Friday, 21 August 2015

கனவான கனவு



1986, மார்ச் மாதம்
சென்.ஜோன்ஸ் கல்லூரி மைதானம், சென். ஜோன்ஸ் - சென். பற்றிக்ஸ் கிரிக்கட் போட்டி. ஆட்டத்தின் கடைசி ஓவர், சென். ஜோன்ஸ் வெல்ல 7 ரன்கள் தேவை, எடுக்காட்டி ட்ரோ. Robert Williams Hall முனையில் நான் batting, non striker ஆக ஏஞ்சல் நிற்கிறான். கடைசி ஓவர் போட பற்றிக்ஸ் சதா தயாராகிறான். இதுக்கிடையில் தண்ணி கொண்டர வந்த reserve players ஷியாமலையும் மொழியனையும் leg umpire திருப்பி அனுப்பிட்டார். 


Mid pitchல் ஏஞ்சல் சொன்னான் "மச்சான் நீ single எடு, மிச்சத்தை நான் பார்க்கிறன்". 


முதலாவது பந்து சதா outside the off stump போட நான் front footல அழகா straight drive அடிக்க, boundaryக்கு போக வேண்டிய பந்தை mid offல் நின்ற எரிக் நிமலன் விழுந்து மறித்து field பண்ணினான், no run. 


ஏஞ்சலை பார்ப்பதை தவிர்த்து, இரண்டாவது பந்திற்கு இன்னொருக்கா guard எடுத்தன். சதா bowl பண்ண அவன்ட வாயும் ஆ ஊ என்று அசையும், மின்னல் வேக bowler, என்னுடைய நல்ல நண்பன். அடுத்த பந்தை கொஞ்சம் full lengthல் போட காலை முன்னுக்கு வைச்சு cover drive அடிச்சன், 2 runs, boundaryக்கு கிட்ட போன பந்தை இன்பசோதி துரத்தி பிடித்தான். 


மூன்றாவது பந்தை சதா yoke பண்ண, கடைசி நேரத்தில் batஐ கீழ வச்சன், பந்து fine legற்கு போக 1 run, கடவுள் காப்பாத்தினார்.


இப்ப 4 run 3 balls, ஏஞ்சல் striker. சதாவின் நாலாவது பந்து bouncer, ஏஞ்சலால ஒன்றும் செய்ய ஏலாமல் போய்ட்டுது, leave பண்ணிட்டான், chin music கேட்டிருக்கும்.

ஐந்தாவது பந்து ஏஞ்சல் stylishஆக cover drive பண்ண இன்பசோதி dive பண்ணி மறிச்சான், no run.  Tensionஓ tension. 


கடைசி பந்து 4 run தேவை, நான் mid pitch conferenceற்கு கதைக்க வர வெளிக்கிட ஏஞ்சல் கையை காட்டி வேண்டாமென்டிட்டான். பற்றிக்ஸ்காரன்கள் fieldஐ spread பண்ணிட்டாங்க, எல்லாரும் boundaryயில் நிற்கிறாங்கள். கடைசி பந்து சதா இன்னொரு bouncer போட ஏஞ்சல் hook பண்ணினான், பந்து Peto hall பக்கம் போகுது, போகுது, போய்...போய்....


ஊய்ய்ய்....என்ற சத்தத்தோட கோட்டை பக்கத்திலிருந்து வந்த ஷெல் பக்கத்து வளவுக்குள் விழ, பதறி அடிச்சு எழும்பி பங்கருக்க ஓட..... கனவு கலைஞ்சிட்டுது.. அடச்சீ....


ஷெல்லடிக்கேக்க வந்த நடுச்சாம கனவு பலிக்கோணும் கர்த்தரே...


1986, ஏப்ரல் மாதம்..
Old Park பக்கம் இருக்கிற nets அடியில பரி யோவான் கல்லூரியின் 15 பேர் கொண்ட under 15 கிரிக்கட் அணியில் இடம் பிடக்க வேண்டும் என்ற இலட்சிய வெறியோடு 100 பொடியள் நிற்கிறாங்கள், நானும்.


மதிலிற்கு அந்த பக்கம் ரோட், ரோட்டிற்கு மற்ற பக்கம் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாம்.


 "Batsman எல்லாம் இங்கால வா" என்று coach டொங்கர் கத்த நானும் 89 பொடியளும் அங்கால போறம். Bowlers sideல் என்ற best friends யசீந்திராவும் யோகதாஸும் நிற்கிறான்கள்.


"ஆளுக்கொரு ஓவர் batting" என்று coach சொல்ல 25ஆவதா நான் pad பண்ணினேன், கூட்டெண் 7, No7 என்னுடைய lucky number. யசி அல்லது யோகு பந்து போடுவான்கள், எனக்காக பாத்து கீத்து போடுவான்கள் என்ற கணிப்பு pitchற்கு போக பிழைச்சிட்டுது. உள்ளதுக்க fast bowler ஆன பெற்றி என்ற பிரசாந்தன் பந்தோட நிற்கிறான். 


முதலாவது பந்து போட அவன் ஓடி வர நான் கண்ணை மூடி கர்த்தரை pray பண்ணி முடிக்க முதல் பந்து keeperட போய்ட்டு, leave பண்ணின மாதிரி காட்டி கொண்டேன். அடுத்த பந்துகள் எல்லாத்துக்கும் அடிச்சு விளாயாட, edge ஆகி பந்து அங்க இங்க பறந்திச்சு.  Cover drive, straight drive, முழங்காலில் இருந்து விளாசல் என்று தெரிந்த shotகளும் premeditated ஆக விளாயாடினேன், ஆனால் உண்மையில் எல்லாம் edges தான். Batல் பந்து பட்டதே சாதனை. I was impressed with my self. 


டொங்கரின் verdict
"எங்களிற்கு நின்டு விளையாடிற ஆக்கள் தான் தேவை".


கிளிநொச்சி விழுந்தா பரவாயில்லை புதுக்குடியிருப்புக்க வச்சு விளையாட்டை காட்டுவம் என்ற மாதிரி இந்த வருஷம் போனா பரவாயில்லை அடித்த வருஷம் இருக்கு என்ற நம்பிக்கையோடு நான் களம் விட்டகன்றேன். கனவு இன்னும் காலாவதியாகவில்லை.


1987ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம்..
ஆமிக்காரன் வடமராட்சிக்கால வெளிக்கிட ஆயத்தமாக நான் சென் ஜோன்ஸ் பிச்சில களமாட ரெடியாகிறன். Tony மாஸ்டர் coach, நான் Tony மாஸ்டரின் favourite student. எப்படியும் புஸ் பிடிச்சாவது உள்ளுக்க பூந்திடலாம் என்ற நம்பிக்கை. 


டோனி மாஸ்டர் எதையும் வித்தியாசமா செய்வார், இந்த முறை நடு pitchல் அவர் throws எறிய நாங்க bat பண்ணோணும், அதே ஆறு பந்துகள். போன முறை டொங்கரின் வார்த்தைகளை மறக்கேல்ல. ஆறு பந்தையும் நொட்டி பசைஞ்சு விளாயாடினேன், classic text book defence. 1982 big matchஐ நொட்டி பசைஞ்சு draw ஆக்கின விக்னபாலனும் விஜயராகவனும் வழிகாட்டிகளானார்கள். 
I was proud of my self. 


Tony மாஸ்டரின்ட verdict
 "எங்களிற்கு அடிச்சு விளாயாடுற ஆக்கள் தான் தேவை"..


நான் அழுதேன், மனதிற்குள் கதறி கதறி அழுதேன், வாழ்க்கை வெறுத்தது. கனவு தகர்ந்தது.


2002, நவம்பர் மாதம் 
சென் ஜோன்ஸ் கல்லூரி Male staff roomலிருக்கிற பெரிய மேசையில் Tony மாஸ்டர், பிரபாகரன் மாஸ்டரோட நான்.  கல்லூரி மண்ணில் முதல்முறையாக பழைய மாணவனாக காலடி எடுத்து வைக்கவே சிலிர்த்தது, Staff roomல் அடி வாங்கின வாத்திமாரோட கதிரையில் இருக்க புல்லரிச்சுது. 


"Sir, ஒன்று கேட்டா அடிக்க மாட்டியலே" என்று Tony மாஸ்டரிடம் பம்மினேன். 


"ஜசே, நீர் இப்ப ஒரு old boy, மறந்திட்டீரோ, அவர் அடிக்கமாட்டார், நீர் கேளும், நான் gurantee" என்று பிராபாகரன் மாஸ்டர் உறுமினார்.


"ஒன்றுமில்ல சேர், நான்...நீங்க என்னை under15 cricket teamல போடாம விட்டது சரியான பிழை.. இப்ப Australiaவில நான் எங்கட OBA teamற்கு open ...."நான் சொல்லி முடிக்கல்ல Tony மாஸ்டர் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டார், கண்ணில கண்ணீர் வர சிரிச்சார், கை கொட்டி கொட்டி சிரித்தார், வாய் விட்டு சத்தமாய் சிரித்தார். எங்களை எத்தனையோ தரம் சிரிக்க வைத்த Tony மாஸ்டரை அப்படி சிரிக்க வைத்தது மகிழ்ச்சியும் சந்தோஷமும் அளித்தாலும், அவர் என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்காது விட்ட உறுத்தல் இன்னும் மறையல்ல. 


போன வருடம் எம்மை விட்டு பிரிந்த Tony மாஸ்டரை கடைசியா 2014 சனவரியில் யாழ்ப்பாணம் போன போது சந்திக்காமல் வந்ததையிட்டு இந்த பதிவை எழுதும்போது நினைத்து வருந்துகிறேன்.


2015 ஆகஸ்ட் 
Melbourne Super Kings cricket club chief selector நரேன் call பண்ணினான்.

"மச்சான், எங்கட over 40's teamற்கு நீ தான் captan"

நான் "sorry மச்சான், not interested" என்றிட்டன்.

No comments:

Post a Comment