Friday, 21 August 2015

பரி யோவான் பொழுதுகள்: கனவான கனவு




1986, மார்ச் மாதம்...
பரி யோவான் கல்லூரி மைதானம், சென். ஜோன்ஸ் - சென். பற்றிக்ஸ் கிரிக்கட் போட்டி. ஆட்டத்தின் கடைசி ஓவர், பரி யோவான் வெல்ல 7 ரன்கள் தேவை, 7 ரன்கள் பரி யோவான் அணி அடிக்கா விட்டால் Match Draw. 

Robert Williams Hall முனையில் அடியேன் batting, non striker ஆக ஏஞ்சல் நிற்கிறான். கடைசி ஓவர் போட பற்றிக்ஸ் சதா தயாராகிறான். இதுக்கிடையில் தண்ணி கொண்டர வந்த reserve players ஷியாமலையும் மொழியனையும் leg umpire திருப்பி அனுப்பிட்டார். 


Mid pitchல் ஏஞ்சல் சொன்னான் "மச்சான் நீ single எடு, மிச்சத்தை நான் பார்க்கிறன்". 


முதலாவது பந்து சதா outside the off stump போட நான் front footல அழகா straight drive அடிக்க, boundaryக்கு போக வேண்டிய பந்தை mid offல் நின்ற எரிக் நிமலன் விழுந்து மறித்து field பண்ணினான், no run. 


ஏஞ்சலை பார்ப்பதை தவிர்த்து, இரண்டாவது பந்திற்கு இன்னொருக்கா guard எடுத்தேன். சதா bowl பண்ண ஓடி வந்து கையை சுழற்ற அவன்ட வாயும் ஆ ஊ என்று அசையும், மின்னல் வேக bowler, என்னுடைய நல்ல நண்பன். அடுத்த பந்தை கொஞ்சம் full lengthல் போட காலை முன்னுக்கு வைச்சு cover drive அடிச்சன், 2 runs, boundaryக்கு கிட்ட போன பந்தை இன்பசோதி தான்  துரத்திப் பிடித்தான். 


மூன்றாவது பந்தை சதா yoke பண்ண, கடைசி நேரத்தில் batஐ கீழே வைத்தேன், பந்து fine legற்கு போக 1 run, கடவுள் காப்பாத்தினார், மனதுக்குள் ஒரு முறை “பரலோகத்தில் இருக்கிற எங்கள் பிதாவே” சொல்லிக் கொண்டேன்.


இப்ப 4 run 3 balls, ஏஞ்சல் striker. சதாவின் நாலாவது பந்து bouncer, ஏஞ்சலால ஒன்றும் செய்ய ஏலாமல் போய்ட்டுது, leave பண்ணிட்டான், chin music கேட்டிருக்கும்.

ஐந்தாவது பந்து ஏஞ்சல் stylishஆக cover drive பண்ண இன்பசோதி dive பண்ணி மறிச்சான், no run.  Tensionஓ tension. 


கடைசி பந்து 4 runs தேவை, நான் mid pitch conferenceற்கு கதைக்க வர வெளிக்கிட ஏஞ்சல் கையை காட்டி வேண்டாமென்டிட்டான். பற்றிக்ஸ்காரன்கள் fieldஐ spread பண்ணிட்டாங்க, எல்லாரும் boundaryயில் நிற்கிறாங்கள். 

கடைசி பந்து சதா இன்னொரு bouncer போட ஏஞ்சல் hook பண்ணினான், பந்து Peto hall பக்கம் போகுது, போகுது, போய்...போய்....

ஊய்ய்ய்....என்ற சத்தத்தோட கோட்டைப் பக்கத்திலிருந்து வந்த ஷெல் பக்கத்து வளவுக்குள் விழ, பதறி அடிச்சு எழும்பி பங்கருக்க ஓட..... கனவு கலைஞ்சிட்டுது.. அடச்சீ....

ஷெல்லடிக்கேக்க வந்த நடுச்சாம கனவு பலிக்கோணும் கர்த்தரே...


1986, ஏப்ரல் மாதம்..

Old Park பக்கம் இருக்கிற nets அடியில பரி யோவான் கல்லூரியின் 15 பேர் கொண்ட under 15 கிரிக்கட் அணியில் இடம் பிடக்க வேண்டும் என்ற இலட்சிய வெறியோடு 100 பொடியள் நிற்கிறாங்கள், நானும்.


மதிலிற்கு அந்த பக்கம் ரோட், ரோட்டிற்கு மற்ற பக்கம் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாம்.


 "Batsman எல்லாம் இங்கால வா" என்று coach டொங்கர் கத்த நானும் 89 பொடியளும் அங்கால போறம். Bowlers sideல் என்ற பாலர் வகுப்பு நண்பர்கள் யசீந்திராவும் யோகதாஸும் நிற்கிறான்கள்.


"ஆளுக்கொரு ஓவர் batting" என்று coach சொல்ல 25ஆவதா நான் pad பண்ணினேன், கூட்டெண் 7, No7 என்னுடைய lucky number. யசி அல்லது யோகு பந்து போடுவான்கள், எனக்காக பாத்து கீத்து போடுவான்கள் என்ற கணிப்பு pitchற்கு போக பிழைச்சிட்டுது. உள்ளதுக்க fast bowlers ஆன பெற்றி என்ற பிரசாந்தனும் ஜீவோவும் பந்தோட நிற்கிறான்கள்.


முதலாவது பந்து போட பெற்றி ஓடி வர நான் கண்ணை மூடி கர்த்தரை pray பண்ணி முடிக்க முதல் பந்து keeperட போய்ட்டு, leave பண்ணின மாதிரி காட்டிக் கொண்டேன். அடுத்த பந்துகள் எல்லாத்துக்கும் அடிச்சு விளாயாட, edge ஆகி பந்து அங்க இங்க பறக்குது.  

Cover drive, straight drive, முழங்காலில் இருந்து விளாசல் என்று தெரிந்த shotகளும் premeditated ஆக விளாயாடினேன், ஆனால் உண்மையில் எல்லாம் edges தான். Batல் பந்து பட்டதே ஒரு சாதனை. 

ஆறு பந்துகளையும் விளாயாடி முடிய, ஆவலோடு டொங்கரை ஏறெடுத்து பார்த்தேன். 

"எங்களிற்கு நின்டு விளையாடிற ஆக்கள் தான் தேவை.. நீர் நாளைக்கு வரத் தேவையில்லை”

கிளிநொச்சி விழுந்தா பரவாயில்லை புதுக்குடியிருப்புக்க வச்சு விளையாட்டை காட்டுவம் என்ற மாதிரி இந்த வருஷம் போனா பரவாயில்லை அடித்த வருஷம் இருக்கு என்ற நம்பிக்கையோடு அன்று களம் விட்டகன்றேன். 

கனவு இன்னும் காலாவதியாகவில்லை.

1987ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம்..

ஆமிக்காரன் வடமராட்சிக்கால வெளிக்கிட ஆயத்தமாக, பரி யோவான்  கல்லூரி மைதானத்தில்  
கிரிக்கட் அணியில் அணியில் இடம்பிடித்தே தீருவது என்ற உறுதியோடு, மீண்டும் களமாட தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். 

Tony மாஸ்டர் தான்coach, Social studies நல்லா செய்யுறதால Tony மாஸ்டருக்கு என்னை பிடிக்கும், பிடிக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். 
Tony மாஸ்டரை  புஸ் பிடிச்சாவது அணிக்குள் இடம்பிடித்து விடலாம்,  என்ற ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது, நப்பாசை என்பது தான் சரியான சொற்பிரயோகம். பரி யோவானில் influence இருந்தால் தான் பல விஷயங்களை சாதிக்கலாம், push இருந்தா எதுவும் செய்யலாம். 



டோனி மாஸ்டர் எதையும் வித்தியாசமா செய்வார், இந்த முறை நடு pitchல் அவர் throws எறிய நாங்க bat பண்ணோணும், அதே ஆறு பந்துகள். போன முறை டொங்கரின் வார்த்தைகளை இன்னும் நினைவில் நிழலாடிக் கொண்டிருந்தன, “எங்களிற்கு நின்டு விளையாடிற ஆக்கள் தான் தேவை..”

ஆறு பந்தையும் நொட்டி பசைஞ்சு விளாயாடினேன், classic text book defence. 1982 big matchஐ நொட்டி பசைஞ்சு draw ஆக்கின விக்னபாலனும் விஜயராகவனும் வழிகாட்டிகளானார்கள். 

ஆறு பந்துகளையும் நொட்டி பசைந்து மண் கவ்வ வைத்து விட்டு, Tony Masterஐ ஏறெடுத்துப் பார்த்தேன். Tony மாஸ்டர் சொன்னார்,
 "எங்களிற்கு அடிச்சு விளாயாடுற ஆக்கள் தான் தேவை.. நீர் நாளைக்கு வரத் தேவையில்லை”

பரி யோவான் கல்லூரி வளாகத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைக்கும் மாணவர்களில் பெரும்பாலானோர் கல்லூரியின் கிரிக்கட் அணியில் இடம்பிடிக்க வேண்டும் என்று இலட்சிய கனவை சுமந்து கொண்டு தான்  நுழைவாயில் தாண்டுவார்கள்.

 யாழ்ப்பாணத்தில் கிரிக்கெட் என்றால் பரி யோவான் கல்லூரி தான். பரி யோவான் கல்லூரியினரின் எடுப்புக்கும் கனவான்களின் விளையாட்டான கிரிக்கட்டுக்கும் நல்ல பொருத்தம். 

பரி யோவானிற்கு கிரிக்கெட் விளையாட வேண்டும் என்ற அந்நக் கனவு கானல் நீராகிவிட அழுதேன், மனதிற்குள் கதறி கதறி அழுதேன், வாழ்க்கை வெறுத்தது. 

கனவும் தகர்ந்தது.


2002, நவம்பர் மாதம் 
சென் ஜோன்ஸ் கல்லூரி Male staff roomலிருக்கிற பெரிய மேசையில் Tony மாஸ்டர், பிரபாகரன் மாஸ்டரோடு, அடியேன்.  கல்லூரி மண்ணில் முதல்முறையாக பழைய மாணவனாக காலடி எடுத்து வைக்கவே சிலிர்த்தது, Staff roomல் அடி வாங்கின வாத்திமாரோட staff room கதிரையில் இருக்க புல்லரிச்சுது. 

"Sir, ஒன்று கேட்டா அடிக்க மாட்டியலே" என்று Tony மாஸ்டரிடம் பம்மினேன். 


"ஜசே, நீர் இப்ப ஒரு old boy, மறந்திட்டீரோ, அவர் அடிக்கமாட்டார், நீர் கேளும், நான் gurantee" என்று பக்கத்தில் இருந்த பிரபாகரன் மாஸ்டர் உறுமினார். டோனி மாஸ்டரை விட  பிரபாகரன் மாஸ்டரிடம் தான் அடி வாங்கியது கனக்க என்று மனது நினைவூட்டியது. அடி மட்டுமல்ல, பிரபாகரன் மாஸ்டர் காதில் விட்ட கோச்சி நினைவு வர, காதை ஓருக்கா தடவிப் பார்த்ததை பார்த்த பிரபாகரன் மாஸ்டர் கொடுப்புக்குள் சிரித்தார். 


"ஒன்றுமில்ல சேர், நான்...நீங்க என்னை under15 cricket teamல போடாம விட்டது சரியான பிழை.. இப்ப Australiaவில  எங்கட OBA teamற்கு open ...."நான் சொல்லி முடிக்கல்ல Tony மாஸ்டர் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டார், கண்ணில கண்ணீர் வர சிரிச்சார், கை கொட்டி கொட்டி சிரித்தார், வாய் விட்டு சத்தமாய் சிரித்தார். 

எங்களை எத்தனையோ தரம் சிரிக்க வைத்த Tony மாஸ்டரை அப்படி சிரிக்க வைத்தது மகிழ்ச்சியும் சந்தோஷமும் அளித்தாலும், அவர் என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்காது விட்ட உறுத்தல் இன்னும் மறையல்ல. 

சில வருடங்களிற்கு முன்னர்   எம்மை விட்டு பிரிந்த Tony மாஸ்டரை, அவர் மறைவதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்னர்  யாழ்ப்பாணம் போன போது சந்திக்காமல் வந்ததையிட்டு இந்த பதிவை எழுதும்போது நினைத்து வருந்துகிறேன்.



No comments:

Post a Comment