளையும் நினைவில் நிறுத்திக் கொண்டேன், குறிப்பாக அந்த பஞ்சிக்காவத்தை இரும்புக்கடை வேலையை மறக்க மனம் மறுத்தது. 


எங்கிருந்தோ வந்து CV கேட்டு வாங்கிய முரளியும்,  என்னைப்பற்றி தேவனிற்கு நாலு நல்ல வார்த்தை சொல்லி வேலை கிடைக்க வைத்த துரைராஜாவும், கடவுள் அனுப்பிவைத்த தூதுவர்களாகவே இன்றுவரை எனக்கு தெரிகிறார்கள்.

"வேலை அமைவதெல்லாம் ஆண்டவன் கொடுத்த வரப்பிரசாதம்"


No comments:

Post a Comment