Total Pageviews

Thursday, 20 July 2017

கறுப்பு ஜூலை நாட்கள்




23 ஜூலை 1983
இரவு 11:30 மணி
தின்னவேலி, யாழ்ப்பாணம்

ரூபனின் வீட்டிலிருந்த, 21 inch சிறிய கறுப்பு வெள்ளை Akai தொலைக்காட்சியில், ரூபவாஹினியில் "தில்லானா மோகனாம்பாள்" ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ரூபவாஹினியில் எப்போதாவது தான் தமிழ் படம் போடுவார்கள், அதுவும் அறண பழைய படங்களை தான் போடுவார்கள். ரூபனின் வீட்டில் படம் பார்க்க அயலண்டை வீட்டுக்காரர்களும் வந்திருந்ததால், ரூபன் வீட்டு ஹோல் நிரம்பி வழிந்தது.

பரி யோவானில் நான்காம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்த ரூபன் ஒரு குழப்படிக்காரன். படம் பார்த்துக் கொண்டருந்த ரூபனிற்கு "பம்ம்மிற்கு" போக வேண்டிய நிலை. படத்தை விட்டிட்டு போகவும் மனம் இல்லை. லலிதா ஜூவலர்ஸ் விளம்பரம் திரையில் வந்த நேரம்,  பலாலி வீதிப்பக்கம் இருந்த மதிலடியில் "பம்" அடிக்கப் போக எழும்பினான்.

"டேய், குரோட்டனிற்கு படாமல் அடி" ரூபனின் அம்மா மெதுவாகத் தான் சொன்னாலும், எல்லோருக்கும் கேட்டது.  ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு மூத்திரம் பெய்ய ரூபன் மதிலடிக்கு வந்தான். 

அடுத்த நாள் போயா நாள் என்பதால், நிலவொளி அதிகமாகவே இருந்தது. குரோட்டனிற்கு படாமல் மதிலை நோக்கி ரூபன் நிலையெடுக்க, வீதியில் யாரோ கதைப்பது கேட்டது. பேயா இருக்குமோ என்று முதலில் பயந்த ரூபன், "போயா நாளில் பேயாவது பிசாசாவது" என்று துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு, நுனிக்காலில் உயர்ந்து, மதிலிற்கு வெளியே பார்த்தான்.

"ஐயோ ஆமிக்காரன்கள்" துவக்குகளோடு நின்ற உருவங்களை பார்த்து ரூபன் தனக்குள் திடுக்கிட்டான்.

"அண்ணே கெதிப்பண்ணுங்கோ, வெளிச்சம் தெரியுது" சுத்தமான யாழ்ப்பாணத் தமிழில் ஒரு உருவம் வீதியில் குந்தியிருந்த இன்னொரு உருவத்தை பார்த்து சொன்னது ரூபனிற்கு நன்றாக கேட்டது.

"ஆமிக்காரன் ஏன் தமிழில் கதைக்கிறான்" என்று யோசித்துக் கொண்டு கிணற்றடியில் ரூபன் கால் கழவிக் கொண்டிருந்த அந்த கணத்தில் தான்...

யாழ்ப்பாண நகரமே அதிர,அந்தப் பாரிய வெடிச்சத்தம் தின்னவேலி தபாற்கட்டை சந்தியடியில் பிரவாகம் எடுத்தது.

------

24 ஜூலை 1983
இரவு 9:30 மணி
கணத்தை மயானம், பொரளை, கொழும்பு 

யாழ்ப்பாணத்தில் கொல்லப்பட்ட தனது மச்சான் பண்டாரவின் மரணச்சடங்கில் கலந்து கொள்ள, கொடகமவிலிருந்து  அன்று மதியம் வந்திருந்த உபாலி பொறுமையை இழந்து கொண்டிருந்தான். மத்தியானத்திலிருந்து கடும் வெய்யிலில் நின்றதால் ஏற்பட்ட களைப்பு ஒரு பக்கம், உறவினர்களிடம் உடலை கையளிக்காமல், அரசாங்கமே மரணித்த இராணுவத்தினரின் உடல்களை தகனம் செய்ய எடுத்த முடிவு ஏற்படுத்திய கோபம் ஓரு பக்கம் என்று, உபாலிக்கு "பிஸ்ஸு" தலைக்கேறியிருந்தது. 

இந்தா வருகிறது இப்ப வருகிறது என்று சொல்லி சொல்லியே மணித்தியாலங்கள் கரைந்தது தான் மிச்சம். சவப்பெட்டிக்கள திறந்து பார்க்கக் கூடாது என்று ஆறரை மணியளவில் பொலிஸ் சார்ஜன்ட் அறிவிக்க, உபாலியோடு இணைந்து வேறு சிலர் பொலிஸ்காரன்களை நோக்கி கற்களை வீசுகிறார்கள். எட்டரை மணியளவில், ஆத்திரத்தின் உச்சியிலிருந்த கூட்டத்தை கலைக்க,  கலகம் அடக்கும் படைப்பிரிவை பொலிஸார் களமிறக்கி தடியடியில் இறங்க, உபாலி பொரளை சந்திப் பக்கமாக ஓடத் தொடங்குகிறான். 

பொரளை சந்தியில் உபாலிக்கு தமிழில் பெயர்பலகையை தாங்கிய ஒரு கடை கண்ணில்படுகிறது. பக்கத்தில் கிடந்த ஒரு பொல்லைத் தூக்கி அந்த கடையின் கண்ணாடியை நோக்கி உபாலி வீசுகிறான். உபாலியை தொடர்ந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த வேறு சிலரும் அந்த கடையை அடித்து நொறுக்கி, அகப்பட்டதை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். களவெடுத்த கொக்கா கோலாவை ஒரு மிடாயில் குடித்து விட்டு, சாரத்தை சண்டிக் கட்டிக் கொண்டு, உபாலி கத்தினான்

"பற தெமலோ"

------------

25 ஜூலை 1983
பிற்பகல் 3:30 மணி
வெலிக்கடைச் சிறைச்சாலை, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையின் மத்தியிலிருந்த பெரிய புத்தர் சிலையின் முன்னால் 34 தமிழர்களின் உடல்கள் குவிக்கப்பட்டருந்தன. அந்த 34 உடலங்களில் குட்டிமணி, தங்கத்துரை, டாக்டர் ராஜசுந்தரம் ஆகியோரது உடல்களும் அடக்கம். உடலங்களை சுற்றி நின்று சிங்கள கைதிகளும், சிறைக்காவலர்களும் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள்.

அப்பொழுது தான் அந்த சிங்களக் கைதி அந்த கொடுஞ்செயலைப் புரிந்தான்.  ”சுதந்திரத்தமிழீழத்தை என் கண்கள் காணவேண்டும், அதனால் இறந்தபின் என் கண்களை தானம் செய்துவிடுங்கள்“ என்று நீதிமன்றத்தில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட பின்னர் முழங்கிய   குட்டிமணியின் உடல் குற்றுயிராய் இருப்பதை அந்த கைதி காண்கிறான். ஓடிப்போய் ஒரு குறட்டை எடுத்துக் கொண்டு வந்து... வந்து....

குட்டிமணியின் கண்கள் புத்தரின் காலடியில் வீசப்பட்டன. அப்போதும் புத்தர் புன்னகை புரிந்து கொண்டுதானிருந்தார்.



------
ஜூலை 26, 1983
பிற்பகல் 1:30 மணி
ரமேஷின் வீடு
ராமகிருஷ்ண வீதி, வெள்ளவத்தை

வேலையிலிருந்து திரும்பிய அப்பா, பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து திரும்பிய அக்காமார், அம்மா எல்லோரும் பதற்றத்தோடு இருக்க, டெலிபோன் அடிக்கிறது. அப்பா தான் டெலிபோனை எடுக்கிறார். "ஹலோ"...மறுமுனையில் யாரோ பதற்றத்துடன் கதைப்பது புரிகிறது. "ஜயோ அப்படியா" என்று சொல்லிவிட்டு அப்பா போனை படாரென்று வைத்துவிட்டு கத்துகிறார் "ராமகிருஷ்ண ரோட்டை அடிக்க சிங்களவங்கள் வாறான்களாம், வெள்ளவத்தை பொலிஸிலிருக்கும் என்னுடைய ஃபெரன்ட் ரிஸ்வான் தான் கதைத்தவர், எங்களை அவரின்ட வீட்ட உடனடியாக போகச் சொன்னார்" அப்பா சொல்லி முடிக்க முதல் குடும்பமே படிகளில் இறங்கி ஓடத்தொடங்கியது.

"அம்மா, என்ட batஜ எடுத்துக்கொண்டு வாறன்"  ரமேஷ் லேனில் இறங்கி காலடி வைத்துவிட்டு, திரும்பி போக வெளிக்கிட்டான். Roy Diasன் படம்போட்ட astra margarine sticker ஒட்டிய cricket bat தான் ரமேஷின் உயிர்.  பளார், அம்மா கன்னத்தில் விட்ட அறையில் அழுதுகொண்டே ராமகிருஷ்ண ரோட்டை நோக்கி ரமேஷ் ஒடினான். 

ராமகிருஷ்ண லேன் முடக்கில் இடப்பக்கம் திரும்பி, ராமகிருஷ்ண மடத்திற்கருகில் இருக்கும் ரிஸ்வான் அங்கிளின் வீட்டை நோக்கி ஓட திரும்ப, அந்த சத்தம் ரமேஷின் காதில் கேட்டது 

"அடோ"

ரமேஷ் திரும்பிப் பார்க்க, ராமகிருஷ்ண வீதி முகப்பில் இருக்கும் பெற்றோல் நிலையத்தடியிலிருந்து சிவப்புக் கலர் பெனியனும் நீல கலர் சாரமும் அணிந்த ஒருத்தன், பெரிய வாளோடு ஓருத்தன் கத்திக் கொண்டே  ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான்.

"ஐயோ என்ர batஐ ஒன்றும் செய்யாதீங்கோடா" ரமேஷ் கத்திக் கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருந்தான். 

---------

ஜூலை 27, 1983
மத்தியானம் 1:00 மணி
கொள்ளுப்பிட்டி சந்தி, கொழும்பு

வெலிக்கடை சிறைச்சாலையில் இன்னொரு படுகொலைக்கு ஆயத்தங்கள் நடந்து கொண்டிருக்க, செட்டியார் வீதியில் நகைக் கடைகளை கொள்ளையிடச் சென்ற சிங்கள காடையர் கூட்டத்தை நோக்கி துப்பாக்கிச் பிரயோகம் நடாத்தப்படுகிறது. அலறி அடித்துக் கொண்டு திரும்பி ஓடிய கூட்டம் "கொட்டி அவில்லா (புலி வந்து விட்டது)" என்று கத்திக் கொண்டே ஓடியது. 

கொள்ளுப்பிட்டி சென் தோமஸ் கல்லூரியில் கற்பிக்கும் ஆசிரியர் தியாகராஜாவிற்கு சமூகத்தில் அக்கறை அதிகம். கடந்த மூன்று நாட்களாக தான் பாதுகாப்பாக இருந்த தேவாலய வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்து, பாடசாலையில் தங்கியிருக்கும் அகதிகளிற்கு தேவையான அத்தியாவசிய பொருட்களை சேகரித்துக்கொண்டு, காலி வீதியால் நடந்து வருகிறார்.

கொள்ளுப்பிட்டி சந்தியில் நின்ற காடையர்கள், தியாகராஜாவை வழிமறிக்கிறார்கள்.

"தம்ஸ தெமலத (நீ தமிழனா)?" இனவெறி பிடித்த காடையன் ஒருத்தன் கேட்கிறான்

"ஒவ் (ஓம்)" இனப்பற்று நிறைந்த ஆசிரியர் தியாகராஜா பதிலளிக்கிறார்.

சதக்... சதக்

கூரிய கத்தியால் ஆசிரியரை காடையன் வயிற்றில் குத்த, வீதியில் தியாகராஜா சரிந்து விழுகிறார். குற்றுயிராய் துடிக்கும் தியாகராஜாவை காடையர் கூட்டம் காலால் உதைக்கிறது.  பின்னர், காயத்தால் ரத்தம் பீறிட கதறிக் கொண்டிருக்கும் தியாகராஜாவை, தர தரவென அவரை  இழுத்துக்கொண்டு போய், எரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு காரின் மேல்.....

"ஜயவேவா" கோஷத்தில் விண்ணதிர்கிறது, மண் சிவப்பாகிறது.

-----------------


ஜூலை 28, 1983
இரவு 7:30 மணி
ரூபவாஹினி தொலைக்காட்சி

தென்னிலங்கையில் தமிழர்களிற்கெதிரான திட்டமிடப்பட்ட வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டு விட்டு, நிஷ்டையில் இருந்த தர்மிஷ்ட ஜனாதிபதி ஜெயவர்தனா, தொலைக்காட்டசியில் நாட்டு மக்களிற்கு உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

‘1956 ம் ஆண்டிலிருந்து தமிழ் மக்கள் மீது சிங்கள மக்கள் கொண்ட நம்பிக்கையின்மை வளர்ந்து வந்ததன் வெளிப்பாடே இந்த இனக்கலவரங்கள்’ என்று இனவன்முறைக்கு காரணம் கற்பித்தார் ஜனாதிபதி. 

'இவ்வாறான மனக்குறைகள் சிங்கள மக்களுக்கு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் (அதாவது சிங்களவர்கள்) வன்முறையில் ஈடுபடுவது எளிதான செயலாகும்’ என்று 77வயது நிரம்பிய சிறிலங்கா ஜனாதிபதியான  ஜெயவர்த்தனா, வன்முறையை நியாயப்படுத்தவும் செய்தார்.

42 நிமிடங்கள் நீடித்த உரையில், எந்தவொரு இடத்திலும் தமிழர்களின் உயிரிழப்பிற்கும் சொத்துக்கள் நாசமானதற்கும் மறந்தும் அவர், வருத்தம் தெரிவிக்கவோ, கவலையை வெளிப்படுத்தவோ மன்னிப்பை கோரவோ இல்லை.

அத்தோடு மட்டும் அவர் நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. ‘சிங்கள மக்களை அமைதிப்படுத்துவதற்காகவும், அவர்களுடைய இயல்பான வேட்கையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும் ஒரு புதிய சட்டத்தை நான் அமலாக்க இருக்கிறேன். இப் புதிய சட்டத்தின் பிரகாரம் நாட்டுப் பிரிவினை கோரும் எவரும் இந்தப் பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்தவர்கள் ஆகமுடியாது' என்று முழங்கினார்.

---------

கொழும்பை மையமாகக்கொண்டு அரங்கேற்றப்பட்ட 1983 இனக்கலவரம், தமிழர்களின் பொருளாதார வலுவை சிதைக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. 1970களில் சிறிமாவின் மூடிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் வடக்கில் விவசாயிகள் வளமடைய 1977ல் ஜெயவர்த்தனாவின் திறந்த பொருளாதார கொள்கை கொழும்பில் தமிழ் வர்த்தகர்களை செழிப்பாக்கியிருந்தது. 1983 இனக்கலவரம் திட்டமிட்டு நடாத்தப்பட்டதன் நோக்கத்தை பேரினவாதம் முழுமையாக அடைந்து விட்டது என்பது கசப்பான உண்மை.

34 வருடங்கள் கடந்தும், 1983 இனக்கலவரம் தந்துவிட்டுச் சென்ற வலிகளிருந்து நாங்கள் மீள முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 1983 ஜூலை நிகழ்வுகளே திறமைவாய்ந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களை இலங்கைத் தீவை விட்டு புலம்பெயர வைத்தது மட்டுமன்றி தமிழர்களின் மனங்களில் சிறிலங்கா தேசம் மீதான இன்றுவரை தீராத வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியது.


கறுப்பு ஜூலை கலவரத்திற்கு பின்னர் அதை விட பலமடங்கு இழப்புக்களையும் அழிவுகளையும் நாங்கள் அனுபவித்து விட்டோம். இந்த அழிவுகளிலிருந்தான எங்களது மீட்சி தனிநபர்களை சார்ந்ததாகவும் மெதுவானதாகவுமே இருக்கிறது. ஒரு இனமாக, ஒரு சமூகமாக எங்களது மீளெழுச்சி இன்றுவரை நிறுவனப்படுத்தப்படவில்லை. அவ்வாறான ஒரு முயற்சிக்கு தலைமை தாங்க எங்களது அரசியல் தலைமைகள் முன்வரவும் இல்லை. ஒருங்கமைக்கப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட பரந்துபட்ட ஒரு சமூக பொருளாதார மீள்கட்டுமான செயற்திட்டம் ஒன்று முன்னெடுக்கப்படும் வரை, எங்களது மீளெழுச்சி மிக மெதுவாகவே இருக்கப் போகிறது. 

Friday, 14 July 2017

கடந்து வந்த பாதை.. பார்த்தீனியம் (நாவல்)




கனகாலமாக வாசிக்கத் தேடிய தமிழ்நதி  எழுதிய பார்த்தீனியம் நாவல், அவரது முயற்சியால் அவரது மருமகனே கடந்த முறை கொழும்பு சென்ற போது எனது கையில் கொண்டு வந்து தந்தார். கொழும்பிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் சென்று கொண்டிருந்த பேருந்தில் வாசிக்க தொடங்கிய புத்தகம், யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து ரயிலில் திரும்பும் போதும், பின்னர் கொழும்பிலிருந்து மெல்பேர்ணிற்கு விமானத்தில் பறக்கும் போதும் வழித்துணையானது.  

"அக்கா, பார்த்தீனியம் என்றா என்ன?" "பார்த்தீனியம்" நாவலை எழுதிய தமிழ்நதியிடமே உட்பெட்டியில் கேட்டேன். "அது ஒரு மோசமான களை, இந்தியன் ஆமிக் காலங்களில் அவங்களால எங்கட மண்ணில் விட்டுப் போன களை" என்றார். பார்த்தீனியம் என்ற இந்திய இராணுவம் கொண்டு வந்த அந்த மோசமான களை, அந்த கொடிய களை, நாங்கள் ரத்தமும் வியர்வையும் உரமாய் இட்டு, எங்கள் மண்ணில் வளர்த்த விடுதலைப் போராட்டம் எனும் பயிரையே கடைசியில் அழித்து விட்டது என்பது வேதனையான உண்மை. 

-------------------------------------------------------------------
"பிளேனால சாப்பாடு போடுறாங்கள்"
"என்ன? ஆர்?"
"இந்தியா"
"ஜெயவர்த்தனா இனி நொட்டிப் பார்க்கட்டுமன்"
மலர்ந்து சிரித்த முகங்கள், நம்பிக்கைக் கீற்றில் மினுங்கின.
------------------------------------------------------------------

1980களில் தான் இலங்கைத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைத்த முக்கியமான பல வரலாற்று சம்பவங்கள் நடந்தேறின. அந்த கொடிய எண்பதுகளில், நிகழ்ந்த பல நிஜ நிகழ்வுகளை பின்னனியாகக் கொண்டு, காதலும், நகைச்சுவையும், வேதனையும், சோகமும் கலந்து,  புனையப்பட்ட ஒரு அருமையான எங்கள் மண்ணின் மணம் மாறாத நாவல், பார்த்தீனியம். 

"நான் இயக்கத்திற்கு போகப் போறன்" என்று வசந்தன் (இயக்கப் பெயர் பரணி) அவனது காதலி வானதிக்கு சொல்லும் வசனம், புத்தகத்தின் முதலாவது பக்கத்திலேயே நம்மை எண்பதுகளிற்கு கூட்டிப் போய்விடுகிறது. பின்னேரம் கிரிக்கட் விளையாடின சென் ஜோன்ஸில் படித்துக் கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு அண்ணா அடுத்த நாள் காலையில் இயக்கத்திற்கு போன நினைவை  அந்தப் பக்கங்கள் மீண்டும் நினைவுபடுத்தின. 

"அன்னை மடியின் இதமான சூட்டிலிருந்து விலகியவர்கள் என்னவானார்கள்? எங்கு போனார்கள்? என்ன செய்தார்கள்?  என்ன எண்ணினார்கள்? " என்ற ஈரோஸ் இயக்கத்தின் தலைவரும், புலிகளின் மூத்த உறுப்பினருமான க.வே. பாலகுமாரன் "நஞ்சுண்ட காடு" புத்தகத்தில் எழுப்பிய வினாக்களிற்கு, "பார்த்தீனியம்" புத்தகமும் விடையளிக்கிறது. 

வசந்தனோடு சேர்த்து பாவற்குளத்திலிருந்து பதின்மூன்று பேர் இயக்கத்தில் இணைய, இரவோடு இரவாக, உறவைப் பிரிந்து, ஊரை விட்டு போகிறார்கள். எந்த இயக்கத்தில் இணைவது என்பது ஒரு கொள்கை ரீதியான முடிவாக அன்று இருந்ததில்லை. ஒரே ஊரிலிருந்து வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளால் வேறு வேறு இயக்கங்களில் இணைந்து, பின்னாட்களில் இயக்கங்களிற்கிடையிலான சகோதர சண்டைகளில் அநியாயமாக அந்த இலட்சிய இளைஞர்கள் பலியாகும் கணங்களில் நெஞ்சு வலிக்கிறது.

------------------------------------------------------------------
"ஊர் நோக்கி செல்லும் செம்மண் வீதியை ஒரு கணம் பார்த்தார்கள். பின்னர் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே நடக்கத் தொடங்கினார்கள். 
இனிக் காண்போமா?"
---------------------------------------------------

இயக்கத்தில் இணையும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னாலுள்ள குடும்பங்களின் கதைகளினூடாக, அன்று இயக்கங்களில் இணைந்த இளைஞர்களின் இலட்சிய வேட்கையையும் தூய்மையான இனப்பற்றையும் தமிழ்நதி உணர்வோடு பதிவுசெய்துள்ளார். பரணி எனும் இயக்கப் பெயர் ஏற்கும் வசந்தனின் கதாபாத்திரத்தினூடே, இந்தியாவில் இயக்கத்தின் பயிற்சி முகாம் வாழ்க்கையையும், பின்னாட்களில் தாயகம் திரும்பி அரசியல்துறை போராளியாக அவனது போராட்ட வாழ்க்கையையும் எங்களையும் அவர் அனுபவிக்க வைக்கிறார். 

பள்ளிநாட்களில் அரும்பும்,  வசத்தன் - வானதி காதல் கதையினூடாகவே பல வரலாற்று நிகழ்வுகளை பார்த்தீனியம் நாவல் காட்சிப்படுத்துகிறது. விரசம் இல்லாத, பயந்து பயந்து காதலிக்கும் அழகிய யாழ்ப்பாணத்து காதலை எங்களை மீண்டும் அனுபவிக்க வைக்கும் எளிமையான வசனங்கள், நாவல் எங்கும் நிரம்பி வழிகின்றன.


எண்பதுகளில் விடுதலைப் போராட்டத்தோடு யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகம் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.  யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த பல சம்பவங்கள் பரணியின் காதலியான வானதியின் கதாபாத்திரத்தினூடாக நாவலில் விபரிக்கப்படுகிறது. ராகிங், விஜிதரன் காணாமல் போனது, உண்ணாவிரதங்கள், ஊர்வலங்கள், இந்திய இராணுவம் மாணவர்களை கொன்றது என்று நாவல் தொட்டுச் சென்ற சம்பவங்கள் பல. நாவல் ஏனோ  ராஜினி படுகொலை, விமலேஸ்வரன் காணாமல் போனது, செல்வி மாயமானது பற்றி தொடாமலே சென்று விடுகிறது.  

-----------------------------------------
"கடைசில நீ தியாகியுமில்லை.. துரோகியுமில்லை, நீ ஆர் அண்ணா"
--------------------------------------

இந்திய இராணுவமும் அதனோடிணைந்த மண்டையன் குழு போன்ற இயக்கங்களும் அரங்கேற்றிய அராஐகங்கள் நாவலில் வரும் பக்கங்கள் இதயத்தை நொறுங்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக திலீபனின் மரணத்தை தமிழ்நதி அக்கா காட்சிபடுத்தும் அந்த வரிகள், வலிமையானவை, வலி தந்தவை. குறிப்பாக இந்திய இராணுவம்  புரிந்த பாலியல் வல்லுறவுகளும் பெண்கள் மீது இழைத்த கொடுமைகளும் இந்த நாவலிற்கு முன்னர் எந்த புத்தகத்திலும் ஆழமாக பதிவுசெய்யப்படவில்லை. 

----------------------------------------
"சிவபெருமானுடைய முதுகில் விழுந்த பிரம்படி எல்லோர் முதுகிலும் சுளீரிட்டதுபோல, திலீபனின் சாவு எல்லோருடைய முற்றங்களிலும் விழுந்திருக்கிறது"
--------------------------------------------------------

பார்த்தீனியம் நாவல் பற்றி பிரபல எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது பார்வையை, "தமிழ்நதியின் எழுத்து, வட்டார வழக்கு மொழியைக் கொண்டது. சொலவடைகளும் கவித்துவமான நுண் அவதானிப்புகளும் கொண்டது. தமிழ்நதி, நாவலில் இடம்பெற்றுள்ள திலீபனின் மரணம் மறக்க முடியாத வரலாற்றுசோகம், அந்தப் பக்கங்களைக் கடக்கமுடியாதபடி மனத்துயரம் ஏற்படுகிறது. சமகால ஈழத்தமிழ் நாவல்களில் தமிழ்நதியின் பார்த்தீனியம் மிகவும் முக்கியமானது" என்று பதிவு செய்கிறார்.

பார்த்தீனியம்.. 
எண்பதுகளில் நாங்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மீட்டுப் பார்க்க கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம். நாங்கள் கடந்து வந்த பாதையை மீண்டுமொருமுறை பயணிக்க வைத்த, வாசிக்க தவறவிடக் கூடாத ஒரு நல்ல நாவல்.




Friday, 7 July 2017

யாழ்ப்பாணம்: முறிந்த நகரத்தின் துணிச்சலான நம்பிக்கை





(echelon.lk எனும் இணையத்தளத்தில் Devin Jeyasundera எழுதிய "Audacity of Hope in a Broken City" என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் வெளியான கட்டுரையை தழுவிய தமிழ் வடிவம், நேரடி மொழியாக்கம் அல்ல)

வட மாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அரசாங்கங்கள், மாகாண மற்றும் மத்தி, அரசியல் சதுரங்க விளையாட்டில் முடங்கியிருக்க, யாழ்ப்பாண மக்கள் பொருளாதார செயற்பாடுகளை தங்கள் கையிலெடுத்திருக்கிறார்கள்.

A9 வீதியின் யாழ்ப்பாண எல்லையில் பாரிய விளம்பர பதாதைகள் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி வருவோரை வரவேற்கும். வறண்ட வெங்காயம் பயிரிடப்பட்ட நிலங்களில் 50m நீளத்தில், மோட்டார் சைக்கிள்களையும் அழகு சாதனப் பொருட்களையும் மொபைல் தொலைபேசிகளையும் இந்த கண்களை கவரும் பிரம்மாண்டமான பதாதைகள் விளம்பரப்படுத்தும். 

பளபளக்கும் கண்ணாடிக் கதவுகளிற்கு பின்னால் மினுங்கும் வங்கிகளும் மொபைல் சேவை நிறுவனங்களும், வடமாகாணத்தில் போரிற்கு பின்னர் ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார அபிவிருத்தி பற்றிய தவறான பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

யாழ்ப்பாணத்தில் எல்லாமே நன்றாக இல்லை. All is not well in Jaffna

இலங்கையின் மிகவும் பின்தங்கிய மாகாணமாக திகழும் வடமாகாணம், நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியிற்கு (GDP) 3.5% பங்களிப்பையே வழங்குகிறது. நாட்டின் மிகக் குறைந்த தனிநபர் வருமானம் (per capital income) உடைய மாகாணமும், வடமாகாணமே. இலங்கைத் தீவின் பொருளாதார மையங்களுடன் நேரடியான போக்குவரத்து வசதிகளில்லாமையும் பிறமொழி ஆற்றலின்மையாலும் கலாச்சார கட்டுப்பாடுகளால் கட்டுண்டும், வடமாகாணம் பொருளாதார ரீதியில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. 



பொருளாதார மந்த நிலையின் மிகப்பெரும் விளைவு இளைஞர்களிற்கான வேலையின்மையாகும் (youth unemployment). இலங்கைத் தீவின் வேலையின்மை வீதம் 4.6ஆக விளங்க வடக்கிலோ வேலையின்மை வீதம் 5.3ல் நிற்கிறது. உலக வங்கியின் அண்மைய ஆய்வின் பிரகாரம், வடக்கில் வேலை செய்யக்கூடிய வலுவுள்ளோரில் 55 வீதமானோருக்கு வேலையில்லை என்ற தரவு, கவலையளிக்கிறது. வடக்கில் நிகழும் கோஷ்டி மோதல்களும் வாள்வெட்டு குழுக்களும் இந்த வேலையில்லாப் பிரச்சினையின் விளைவாகவே உருவாகியிருக்கலாம். 

"போர் முடிவுற்ற பின்னர், சில்லறை வர்த்தக நிறுவனங்களும் வங்கிகளும் மட்டுமே வடக்கே வந்தன" என்கிறார் அகிலன் கதிர்காமர், வடக்கில் இயங்கும் சுயாதீன பொருளாதார ஆய்வாளர். "போர் விட்டுச் சென்ற எச்சங்களை பொறுக்கவே அவர்கள் வந்தார்கள்". தனியார் நிறுவனங்கள் வடக்கிற்கு வந்தது தங்களது பொருட்களை விற்பனை செய்ய மட்டுமே என்று அகிலன் கதிர்காமர் வாதிடுகிறார். "பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது சம்பந்தாக எதுவும் நடக்கவில்லை" என்கிறார்.

யாழ் நகரில் வங்கிகளின் படையெடுப்பு வரலாறு காணாத வகையில் வடமாகாணத்தவர்களை கடனாளிகளாக்கியது. வீடுகள் கட்டவும் தொழில் தொடங்கவும், கடன் வழுங்கும் கட்டுப்பாடுகளை தளர்த்தி, வங்கிகள் தாராளமாக கடன்களை வாரி வழங்கின. வடக்கில் 86 வீதமானோர் வங்கிகளில் கடன் பெற்றதாகவும், சராசரி கடனின் அளவு 150,000 ரூபாய்கள் என, 2013ல் CEPA நிறுவன ஆய்வு ஒன்று கண்டறிந்தது.

"போரின் முடிவிற்கு பின்னர் தனியார் துறையினர் வடக்கிற்கு வருவார்கள் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்கள் வரவில்லை" என்கிறார் அகிலன். "அவர்கள் இனியும் வரமாட்டார்கள், அவர்கள் இங்கு வருவதற்கான எந்த ஊக்கசக்தியும் இங்கு இல்லை". என்கிறார். இந்த கருத்திற்கு ஆதாரமாக கிளிநொச்சியில் இயங்கும் MAS நிறுவனத்தின் ஆடைத்தயாரிப்பு தொழிற்சாலை, USAID நிறுவனத்தின் இணை முதலீட்டுடன் இயங்குவதையும், சாவகச்சேரியில் தொழிற்படும் பால் பண்ணை, Cargills நிறுவனத்தோடு ஜேர்மனிய தொண்டு நிறுவனமான GIZடன் இணைந்து நிறுவப்பட்டதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

வடமாகாண சபையும் தனியார் துறையைக் கண்டு பயப்பிடுகிறது போலிருக்கிறது. கடந்தாண்டு உதவி நிறுவன பிரதிநிதிகள் மத்தியில் உரையாற்றிய முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் "வெளியார் எங்களை ஆள நாங்கள் விடமாட்டோம், எங்கள் வளங்களை அவர்கள் சூறையாட அனுமதியோம்" என்றார். அண்மையில் அவர் ஆற்றிய உரையில் புலம்பெயர்ந்தோர்க்கும் உள்நாட்டு மக்களிற்கும் முதலீடுகள் செய்ய முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும் என்று தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டார். 

யாழ்ப்பாணத்தில் IT தொழில்துறையை நிறுவி, எம்மவர்களிற்கு வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தும் கனவுடன் இங்கிலாந்திலிருந்து நாடு திரும்பியிருக்கிறார், ஜெகான் அருளையா. "கொழும்பில் இயங்கும் தனியார் நிறுவனங்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர விரும்பவில்லை" என்று கூறும் ஜெகான் "யாழ்ப்பாணத்திற்கு வர உணர்வுபூர்வமான காரணிகளை விட வேறொன்றும் முதலீட்டாளர்களிற்கு இருக்காது" என்கிறார்.

"1993ல் நான் கொழும்பு வந்தபோது அங்கு ஐந்துக்கும் குறைவான software நிறுவனங்களே இயங்கின" என தனது தொழில்சார் அனுபவத்தை ஜெகான் மீள நினைவுறுத்துகிறார். "நாங்கள் அடிமட்டத்திலிருந்து அனைவரையும்
பயிற்றுவித்தோம், அப்படித்தான் கொழும்பு இன்று ஒரு software hub ஆக உருவாகியது" என வரலாற்றை ஞாபகப்படுத்தி, யாழ்ப்பாணத்தையும் அவ்வாறு மாற்றலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் பயணிக்கிறார்.


யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு காலத்தில் இயங்கிய Leyden ஆடைத் தொழிற்சாலை கட்டிடத்தை, யாழ்ப்பாணத்தின் Orion Cityயாக மாற்ற வேண்டும் என்று ஜெகான் கனவு காண்கிறார். கொழும்பில் இயங்கும் Orion City எனும் IT Hubற்கு இணையாக, 40,000 சதுரஅடி பரப்பளவுள்ள Leyden தொழிற்சாலையை மாற்ற, அதன் உரிமையாளர் ஜூட் ஜோசப் முழுமையாக ஒத்துழைக்கிறார். Leyden தொழிற்சாலையில் அந்தக் காலத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட உள்ளாடைகள் Velona போன்ற brand பெயர்களில் விற்பனையானது வரலாறு. 

யாழ்ப்பாணத்தை ஓரு IT மையமாக (Hub) அபிவிருத்தி செய்யும் கனவிற்கு பின்னனியில் ஒரு காலத்தில் அறிவுசார் துறைகளிலும் சிவில் நிர்வாக சேவையிலும், இலங்கையிலும் மலேயாவிலும் கோலோச்சிய யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் பெருமைமிகு வரலாறு படிந்திருக்கிறது. Singapore Airlinesஐ உருவாக்க சிங்கப்பூர் பிரதமர் Lee Kwan Yew தேர்ந்தெடுத்தது JY Pillai என்ற யாழ்ப்பாணத் தமிழரைத் தான் என்று இன்றும் அவர்கள் பழம் பெருமை பேசுகிறார்கள். 

கடந்த ஆறாண்டுகளாக யாழ்ப்பாணத்தில் இயங்கும் Yarl IT Hub நிறுவனம் IT சம்பந்தமான போட்டிகளையும் கற்கைநெறிகளையும் நடாத்தி வருகிறது. "இந்த மண்ணிலிருந்து ஒரு புதிய IT Entrepreneurஐ உருவாக்குவதே எமது எண்ணம், ஒரு IT வியாபார முயற்சி வெற்றி பெற்றால் அது பின்னர் வைரலாகிவிடும்" என்கிறார் Yarl IT Hubஐ ஏற்படுத்தியவர்களில் ஒருவரான பாலதாசன் சயந்தன். 

WSO2 மற்றும் Microimage போன்ற IT நிறுவனங்களோடு யாழில் கால் பதித்திருக்கும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் Jeylabs மற்றும் Vetri Holdings, யாழ்ப்பாணத்தில் சிறிய அளவில் புதிய வேலைவாய்ப்புக்களை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

ஊக்கி எனும் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் விதுஷன் விஜயரட்ணம், புலமைப்பரிசில் மூலம் தெரிவு செய்யப்படும் மாணவர்களுக்கு coding பயிற்சி நெறிகளை வழங்குகிறார். பல்கலைக்கழகத்திற்கு தகுதி பெறாத, நிதி வசதியில்லாத மாணவர்களிற்கு நடாத்தப்படும் "ஊக்கி" பயிற்சி நெறி, Yarl IT Hub மற்றும் Serve Foundation அனுசரணையுடன் நடாத்தப்படுகிறது.


யாழ்ப்பாணத்தின் பிரபல தனியார் பாடசாலையான பரி யோவான் கல்லூரி அதிபர், பாடசாலை விட்டு வெளியேறும் மாணவர்களின் தொழில்வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க முன்னோடியான செயற்திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். "வர்த்தகப் பிரிவு மாணவர்கள் AATயும் கலைப்பிரிவு மாணவர்கள் computer hardware courseம் பாடசலையிலேயே, அவர்களது AL பாடநெறிக்கு மேலதிகமாக கற்கிறார்கள்" என்கிறார் கல்லூரியின் அதிபர் வண ஞானபொன்ராஜா.

2015ம் ஆண்டு, இலங்கை அரசாங்கம் நாடு முழுவதும் 250 பாடசாலைகளில் உயர்தர பிரிவுகளில் Technology பிரிவை அறிமுகப்படுத்தியது. இலங்கை அரசாங்கம், Maths, Science, Commerce, Arts பிரிவுகளோடு புதிதாக Technology பிரிவும் உயர்தர பரீட்சைக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த 250 பாடசாலைகளில் பரி யோவான் கல்லூரி உள்ளடக்கப்படவில்லை. "நாங்கள் எங்கள் கல்லூரியிலும் அந்தப் பிரிவை அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமென்று அதிகாரிகளுடன் வாதாடினோம், அவர்கள் எங்களிற்கு நிதி தர மறுத்தார்கள்" என்ற அதிபர் "எனவே நாங்கள் வங்கியில் 60 மில்லியன் ரூபாய்களிற்கு கடன் வாங்கி அந்த துறையை எமது கல்லூரியிலும் நிறுவினோம்" என்றார்.


"பாடசாலை நேரமல்லாத நேரங்களில் இந்த புதிய தொழில்நுட்ப பயிற்சி வசதிகளும் பயிற்சிநெறிகளும் எமது பாடசாலை மாணவர்களல்லாத பிறருக்கும் பயனளிக்கும்" என்கிறார் அதிபர் ஞானப்பொன்ராஜா. தனது அடுத்த இலக்கு பாடசாலை கல்வியை முடித்து விட்டு செல்லும் மாணவர்கள், புதிய தொழில்கள் தொடங்க ஒரு venture capital fund தொடங்குவது தான் என்றார்.

வடமாகாணத்தின் குவிமையமான யாழ்ப்பாணத்தின் பொருளாதார எதிர்காலம்  நிச்சயமற்றதாகவும் நிலைதடுமாறுகிறதாகவும் இருக்கிறது. மத்திய மற்றும் வடமாகாண சபையின் பொருளாதார கொள்கைகளின் அமுலாக்கம், வடமாகாணத்தின் பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்குவிக்க எந்தவித பாரிய தாக்கத்தையும் இதுவரை ஏற்படுத்தவில்லை. 

கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பின்னடைவை தரும் செயற்பாடுகளுக்கு மத்தியில், சமுதாய மட்டத்தில் பணியாற்றி, பொருளாதார செயற்பாடுகளை ஊக்கப்படுத்த செயற்படும் ஜெகான், சயந்தன், விதுஷன், ஞானபொன்ராஜா போன்றவர்களின் நம்பிக்கையூட்டும் செயற்பாடுகள், நம்பிக்கையிழந்திருக்கும் யாழ்ப்பாண நகரிற்கு நம்பிக்கை தருமா?
















Friday, 30 June 2017

பரி யோவான் பொழுதுகள்: ஆறாவடு



வரலாறு ஒரு கொடிய அரக்கன். வரலாறு எனும் அரக்கன் நடந்து வந்த பாதையில் அழித்து விட்டுச் சென்ற அழிவின் தடங்கள் சில, இன்றும் எம் நினைவுகளை விட்டகலாமல் நினைவலைகளை ஆக்கிரமித்திருக்கும். மறக்க முடியாத, மறக்க விரும்பாத ஆறாவடுக்களாக என்றும் இதயத்தை வாட்டி வதைக்கும்.

1985ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி,
யாழ்ப்பாண குடாநாடு மெல்ல மெல்ல இயக்கங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்து கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாண குடாநாட்டை சூழ நிலைகொண்டிருந்த இராணுவம், மாணவர்களையும் இளைஞர்களையும், சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்து சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்குவதை ஒரு பொழுதுபோக்காகவே செய்து கொண்டிருந்தது.

இலங்கை இராணுவத்தினரால் கைது செய்யப்படும் எந்தக் கல்லூரி மாணவனையும் விடுதலை செய்ய, கைது செய்யப்பட்ட  மாணவர்களின் பெற்றோர்கள் அணுகும் பல முக்கியஸ்தர்களில் முதன்மையானவர், CE ஆனந்தராஜன். செல்லையா எட்வின் ஆனந்தராஜன் பரி யோவான் கல்லூரியின் 21வது அதிபர், யாழ்ப்பாண பிரஜைகள் குழுவின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவர். 

பாடசாலை நேரத்தில் ஏதாவது குண்டுவெடிப்பு, துப்பாக்கி சூடு நடந்து யாழ்ப்பாணம் அல்லோகல்லப்படும். பதறி அடித்துக்கொண்டு பிள்ளைகளை கூப்பிட வரும் பெற்றோருக்கு பரி யோவானின் Main Gate அடியில், வெள்ளையும் சொள்ளையுமாய் கம்பீரமாக நிற்கும் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் உருவம் நெஞ்சுக்குள் பாலை வார்க்கும். எந்த ஒரு மாணவனுக்கும் தீங்கு வராமல் பாதுகாக்கும் அக்கறையும் துணிவும் அவர் நிற்கும் தோரணையில் வெளிப்படும். 

பரி யோவான் கல்லூரியில் மட்டுமன்றி முழு யாழ்ப்பாணத்தினதும் கல்வி மேம்பாட்டற்காக அயராது பாடுபட்ட ஒரு உன்னதமாக கல்வியாளர். 80களின் ஆரம்பத்தில் GUES எனும் மாணவர் அமைப்பு கல்வி தரப்படுத்தல் சம்பந்தமான ஓரு கூட்டத்தை யாழ்ப்பாணத்தில் ஒழுங்கமைத்திருந்ததாம். கல்வி தரப்படுத்தல் தமிழ் மாணவர்களின் மேல் ஏற்படுத்தியிருந்த தாக்கம் பற்றி, யாழ்ப்பாணத்தின் எந்த முன்னனி கல்லூரி அதிபரும் அச்சம் காரணமாக அந்தக் கூட்டத்தில் உரையாற்ற வரமறுத்த போது, துணிந்து சென்று அந்த கூட்டத்தில் இலங்கை அரசைக் கண்டித்து உரையாற்றிய ஓரே அதிபர் CE ஆனந்தராஜா தான். பரி யோவானில் வருடந்தோறும் நடக்கும் தமிழ் விழாவிற்கு தானும் வேட்டி அணிந்து வந்து மாணவர்களையும் வேட்டி கட்ட வற்புறுத்தி, தமிழ் பாரம்பரியத்தை பரி யோவான் மண்ணில் நிலைக்க வைத்தவரும் CE ஆனந்தராஜா தான்.  




1985ன் நடுப்பகுதிகளில் முகாம்களிற்குள் முடக்கப்பட்டிருந்த இலங்கை இராணுவத்திற்கு பொழுதைக் கழிக்க ஒரு கேளிக்கை தேவைப்பட்டது. தமிழீழம் காணப் புறப்பட்ட இயக்கங்களின் மேல் தமிழ் மக்களிற்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்த அபிமானத்தை முறியடிக்க, இலங்கை அரசிற்கு ஒரு பிரச்சார ஆயுதம் தேவைப்பட்டது. வெளிநாட்டு அரசாங்கங்களிற்கும் தென்னிலங்கைக்கும் யாழ்ப்பாண மக்கள் இன்றும் இலங்கை இராணுவத்தோடு சகஜமாக பழகுகிறார்கள் என்று காட்ட ஒரு நிகழ்வு இலங்கையின் ஆட்சியாளர்களிற்கு அவசரமாக தேவைப்பட்டது. இந்த நோக்கங்களை எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் அடைய அவர்கள் கையில் எடுத்த விளையாட்டு, கிரிக்கட்.

எல்லா இயக்கங்களும் தங்களது பிரச்சாரங்களை முழு வீச்சில் முடுக்கி விட்டிருந்த காலமது. பாடசலைகள், ட்யூடரிகள் என்று இயக்கங்களின் பிரச்சார குழுக்கள் பிரச்சாரப் பணிகளை மேற்கொண்டருந்தன. பரி யோவானின் வளாகத்தினுள் எந்த வித பிரச்சார பணிகளையும் மேற்கோள்ள அதிபர் ஆனந்தராஜா தடைவிதித்திரிந்தார். "என்னை மீறி நீங்கள் பாடசாலை வளவுக்குள் இறங்கினால், நான் இந்த வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி விடுவேன்" என்று அவரது உத்தரவை மீறி உள்நுழைய முயன்ற ஒரு இயக்கத்தை கடுந்தொனியில் எச்சரித்திருந்தாராம்.

யாழ்ப்பாண பாடசாலை அதிபர்கள் சங்கத்துடனான ஒரு கலந்துரையாடலில், யாழ்ப்பாண பாடசாலைகள் கிரிக்கட் அணியை, இலங்கை இராணுவ அணியுடன், யாழ்ப்பாண கோட்டைக்குள் இருக்கும் மைதானத்தில் கிரிக்கட் ஆட வருமாறு, யாழ்ப்பாணத்திற்கான இலங்கை இராணுவத் தளபதி அழைப்பு விடுத்தார். இராணுவத் தளபதியின் அழைப்பை நிராகரிக்க முடியாத அதிபர்கள் அனைவரும் அழைப்பை ஏற்று ஜூன் 16, 1985 அன்று, இலங்கை இராணுவ அணிக்கெதிராக கிரிக்கட் ஆட்டம் விளையாட தங்கள் கல்லூரி மாணவர்களை அனுப்புவதாக உறுதியளித்திருந்தனர்.

ஜூன் 16 நெருங்க நெருங்க ஒவ்வொரு பாடசாலை அதிபராக கழறத் தொடங்கினார்கள். அவரவர் கல்லூரி ஆசியர்கள் கொடுத்த நெருக்கடியாலும் இயக்கங்களின் ஆலோசனையிற்கமையவும், இராணுவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடுவதை தவிர்க்க முடிவெடுத்தார்கள். தான் எடுக்கும் முடிவை எப்போதும் நடத்திக் காட்டும் குணவியல்பு கொண்ட ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் மட்டும், எடுத்த முடிவிலிருந்து பின்வாங்க மறுக்கிறார்.

ஜூன் 16ம் திகதியிற்கு சரியாக ஒரு கிழமைக்கு முன்னர், பரி யோவானின் விடுதி ஆசிரியர்கள் சிலருக்கு, இரவு உணவிற்கு பின்னர் ஒரு செய்தி சொல்லப்படுகிறது. "அடுத்த கிழமை சென்ரல் groundsல் ஒரு match இருக்கு" என்ற அந்த செய்தியில் இராணுவத்துடன் தான் அந்த ஆட்டம் என்று சொல்லப்படவில்லை.

ஜூன் 16ம் திகதி ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. அன்றைய காலை உணவு முடிந்ததும் இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் நடக்கவிருக்கும் கிரிக்கட் போட்டிக்கு வருமாறு மூத்த Hostel மாணவர்களிற்கு அழைப்பு விடுக்கப்படுகிறது. "ஐயோ சேர்.. ஆமியோடயா" என்று சிலர் ஆச்சரியப்பட "இது வீண் பிரச்சினையில் முடியப்போகுது, இயக்கத்திற்கு தெரிஞ்சா அவ்வளவு தான்" என்று வேறு சில மாணவர்கள் எச்சரிக்கிக்கிறார்கள்.


ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் அழைத்தார் என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காகவும் அவரது சொல்லை தட்ட முடியாது என்ற கடப்பாட்டிலும், நான்கு ஆசிரியர்கள் உட்பட சில மூத்த மாணவர்கள் யாழ்ப்பாண கோட்டையை, நடந்து சென்றே அடைகிறார்கள்.  இராணுவத்தின் உடற் சோதனைகளின் பின்பு இராணுவ அணியோடு படம் எடுத்து விட்டு சிநேகபூர்வ கிரிக்கெட் விளையாட்டு நடைபெறுகிறது. கிரிக்கட் ஆட்டமும் வீடியோவில் பதிவாகிறது. யாழ்ப்பாண கோட்டையில் பரி யோவான் அணியை வரவேற்று உபசரித்தவர், பின்னாட்களில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு சிநேகபூர்வ விஜயம் மேற்கொண்ட கப்டன் கொத்தலாவல. ஆட்டத்தை காண ஆனந்தராஜா மாஸ்டரும் தனது ஸ்கூட்டரில் வருகிறார்.


கிரிக்கட் ஆட்டம் முடிந்து கைகுலுக்கி விட்டு கல்லூரி திரும்பிய அதிபரிற்கு,  அடுத்து வரும் நாட்களில் சிக்கல் ஆரம்பிக்கிறது. பரி யோவான் கல்லூரி அணி ஒன்று இலங்கை இராணுவத்துடன் யாழ் கோட்டைக்குள் கிரிக்கெட் ஆடியதை அறிந்த இயக்கங்கள், ஒவ்வொன்றாக வந்து அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சந்தித்து தங்களது எதிர்ப்பையும் கோபத்தையும் பதிவு செய்கிறார்கள். நான்கு இயக்கங்கள் வந்து கதைத்த பொழுது பொறுமையாக தன்னிலை விளக்கம் கொடுத்த அதிபர், ஐந்தாவதாக வந்த இயக்கத்திடம் பொறுமையிழக்கிறார். "உங்களிற்கெல்லாம் விளக்கம் கொடுக்க எனக்கு அவசியமில்லை" என்ற தொனிப்பட கடுமையாக பதிலளிக்கிறார்.

ஜூன் 25, 1985 செவ்வாய்க்கிழமை இரவு ஒன்பது மணியிளவில், பரி யோவானின் வளாகத்திற்குள் இரு இளைஞர்கள் நுழைகிறார்கள். Robert Williams மண்டபத்தில் hostel பெடியளிற்கு first studies நடந்து கொண்டிருக்கிறது. Robert Williams மண்டபத்தின் மைதான பக்க வாயிலடிக்கு வந்த இளைஞர்களைக் கண்ட ஆசிரியர் ஒருவர் அவர்களை அணுகி விசாரிக்கிறார். 

"உங்கட principalன் வீடு எங்கே இருக்கு" இளைஞர்களில் ஒருவன் ஆசிரியரை கேட்கிறார். "அது..அந்தா இருக்கு" என்று மைதானத்தின் மறுகோடியில் இருந்த அதிபரின் வாஸ்தலத்தை காட்டிவிட்டு "ஏன் தம்பி என்ன வேணும்" ஆசிரியர் கேட்கிறார். "ஒன்றுமில்லை.. அவரோடு ஒரு அலுவல் கதைக்கோணும்" என்று சொல்லி விட்டு, மைதானத்தை தாண்டி அதிபரின் வாசஸ்தலத்தை நோக்கி இருவரும் நடந்து போவதை ஆசிரியர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். 


இருவரும் போய் சில நிமிடத்தில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் இளைய மகன் அதே ஆசிரியரிடம் ஓடி வருகிறார். "சேர் அப்பாவை தேடி ரெண்டு Boys வந்திருக்கீனம், அப்பா எங்கேயென்று தெரியுமா?" பதைபதைக்க கேட்கிறார். பிரச்சினையின் தார்ப்பரியம் புரிந்த ஆசிரியர் "அவர் சர்வானந்தன் போதகர் வீட்ட நிற்பார், அவக்கு ஒன்றும் சொல்லாதேயும்" என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டு, ஒரு மாணவனை அனுப்பி அதிபர் ஆனந்தராஜாவை சர்வானந்தன் போதகர் வீட்டிலேயே நிற்குமாறு செய்தி அனுப்புகிறார் அந்த ஆசிரியர். 

அதிபரின் வீட்டில் அதிபரை தேடிக் களைத்த இரு இளைஞர்களும் அவரின் காரையும் start பண்ணி பார்த்துவிட்டு, வளாகத்தை விட்டகலுகிறார்கள்.  அதிபர் ஆனந்தராஜா ஓடித்திரிந்தது ஒரு Brown நிற Ford Cortina கார். அதிபர் ஆனந்தராஜாவை கடத்திக் கொண்டு போகவே அந்த இரு இளைஞர்களும் வந்திருக்கலாமென்று இன்றும் அந்த ஆசிரியர் சந்தேகப்படுகிறார்.

ஜூன் 26, 1985
வழமைக்கு மாறாக அதிபர் ஆனந்தராஜா பதற்றமாகவே காணப்படுகிறார். பிற்பகல் ஒரு மணியளவில் ஒரு அவசர staff meetingஐ கூட்டுகிறார். இலங்கை இராணவத்துடன் கிரிக்கட் விளையாடிய காரணத்தை அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஆசிரியர்களிற்கு விளக்க முயல்கிறார். "I gave a commitment to the Major. I am obliged to that commitment because he has helped to release our Boys many times" என்ற சாரப்பட அவரது விளக்கம் அமைகிறது.

அன்று பின்னேரம் பரி யோவான் கல்லூரியின் இல்ல மெய்வல்லுனர் போட்டிகளிற்கான heats நடந்து கொண்டிருந்தது. பின்னேரம் ஐந்து மணியளவில் அதிபரின் வாசஸ்தலத்திலிருந்து ஸ்கூட்டரில் ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் புறப்படுகிறார். ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் காரைப் போல், அவரது Orange நிற Vespa Chetek ஸ்கூட்டரும், இன்றும் மீண்டும்  அவரைக் கண்முன் கொண்டு வரும்.


Javelin pitch அடியில் நின்ற தனபாலன் மாஸ்டர், ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் வெளிக்கிட்டு போவதை கண்டுவிட்டு "இவர் ஏன் இந்த பிரச்சினை நேரத்தில் வெளில போறார்" என்று தனக்கு அருகில் நின்ற ஆசிரியரிடம் கவலையுடன் சொல்லிக்கொண்டு இருக்க, ஆனந்தராஜா மாஸ்டரின் ஸ்கூட்டர், scoreboard தாண்டி, Long jump pitch வளைவில் திரும்பி, Dining Hall கடந்து, 
Jubillee hall கடக்கிறது. பரி யோவானின் பிரதான வாயில் வளைவில் வேகம் குறைத்த ஸ்கூட்டர், வளைவை கடந்து செல்கிறது,

கடைசி தடவையாக.....









Friday, 23 June 2017

1983 உலக கோப்பை



ஜூன் 25, 1983
சனிக்கிழமை  

கிரிக்கெட்டின் தாய்வீடான லண்டன் Lords மைதானம், மூன்றாவது கிரிக்கட் உலக கோப்பைக்கான இறுதி ஆட்டத்தை அரங்கேற்றத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைக்கு சரியாக பத்து நாட்களிற்கு முன்னர் தான் விடுதலைப் புலிகளின் லெப். சீலன் என்றழைக்கப்பட்ட சார்ள்ஸ் அன்டனி, தென்மராட்சியில் வீரமரணமடைந்திருந்தார். அதற்குப் பழிவாங்க விடுதலைப் புலிகள் நடாத்தப்போகும் ஜூலை 23 தின்னவேலி தாக்குதலையும், ஜூலை 25ல் சிங்களம் கட்டவிழ்த்து விடப்போகும் இனக்கலவரத்தையும் அறியாது, BBCயில் உலக கோப்பை இறுதிப் போட்டியின் வர்ணணையை கேட்க எங்கள் வீட்டில் அப்பா தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.

எங்கட வீட்டில் ஒரு National Panasonic வானோலி இருந்தது. வானொலியின் antennaவை நல்லா இழுத்து விட்டுவிட்டு, Short Waves2ன் இடப்பக்க மூலையிலிருந்த BBCயின் அலைவரிசையை சரியாகக் கண்டுபிடித்து விட்டு வானொலிக்கு முன்னால் commentary கேட்க, மத்தியானம் முதல் இரவு வரை அதிதீவிர இந்திய கிரிக்கெட் ரசிகரான அப்பா இருந்தது தான் நினைவில் வருகிறது. 

இந்தியா இறுதிப் போட்டிக்கு வருமென்று யாரும் கனவிலும் நினைக்கவில்லை, ஏன் இந்திய அணியே நினைத்துப் பார்த்திருக்காது. உலக கோப்பை தொடரின் ஆரம்பத்தில் இந்திய அணி கோப்பையை வெல்வதற்கான bookiesன் odds 66-1. இந்திய அணி சர்வதேச டெஸ்ட் கிரிக்கெட் விளையாத் தொடங்கியதும் ஒரு ஜூன் 25 தான். 1932ல் அதே Lords மைதானத்தில், மகாராஜாக்களையும் நவாப்களையும் உள்ளடக்கிய இந்திய அணி ஆடியது. பின்னர் படித்த நடுத்தர வர்க்க பிராமணர்களின் அணியாக மாறி, 1983ல் தான் பெரிதாக படிக்காத, ஹரியானாவின் கிராமத்தில் இருந்து வந்த கபில்தேவ் தலைமையில் வர்க்க வேறுபாடுகளை களைந்து நேருவின் நவபாரதத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அணியாக மாறியிருந்தது என்று வரலாற்றாய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

ஒரு நாள் போட்டிகளையும் உலக கோப்பையையும் இந்திய அணி அவ்வளவு சீரியஸாக எடுக்காத காலம். அந்தக் காலங்களில் ஒரு நாள் போட்டிகள் 60 ஓவர்கள் ஆடப்படும். சிரினிவாஸ் வெங்கட்ராமன் என்ற தமிழர் தலைமை தாங்கிய 1975 உலக கோப்பையில், இங்கிலாந்து அணி 334 ஓட்டங்கள் அடிக்க, ஆரம்ப துடுப்பாட்டக்காரனான கவாஸ்கர் 60 ஓவர்களும் ஆடி ஆட்டமிழிக்காமல் 36 ஓட்டங்கள் எடுக்க, இந்திய அணி 132/3 அடித்தது என்ற வரலாற்று பெருமைகளை இந்திய அணி தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. 

1975, 1979 உலக கோப்பைகளை வென்று, கிரிக்கெட் உலகின் மன்னர்களாக வலம் வந்த, மிக மிகப் பலமான மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை இறுதியாட்டத்தில் வெல்லலாம் என்ற ஒரு சிறு துளி நம்பிக்கையை இந்திய அணிக்கு தந்தது, இதற்கு முதல் நடந்த இரு போட்டிகளில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியை இந்திய அணி தோற்கடித்திருந்தது என்பது தான்.


மார்ச் 29, 1983ல் கயானாவில் நடந்த போட்டியில் இந்திய அணி 282/5 அடிக்க, மேற்கிந்திய தீவுகள் அணி எடுக்க முடிந்தது 255/9. இந்தியா இந்த ஆட்டத்தில் வென்றது ஆச்சரியம் என்றால் கவாஸ்கர் (90) வரலாற்றில் முதல் தடவையாக அரைச்சதம் 
அடித்ததை என்னவென்று சொல்லுவது. 38 பந்துகளில் கபில்தேவ் விளாசிய 72 ஓட்டங்களும், சாஸ்திரியின் 48/3ம் இந்தியாவிற்கு கை கொடுத்திருந்தன. மிகுதி ஆறு விக்கெட்டுக்களையும் இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்களான கபில், சந்து, மதன்லால் ஆகியோர் ஆளுக்கு இரண்டாக பங்கு போட்டிருந்ததும் கவனிக்கத்தக்கது.

இந்தியாவிற்கு நம்பிக்கை தந்த இரண்டாவது வெற்றி 1983 உலக கோப்பையின் முதலாவது போட்டி, அதுவும் மேற்கிந்திய அணிக்கு எதிராகத் தான். முதலில் துடுப்பெடுத்தாடிய இந்தியா 262/8 ஓட்டங்களை எடுத்தது. யஷ்பால் ஷர்மா (89) ஓட்டங்களை அடித்திருந்தார். பதிலிற்கு துடுப்பெடுத்தாடிய மேற்கிந்திய அணியால் 228 ஓட்டங்களை மட்டுமே எடுக்க முடிந்தது. மீண்டும் சாஸ்திரி x3 , மிதவேகவாதிகள் x5, Run out x2.

24 வயதேயான கபில் தேவின் இந்திய அணியில் ஏழ்வர் முப்பது வயதிற்கு குறைவானவர்கள். ஐந்து சகலதுறை ஆட்டக்காரர்களை கொண்டிருந்த இந்திய அணிக்கு பயிற்சியாளர் என்று யாரும் இல்லை. அடித்து ஆடக்கூடிய  batsmen எடுத்து தரும் ஓட்டங்களை எதிரணி எட்ட விடாமல் தடுக்க restrictive rather than attacking என்ற bowling strategy, உயிரைக் கொடுத்து field பண்ணுவது என்ற அணங் மணங் இல்லாத திட்டத்தை இந்திய அணி 1983 உலக கோப்பையில் பின்பற்றியது. 

இந்திய அணி இறுதிப் போட்டியில் விளையாட , இங்கிலாந்து அணியை அரையிறுதிப் போட்டியில் வென்று தகுதி பெற்றதும், இந்தியாவில் கோயில்கள் எங்கும் பூஜை புனஸ்காரங்கள் அரங்கேறத் தொடங்கின. இறுதியாட்டத்திற்கு முந்தைய நாளான வெள்ளிக்கிழமை, திருப்பதி ஆலயத்தின் உண்டியல் பக்தர்களின் நேர்த்திகளால் நிரம்பி வழிந்ததாம்.  

இறுதியாட்டத்தில் மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் கப்டன் Clive Lloyd நாணயச்சுழற்சியில் வெற்றி பெற்று இந்திய அணியை துடுப்பெடுத்தாட அழைத்தார். ஆரம்ப துடுப்பாட்ட வீரர்களாக களமிறங்கிய ஶ்ரீகாந்தையும் கவாஸ்கரையும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது, மேற்கிந்திய அணியின் Pace quartet; Andy Roberts, Malcom Marshall,  Michael Holdings & Joel Garner.


வேகமான bouncerகளிற்கு பெயர்பெற்ற "Jawbreaker" Robertsன் பந்துவீச்சில் கவாஸ்கர் (2) ஆட்டமிழக்க, மொஹிந்தர் அமரநாத் களமிறங்கினார். கவாஸ்கர் ஒரு பம்பாய்காரன், போட்டி பொறாமை எரிச்சல் நிறைந்த typical பம்பாய்க்காரன். அமரநாத் ஒரு டீசென்டான டெல்லிக்காரன். Dravidற்கு முதல் அமர்நாத் தான் என்னுடைய cricketing hero. ஒரு பக்கம் Robertsம் மற்றபக்கம் "Big Bird" Garnerம் மாறி மாறி புயலாக பந்து வீச,ஶ்ரீகாந்தும் அமரநாத்தும் நம்பிக்கையோடு ஆடுகிறார்கள்.

பவிலியன் முனையிலிருந்து Roberts பந்து வீச தயாராக, மறு முனையில் ஶ்ரீகாந் batஐ மேலே தூக்கி எறிந்து பிடிப்பது, பிறகு batஐ கையில் வைத்து சுழற்றுவது, சூரியனை அண்ணாந்து பார்ப்பது, தலையை கண்டபாட்டிற்கு ஆட்டுவது, மூக்கு சீறுவது என்று தனது வழமையான தயார்படுத்தல்களுடன் பந்து வீச்சை எதிர்கொள்ள தயாராகிறார். Off stumpற்கு வெளியே விழுந்த பந்தை ஒரு முழங்காலில் இருந்து லாவகமாக ஶ்ரீகாந் square drive அடிக்கிறார், "count four for that" BBC அலறியது. அடுத்த பந்து bouncer, அதையும் பயமேயில்லாமல் ஶ்ரீகாந் எல்லைக் கோட்டிற்கு அனுப்புகிறார்.


"Ah, this is when Andy is at his most dangerous, you watch, next ball will be another bouncer" வயிற்றெரிச்சல் வைத்தியான வெள்ளைக்கார வர்ணணையாளர் சாத்திரம் சொல்ல, அடிபட்ட புலியாக Roberts வேகமாக bounced போட, hook shot...டொக், ஶ்ரீகாந்  அடித்த sixஐ பார்த்து அரங்கமே அதிர்ச்சியடைகிறது.


ஶ்ரீகாந்தும்(38) அமரநாத்தும்(26) ஆட்டமிழந்த பின்னர், சந்தீப் பட்டேல் (27) மட்டும் நிதானமாக ஆட, இந்தியாவின் விக்கெட்டுகள் சரிய தொடங்குகின்றன. முக்கித் தக்கி 54.4 ஓவர்கள் ஆடி இந்திய அணி குவித்த ஓட்டங்கள் 183 மட்டுமே. Greenidge, Haynes, Richards என்று பலமான துடுப்பாட்டக்காரர்களை கொண்டிருந்த மேற்கிந்திய அணிக்கு 183 இலக்கு என்பது ஜுஜூப்பி, என்று வர்ணணையாளர்கள் கட்டியம் கூறினார்கள். 

சந்து வீசிய பந்தை Greenidge ஏனோ விளையாடாமல் விட,  பந்து விக்கெட்டுகளை முத்தமிட்டு clean bowled ஆக்க, தியாகராஜ நகரில் கடலை கொரித்துக் கொண்டிருத்துக் கொண்டிருந்த பார்த்தசாரதிக்கு புரைக்கேறியது. Greenidge (1) ஆட்டமிழக்க களமிறங்கிய அதிரடி நாயகன் Viv Richards அடித்து ஆட தொடங்கினார். Chewing gum சப்பியபடியே மளமளவென 7 பவுண்டரிகள் அடிக்க, மேற்கிந்திய அணி 50 ஓட்டங்களை இலகுவாக எட்டியது. 

மெதுவாக ஓடிவந்து மிதவேகமாக பந்து வீசிய இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்களை பார்க்க பரிதாபமாக இருந்து. கபில், மதன்லால், Roger Binny, அமர்நாத் என்று மாறி மாறி பந்து வீசினார்கள். சாஸ்திரி நீக்கப்பட கீர்த்தி அஸாத் மட்டுமே spinner. தட்டி தட்டி ஆடிக் கொண்டிருந்த Haynes(13)ல் ஆட்டமிழக்கும் போது 50/2, சோடாப்புட்டி கண்ணாடியணிந்த Clive Lloyd மைதானத்திற்குள் இறங்கினார்.

28 பந்துகளில் 33 ஓட்டங்கள் எடுத்து, அவசர அவசரமாக ஆட்டத்தை முடிவிற்கு கொண்டுவர பிரயத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த Viv Richards, மதன்லால் வீசிய பந்தை ஓங்கி (lofted) அடித்த கணம் கிரிக்கெட் உலகம் freeze ஆனது. மதன்லால் வீசும் பந்துகள் Richardsஐ அண்ட முதல் Richards இரண்டு strokes விளையாடி விடுவார் என்று ஆங்கில வர்ணணையாளர்கள் நக்கலடித்துக் கொண்டிருந்த கணத்தில் தான், Lords மைதானத்தின் வானத்தில் பந்து பறந்து கொண்டிருந்தது. 


Off stumpற்கு சற்று வெளியே விழுந்த பந்தை mid wicketற்கு மேலாக six அடிக்க Richards வெளிக்கிட, அடி சரியாக படாததால் edge ஆன பந்து உயரே எழும்பி mid wicket நோக்கி பறந்து கொண்டிருந்தது.

Mid onல் நின்ற கபில்தேவ் mid wicket நோக்கி பின்வளமாக ஓடத் தொடங்க, Lords மைதானமும் இந்திய நாடும் நெஞ்சை கையில் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது. Deep fine legல் இருந்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்த யஷ்பால் ஷர்மாவில் கமராவின் கண்கள் குவிந்திருக்க, எல்லைக் கோட்டை நோக்கி வேகமாக ஓடி தனக்கு மேலாக வந்து விழுந்த பந்தை கபில்தேவ் பிடித்த போது "Indian skipper takes a marvelous running catch" என்று தொலைக்காட்சியில் வர்ணித்தது சாட்சாத் Richie Benaud தான். 



அந்தக் கணம், the Catch that changed the match, இந்தியாவில் கிரிக்கெட் விளையாட்டின் எதிர்காலத்தை மட்டுமல்ல, சர்வதேச கிரிக்கெட் உலகத்தையே புரட்டிப் போட்டது.

Viv Richards ஆட்டமிழந்து மைதானத்தை விட்டகல, மேற்கிந்திய தீவுகள் அணியின் மூன்றாவது உலக கோப்பையை வெல்லும் கனவும் அஸ்திமிக்கத் தொடங்கியது. 66/4, 76/6, 124/8 என்று விக்கெட்களை இந்தியாவின் மிதவேகப் பந்துவீச்சாளர்கள் கைப்பற்றிக் கொண்டிருக்க, வரலாறு காணாத ஒரு கொண்டாட்டத்திற்கு Lords மைதானத்திற்கு வந்திருந்த இந்தியர்களும் இந்திய தேசமும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.


இந்திய அணி வெற்றியின் விளிம்பில் நிற்க, BBC வானொலியில் நேர்முக வர்ணனையாளரான Brian Johnston "will your prime minister declare a public holiday?"என்று தனது சக வர்ணனையாளரான Farooq Engineerடம் கேட்கிறார். " absolutely, no doubt about it. Mrs Gandhi is an avid cricket follower, she will be listening to this commentary" என்று Engineer பதிலளித்த ஐந்து நிமிடத்தில், BBCயின் தலைமையகத்திற்கு இந்தியாவின் பிரதமரின் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ஒரு அழைப்பு இந்தியாவில் பொது விடுமுறை பற்றிய அறிவித்தலை அறிவித்ததாம்.



இந்திய நேரப்படி நடுச்சாமத்திற்கு ஐந்து நிமிடங்கள் இருக்கையில் அமரநாத்தின் பந்து வீச்சில் Holding, LBW முறையில் ஆட்டமிழக்க, இந்தியா 1983 உலக கோப்பையை கைப்பற்றிக் கொண்டது. உலக கோப்பையின இறுதி ஆட்டத்தின் Man of the Match ஆகவும் Man of the Seriesஆகவும் மொஹிந்தர் அமர்நாத் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.  ஜூன் 25, 1983 இந்தியாவின் உலகக் கிண்ண வெற்றியை பாராட்டி இந்திய பிரதமரிற்கு வாழ்த்து செய்தி அனுப்ப அன்றைய பிரித்தானிய பிரதமரான Margaret Thatcher மறுத்துவிட்டாராம். 

நள்ளிரவில் இந்திய அணி வெற்றி பெற்றதை பக்கத்து வீட்டு தொலைக்காட்சியில் பார்த்து கொண்டிருந்தத பல்லாயிரக்கணக்கான சிறுவர்களில் இருவர், சச்சின் டென்டுல்கர் மற்றும் ராகுல் ட்ராவிட். இந்திய கிரிக்கெட் அணி பிந்தைய ஆண்டுகளில் எட்டிய பல வெற்றிகளுக்கு அடித்தளமிட்டது 1983 உலக கோப்பை வெற்றி தான்.






Friday, 16 June 2017

இழப்பது நம்பிக்கை


எங்களிற்கும் நம்பிக்கைக்கும் 
எட்டாப் பொருத்தம்.
நாங்கள் நம்பிக்கையை
நம்பினாலும், நம்பிக்கை
நம்மை நம்புவதில்லை


என்றுமே எங்களிற்கு 
தேர்தல்களில் நம்பிக்கையில்லை
வெள்ளைக்காரன் காலம்தொட்டு
நாங்கள் தேர்தல்களில்
நம்பிக்கை வைப்பதில்லை 

தேர்தல்களில் வென்றுவரும்
கற்றவர்களும் கனவான்களும்  
வென்றபின் அமைச்சர்களாகி
எங்களை மடையர்களாக்கியதால்
நாங்கள் யாரையும் நம்புவதுமில்லை

வட்டுக்கோட்டைக்கு வோட்டு
போட்டு கடைசியில்
மாவட்ட சபைக்கும்
வோட்டு போட்டு
கரைந்தது நம்பிக்கை மட்டுமே

படிப்பை உதறிவிட்டு
பெடியள் துவக்கெடுக்க
எங்கிருந்தோ வந்த
நம்பிக்கையும் அவங்களின்
சண்டையில் அழத்தொடங்கியது

எம்ஜிஆரும் இந்திராவும் 
எங்களை காப்பாற்றுவினம்
என்றிருந்த நம்பிக்கையையும்
இந்தியன் ஆமிக்காரன்
போட்டுத் தள்ளினான்.

யாழ்ப்பாணத்தைப் பிடித்து
சந்திரிக்காவும் ரத்வத்தையும்
தகர்த்த நம்பிக்கைக்கு
ஓயாத அலைகள் தான்
புத்துயிர் தந்தது

சொல்ஹேய்மை நம்பி
நாடுநாடாய் பறந்து
பேசியும் பலனில்லாமல் போக, 
பேச்சுவார்த்தையிலும் இல்லாமல்
போனது நம்பிக்கை

முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில்
தகர்ந்து போனது 
தனிநாட்டுக் கனவோடு
தன்மானமும் வீரமும் மட்டுமல்ல
தன்னம்பிக்கையும் தான்

மகிந்தவின் கொடுங்கோலாட்சியில்
மகிழ்ச்சி தந்த
ஜெனிவாவும், நல்லாட்சியின்
ஜனனத்துடன் நம்பிக்கைக்கு
விடை கொடுத்தது

நம்பிக் கெட்ட
நாட்களை மறவாமல்
நல்லாட்சிக்கு ஆதரவளிக்க
நல்லாட்சியோ நம்பிக்கைக்கே
நலமடித்து நக்கலடித்தது

அல்லல்படும் சனத்திற்கு 
அருமருந்தாய் ஏதாச்சும்
செய்வார்களென நம்பி
செயல்வீரர்களை மாகாணசபைக்கு
அனுப்பியதும் நம்பிக்கையீனம்

ஊரெல்லாம் அழுதிருக்க
உலகம் சுற்றிய
நாயகர்கள், மக்களின்
நம்பிக்கையை மதித்து
நடக்கவுமில்லை மதிக்கவுமில்லை

தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவதில்
தீர்க்கமாய் இருந்த 
சபையில் வருகிறதாம்
நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம், 
நம்புங்கடா சத்தியமாய்

நம்பிக்கையை தொலைத்து
நம்பிக்கையை இழந்து
நம்பிநம்பி ஏமாந்து
நாதியற்று நாங்களிருக்க
நம்பிக்கையில்லா தீர்மானமாம்

நம்பிக்கையில்லை தான்

எங்களிற்கு உங்களில்
எங்களிற்கு உலகத்தில்
எங்களிற்கு கடவுளில், ஏன் 
எங்களிற்கு எங்களிலும் 
















Friday, 9 June 2017

பாட்டு பாடவா?

 


எனக்கு பாட்டு பாட சரியான விருப்பம், ஆனால் எனக்குப் பாட்டு பாட தெரியாது, பாடவும் வராது, பாடுவதற்கான குரல் வளமும் இல்லை, பாட்டு பாடுவதற்கான முறையான பயிற்சியும் எடுக்கவில்லை. ஆக மொத்தத்தில் எனக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் பாட்டு வராது. ஆனாலும் எனக்குப் பாட்டு பாட விருப்பம், ஆசை, அவா. ஒரு பாட்டையாவது, முழுமையாக, இசையோடு சேர்த்து, பாடி விட வேண்டும் என்பது, கனவு, இலட்சியம், குறிக்கோள். 

பாட்டு பாட வேண்டும் என்ற ஆசை எப்போது எனக்குள் வந்தது என்று சரியாக ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் சின்ன வயதிலிருந்தே பாட்டு பாடவேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் இருந்து கொண்டே இருந்தது என்பது மட்டும் நினைவு இருக்கிறது.

பரி யோவான் கல்லூரியின் பாலர் பிரிவில் இணைந்ததில் இருந்து தொடர்ந்து ஆறு வருடங்கள் கர்நாடக சங்கீதமும் Western musicம் கற்பித்தார்கள். கர்நாடக சங்கீதம், இப்போது பூர்ணம்பிள்ளை block இருக்கும் இடத்தில் இருந்த பெரிய மரத்தின் கீழிருந்த Ringல் இருந்து தான் படித்தோம், ச்சா ச்சா, பழகினோம். அருகிலிருந்த சேமக்காலைக்குள்ளும் கிளை பரப்பியிருந்த அந்தப் பென்னாம் பெரிய மரத்திற்கு மற்றப்பக்கம், முள்ளுக்கம்பி வேலியடைத்த cycle parkம் இருந்தது.

முதல் மூன்று வருடம் எங்களுக்கு வேட்டி கட்டிய P. அருமைநாயகம் மாஸ்டரும் (chemistry படிப்பித்த N.R அருமைநாயகம் அல்ல), பின்னர் சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டரும் சங்கீதம் சொல்லித் தந்தார்கள்.  அருமைநாயகம் மாஸ்டர் தொடர்ந்து மூன்றாண்டுகளாக "வானம் கறுக்க வேணும் .. வயல் காடெல்லாம் பெய்ய வேண்டும்" என்ற பாட்டையும் "நமோ நமோ தாயே" பாட்டையும்  திரும்ப திரும்ப படிப்பித்தார், இல்லை இல்லை பழக்கினார்.


சங்கீத வகுப்புகளிற்கு சங்கீத வாத்திமார்  கொண்டு வரும் சுருதிப் பெட்டியை இயக்க எங்களிற்குள் போட்டியே நடக்கும். ஆனால் சுருதிப் பெட்டியை மட்டுமல்ல, சங்கீத வகுப்பையே இயக்குவது நண்பன் யாதவனாய் தானிருக்கும். யாதவன் யோகானந்தம் எனும் பிறவி இசைக்கலைஞனோடு, ஒரே வகுப்பில் ஒரே வாங்கில் இருந்து படித்தும் அவனோடு கூடித்திரிந்தும், அவனில் இருந்த சங்கீதத்தில் ஒரு சதவீதம் கூட எனக்குள் வராமல் போனது, துரதிருஷ்டம், துர்பாக்கியம், துன்பம்.

சங்கீதபூஷணம் சிவஞானசேகரம் மாஸ்டர் "பாட்டுக்கொரு தலைவன் பாரதியடா, அவன் பாட்டைப் பண்ணோடொருவன் பாடினானடா" என்ற பாட்டை அலுக்காமல் சலிக்காமல் அடுத்து வந்த மூன்றாண்டுகள் சொல்லித்தர, அதே போல் சேர்ந்து பாடியும், வீட்ட போய் பயிற்சி செய்தும், சங்கீதம் என்னுள் இறங்க ஏனோ மறுத்தது. இன்றைக்கும் அந்தப் பாட்டு மண்டைக்குள் ஓடிக் கொண்டுதானிருக்கிறது, அதுவும் ராக தாளத்தோடு. ஆறு வருடங்களாக பள்ளிக்கூடத்தில் கர்நாடக சங்கீதம் படித்ததில் பழகினது, முத்தான மூன்று பாட்டுக்கள் மாத்திரமே. 

தமிழ்ப் பாட்டுத் தான் ஏற மறுத்தது என்றால் ஆங்கிலப் பாட்டும் பக்கிளடித்தது. நவரட்ணம் மிஸ், பியானோ அடித்துக் கொண்டே, "sing children" சொல்ல கண்ணும் கருத்துமாய் பாடப் பழகிப் பார்த்தேன். பரி யோவானின் ஆரம்பப் பாடசாலை வாயிலில் இருந்த பழைய கட்டிடத்தின் இடப்பக்க மூலையில் தான், music room இருந்தது. அதற்குப் பக்கத்தில் துரைச்சாமி மாஸ்டரின் officeம் ladies staff roomம் இருந்தது. வலது பக்கத்தில் எங்களது முதலாவது பரி யோவான் வகுப்பறை, LKG, இருந்தது. இப்போது அந்தக் கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டு விட்டது.

 


நகுலேஸ்வரன் மாஸ்டரின் ட்யூஷனில் வாணி விழாவில், வில்லுப்பாட்டில் பங்கேற்றிய சந்தர்ப்பம் தான், மேடையில் மைக்கில் பாட்டுப் பாட மிக மிக அருகில் வந்த ஒரே சந்தர்ப்பம். சபேசன் நடுவிலிருக்க, வலப்புறம் ஜெயரூபனும் இடப்புறம் அடியேனும், பின் வரிசையில் விபீஷ்ணாவும் "பற்றிக்ஸ்" சதாவும் சேர, வில்லுப்பாட்டு கோஷ்டி வாணி விழாவைக் கலக்கியது. வில்லுப்பாட்டின் ஒரு கட்டத்தில் நான் பாட்டொன்று பாடத் தொடங்க, சங்கீதம் நன்கறிந்த சபேசன் இடைமறித்து "டேய் பாட்டை கொலை செய்யாதேயடா" என்று சொல்லி தானே அந்தப் பாட்டை பாடுவதாக காட்சி அமைந்திருக்கும். 

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக, கொழும்பு இந்துக் கல்லூரியில் வெள்ளிக்கிழமைகளில் சிவபுராணமும், கொழும்பமர் இந்துக்கல்லூரியும், பாடிய அனுபவமும் அலாதியானது. "ஞான முடியின் நலந்தரு வள்ளுவர்" பாடும் போது வள்ளுவர் இல்ல பெடியளோடு சேர்ந்து அந்த வரியை மட்டும் சத்தமாக பாடுவேன். கம்பர், இளங்கோ, பாரதி இல்லங்கள் பாட்டில் வரும் போது அவங்களும் சத்தமாக பாடி, அந்தக் காலைப் பொழுதை இனிமையாக்குவார்கள்.

படிக்கிற காலங்களில், அதுவும் உயர்தர பரீட்சைக் காலங்களிலும் பின்னர் CIMA exam நாட்களிலும், தானாகவே வாற  சோதனைக்கால டென்ஷனை அடக்க சத்தமாக பாடத் தொடங்குவேன். "பொட்டு வைத்த ஒரு வட்ட நிலா, குளிர் புன்னகையில் என்னை தொட்ட நிலா" பாட, அம்மம்மா "once more" கேட்பா. வாழ்வில் எனது பாட்டை ரசித்த முதலும் கடைசியுமான ரசிகை, என்னுடைய அம்மம்மா தான்.


காதலிக்கும் காலங்களில் பாட்டு கண்டபாட்டுக்கு வரும். காலை எழுந்ததும் "என்னவளே அடி என்னவளே, எந்தன் இதயத்தை தொலைத்து விட்டேன்" பாட்டும்,  பின்பு கனிவு கொடுக்கும்  "அதோ மேக ஊர்வலம், அதோ மின்னல் தோரணம்" பாடலும், மாலை முழுவதும் "இஞ்சி இடுப்பழகி.. மஞ்சற் சிவப்பழகி" பாடியும்  வழக்கப்படுத்திக் கொண்ட அழகிய காலங்களை இன்று நினைத்தாலும், மனது இறக்கைக் கட்டிப் பறக்கும். "காதலித்துப் பார், பாட்டு தானா வரும்" என்று வைரமுத்து எழுதியதாக ரமோ இந்தியாவிலிருந்து வந்து நின்ற நேரம் சொன்தாக ஞாபகம். ஆனால் எனக்கு காதல் தான் வந்தது, பாட்டு வரவேயில்லை.


காதலித்து கலியாணம் கட்டிய காதல் மனைவியைப் பார்த்து, காதல் பொங்கிப் பிரவாகம் எடுக்க "சுந்தரி நீயும் சுந்தரன் ஞானும்" பாடத் தொடங்க "தயவுசெய்து அறுக்காதேயும் ப்ளீஸ்" என்று அவ சிணுங்க, ஓடோடி வந்த பாட்டு,  பயந்து கொண்டே வாசற்படியில் பதுங்கும். மனிசியோடு சண்டை போட்டு கடுப்பான நாட்களில், நிலைமையை சமாளிக்க உதவும் பாட்டு "செத்தமிழ் தேன் மொழியாள், நிலாவென சிரிக்கும் மலர்க்கொடியாள்" தான். பாட்டைக் கேட்டு, நிலா கள்ளமாகச் சிரிக்கும், நிலைமை வழமைக்குத் திரும்பும்.


IASல் CIMA படிக்கிற காலங்களில் பேருவளைக்கும் அகுங்கள்ளைக்கும் trip போய் வரும்போதும் பஸ்ஸில் பாட சில வேளைகளில் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். முழுதாக பாட்டு பாட வாய்க்காது, முதலிரு வரிகளைப் பாட, பிறகென்ன ஒரு பக்கத்தால துவாரகனும் மற்றப் பக்கத்தால ஷியாமள்ராஜும் காட்டுக் கத்தல் கத்த, கும்பலோடு கோவிந்தா தான். 


போன முறை எங்கட SJC92 batch கோலாலம்பூருக்கு போன போது, ஒரு பாட்டை முழுதாக பாடி அரங்கேற்ற வேண்டும் என்ற வெறியில், ஒரு பாட்டை மூன்று நாலு மாதமாக தினமும் பாடி பயிற்சி எடுத்தேன். பாட்டுக்கு மேளமடிக்க கணாவிற்கும் தாளம் எல்லாம் சொல்லி தயார் நிலையில் வைத்திருந்தேன். கோலாலம்பூரில் டாக்குத்தர் கோபி, பாட்டுக் கோஷ்டியை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததால், என்னால் பாட முடியாமலே போய்விட்டது. கடைசி நாளிரவு நடந்த "SJC92 Super singer" போட்டியிலும் கஷ்டப்பட்டு பாடி மக்களின் மனதை வென்றும், நடுவர்களான ரவிச்சந்திரனும் நவத்தாரும் நிரூபனிற்கு விருதை வழங்கி அநியாயம் இழைத்தார்கள்.

 


மெல்பேர்ணில் close friendsன் வீட்டில் நடக்கும் Partyகளில் முதல் பாட்டை என்னை பாடச் சொல்லி அன்பாக வற்புறுத்துவார்கள். "மச்சான் நீ பாடுடா, ப்ளீஸ்டா" என்று சொல்ல வைக்க சிலரை நானே set பண்ணி கொண்டு வருவதாக பரவலாக உலாவும் சந்தேகத்திற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஒன்றில் நண்பர்கள் என்னில் இரக்கப்பட்டு பாட சந்தர்ப்பம் தருகிறார்கள், இல்லை "இவன் பாடி முடிச்சிட்டா இனி தொல்லை இருக்காது", அதற்குப் பிறகு ராஜனும் சிவாவும் சதீசனும் பாடுறதை நிம்மதியாக கேட்கலாம் என்ற நல்லெண்ணமாகவும் இருக்கலாம். 

அன்று இன உணர்வை விதைத்து, இன்றும்
வேட்கையோடு பயணிக்க வைக்க உற்சாகமளிப்பது இயக்கப் பாட்டுக்கள் தான். மாவீரர் நாளில் "தாயகக் கனவுடன் சாவினைத் தழுவிய சந்தனப் பேழைகளே" பாட்டு ஒலிக்கும் போது, சேர்ந்து பாட, கண்ணில் கண்ணீர் முட்டும். அடிக்கடி பாடும் இன்னொரு பாட்டு "அழகான அந்தப் பனைமரம், அடிக்கடி நினைவில் வரும்". 

சில வருடங்களிற்கு முன்னர், வேலைத்தளத்தில் பயங்கரப் பிரச்சினை. ஒரு Lady Boss, மஹா அலுப்பி, போட்டு வாட்டி வதைத்தாள். பன்னிரெண்டு பதினான்கு மணித்தியாலங்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து வேலை செய்து விட்டு வீட்ட வர, நடுச்சாமம் நெருங்கியிருக்கும். அந்த நாட்களை வலியோடு கடக்க வலிமை தந்ததும் ஒரு பாட்டு தான். 

When the sun shines on the mountains
And the night is on the run
It's a new day, it's a new way
And I fly up to the sun
என்று தொடங்கும் George Bakerன் பாடலை காலையில் காரில் வேலைக்குப் போகும் போது பாடிக் கொண்டே போவேன். 

Once I had my share of losing
Once they locked me on a chain
Yes, they tried to break my power
Oh, I still can feel the pain
என்ற வரிகளில் வேலைப்பளுவின் வலிகள் நினைவில் நிழலாட வைத்துவிட்டு, அடுத்து வரும் வரிகளில், வலியைத் தாங்கும் வல்லமையை அந்தப்  பாட்டு வரிகள் தரும்.

Una paloma blanca
I'm just a bird in the sky
Una paloma blanca
Over the mountain I fly
No one can take my freedom away

"Una paloma blanca" என்ற ஸ்பானிய மொழி வரிகளுக்கு "ஒரு வெள்ளைப் புறா" என்று அர்த்தமாம். நாள் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்த ஒரு தென் அமெரிக்க விவசாயி, ஒரு மரத்திடியில் அமர்ந்து, தான் ஒரு சுதந்திரமான வெள்ளைப் புறாவாக மாற கனவு காணுவதை கருப்பொருளாக கொண்டு இந்தப் பாடல் எழுதப்பட்டதாம். 

பாட்டு பாடுவது, பாட்டுப் பாட தெரிந்தவர்களிற்கான தனியுரிமையல்ல, யாரும் பாடலாம். இன்பம் வரும் போதும் துன்பம் வரும் போதும் காதல் வரும் போதும் கஷ்டம் வரும் போதும் பாட்டு பாடுவதால், மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகும் கவலை பறந்தோடும். ஆதலால், பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன், பாட்டு பாடிக் கொண்டேயிருப்பேன்.

பாட்டு பாடவா?