Friday, 19 June 2015

லண்டன் பேச்சுவார்த்தை



இலங்கை அரசாங்கத்தின் வெளிவிவகார அமைச்சரிற்கும் உலக தமிழர் பேரவை (GTF) மற்றும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் (TNA) பிரதிநிதிகளிற்கும் சர்வதேச அனுசரணையில் (எதிரி #126 தென்னாப்பிரிக்கா, ++) நடைபெற்ற லண்டன் சந்திப்பு வரவேற்கப்பட வேண்டியது தான் (note the "தான்" யுவர் ஆனர்). எதிரியோடு களமாடுவது அவசியமானது, விலகி ஓட முடியாது, ஒளித்து பிடித்து விளையாட முடியாது, படலைக்கு மற்ற பக்கம் நின்று கத்திக் கொண்டு நிற்க இயலாது. தீர்வு ஒன்று வேண்டும் என்றால் சண்டைக்காரனோடு "களமாடத்தான்" வேண்டும். அந்த களம் போர்முனையாகவும் பேச்சுவார்த்தையாகவும் வடிவம் பெறும்.
இந்த சந்திப்பை, நடக்க முதலே எதிர்த்தவர்கள் இருவர், EPRLF சுரேஷ் & TELO சிவாஜி. நிலாந்தன் எழுதின மாதிரி "28 ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்தியாவின் விசுவாசிகளாகப் பார்க்கப்பட்டவர்கள் இப்பொழுது மேற்கின் விசுவாசிகளை அம்பலப்படுத்துகிறார்கள்". புலிகளால் அமைக்கப்பட்ட தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பில் ஞானஸ்னானம் பெற்ற, born again தமிழ் தேசியவாதிகளான இவர்களின் கருத்தின் பெறுமதி தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் நன்கு அறியும். பாவம்...சொல்லிட்டு போகட்டும்.
சந்திப்பின் பின்னர் வியாக்கியானம் கூறிய கஜன் பொன்னம்பலத்தின் கருத்தில் பொருள் இருந்தாலும் சிவசங்கர் மேனன் தொட்டு US state departmentவரை நடந்த இரகசிய பேச்சுவார்த்தைகளை பகிரங்கமாக புட்டு புட்டு வெளிப்படுத்தின இவரை சர்வதேச சமூகம் இனி நம்பி பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது  ?
கடும் போக்குவாதிகளோடு பயணிக்கும் கஜன், இலங்கை அரசோடு பேசுவதால் தன்னுடைய image, damage ஆவதை விரும்பவாரா ? என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.
தமிழர் தரப்பில் கதைக்க இவர்கள் யார் ? GTF புலத்து தமிழரரின் பிரதிநிதிகள் அல்ல என்ற குரல்களும் எழுகிறது. 2009 ற்கு பின்னர் பிறப்பெடுத்த புலம் பெயர் அமைப்பு எதுவும் புலத்து மக்களை பிரதிநிதித்துவபடுத்துவதாக எந்த அடிப்படையில் கூறமுடியும் ? பெருமளவிலான (not பெரும்பாலான , யுவர் ஆனர்) புலம் பெயர் மக்கள் எந்த அமைப்பையும் ஆதரிக்கவில்லை. ஆதரித்தால் கட்டுநாயக்கா தாண்டமுடியாது என்பது அனுபவ பாடம். கோயில் திருவிழாவிற்கும் உறவுகளை பார்க்கவும் தாயகம் திரும்பும் மக்கள் புலத்து அமைப்புக்களிடமிருந்தும் செயல்பாடுகளிலிருந்தும் அந்நியப்பட்டுள்ளார்கள் என்பது யதார்த்தம். அவ்வாறு தாயகம் சென்று திரும்பும் மக்களும் "அங்க ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை, சனம் happy ஆக இருக்கு" என்று களநிலவர அறிக்கை தருபவர்கள், இவர்களை யார் பிரதிநிதித்துவபடுத்துவது ?
நிற்க... இந்த பேச்சுவார்த்தை தொடர்பில் சில கேள்விகள், வினாக்கள், சந்தேகங்கள்...
1. GTFன் 4 தூண்கள் கொள்கையின் (4 pillars policy) முதல் தூண் தாயகத்திலும் புலத்திலும் இயங்கும் தமிழர் தரப்புக்களிடையில் ஒரு உடன்பாட்டை எட்டுதல்.
agreeing between Tamil representatives based in Sri Lanka and in the Diaspora, a Common Framework
GTF தனியாக TNAயோடு போய் சந்தித்ததால் இந்த தூண் உடைந்து நொறுங்கி விட்டது என்று பொருள்படுமா ?
2. சுமந்திரனும் சுரேந்திரனும் வெளியிட்ட அறிக்கையில் Sri Lankan diaspora என்ற பதம் பாவிக்கப்பட்டது மனதை நெருடுகிறது. Tamil diaspora என்ற பதம் ஏன் "கைவிடப்பட்டது" ? அடையாளங்களையும் நாம் ஏன் கைவிட வேண்டும் ? " Tamil" is not just a label, it's our identity.
3. மங்கள சமரவீர பாராளுமன்றத்தில் வெளியிட்ட அறிக்கையில் GTF பிரிவுபடாத இலங்கைக்குள் தீர்வை நாடுவதாகவும் வன்முறை வழிகளை மறுதலிப்பதாகவும் ஒரு பிரகடனம் வெளியிடும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
".. it is most likely that the diaspora groups who were previously hostile to Sri Lanka would issue a declaration renouncing violence and committing themselves to work towards a united, undivided Sri Lanka."
இதே போல் இலங்கை அரசாங்கமும் ஆக்கிரமிக்கப்படுள்ள வாழ்நிலங்களை தமிழ் மக்களிடம் கையளிக்கும், ஒஸ்லோ பிரகடனத்தின் அடிப்படையில் அதிகார பகிர்வுக்கு இணங்கும், அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்யும் போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய பிரகடனம் விடுவதாக ஏன் குறிப்பிடப்படவில்லை ?
விட்டுகொடுப்பு என்பது ஏன் தமிழர் தரப்பிற்கு மட்டும் உரித்தாகியது ? அல்லது இதுவும் "இதயபூர்வமான" உடன்படிக்கையோ ?
4. தற்போது ஆட்சியில் உள்ளதோ 100+ நாள் இடைக்கால அரசு, எந்நேரமும் தேர்தல் நடக்கலாம், மகிந்தவே மீண்டும் பிரதமராகலாம். அத்தோடு இந்த அரசின் கோரிக்கைக்கமைய பங்குனியில் வரவேண்டிய ஐநா போர்குற்ற விசாரணை அறிக்கையை, பகிரங்கப்படுத்தப்படாத உறுதிமொழிகளின் அடிப்படையில் புரட்டாசி மாதம் வரை பிற்போட்டது ஐக்கிய நாடுகள் சபை. இந்த பிற்போடலே வரப்போகும் தேர்தலில் "நல்லாட்சி (Yaha Palanaya)" குழுவிற்கு எந்த "இடைஞ்சலும்" வரக்கூடாது என்பதற்காக தான் என்ற வலுவான வாதமும் உள்ளது.
இவ்வாறான ஒரு ஸ்திரதன்மையற்ற , தீர்க்கமான முடிவுகள் எடுக்க முடியாத அல்லது விரும்பாத அரசுடன் நடைபெற்ற இந்த பேச்சுவார்த்தையால் என்ன பலன் ? நம்பிக்கையை கட்டியெழுப்ப அரசியல் ஸ்திரதன்மையின் அவசியத்தை 2002-2004 பேச்சுவார்த்தையிலிருந்து நாம் கற்கவில்லையா ? அப்போதும் இவ்வாறான மசாலா ஆட்சி (ஐனாதிபதி ஒரு கட்சி பிரதமர் இன்னொரு கட்சி) இருந்ததே பேச்சுவார்த்தை குழம்ப ஒரு பிரதான காரணியாகவில்லையா ?
5 ஆண்டுகள் சர்வதேச போர்குற்ற விசாரணைக்கு காத்த நாங்கள் இன்னும் 6 மாதம் காக்க இயலாதா என்ற கேள்வியை எழுப்பிய அதே தரப்பு, மேற்கூறிய தழம்பலான சூழலில் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபடவும் விட்டுகொடுப்புகள் மேற்கொள்ளவும் இன்னும் 3 மாதங்கள் பொறுத்திருந்திருக்க கூடாதா ?
என்னமோ நடக்குது
எங்கேயோ இடிக்குது
மர்மமா இருக்குது
ஏனோ உதைக்குது
கர்த்தரே முருகா
தமிழரை நீர் தான்
இரட்சித்து காப்பாத்தோணும்
ஆமென் அரோகரா !

No comments:

Post a Comment