Friday, 10 August 2018

கலைஞருக்கு ஓரு கடிதம்




கலைஞர் அவர்களே,

எண்பதாண்டுகளிற்கு மேலாக அயராது உழைத்த நீங்கள், மெரீனா கடற்கரையில், உங்கள் அண்ணாவிற்கு பக்கத்தில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்தில், உங்களுக்கு கடிதம் எழுதி அலுப்பு தாறது பிழையா என்று ஒருக்கா யோசித்தேன். 

இப்ப எழுதாவிட்டால் எப்ப எழுதுவது என்று யோசித்து விட்டு, உங்களை, உங்களது தமிழை, உங்களது அரசியல் பயணத்தை தூர நின்று, தொலைக்காட்சியில் பார்த்தும், வானொலியில் கேட்டும், பத்திரிகைகளிலும் புத்தகங்களிலும் வாசித்தும், அறிந்த ஒரு சாதாரண புலம்பெயர் தமிழனாக இந்தக் கடிதம் எழுதத்  தொடங்கினேன்.

கடிதம் எழுதுவது உங்களுக்கு கை வந்த கலை. நாள் தோறும் முரசொலியில் உங்களது கட்சியினருக்கு நீங்கள் எழுதிய “என் உயிரினும் மேலான உடன் பிறப்புகளே” என்று விளித்து எழுதிய கடிதங்கள் பொக்கிஷங்கள், எண்ணிக்கையடிப்படையில் அது ஒரு உலக சாதனையாகக் கூட இருக்கலாமாம்.

எந்தப் பிரச்சினை வந்தாலும் நீங்கள் முதலில் தூக்கும் ஆயுதம் கடிதம் தான். தமிழீழத்தில் இறுதி யுத்தம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த போது, அந்த யுத்தத்தை இந்திய மத்திய அரசு தலையிட்டு நிறுத்தச் சொல்லி, நீங்கள் கடிதம் கடிதமாக எழுதிக் கொண்டேயிருந்தீர்கள். 

ஏப்ரல் 22, 2009 அன்று உங்கள் உடன்பிறப்புக்களிற்கு எழுதிய விரிவான கடிதத்தில் “எனக்கு வழி தெரியவில்லை- பொறுப்பான இடத்தில் இருக்கிறோமே- கையறு நிலையில் நம் இனத்தைக் காப்பாற்ற இயலாத வகையில் இருக்கிறோமே” என்று உங்களது இயலாமையை வெளிப்படையாக அறிவித்துவிட்டு, ஈழத்தில் நடைபெறும் கொடூரத்தை தாங்க முடியாமல் இருக்கும் உங்கள் மனவேதனையை கொட்டித் தீர்த்தீர்கள். 

உங்களது நிலைமையை உணர்வோடு பதிவுசெய்த இந்தக் கடிதம் எழுதி ஜந்தாவது நாள், ஏனோ நீங்கள் திடீரென முடிவெடுத்து, காலை உணவுக்கும் மதிய உணவுக்கும் இடையில், மரீனாவில், மனைவியாரும் துணைவியாரும் புடைசூழ, உண்ணாவிரதம் இருந்த அந்தக் காட்சிகள் தான் இன்றுவரை எங்களோடு பயணிக்கின்றன. 

உங்களது இயலாமையை அறிவித்த தன்னிலை விளக்கம் மட்டுமல்ல, ஆண்டாண்டுகளாக நீங்கள் எங்களுக்காக செய்த போராட்டங்களும், இழந்த ஆட்சியும், கண்டும் காணாமலும் செய்த உதவிகளும், எங்கள் உயிரினும் மேலான தமிழ் மொழிக்கு நீங்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பும், தமிழுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்து பெற்றுத் தந்ததும், என்று அனைத்தையுமே அந்த உண்ணாவிரத நாடகக் காட்சியால், எங்களது நினைவலைகளிலிருந்து அழிந்து விட்டது. 

தொண்ணூறுகளின் இறுதியில் இருந்து இந்திய மத்திய அரசில் செல்வாக்கு செலுத்த வல்ல ஒரு பிராந்திய தலைவராக உலாவந்த நீங்கள், எங்கள் இனம் யுத்தத்தில் அழிந்து கொண்டிருந்த போது கொடுத்த அழுத்தம் போதாது என்பதே இன்றும் எங்களது ஆறாத கவலையாக இருக்கிறது. உங்களது குடும்ப உறுப்பினர்கள் மீது சுமத்தப்படக்கூடிய ஊழல் வழக்குகளைக் காட்டி, பயமுறுத்தி உங்களை இந்திய மத்திய அரசு அடக்கி விட்டதாக எங்களில் பலர் இன்றும் நம்புகிறோம்.  

“அடைந்தால் திராவிட நாடு இன்றேல் சுடுகாடு” என்று முழங்கிய நீங்கள், மாநில ஆட்சியை தேர்தலில் வென்றது தொட்டு, மாநிலங்களின் உரிமைகளை வெல்வதற்கான ஒரு போராளியாகவே மாறினீர்கள். பஞ்சாபைப் போல் இயற்கை வளங்களும், கேரளாவைப் போல் மூளை வளமும், உத்தர பிரதேசத்தைப் போல அரசியல் பலமும் அற்று
பின்தங்கியிருந்த தமிழகத்தை, இந்தியாவின் முன்னனி மாநிலங்களில் ஒன்றாக மாற்றிய பெருமை உங்களையே சாரும் என்று பலரும் புகழும் போது, தனிநாடு கேட்டுப் போராடி, ஒரு மிகச்சிறந்த நிழல் அரசாங்கத்தையே நடாத்திக்காட்டிய எங்களின் இன்றைய கையறு நிலைமையை நினைத்து வேதனைப்படத் தான் முடிகிறது. 

1976ம் ஆண்டில், உங்கள் மீதான ஊழல் குற்றச்சாட்டு வழக்கில், இந்திரா காந்திக்கு பயந்து இந்தியாவின் பிரபல வக்கீல்கள் உங்களிற்காக வாதாட முன்வராத போது, உங்களிற்காக கட்டணம் எதுவும் வாங்காமல், பிரயாணச் செலவைக் கூட தானே ஏற்றுக் கொண்டு வாதாட வந்த வக்கீல்,  எங்கள் ஜீஜீ பொன்னம்பலம் என்பதையும் நீங்கள் மறந்திருக்க மாட்டீர்கள்.

1977 ஓகஸ்ட் மாதம் ஈழத் தமிழ்மக்களின் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக தமிழ்நாட்டில் முதன் முதலாக பேரணி நடாத்தியதும் நீங்கள் தான். அந்தப் பேரணியை தொடர்ந்தே, தமிழீழத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த இயக்கங்களிற்கு தி.மு.க தலைவர்களும் தொண்டர்களும் அடைக்கலமும் ஆதரவும் தரத் தொடங்கினார்களாம். 

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் எங்களது விடுதலைப் போராட்டம் வீரியம் பெறத் தொடங்கிய காலங்களில், ஆகாஷவாணி செய்திகளிலும் மாநிலச் செய்திகளிலும், எங்களுக்காக ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தவர்களில் நீக்கமற நிறைந்திருந்த பலரில் நீங்களும் முக்கியமானவர். அன்றிலிருந்து யுத்தத்தின் இறுதிக் காலங்கள்  வரை உங்களை எங்களின் தீவிர ஆதரவாளனகாவே பார்த்து வந்தோம், அதனால் தான் என்னவோ உங்களில் அளவுக்கதிகமான நம்பிக்கையும் வைத்து விட்டோம். 

1990ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம், இலங்கையிலிருந்து திரும்பிய இந்திய இராணுவத்தின் கடைசிப் படையணிக்கு, சென்னை துறைமுகத்தில் நடந்த வரவேற்பை புறக்கணித்து உங்களது இனப்பற்றை வெளிக்காட்டிய போது நாங்கள் மெய்யாகவே புளங்காகிதம் அடைந்தோம். அதற்கு முந்தைய மாதம் விடுதலைப் புலிகளின் ஆலோசகர் அன்டன் பாலசிங்கத்தையும் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் யோகியையும் நீங்கள் சந்தித்தது எம்மத்தியில் நம்பிக்கை கலந்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. 

ஐம்பதுக்கிலும் அறுபதுகளிலும் ஹிந்தி எதிர்ப்பு மொழிப் போருக்கு தி.மு.க அளித்த தலைமையால் ஆட்சிக் கட்டிலேறிய உங்களிற்கு, ஈழத் தமிழர் பிரச்சினையை நீங்கள் கையில் எடுத்த நாள் தொட்டு, ஆட்சியிழப்பும் அவப்பெயரும் தொடரத் தொடங்கின.  எங்களது பிரச்சினையை நியாயமாக கையாண்ட இந்திரா காந்தியும் MGRம் பொறுத்த நேரத்தில் இறந்து விட்டது எங்களது துர்ப்பாக்கியம் மட்டுமல்ல, உங்களது துர் அதிர்ஷ்டமும் தான். 

இந்தியா கன்னியாகுமரியில் முடியவில்லை, அங்கிருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறது என்பதைக் காட்ட கன்னியாகுமரி கடற்கரையிலிருந்து இமய மலையை நோக்கிய வண்ணம், 133 அடி உயரத்தில் நிமிர்ந்து நிற்கும் வள்ளுவர் சிலையை நிறுவ உத்தரவிட்டீர்களாம். கன்னியாகுமரி வள்ளுவர் சிலையும் சென்னையில் இருக்கும் வள்ளுவர் கோட்டமும்,  இன்னும் பல தமிழ் மொழியினதும் இனத்தினதும் வரலாற்றை எடுத்தியம்பும் கட்டிடங்களும் நிகழ்வுகளும்
உங்கள் எண்ணத்தில் உதித்த தமிழ் அடையாளங்கள். 

எங்களை நம்பி, எங்களால் எங்களுக்காக நாங்கள் நடாத்திய விடுதலைப் போர், எங்களை மீறிய சர்வதேச சக்திகளாலும், எங்களுக்குள் நிகழ்ந்த சதிகளாலும், மெளனிக்கப்பட்டு, நாங்கள் எதிரியிடம் சிறைபடவும் சரணாகதியடையவும் காலம் (அவ)கோலம் போட்டது. காலம் போட்ட அந்தக் கோலத்தில், நீங்களும் நன்றாகவே அடி வாங்கினீர்கள். 

“மரணத்தினால் சில கோபங்கள் தீரும்,
மரணத்தினால் சில சாபங்கள் தீரும்”
என்று எழுதினார் கவிஞர் வைரமுத்து.  உங்களுக்கும் இது பொருந்தும் என்று நம்புவோம். நீங்கள் உங்கள் கடிதங்களை முடிக்கும் அதே சொற்களுடன் இந்தக் கடிதத்தையும் நிறைவு செய்வதே உங்களுக்கு செலுத்தும் இறுதி மரியாதையாகவும் இதய அஞ்சலியாகவும் இருக்கும். 

“விடைபெறுகிறேன்...”

Friday, 3 August 2018

சமைக்கப்போன தமிழன்




ஒஸ்ரேலியாவில் கடந்த ஒரு தசாப்தமாக தொலைக்காட்சியில் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கும், சிறந்த சமையற்காரனிற்கான போட்டியான Master Chefன் 2018ற்கான போட்டியில் வெற்றி பெற்றுள்ளார் சசி செல்லையா என்ற தமிழர். மதுரையை பூர்வீகமாகக் கொண்ட சசி, சிங்கப்பூரில் பிறந்து வளர்ந்த மூன்றாம் தலைமுறைத் தமிழர்.

பன்னிரண்டாண்டுகள் சிங்கப்பூரில் சிறப்பு பொலிஸ் படையில் கடமையாற்றி விட்டு ஒஸ்ரேலியாவிற்கு  புலம்பெயர்ந்து, அடலெய்டில் சிறை அதிகாரியாக பணிபுரிகிறார், சசி செல்லையா. SBS தமிழ் வானொலியில் சஞ்சேயன் அண்ணாவுடனான நேர்காணலில் சசி கதைக்கும் தமிழ், அவரது சமையலைப் போலவே மிகவும் ருசிகரமாக இருப்பது மகிழ்ச்சி. 

ஒஸ்ரேலியாவில் இலங்கை இந்திய மக்களை “curries” என்று தான் நக்கலாக கூப்பிடுவார்கள். Toyota Camry என்றால் Curry Car, இந்திய இலங்கையர்கள் அதிகமாக வாழும் suburbsஐ Curry suburbs என்று நாங்கள் சாப்பிடும் கறியை வைத்து எங்களை மட்டம் தட்டும் இந்த மண்ணில், வெள்ளைக்கார நடுவர்களிற்கு கறி கறியாய் சமைத்துக் கொடுத்தே சசி செல்லையா வெற்றிக் கேடயத்தை தட்டிச் சென்றது பெருமை. 

ஒஸ்ரேலிய நாட்டவர்களின் தனிச்சிறப்பான பண்புகள் பலவற்றில் ஒன்று “fair go”, இன்னொன்று “reward for effort”. கறி என்றாலே முகத்தை சுழிக்கும் வெள்ளையர்கள் அதிகமாக வாழும் நாட்டில், கறுப்பான களையான ஒரு கறித் தமிழன், பல மாதங்களாக இரவு நேர ஒஸ்ரேலிய தொலைக்காட்சித் திரையை ஆக்கிரமித்திருந்தான், இறுதியில் வெற்றியும் பெற்றான் என்றால், அது ஒஸ்ரேலியர்களின் fair go மற்றும் reward for effortற்கு கிடைத்த நற்சான்றிதழ் என்பது, சந்தோஷம்.

தம்பி சசி செல்லையா வைத்த மதுரை கோழிக் கறி என்ன, ரசத்தில் போட்ட மீன் என்ன, காய்ச்சிய பாயாசம் என்ன என்று Master Chef 2018 எங்கும் எங்கள் பாரம்பரிய சமையல் மணம் தான். அம்மா சமைத்த கறி, அத்தை செய்த Dish என்று தனது குடும்ப நினைவுகளை Master Chefல் நினைவுகூர்ந்த வண்ணமும், எப்போதும் சிரித்த முகத்தோடும், தன்னம்பிக்கையோடும் தன்னடக்கத்தோடும், அவரது இரண்டு பெடியன்கள் சசியை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்க, ஒஸ்ரேலிய மக்கள் அனைவரதும் மனதை சசி செல்லையா வென்றார். 


எங்கள் வீட்டில் இரவு ஏழரை மணியானால் சின்னவன் சந்தோஷும் மனிசியும் தொலைக்காட்சிக்கு முன்னால் இருந்து விடுவார்கள். பிறகென்ன, “go Sashi go” முழக்கமும் “ஐயோ.. what has he done” என்ற ஆதங்கமும்,  “I want him to win.. கடவுளே” என்ற பிரார்த்தனைகளும் வீட்டை ஆக்கிரமிக்கும்.

Master Chef நிகழ்ச்சி பார்த்து முடித்த பிறகு மனிசியின் கண்ணில் பட்டால் அவ்வளவு தான். “நீரும் இருக்குறீரே.. ஒரு தேத்தண்ணி போடக் கூடத் தெரியாது” என்று நக்கல், பசிலன் ஷெல்லை போல பறந்து வரும். “Boys, don’t be like அப்பா, சமைக்க பழகுங்கோடா, I will teach you” பெடியளிற்கு அறிவுரை என்ற போர்வையில், சினைப்பர் என்னைத் தான் குறிவைக்கும். 

மனிசிமார் நக்கலடிக்கும் போதோ இல்லை ஏசும் போதோ “straight to the keeper” என்ற யுக்தியை பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது  ஜொனியன்ஸிற்கு பாலர் வகுப்பிலிருந்தே பள்ளிக்கூடத்தில் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட பாடம். எவ்வளவு தான் பரி யோவான் அன்னை அடித்து அடித்து திரும்ப திரும்ப படிப்பித்திருந்தாலும், சில வேளை இந்த யுக்தி மண்டைக்குள் வர மறுக்கும் வேளைகளும் வந்து தொலைக்கும்.  

போன வருஷம் Master Chef நடந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் தான் அந்த விபரீதம் நடந்தது. ஒரு நாள் மனிசி வேலையால் வர பிந்திவிட, “காட்டுறன் இவாக்கு இன்றைக்கு விளையாட்டு” என்று கறுவிக் கொண்டு, யாழ்ப்பாணக் கோழிக் கறி வைக்க வெளிக்கிட்டேன். 

Googleல் தேடி Youtubeல் யாரோ ஒரு டமிழன் ஜேர்மன்காரிக்கு Jaffna chicken curry வைத்துக் காட்டும் வீடியோவை மேலோட்டமாக பார்த்து விட்டு, Fridgeக்கால கோழியை எடுத்து, சுடுதண்ணியில் குளிப்பாட்டி, இளக வைத்துவிட்டு, கோழியை சின்னன் சின்னனாக வெட்டத் தொடங்கினேன்.

Master Chef பார்த்துக் கொண்டிருந்த சந்தோஷ் “அப்பா, what are you doing” என்று ஆச்சரியமாக கேட்டான். கோழிக் கறி வைக்கப் போறேன் என்று சொல்ல, “wow.. நா help பண்ணுறன்” என்று வந்தவனை, அன்பாக அடித்து கலைத்தேன். போகும் போது “by the way அம்மா doesn’t use that knife to cut chicken” என்று முதலாவது ஆப்பை அழகாக செருகினான். 

சின்னன் சின்னனாக வெட்டிய கோழித் துண்டுகளை “உறைப்புக்கூடிய யாழ்ப்பாணக் கறித்தூளில்” போட்டுப் பிரட்டி எடுத்தேன். கோழியை கறித்தூளில் ஊற விட்டு விட்டு, Facebookஐ திறந்து “Cooking Chicken tonight” என்று ஒரு postஐ போட்டு விட்டு, தாச்சியை அடுப்பில் வைத்து, கோழி வெட்டிய அதே கத்தியால் வெட்டிய வெங்காயத்தை, தாச்சியில் போட்டு வதக்க தொடங்கினேன். வெங்காயத்தின் மீது எங்கட வீட்டில் வளரும் கருவேப்பிலையையும் தூவி வாசனையை தூக்கினேன்.

வெங்காயம் நல்ல வதகி வரத்தான், rangehoodஐ போட மறந்தது ஞாபகம் வர “ஐயோ கடவுளே.. வீடே நாறப் போகுது” என்று பதறி அடித்து rangehoodஐ தட்டி விட்டு விட்டு, மெல்பேர்ண் கடுங்குளிர் வீட்டுக்குள் வந்தாலும் பரவாயில்லை என்று பின்கதவை திறந்து விட்டு விட்டு, சாம்பிராணி குச்சியை கொளுத்தி முன் வாசலில் வைத்து விட்டு, ஓடி வந்து, கொதிக்கும் தாச்சிக்குள் “உறைப்புக் கூடிய யாழ்ப்பாணக் கறித் தூளில்” ஊறிய  கோழியரை, இதமா பதமா இறக்கினேன்.

உறைப்பு ஊறிய கோழியை வதகிய வெங்காயத்தோடு பிரட்டி விட்டு, தண்ணி ஊற்றி கோழியை அவிய விடத் தொடங்கினேன். கறித்தூளில் உப்பு இருக்குமா இல்லையா என்ற சந்தேகம் வர, அகப்பையில் கொஞ்சமாக கறியை எடுத்து நக்கி பார்த்து விட்டு, உப்பை லாவகமாக தூவி கலந்து விட்டேன்.


கோழிப்பிள்ளையார் கொதி தண்ணியில் நல்லா அவிந்து விட்டதா என்று பரி சோதிக்க, கால் அவியல், அரை அவியல், முக்கால் அவியல் என்ற இடைவேளைகளில் தாச்சியில் இருந்தே கோழித்துண்டே அகப்பையால் எடுத்து, சுடச்சுட வாயில் போட்டு,  இடைக்கிடை ருசி பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன். 


கோழித் துண்டுகள் அவிந்து விட்டது என்று தெரிந்ததும், தேங்காய்ப் பாலை விட தேங்காயப் பாலைத் தேடினால், சனியனைக் காணவில்லை. மனிசிக்கு Call பண்ணிக் கேட்டால் மானப்பிரச்சினை வேற என்று முடிவெடுத்து விட்டு, அரை டம்ளர் full cream பசும்பாலை, கறிக்குள் விட்டேன்.

பாலை விட்டிட்டு பார்த்தால், வெள்ளை வெள்ளளையா கறிக்கு மேல பால் மிதக்குது. அகப்பையில் எடுத்து விரலால் தொட்டு கறியை நக்கி பார்த்தால், உறைக்க வேண்டிய கறி இனிக்குது, “போச்சுடா பொன்னம்பலம்”.  படக்கென்று ஒரு கரண்டி “உறைப்புக் கூடிய யாழ்ப்பாணக் கறித்தூள்” போட்டுக் கலக்கியும் இனிப்புத் தன்மை எடுபட மறுத்தது. 

“என்ன இழவுடா இது” என்று மனம் பதைபதைக்க, கறிக்கு மேலால மிதந்த வெள்ளை திரவியத்தை, அகப்பையால் வடித்து எடுத்து இன்னொரு சட்டிக்குள் விடத் தொடங்கினேன். வெள்ளையர்களை கறியிலிருந்து வெளியேற்ற, என்னுடைய யாழ்ப்பாண கோழிக் கறியினது தனித்துவம் மிளிரத் தொடங்கியது. 

பரி யோவான் கிரிக்கெட் அணி Big Match வென்ற பெருமையை ஒத்த உணர்வோடு, கோழிக் கறியை அடுப்பால் இறக்கி, ரொட்டியையும் சுட்டு விட்டு, பெடியளை சாப்பிடக் கூப்பிட்டேன், “Boys, dinner is ready”.

iPadம் கையுமாக சாப்பிட வந்த மூத்தவன் பிரவீன், கண்ணை iPadலிருந்து ஏறெடுத்து, என்னுடைய அழகிய, வாசனை வீசும், உறைப்பான, திறமான கோழிக் கறியை, பார்த்து விட்டு கேட்டான்,

“அப்பா, what is this thingy..... !”

தமிழினத்திற்கும் எங்கள் பாரம்பரிய சமையலுக்கும் பெருமை சேர்த்த சசி செல்லையா ஒரு நிஜ ஹீரோ தான். ஒஸ்ரேலியாவில் Master Chef போட்டியில் வென்ற சசி செல்லையாவை தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் தலைக்கு மேல் தூக்கி கொண்டாடுகிறது, கொண்டாடத் தான் வேண்டும். 


ஒஸ்ரேலியாவிற்கு புலம்பெயரும் வரை சமையலறை பக்கமே போகத சசி செல்லையா, ஆறு சொச்ச வருடங்களில் சமைக்கப் பழகி, ஒஸ்ரேலியாவின் 2018ம் ஆண்டுக்கான Master Chef ஆக வரமுடியும் என்றால்.. என்றால்.. என்றால்..  

 “ராசாத்தி.. அந்த தேங்காய் பால் tinஐ எங்க வைக்கிறனீர்?” 

பி.கு
SBS  வானொலிக்கு சசி செல்லத்துரை அளித்த செவ்வி.




Friday, 20 July 2018

ஆடப்போறான் தமிழன்?




எழுபதுகளில் சர்வதேச போட்டிகளில் விளையாடத் தொடங்கிய இலங்கையின் தேசிய கிரிக்கெட் அணியில், எப்போது வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களிலிருந்து வரும் தமிழன் ஒருவன் ஆடப் போகிறான் என்ற ஆதங்கம், இன்றும் தீராமல் நம்மவர் மத்தியில் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

சில வாரங்களிற்கு முன்னரும், யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரியை சேர்த்த மதுஷனும் வியாஸ் காந்தனும், இலங்கை U19 கிரிக்கெட் அணியில் இடம்பெறப் போகிறார்கள் என்ற செய்தி, மீண்டுமொருமுறை எதிர்பார்ப்பை நம்மவர்கள் மத்தியில் விதைத்திருக்கிறது. நம்பி நம்பி ஏமாந்து போன எங்கட சனத்தின் அரசியல் பயணம் போல், இந்த கிரிக்கெட் பயணமும் நம்பி நம்பி ஏமாந்தும் தொடர்ந்து கொண்டே தானிருக்கிறது.

பிரித்தானியாவின் ஆதிக்கத்தின் கீழிருந்த நாட்களிலேயே இலங்கை பிற சர்வதேச அணிகளுடன் கிரிக்கெட் ஆடிக் கொண்டிருந்தாலும், 1975 உலக கோப்பை போட்டிகளில் ஆடத்தொடங்கிய காலமே, இலங்கையின் சர்வதேச கிரிக்கெட்டின் முறையான ஆரம்பம் என்று கருதலாம். 


1982ல் இங்கிலாந்து அணிக்கெதிராக, Tamil Union விளையாட்டுக் கழகத்தின் சரவணமுத்து விளையாட்டரங்கில் அரங்கேறிய முதலாவது டெஸ்ட் போட்டி, இலங்கை அணியை உத்தியோகபூர்வமாக சர்வதேச தராரதரத்திற்கு பிற கிரிக்கெட் அணிகள் ஏற்கத் தொடங்கியதற்கான அங்கீகாரம். 



1960களின் இறுதிப்பகுதியில் அப்போதைய Ceylon கிரிக்கெட் அணியின் ஆரம்ப துடுப்பாட்ட வீரன், Dr. C. பாலகிருஷ்ணன், பரி யோவான் கல்லூரி அணியை 1960ம் ஆண்டு தலைமை தாங்கியவர். 1969ல் ஒஸ்ரேலிய அணிக்கெதிரான 3 நாள் போட்டியில், ஒஸ்ரேலிய வேக பந்துவீச்சாளரான Graham McKenzieயின் பந்துக்களை வெளுத்துக் கட்டி 55 ஓட்டங்களை பெற்ற Dr. C. பாலகிருஷ்ணன், இலங்கை கிரிக்கெட் வரலாற்றில் one of the best Open Batsmanஆக இன்றும் கணிக்கப்படுகிறார். 1970களின் ஆரம்பத்தில் Dr. C பாலகிருஷ்ணன் அமெரிக்காவிற்கு புலம்பெயர்ந்து விட்டார்.





1970களில் இலங்கை அணியில் கட்டாயம் இடம்பிடித்திருக்க வேண்டிய இரு யாழ்ப்பாண பாடசாலை மாணவர்கள், தெய்வேந்திராவும் நகுலேஸ்வரனும் என்கிறார்கள், அந்தக் காலக் கிரிக்கெட் வரலாற்று கரைத்து குடித்த அண்ணாமார். பரி யோவான் கல்லூரியின் மிகச்சிறந்த சகல துறை ஆட்டக்காரன் தான் M. தெய்வேந்திரா. யாழ் மத்திய கல்லூரியின் மிகச் சிறந்த வேகப்பந்து வீச்சாளர்களில் ஒருவர் தான் நகுலேஸ்வரன்.

1966ல் பரி யோவான் கல்லூரி கிரிக்கெட் அணிக்கு தலைமை தாங்கிய M.தெய்வேந்திரா, உயர்தர பரீட்சையில் சித்தியெய்து, பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தின் மருத்துவப் பீடத்திற்கு தெரிவாகியவர். யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருகை தந்த இங்கிலாந்து அணியின் டெஸ்ட் வீரனும் Yorkshire county cricket அணியின் தலைவருமான Brian Close நடாத்திய ஒரு கிரிக்கெட் பயிற்சி பாசறையில் தெய்வேந்திராவும் கலந்து கொண்டார். பாசறையில்  தெய்வேந்திராவின் ஆட்டத்தை கவனித்து விட்டு Brian Close  “Teenage Gary Sobers hails from Jaffna” என்று பத்திரிகையாளர்களிடம் கூறினாராம். 




பேராதனை மருத்துவ கல்லூரியில் வெள்ளிக்கிழமை விரிவுரைகளை முடித்துவிட்டு, தனது தம்பியாரோடு ஸ்கூட்டரில் கண்டியிலிருந்து கொழும்புக்கு பயணித்து, P.Sara trophy கிரிக்கெட் விளையாடிவிட்டு, மீண்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமை பின்னேரம் ஸ்கூட்டரில் கண்டிக்கு மலையேறிய கதையை Dr.M. தெய்வேந்திரா சொல்ல கேட்க மலைப்பாக இருந்தது. ஒரு seasonல் 500 ஓட்டங்களும் 50 விக்கெட்டுக்களும் எடுத்திருந்தும், அவரை விட சற்றே அதிகமாக விக்கெட்டுக்கள் எடுத்ததால் இலங்கை அணித் தெரிவில் தன்னை DS de Silva முந்தி விட்டதாக பெருந்தன்மையுடன் தெய்வேந்திரா அண்ணை விவரித்தார். 

யாழ்ப்பாண மத்திய கல்லூரியின் 1977ம் ஆண்டு கிரிக்கெட் அணித் தலைவரான நகுலேஸ்வரனை, அந்தக் காலத்து Wasim Akram என்று அவர் பந்து வீசுவதை நேரில் பார்த்தவர்கள் வர்ணிக்கிறார்கள். 

1980களின் ஆரம்பத்தில் யாழ்ப்பாண கிரிக்கெட்டைக் கலக்கிய மத்திய கல்லூரியின் தோமஸுக்கும் போல் பிரகலாதனுக்கும் பரி யோவானின் வசந்தனுக்கும் இலங்கை U19 கிரிக்கெட் அணியின் கதவுகள் திறக்கப்படவேயில்லை.




ஆனால், 1983ல் ஒஸ்ரேலியாவிற்கு சென்ற இலங்கை U19 அணியில் பரி யோவான் கல்லூரியின் வேகப்பந்து வீச்சாளர் P. திருக்குமாருக்கு இடம் கிடைத்தது.  கல்லூரியில் படிக்கும் போதே இலங்கை தேசிய அணியில் விளையாடியதற்காக, பரி யோவானின் அதியுயர் விருதான Johnian Eagle விருதைப் பெற்ற இரண்டாவது மாணவனாக திருக்குமார் சரித்திரம் படைத்த அந்த assembly இன்னும் நினைவில் நிழலாடுகிறது. 

திருக்குமாருக்கு முன்னர், 1970களில் இலங்கை பாடசாலைகள் உதைபந்தாட்ட அணியில் இடம்பிடித்த அன்ரனிப்பிள்ளை மாஸ்டர் தான், Johnian Eagle விருதைப் பெற்ற முதலாவது மாணவன். 1990ல் அதே இலங்கைப் பாடசாலைகள் உதைபந்தாட்ட அணியில் இடம்பிடிக்க வேண்டிய பரி யோவான் அணியின் கிரிக்கெட் மற்றும் உதைபந்தாட்ட அணிகளின் தலைவரான  T.சதீசனின் வாய்ப்பை, மீண்டும் தொடங்கிய இரண்டாவது ஈழ யுத்தம் தட்டிப் பறித்தது. 

1990களின் ஆரம்பத்தில், யாழ்ப்பாணத்தில் அதிரடி ஆட்டக்காரனாக கலக்கிய பிரஷாந்தன் (petty), யுத்தத்தின் மத்தியிலும், கொழும்பு வந்து, இலங்கை அணியில் இடம்பிடிக்க எடுத்த கடும் முயற்சி விரக்தியில் முடிந்த கதையை அவரது நண்பர்களை கேட்டால் சொல்லுவார்கள். Tamil Union அணியின் First XIல் இடம்பிடித்து, P Sara trophy போட்டிகளில் விளையாடுவதற்கே பிரஷாந்தனிற்கு போதிய சந்தர்ப்பங்கள் வழங்கப்படவில்லையாம்.  “Eric Upashantha விளையாடிய spot பிரஷாந்தனின் இடமடா” என்று அவரது நண்பர்கள் அங்கலாய்ப்பார்கள். 

1995ல் இங்கிலாந்தில் சுற்றுப்பயணம் செய்த அர்ஜுன ரணதுங்க தலைமையிலான இலங்கை அணியில் விளையாடும் சந்தர்ப்பம் பரி யோவான் SJC92 நண்பன் சுரேன்குமாரிற்கு வாய்த்தது. இலங்கை பாடசாலை பழைய மாணவர்களிற்கிடையிலான வருடாந்த festival of cricket போட்டியில் வெற்றிவாகை சூடிய பரி யோவான் அணியின் best playerஆக தெரிவான சுரேனிற்கு, கிடைத்த பரிசு, இலங்கை தேசிய அணிக்காக ஒரு பயிற்சி ஆட்டத்தில் விளையாட சந்தர்ப்பம். 

2009ல் யுத்தம் முடிவிற்கு கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர், இலங்கையின் U19 கிரிக்கெட் அணியில் ஆட மிக நெருங்கி வந்த முதலாவது கிரிக்கெட் வீரன், பரி யோவானின் சகலதுறை ஆட்டக்காரரான துவாரகசீலன். அவரைத் தொடர்ந்து கடந்த வருடங்களில், பரி யோவானின் ஜெனி ஃப்ளெமிங்கும் கபில்ராஜும் ஜதுஷனும், இலங்கை U19 அணியின் squadகளில் இடம்பிடித்தார்கள், ஆனால் கடைசிவரை அணியில் இடம் கிடைக்கவில்லை. 

எங்களுடைய பெடியள், தேசிய அணியில் இடம்பிடிக்காமல் போவதற்கு போதிய பயிற்சியின்மையும், turf wicketsல் ஆடும் பரிச்சயமின்மையும், சரியான உடல்தகுதி (fitness) இல்லாமையும், கொழும்பிற்கு வந்து தங்கி போக வசதிகள் இல்லாமையும் காரணங்களாக இருக்கலாம். ஆனால் அதையும் தாண்டி, எங்களது பெடியளை அணியில் இணைக்க இன்னும் இனவாதம் தடையாக இருக்கிறது என்று நம்மவர்கள் முடிவிற்கு வருவதில் நிறையவே நியாயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. 

இனவாத ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளான கறுப்பினத்தவர்களிற்கு, தனது தேசிய கிரிக்கெட் மற்றும் ரக்பி அணிகளில் கட்டாய ஒதுக்கீட்டை அமுல்படுத்திய தென்னாபிரிக்காவை பின்பற்ற இலங்கை கிரிக்கெட் சபை பின்னிற்பதற்கான காரணம் யாவரும் அறிந்ததே. 

அதேவேளை தேசிய U19 அணியிலோ இல்லை U23 அணியிலோ ஏன் மாகாண மட்ட போட்டிகளில், ஏதோ ஒரு மாகாண அணியிலோ, வடக்கிலிருந்தோ கிழக்கிலிருந்தோ திறமை வாய்ந்த கிரிக்கெட் வீரர்களிற்கு விளையாட, இலங்கை கிரிக்கெட் சபை வாய்ப்பளிக்கலாம், வாய்ப்பளிக்க வேண்டும்.

போன கிழமை இந்திய U19 அணிக்கெதிரான பயிற்சி போட்டியில் விழுந்த ஏழு விக்கெட்டுக்களில் நாலு விக்கெட்டுக்களைச் சாய்த்து, நமக்கெல்லாம் பெருமை தேடித் தந்தான் மத்திய கல்லூரித் தம்பி வியாஸ்காந்தன். அவனும் மதுஷனும் கடந்த மார்ச் மாதம் பலமான பரி யோவான் அணியை விழுத்தி, மத்திய கல்லூரியின் Big Match வெற்றிக்கு வித்திட்ட பொழுதுகளை மறக்க முடியாது. இந்திய அணிக்கெதிராக நாலு விக்கெட்டுக்கள் எடுத்த வியாஸ் காந்தன், முதலாவது U19 டெஸ்ட் போட்டியில் அணியில் விளையாடுவான் என்று எதிர்பார்த்தால், ஏமாந்து பழகிய எங்களிற்கு மீண்டும் ஏமாற்றம் தான் கிடைத்தது. 




இந்திய அணிக்கெதிரான இரண்டாவது டெஸ்ட் போட்டி அடுத்த கிழமை, ஹம்பாந்தோட்டையில் நடக்கிறது. மத்திய கல்லூரியின் புதல்வன், திறமான சுழற்பந்து வீச்சாளரான வியாஸ் காந்தன், அந்த அணியில் இடம்பெற வாய்ப்புக்கள் அதிகமாக உள்ளதாக நண்பர்கள் நம்புகிறார்கள். மீண்டுமொரு நம்பிக்கையோடு காத்திருப்போம்.


எங்கள் மண்ணின் மைந்தன் ஒருத்தன் தேசிய அணிக்கு விளையாடும் வரை, எல்லாவற்றையும்  இழந்தாலும் நாங்கள் இதுவரை இழக்காமல் இருக்கும், நம்பிக்கையோடு காத்திருப்போம். 


—————————————————-

பதிவு தரவேற்றிய பின்னர், பதிவை வாசித்த அண்ணாமாரிடம் இருந்து கிடைத்த மேலதிக தகவல்கள். 


1. 
There are two cricketers who were very closes to playing for Srilanka Senior team were , Jaffna Centralites Donald Ganeshakumar and K.M.Shanthikumar  Donald toured to Australia with Srilanka All schools team in 1964 and and he was known as Juinor Wesly Hall.

K.M.Shanthikumar Played for Srilanaka All schools team In 1972 and he was mentioed by Australian cricket manager as the best paceman they have encountered in Srilanka Shanthi was in the Srilanak national squad for more than 5 years.

2.
பரியோவான் கல்லூரி 94 இல் Festival of Cricket, மத்திய கல்லூரி தொடர்ந்து நான்கு  தடவைகள் வென்றதன் தொடர்ச்சியாக வென்ற பரியாவான் கல்லூரியின் சுரேன்குமார் இலங்கை அணிக்கு எதிரான practice match க்கு   festival  of Cricket selected team  க்கு விளையாட அழைக்கப்பட்டார். அந்த அணியில் மத்திய கல்லூரியின் போல் பிரகலாதனும் அங்கம் வகித்தார். ஆனால் match விளையாட முடியாதபடி மழை  பெய்திருந்ததால் match நடைபெறவில்லை.

3.
Jaffna Central Naguleswaran represented  U25 Srilanka which toured India in 1981 and was in theSri Lankan National pool of 25 in 1983. 

4.
I have admired Dayalan an outstanding all rounder. He played football for Sri Lankan Schools. Another one was Raveendran. He was also an outstanding all rounder. He shined in athletics on national stage. Vijayakulasingam was another all rounder to mention. Dayalan played against touring Pakistan U19 team in 1976 I guess. 

Friday, 13 July 2018

கீழடியில்...





“ஆராய்ச்சி நடக்கிற இடம் தானே.. இப்படியே மூணு கிலோ மீட்டர் போனா.. ரைட்ல வீரலட்சுமி டீ ஸ்டால் வரும்.. அந்தண்டை போற பாதையால போங்க” சனிக்கிழமை காலை வேளை, மதுரை ரோட்டோரத்தில் வீதிப் போக்குவரத்தை கண்காணித்துக் கொண்டிருந்த, முறுக்கு மீசை வைத்த காவல்துறை அதிகாரிகள் இருவர் மகிழ்வோடு எங்களுக்கு வழிகாட்டினார்கள்.

வறண்டு கிடந்த வைகை ஆற்றின் தடத்தையும், மறுபக்கத்தில் ஒரே நேரத்தில் நான்கு கிரிக்கெட் ஆட்டங்கள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த ஆண்டுக்கணக்காக தண்ணீரையே காணாத தெப்பைக் குளத்தையும் தாண்டி,  கீழடி கிராமத்தை நோக்கி முன்னேறினோம்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர், யாழ்ப்பாணத்து தம்பிமார்  சுஜீந்தன் பரமேஸ் மற்றும் நீதுஜன் பாலா எழுதிய “அலை அழித்த தமிழ்” எனும் தமிழர்களின் பண்டைய வரலாற்றை சுவாரசியமாகவும் கனக்க கற்பனை கலந்தும் எழுதிய அருமையான புத்தகம் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் நாட்களில் தான், தம்பி ஜேகேயின் முகநூலில் எழுத்தாளர் முத்துக்கிருஷ்ணன் மெல்பேர்ணில் கீழடி அகழ்வாராய்ச்சி பற்றி பேசப் போவதாக அறிந்து, அந்தக் கூட்டத்திற்கு போனேன். 




“இப்படியேஏஏஏ நெடுக போங்கண்ணே...” வீரலட்சுமி டீ ஸ்டால் அடியில், குறுக்கே வந்த ஒரு குட்டி truck driver வழி சொன்னார். குறுகிய தெருவிற்குள் கார் நுழைய, சற்று தூரத்தில் மணற் தெருவும் மரங்களும் எம்மை கிராமத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றன. 

மண்டபம் நிறைந்த மெல்பேர்ண் கூட்டத்தில், எழுத்தாளர் முத்துக்கிருஷ்ணன் கீழடி அகழ்வாய்வின் வரலாற்றை விரிவாக சொன்னார். நமது சங்க இலக்கியங்களில் வருகின்ற நகர அமைப்பு தமிழகத்தில் இருந்திருக்கிறது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரங்கள், மதுரைக்கு அருகில் இருக்கும் கீழடியில் இடம்பெறும் அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைத்திருக்கின்றன என்றார் எழுத்தாளர் முத்துக்கிருஷ்ணன். 

ஒடுங்கிய மண் வீதியில், தன்னுடைய phoneஐ பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே தன்னிலை மறந்து நடந்து வந்து கொண்டிருந்த தம்பியை நிற்பாட்டி மீண்டும் வழியை உறுதி பண்ணினோம். “நேரா போனீங்னா.. ஹைவே வரும்.. அதில ஏறி.. ரைட்ல இறங்குங்க.. ஒரு மசூதி வரும்.. அதான்ட கேளுங்க.. காட்டுவாங்க” phone தம்பி வழி சொல்லி விட்டு மீண்டும் phoneஐ பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே நடையை கட்டினான்.




ஆழக் கடலெங்கும் சோழ மகராஐனும் எங்கள் கரிகாலனும் ஏறிநடந்து ஆட்சி புரிந்த கடல், வரலாற்றின் முக்கிய திருப்பங்களில் எவ்வாறெல்லாம் தமிழர்களிற்கு எதிரியாக மாறியது என்பதை புனைவு கலந்து “அலை அழித்த தமிழ்” புத்தகம் விபரித்திருக்கும். சங்ககாலத்தில் வைகை ஆறு கீழடி வரை வியாபித்திருக்க, வைகை ஆற்றில் பயணித்து கடலில் சங்கமித்து, கிரேக்க ரோமானிய சாம்ராஜ்ஜியங்களோடு தமிழர்கள் வியாபாரம் செய்ததற்கான ஆதாரங்களும் கீழடி அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைக்கப் பெற்றுள்ளனவாம். 

மசூதியிற்கு எதிர்புறம் கூட்டமாக சிறுவர்கள் நிற்க, அவ்விடத்தில் நின்ற பெரியவர் ஒருவரை வழி கேட்டோம். “ஆராய்ச்சி நடக்கிற இடத்திற்கா போறீங்க” சிறுவர்கள் உற்சாகமாக குரலெழுப்பினார்கள். “அதோ.. அதில தெரியுற தென்னந்தோப்பு தான்.. அங்கன போங்க” பெரியவரை கதைக்க விடாமல், தாங்களே வழிகாட்டி விட்டு, காரிற்கு பின்னாலே சத்தமிட்டுக் கொண்டே சிறுவர்கள் ஓடி வந்தார்கள்.


“வரிசை வரிசையாகக் கால்வாய்கள், பெரிய தொட்டிகள், தண்ணீர் உள் செல்லவும் வெளி வருவதற்குமான அமைப்புகள், உலைகள், வட்டக்கிணறுகள், மூடிய வடிகால்கள், திறந்த வடிகால்கள், சுடுமண் குழாய்களால் ஆன வடிகால்கள் என முழுமையான நகர அமைப்பை உறுதி செய்யும் சான்றுகள், தென்னிந்தியாவிலேயே முதன் முறையாக கீழடியில் தான் கிடைத்திருக்கிறது” என்கிறது கீழடி அகழ்வாராய்ச்சியின் முக்கியத்துவத்தை தமிழர்கள் அறிய பரப்புரையில் ஈடுபடும் மக்கள் கலை இலக்கிய கழகம், மதுரை எனும் அமைப்பு.

ஒரு பெரிய கிணற்றடியில் காரை நிறுத்திவிட்டு, டிரைவர் நஸீரோடு தென்னந்தோப்புக்குள்ளால் நடக்க தொடங்கினோம். அகழ்வாராய்ச்சி தளம் என்ற பெயர்பலகையை தாண்டி போக, பெரிய மீசை வைத்த பெரியவரிடம் வந்த நோக்கம் சொல்ல, சிரித்துக் கொண்டே வரவேற்று, அகழ்வாராய்ச்சி  நடைபெறும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். “ஒம்பது மணிக்கு இந்த கவர் எல்லாம் எடுத்திடுவாங்க..” என்று அகழ்வாராய்ச்சி குழிகளை மூடியிருந்த நீல நிற தரப்பாள்களை காட்டினார். 





ஒரு பக்கத்தில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டி பானையின் துண்டுகள் குவிக்கப்பட்டிருக்க, டிரைவர் நஸீர் ஆர்வத்தோடு ஓடி ஓடி படங்கள் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். “சார்.. படம் எடுக்காதீங்க சார்.. போர்டு போட்டிருக்கு பார்க்கல்லயா” என்றவாறே மெல்லிய உயரமான ஒரு மனிதர் பணிவாகவும் உறுதியாகவும் கட்டளையிட்டார். அவரை மெல்ல அணுகி விசாரித்ததில் அவர் தான் அந்த தளத்தின் மேற்பார்வையாளர், ஆறு வருடங்களாக கீழடியில் இடம்பெறும் அகழ்வாய்வு தளத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

“Controversy created awareness” என்று நறுக்கென்று சொல்லி, கீழடி அகழ்வாய்வுற்கு இந்திய மத்திய அரசு கொடுத்த இடைஞ்சல்களைப் பற்றிய செய்திகள் தொடர்பாக விசாரித்ததற்கு சாணக்கியமாக பதிலளித்தார். “இந்த இடத்தில் ஒரு industry இருந்திருக்கு, அதற்கான சான்றுகள் நிறையவே கிடைத்திருக்கு, அநேகமாக அது நெசவு தொழிற்சாலையாக இருக்கலாம்” என்றார். தமிழகத்திலிருந்து கடல்வழியாக கிரேக்கத்திற்கும் ரோமிற்கும் பட்டாடைகள் ஏற்றுமதியான வரலாற்றை உறுதிப்படுத்த நிறைய சான்றுகள் கிடைத்துள்ளனவாம்.

கீழடியை சுற்றியுள்ள கிராமங்களிலிருந்து சுமார் 30 பேர் அந்த தனியாருக்கு சொந்தமான தென்னந் தோட்டத்தில் இடம்பெறும் அகழ்வாய்வு பணிகளில் வேலைக்கமர்த்தப்படுள்ளனர். “டீச்சர் ஒருத்தர்  தன்னார்வத்தில் செய்த ஒரு அகழ்வில் சில பண்டைய மட்பாண்டங்கள் வெளிவர.. கீழடி அகழ்வாய்வு திட்டம் தொடங்கியது” என்று இந்த திட்டத்தின் ஆரம்பம் பற்றி மேற்பார்வையாளர் தம்பி விபரித்தார்.

நீலத் தரப்பாள்களை வேலையாட்கள் ஒவ்வொரு கிடங்காக விலக்க, ஒரு சுடு கிணறு அப்படியே வெளிப்பட்டது. இன்னொரு கிடங்கில் அடுப்பு ஒன்று தென்பட்டது. அவற்றை படம் பிடிக்க அனுமதி கேட்க, மேற்பார்வையாளர் தம்பி பணிவாக மறுத்து விட்டார். மேற்பார்வையாளர் தம்பிக்கு கொடுத்த அன்பளிப்பையும் அவர் ஏற்க மறுத்து விட்டு, தான் இதை ஒரு கடமையாக செய்யவில்லை, எங்களது வரலாறும் நாகரீகமும் சரியாக பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கில் தானாற்றும் பங்களிப்பாகவே இதை நோக்குவதாக அந்த மேற்பார்வையாளர் தம்பி சொல்லிக் கொண்டே போனார்.


மனித குலத்தின் முதல் நாகரீகமான சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தை விட பழமையானது எங்களது தமிழர் நாகரீகம் என்பதற்கான ஆதாரங்கள், கீழடியில் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளதாக சில ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்களாம். இந்திய மத்திய அரசின் செயற்பாடுகளால் இடையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த அகழ்வாய்வு, தமிழ் நாட்டில் எழுந்த எதிர்ப்பலைகளால் தமிழக அரசு பொறுப்பெடுத்து மீண்டும் கடந்த மார்ச் மாதம் முதல் மும்முரமாக நடைபெற்று வருகிறது.




ஆண்டாண்டு காலமாக நம் மூதாதையர் வாழ்ந்த எமது தாயக நிலத்தில் அந்நியர் எங்களையே ஆள விட்டு விட்டு, ஆண்ட பரம்பரை ஆளவும் தெரியாமல் அடங்கிப் போய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலத்தில், ஈராயிரம் ஆண்டுகளிற்கு முன்னர் நம் முன்னோர்களே இந்த உலகத்தின் நாகரீகத்தின் முன்னோடிகள் என்பதை கீழடி மீண்டும் ஒருமுறை உரக்க கூவி நிற்கிறது. 

நம்மினத்தின் பெருமையை உலகம் ஏற்பது ஏற்காது இருப்பதை விடுவம், முதலில் நம்மினத்தின் பெருமையை நாங்கள் கொண்டாட வேண்டும். மதுரைக்கு போனால், ஒரு எட்டு கீழடிக்கு போய் பார்த்து விட்டு வாருங்கள், பண்டைத் தமிழனின் பெருமையை உணர்வீர்கள். 

மேலதிக தகவல்கள் 










Friday, 6 July 2018

மதுரைக்கு போனேனடி..



“பாண்டியர்களிற்கு இவ்வளவு bias ஆன ஒராளை இன்டைக்கு தான் சந்திக்கிறன்” என்று எங்களுடைய மதுரை வழிகாட்டி Guide  முத்துவிற்கு சொல்லும் போது, வெள்ளிக்கிழமை இரவு ஏழு மணியிருக்கும், மதுரை மீனாட்சி அம்மனின் வடக்குப்புற வெளி வீதியில் சனக்கூட்டம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அதற்கு இரண்டு மணித்தியாலங்களிற்கு முன்னர், எங்களோடு  நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டலில் வந்து Guide முத்து இணைந்திருந்தார். காரின் முன் ஆசனத்தில் ஏறி,  ஆசனத்தின் Head restஐ கழற்றி வைத்து விட்டு, பின் ஆசனத்தில் இருந்த எங்கள் பக்கம் திரும்பி, மதுரையின் ஈராயிரம் வருட வரலாற்றை சுருக்கமாகவும் அழகாகவும் Guide முத்து சொல்லிக் கொண்டு வந்தார். 

“Leftல் cut பண்ணு.. Rightல வா” என்று Driver நஸீமுக்கு சொல்லிக் கொண்டே, Guide முத்து  சொன்ன தமிழகத்தின் பண்டைய வரலாற்றை, தமிழ் வளர்க்க சங்கம் அமைத்த மதுரை தெருக்களில் மீண்டும் கேட்க கேட்க சந்தோஷமாகவிருந்தது. 

கையிலிருந்த Phoneஐயும் காலிலிருந்த செருப்பையும் ஒரு பையில் போட்டு அதற்கான காப்பகத்தில் கொடுத்து, token வாங்கிக் கொண்டு வடக்கு கோபுர வாசலினூடாக, மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலிற்குள் காலடி எடுத்து வைத்தோம். 

வாயில் கடந்ததும் ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டே, கடம்பவனத்தில் இந்திரன் வணங்கிய சுயம்புலிங்கம் தான் மதுரை ஆலயத்தின் மூலம் என்று Guide முத்து கதை சொல்லத் தொடங்கினார்.




கிட்டத்தட்ட 1,600 வருடங்கள் பழமை வாய்ந்த இந்தக் கோயில் கிட்டத்தட்ட 15 ஏக்கர் பரப்பளவில் கட்டப்பட்டுள்ளதாம். நான்கு திக்குகளிலும் எட்டு கோபுரங்களும் இரண்டு விமானங்களும் கம்பீரமாக வீற்றிருக்கும் இந்தத் தலம், பல்வேறு காலங்களில் வெவ்வேறு மன்னர்களால் கட்டப்பட்டதாம் என்று, ஆங்கிலமும் தமிழும் கலந்து Guide முத்து வகுப்பெடுத்தார்.

எட்டுக் கோபுரங்களில் மிக உயரமான (160 அடிகள்) தெற்கு கோபுரத்தடியில் வந்து நின்று, கோபுரத்தில் நிறைந்துள்ள சிற்பங்களை காட்டி “இதில இருக்கிற எல்லா sculpturesம் கீழ பார்க்கிற மாதிரி தான் செய்திருக்கிறாங்க” என்றார். உண்மை தான் முதலாவது வரிசையில் இருக்கும் சிற்பத்தின் கண்ணும் கீழ் நோக்கி தானிருந்தது, அதற்கு மேல் வரிசையிலிருந்த எல்லா சிற்பங்களும் அவ்வாறே கீழ் நோக்கியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. 

“மதுரை என்றால் மீனாட்சியின் ஆட்சி தான், அதனால தான் உங்க வீட்ட மீனாட்சி ஆட்சியா இல்லை சிதம்பரம் ஆட்சியா என்று கேட்பாங்க” என்று சொல்லி சிரித்து விட்டு,  Guide முத்து எங்களை மீனாட்சி அம்மன் சந்நிதிக்கான special வரிசையில் நூறு ரூபாய் பணம் கட்டி சேர்த்து விட்டார். 

வரிசையில் போய் அம்மனை தரிசிக்க போனால், மிகவும் பணிவாகவும் அன்பாகவும் வரவேற்ற ஐயர்மார், பெயர் நட்சத்திரம் கேட்டு “தீபாரத்தி காட்டறன்.. போய் பாருங்கோ..” என்று எங்களுக்கு சொல்லி விட்டு “தோ.. இவாள மறுபடி.. விடுங்கோ” என்று காவலாளிகளிடம் சொல்லி எங்களை வரிசையின் இடை நடுவில் மீண்டும் இணைத்து விட்டார். எல்லாப் புகழும் தட்சணைக்கே.


உலக அதிசயங்களில் ஒன்றாக அங்கீகரிக்கப்பட போட்டி போட்ட மதுரை மீனாட்சி அம்மன் ஆலயத்திற்குள் புதைந்திருக்கும் பல அதிசயங்களை Guide முத்து ஒவ்வொன்றாக காட்டி விளக்கம் தந்து கொண்டு வந்தார். எந்தத் திக்கிலிருந்து பார்த்தாலும் ஒரே முகம் காட்டும் கூரையில் வரையப்பட்ட சிவலிங்க ஓவியம், முழுவதும் மரகதக் கற்களான (emerald stone) மீனாட்சி அம்மனின் விக்கிரகத்தை செதுக்க முதல் பரீட்சார்த்தமாக செதுக்கிய மூன்று prototypes, கோயிலின் கொடிக் கம்பத்தின் சக்தி, ஒரே கல்லில் செதுக்கப்பட்ட அழகிய உயிரோட்டமுள்ள சிற்பங்கள் என்று ஒவ்வொன்றாக பார்த்துக் கொண்டே வந்தோம்.

மீனாட்சி அம்மனின் திருக்கல்யாணத்தின் கதையை சொல்லி, அழகர் ஆற்றில் இறங்குவது ஏன் என்பதையும் விளக்கினார். திருமணத்திற்கு வந்த பக்தர்களின் தாகம் தீர்க்க சிவன் உருவாக்கிய கங்கை தான் வைகை ஆறு என்று சொல்ல, வரும் வழியில் கண்ட காய்ந்து வரண்டு போய் இருக்கும் வைகை ஆற்றின் தடம் தான் நினைவில் வந்தது. 

கோயிலை தரிசித்து விட்டு வெளியே வந்து ஆயிரம் கால் மண்டபத்தையும் சென்று பார்த்தோம். குறுக்கு நெடுக்காகவும் எந்தப் பக்கமிருந்து பார்த்தாலும் ஒரே நேர் கோட்டில் அமைக்கப்பட்டிருந்த ஆயிரம் தூண்களில் இருக்கும் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்துவம் வாய்ந்ததாம். 

“முத்து... அடுத்தது ஜிகர்தண்டா” என்று Guide முத்துவிடம் வேண்டுகோள் வைக்க, “வாங்க சார் வாங்க.. கூட்டி போறன்” என்று கொண்டே தனது சப்பாத்தை காலில் அணிந்து கொண்டார். மதுரை அம்மன் கோயிலை சுற்றியுள்ள குறுந்தெருக்களில் நடக்க மதுரை மல்லிகைப் பூவின் மணம் கமகமத்தது. எதிர்ப்பட்ட பல ஜிகர்தண்டா கடைகளைத் தாண்டிச் சென்று அந்த சிறிய ஒரிஜினல் “ஃபேமஸ் ஜிகர்தண்டா” கடைக்கு போய்,  “கடவுளே என்ற வயிறு பத்திரம்” என்று மனதுக்குள் செபித்துவிட்டு, ஆசை தீர ஜிகர்தண்டா சாப்பிட்டோம்.




கோயிலுக்கு போகும் வழியில் இருந்த அரிய நல்ல புத்தகங்களுடன் காட்சியளித்த புத்தகக்கடை பூட்டியிருந்தது ஏமாற்றமக்க, “சார்.. உங்க மேடத்திற்கு மதுரை சுங்கடி சாரீஸ் வாங்க போறீங்களா” என்று ஞாபகப்படுத்தி, Guide முத்து திருமண வாழ்க்கையை காப்பாற்றும் ஆபத்பாண்டவனாக அவதாரம் எடுத்தார். 

நிலத்தில் இருந்து, சேலைகளை விரித்து design பார்த்து, Head pieceன் அழகு பார்த்து, விலை பேசி, தன்னந்தனியாக முடிவெடுத்து வாங்கிய இரு சுங்கடிச் சேலைகளில் ஒன்று மட்டும் மனிசிக்கு பிடித்ததே, ஒரு வாழ்நாள் சாதனை தான்.

“சார்.. பரோட்டா சாப்பிடேல்லயா” காரில் ஏறினதும் driver நஸீர் கேட்டார். “Be vegetarian, don’t play with அம்மன்” என்று அன்று காலை அம்மாவிடமிருந்து வந்திருந்த WhatsApp பயமுறுத்த, “பரோட்டா கடையை மட்டும் காட்டுங்க பாஸ்.. ஒரு ஓரமா நின்டு பரோட்டா போடுறதை பார்த்துவிட்டு போவம்” என்று மதுரை பரோட்டா சாப்பிட கெலிப்பட்ட நாக்கிற்கு சமாதானம் சொன்னேன். 

“சார்..தஞ்சை temple is a monument for ராஜராஜன்.. மதுரை temple is an authentic spiritual site” என்று தொடங்கி, தஞ்சை கோயிலை கொஞ்சம் தாழ்த்தியும் மதுரை கோயிலை ஆகலும் உயர்த்தியது Guide முத்து முன்வைத்த வாதங்கள் சுவாரசியமானவை. தஞ்சை பெருங் கோயிலில் இன்றும் ராஜராஜனின் ஆத்மா வாழ்வதால் அங்கு செல்லும் தலைவர்களின் பதவிகள் பறிபோகும் என்ற தமிழகத்தில் உலாவும் நம்பிக்கை பற்றியும் Guide முத்து சொன்னார்.

“முத்து, நாங்க சோழரின் side தான்” என்று சொல்லி “சோழம்.. சோழம்..சோழம்” என்று ராஜராஜனின் மெய்காவல்படை செய்வது போல் நெஞ்சில் குத்தினேன். “புலிச் சின்னம், கடற்புறா இதெல்லாம் விடுதலைப் புலிகள், சோழர்களிடமிருந்து தான் எடுத்தவங்கள்” என்று சொல்ல, “ஆமா சார் ஆமா சார் “ என்று அந்த உரையாடலை தொடர விரும்பாமல், பாண்டியர்களின் பெருமை பேசுவதை தொடந்து கொண்டே போனார் எங்கள் Guide முத்து.

நகரங்களிற்கு ஒரு குணமுண்டு, அதை உணர வீதிகளில் உலாவ வேண்டும். நகரங்களின் காற்றின் மணமும், நகரத்தாரின் பேச்சும் வழக்கும், அதைக் காணும் போது நெஞ்சில் எழும் எண்ணங்களும், அந்த நகரத்தின் குணத்தை நமக்கு உணர்த்திவிடும். 

“மதுரை is one of the two living ancient cities in India” என்னு Guide முத்து சொன்னார், உண்மை தான். மதுரையில் உலா வந்த போது ஒரு வகை vibeஐ உணரக்கூடியதாக இருந்தது, அந்த vibe மதுரை அம்மன் சந்நிதியில் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. மீண்டும் ஒரு முறை மதுரை வர வேண்டும் என்று அந்த vibe இன்றும் துருத்திக் கொண்டிருக்கிறது. 

திரும்பவும் மதுரைக்கு போக வேண்டும், மதுரை மீனாட்சி அம்மன் சந்நிதி ஏக வேண்டும், சாப்பிடாமல் வந்த அந்த பரோட்டா சாப்பிட வேண்டும், அதுவும் விக்ரம் வேதா படத்தில் வாற மாதிரி நெல்லிக் கறியோடு பரோட்டா சாப்பிட வேண்டும், மணிரத்தினத்தின் உயிரே படத்தில் வரும் கண்ணாளனே உட்பட பல பாடல்கள் காட்சியமைக்கப்பட்ட நாயக்கர் மஹால் போய்ப்
பார்க்க வேண்டும்,  நண்பன் பரணி சொன்ன கோனார் கடைக்கும் போக வேண்டும். 


நீண்டு கிடக்கும் 
வீதிகளும் - வான் 
நிமிர்ந்து முட்டும் 
கோபுரமும் ! 

ஆண்ட பரம்பரை 
சின்னங்களும் - தமிழ் 
அழுந்தப் பதிந்த 
சுவடுகளும் ! 

காணக் கிடைக்கும் பழமதுரை
(கவிஞர் வைரமுத்து)

Friday, 22 June 2018

பரி யோவான் பொழுதுகள்: அந்தக் காலத்தில..



“அந்தக் காலத்தில், ஒரு அலுவலிற்கு யாழ்ப்பாண கச்சேரிக்கு போயிருந்தன்” பரி யோவான் நண்பன் ஒருவரின் தந்தையை அண்மையில் யாழ்ப்பாணத்தில் சந்தித்த பொழுது கதை சொல்லத் தொடங்கினார். 

“அதில இருந்த officer, உங்கட பிள்ளையள் எங்க படிக்கீனம் என்று கேட்டார்.. சென் ஜோன்ஸில என்டு சொன்னன்.. உடன அவர் எழும்பி..சென் ஜோன்ஸிலயா உங்கட பிள்ளையள் படிக்கீனம்.. வாங்கோ உள்ளுக்க.. இந்தாங்கோ கதிரை.. இருங்கோ..” என்று நண்பனின் அப்பர் அந்தக் காலத்தில் கச்சேரியில் தனக்கு கிடைத்த வரவேற்பை நினைவு கூர்ந்து கொண்டு போனார்.

பள்ளிக்கூடத்தைப் பற்றி புளுகுவது ஜொனியன்ஸிற்கு மட்டுமல்ல, ஜொனியன்ஸின் அப்பாமாருக்கும் தொற்றியுள்ள வியாதி என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். தனது இரண்டு பெடியளையும் பரி யோவானில் படிப்பிக்க அனுப்பிய தந்தை, இன்றும் தனது மகளின் குடும்பத்தோடு யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்து வருகிறார்.

கொஞ்ச நேரத்தில் ஐயாவின் பேரன், மகளின் மகன், பக்கத்தில் இருந்த கதிரையில் வந்தமர்ந்தான். “தம்பி எங்க படிக்கிறீர்.. சென் ஜோன்ஸ் தானே” என்று அறிந்த விடையே அவனது வாயிலிருந்து வரவேண்டும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டே கேள்வியை கேட்டேன். குட்டித் தம்பியோ குண்டைத் தூக்கித் தலையில்  போட்டான், “இல்லை.. கொக்குவில் ஹிண்டு”.

“சென் ஜோன்ஸ் இப்ப முந்தி மாதிரி இல்லையாம்” சற்று முன்னர் பெருமையால் பொங்கி வழிந்த ஐயாவின் குரல் தளர்ந்தது. “நல்லா விழுந்திட்டுதாம்..பிள்ளையளை அங்க அனுப்ப வேண்டாம் என்று சனம் குசுகுசுக்குது” என்ற ஐயாவின் வார்த்தைகளில் கவலை இரையோடியிருந்தது.

ஐயா சொல்லுற அந்தக் காலத்தில், பரி யோவான் எப்படி இருந்தது? பரி யோவானின் மாட்சிமை நிறைந்த காலங்கள் என்று எதை அதன் பழைய மாணவர்கள் இன்றும் நினைத்து நினைத்து அங்கலாய்க்கிறார்கள்? போரும் புலப்பெயர்வும் இடப்பெயர்வும் அழித்து விட்டு சென்ற அழிவுகளில் பரி யோவானும் அடங்கி விட்டதா?

அந்தக் காலத்தில் பரி யோவான் கல்லூரி, கல்வி, விளையாட்டு, ஒழுக்கம் என்ற மூன்று துறைகளிலும் யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டுமன்றி, இலங்கையிலும் முன்னனி வகித்த பாடசாலைகளில் ஒன்றாக திகழ்ந்தது. 

சாதாரணதர (O/L) உயர்தர(A/L) பெறுபேறுகளில், யாழ் மாவட்டத்தில் சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெறும் பாடசாலைகளின் தரவரிசையில், ஹாட்லி, யாழ் இந்துக் கல்லூரி, வேம்படி மகளிர் கல்லூரிகளோடு, பரி யோவானும் மல்லுக் கட்டிக் கொண்டு தானிருந்தது. 

இலங்கை பல்கலைக்கழகங்களின் மருத்து பீடங்களிற்கு அதிகளவான மாணவர்களை பரி யோவானே அனுப்பி வைக்கும்.  யாழ் இந்துவிலிருந்து கட்டுபத்தைக்கு ஐந்து பஸ்கள் நிறைய இந்துவின் மைந்தர்கள் போகிறார்கள் என்றால், அவர்களை கலைத்துக் கொண்டு இரண்டு பேரூந்துகளில் பைலா பாட்டு பாடிக் கொண்டே ஜொனியன்ஸ் என்ஜினியரிங் படிக்க வந்து கொண்டிருப்பார்கள். 

கிரிக்கெட்டில் யாழ்ப்பாணத்தை பொறுத்தவரை பரி யோவான் அணி முன்னனியில் இருக்காத வருடங்களை, கடந்த நூற்றாண்டில் விரல் விட்டு எண்ணலாம். உதைபந்தாட்டத்தில், பற்றிக்ஸ், ஹென்றீஸ் அணிகளிற்கு சிம்ம சொப்பனமாக திகழ்ந்ததும் பரி யோவான் அணி தான். 1986ல் இயக்கத்தின் SOLT நடாத்திய பண்டிதர் கிண்ண கோப்பையை பார்த்திபன் தலைமை தாங்கிய பரி யோவான் அணி கைப்பற்றியது வரலாறு. 

கல்வி, விளையாட்டு இரண்டிலும் கலக்கிக் கொண்டு, ஒழுக்கத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்த கல்லூரியாக பரி யோவான் திகழ்ந்ததால் தான், பரி யோவான் கல்லூரியில் தங்களது பிள்ளைகளை சேர்க்கப் பெற்றோர்கள் முண்டியடித்தார்கள். வேலை நிமித்தம் பிற மாவட்டங்களில் வேலை செய்த பெற்றோர், பிரிவுத் துயரை தாங்கிக் கொண்டு தங்களது பிள்ளைகளை பரி யோவானின் விடுதியில் சேர்த்தது, தங்கட பெடியனை பரி யோவான் அன்னை ஒரு நல்ல முழுமையான மனிதனாக மாற்றி விடுவாள் என்ற அபரிதமான நம்பிக்கையில் தான். 

பரி யோவானில் இணைவதும் லேசுப்பட்ட விடயமாக இருக்கவில்லை. 38பேர் மட்டும் படிக்கும் பாலர் வகுப்பில் இணைவதே ஒரு வரம். அதன் பின்னர் நாலாம் வகுப்பிலும் ஆறாம் வகுப்பிலும் நடக்கும் கடுமையான போட்டி நுழைவுத் தேர்வுகளின் அடிப்படையில் தான் admission கிடைக்கும். இடையில் 1983 இனக்கலவரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட கொழும்பு மாணவர்களிற்கு பரி யோவானின் பெரிய கதவுகள் திறந்து விடப்பட்டது. 

Christian lore she gives her boys,
Ever prizing heavenly joys,
Her highest pride a noble mind,
Her Greatest joy a heart that’s kind
எனும் கல்லூரி கீதத்தின் வரிகளை நிஜமாக்கும் ஆயிரமாயிரம் மாணவர்களை அந்தக் காலத்தில் அந்த புனித வளாகம் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது, இனியும் உருவாக்கும்.

பள்ளிக்கூடத்திற்கு ஒரு சில நிமிடங்கள் பிந்தி வந்தாலே கேட்டு கேள்வியில்லாமல் தண்டனை தான். நேரந்தவறாமையை (punctuality) பரி யோவான் மிகவும் இறுக்கமாக கடைபிடித்தது. Sports meet ஒன்றுக்கு பிரதம விருந்தினர் வருவது சற்றே பிந்தி விட, பிரதம விருந்தினர் இல்லாமலே March passஐ தொடங்கிய சம்பவத்தை பழைய மாணவர்கள் இன்றும் நினைவுறுத்துவார்கள். பள்ளியில் பழகிய இந்த punctuality எனும் “கெட்ட பழக்கத்தால்” திருமண வாழ்வில் பிந்தியே வெளிக்கிடும் மனைவிமாரோடு ஜொனியன்ஸ் படும் பாட்டை பராபரம் அறியாது. 

Peto Hallல் Upper Schoolற்கும் Williams Hallல் Middle schoolற்கும் ring இருக்கும் மரத்தடியில் Primary schoolற்கும் திங்கட்கிழமைகளில் assembly நடக்கும். முக்கியமான நிகழ்வுகளிற்காக Middle schoolம் Peto Hallற்கு வரும். 

மாணவர்கள் வந்து அமர்ந்ததும், Peto Hallன் பிரதான வாசலில் இருந்து, மண்டபத்தின் இரு கரைகளினூடாகவும் நடுவாலும் பரி யோவானின் பொலிஸ் (prefects) மிடுக்காக நடந்து வர, பிற்பக்கமிருந்து வரிசை வரிசையாக பேச்சு சத்தம் அடங்கிக் கொண்டு வந்து, மண்டபத்தை நிசப்தம் சூழ்ந்து கொள்ளும். ஆசிரியர்கள் மேடையில் வீற்றிருக்க, கறுப்பு மேலங்கியோடு அதிபர் மேடையேறி, ஆங்கிலத்தில் assembly நடந்தேறும். சிறப்பு உரைகள் தமிழிலும் இடம்பெறும்.  

பரி யோவான் காற்றிலேயே ஆங்கிலம் கலந்திருக்கும். பரி யோவான் மாணவர்களுக்கு ஆங்கில மொழியாற்றல் வளர்வதற்கு, பரி யோவானின் assemblyயும், ஆங்கிலத்தில் வரும் அறிவிப்புகளும், ஆங்கிலப் புலமை வாய்ந்த அற்புதமான ஆசிரியர்களும் தான் காரணம். 

Assembly முடிந்து வகுப்புக்கு திரும்பினாலோ, பாடசாலையின் முதலாவது மணி அடித்தாலோ, இடைவேளை முடிய மணி அடித்தாலோ, இல்லை அவசர staff meeting நடந்தாலோ, முழு பாடசாலையையும் கட்டுபாட்டில் வைத்திருப்பது பரி யோவானின் Prefects Guild தான். வகுப்புக்கு ஒரு monitor இருப்பான், வகுப்புகளிற்கு வெளியே Prefect ரோந்து போய்க் கொண்டிருக்க, பரி யோவான் வளாகம் அமைதியாக இருந்த அந்த கணங்களை மறக்கேலாது.

பரி யோவானின் அதிபர்களிற்கு அடுத்தபடியாக பரி யோவானின் Senior Prefectsற்கும் Cricket Captainsற்கும் தான் அதிகளவு மரியாதை இருந்தது. Senior Prefect ஆக வருபவரை அநேகமாக முழு பாடசாலையும் அறிந்திருக்கும், அவரது ஆளுமைக்கு பாடசாலை முழுவதும் கட்டுப்படும். 1985ல் அதிபர் ஆனந்தராஜா மாஸ்டரை படுகொலை செய்யப்பட்டவுடன் எழுந்த அசாதாரண சூழலில், ஆசிரியர்கள் சிலரும் பயம் காரணமாக தலைமறைவாகிவிட, பாடசலையை சில நாட்கள் கொண்டு நடாத்தியது நிஷான் கனகராஜா தலைமையிலான Prefects guild தான். 


வகுப்புக்கு வெளியே காவல் கடமை செய்த சில Prefects மார் இன்றும் ஞாபகத்தில் வருவார்கள். எட்டாம் வகுப்பில் “உஷ்ஷ்ஷ்” அடித்துக் கொண்டே ஸ்டைலாக நடந்து வந்த நேசக்குமார் அண்ணா, ஒன்பதாம் வகுப்பில் கஷ்டப்பட்டு முகத்தை கடுமையாக வைத்துக் கொண்டு “உமக்கு எத்தனை தரம் சொல்லுறது” என்று வெருட்டிய Egerton, அடுத்த வருடம் “ஐசே ஏன் நிற்குறீஈஈஈஈர்” என்று நிரூபன் புவனரட்னத்தை சொல்ல வைப்பதற்காக சும்மா சும்மா எழுந்து நிற்கும் பெடியள், கடைசியாக படித்த Lower VI Commerce வகுப்பில் வேண்டுமென்றே நாங்கள் கொளுவலுக்கு போன 90 batch Prefect ஐங்கரன், என்று பட்டியல் போட்டுக் கொண்டே போகலாம். 

அந்தக் காலத்தில் பரி யோவானில் ஆசிரியர்களிற்கும் மாணவர்களிற்குமிடையிலான உறவு, தனித்துவமானது. எங்களிற்கு படிப்பித்த ஆசிரியர்களை நாங்கள் இன்றும் கொண்டாடுவது, வகுப்பறைகளையும் தாண்டி எங்களது நலனில் அவர்கள் செலுத்திய அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த அக்கறையால் தான். 

மோட்டுத்தனமாக மாணவர்களை அடித்து உடல் உள ரீதியாக காயப்படுத்திய ஆசிரியர்களும் அந்தக் காலத்தில் இருந்தார்கள் தான். ஆனால் அவ்வாறான சம்பவங்கள் நடந்த போது, உடனடியாக தலையிட்டு ஆசிரியரை கடுமையாக கண்டித்துவிட்டு, வீடு தேடிச் சென்று மாணவனையும் சமாதானப்படுத்த, ஆளுமை நிறைந்த அதிபர்களும், Head Masterமாரும், Superviorsம், பழைய மாணவர் சங்க தலைவர்களும் அந்தக் காலத்தில் இருந்தார்கள். தன்னுடைய பிள்ளையை ஆசிரியர் அடித்து விட்டார் என்பதற்காக எந்த பெற்றோரும் அதிபரின் அலுவலகத்தைத் தாண்டி இயக்கத்திடம் முறையிடவும் இல்லை. 

ஒவ்வொரு நாளும் Principal பாடசாலை வளாகத்தை சுற்றி ஒரு rounds வருவார். பாடசாலையின் ஒரு கோடியில் இருந்து மறு கோடி வரை ஒரு சுற்று சுற்றி வருவார். வெள்ளை Pants மற்றும் Shirt அணிந்து, ஆனந்தராஜா மாஸ்டர் நடந்து வருவது இன்றும் கண்ணிற்குள் நிற்கிறது. Principal rounds வரும் சமயம், குழப்படி செய்து வகுப்பிற்கு வெளியே நிற்கும் குழப்படிக்காரனிற்கு அன்று நல்ல பூசை விழும். 

1988ம் ஆண்டு ES தேவசாகயம் அதிபராக பொறுப்பேற்ற பின், மாணவர்களிற்கு பிரம்பால் அடிப்பது தடை செய்யப்பட்டது. வகுப்பில் குழப்படி செய்யும் மாணவன் ஒன்றில் வகுப்புக்கு வெளியே நிற்க வேண்டும், இல்லை Roberts Williams மண்டபத்திற்கு போக வேண்டும். 


குழப்படி செய்யும் மாணவன், Roberts Williams மண்டபத்தில் இருக்கும் நீண்ட வாங்குகளின் ஒரு முனையில் புத்தகத்தை வைத்துக்கொண்டு சும்மா இருக்க வேண்டும், மறு முனையில் அதே மாதிரி இன்னொரு குழப்படிக்காரன் சும்மாவே இருப்பான். மண்டபத்தின் மேடையில் ஒரே ஒரு ஒற்றை Prefect சும்மா அமர்ந்து கொண்டு தண்டனைக்குள்ளான குழப்படிக்காரன்கள் சும்மா இருப்பதை கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பார்.  பிரம்படியை விட இந்த “சும்மா இருத்தல்” தண்டனை நூறு மடங்கு கொடியது. 

புலம்பெயர் தமிழர்களிற்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருக்கிறது. புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் அவர்கள் தங்களை மாற்றிக் கொள்வார்கள், இன்றைய காலவோட்டத்தில்  தங்களை இணைத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால், யாழ்ப்பாணத்திற்கு போகும் போது, அங்கு இருக்கும் அனைத்தும் அவர்கள் நாட்டை விட்டுப் போன போது எப்படி இருந்ததோ, இப்பவும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள். இன்று பரி யோவான் கல்லூரி மீதான எங்களது அதீத எதிர்பார்ப்பும் அந்த வகையில் தான் அமைகிறதோ தெரியவில்லை.

பரி யோவானின் பழைய பெருமைகளைப் பற்றி நாங்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் பீத்துவதையும், batch get togetherகளிற்கு போய் Red & Black T’Shirt அணிந்து கொண்டு Group Photoவை பதிவேற்றுவதையும், Big Match என்று சொல்லி ஆனந்தக் கூத்தாடுவதையும், ஆசிரியர்களை கெளரவிப்பதையும் பார்த்து, தங்களது பிள்ளைகளும் நாளை இவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்று நம்பி, இன்று பரி யோவானில் தங்களது பிள்ளைகளை இணைக்கும் பெற்றோரின் நம்பிக்கையையும் எதிர்பார்ப்பையும் இனி வரும் காலங்களிலும் பரி யோவான் கல்லூரி முழுமையாக பூர்த்தி செய்ய உறுதுணையாக இருக்க வேண்டியது பரி யோவான் சமூகத்தின் கடமையாகும். 




Thursday, 7 June 2018

காலா




தொண்ணூறுகளிலிந்து ரஜினிகாந்த் அரசியலுக்கு இந்தா வருவேன் அந்தா வருவேன் என்று தனது திரைப்படங்கள் வெளிவரும் வேளையையொட்டி வெளியிடும் கருத்துக்கள் எதையுமே எப்பவுமே, கணக்கில் எடுப்பதில்லை. இன்னும் வடிவாக சொன்னால், ரஜினிகாந்த் எனும் நடிகனை, வெள்ளித்திரைக்கு வெளியே ரசிப்பதுமில்லை, அவரது அரசியல் பிரவேசத்தை பற்றி அலட்டிக் கொள்வதுமில்லை.

நாங்கள் டிக்கட் வாங்கக் கொடுக்கும் காசிற்கு, மூன்று மணித்தியாலங்கள் கூத்தாடி விட்டுப் போகும் கூத்தாடி தான் ரஜினிகாந்த். கூத்தாடிகளின் அரசியல் சமூகக் கருத்துக்களை தூக்கி பிடித்துக்கொண்டு, போராட்டம், புறக்கணிப்பு என்று புறப்பட்டு எங்களது நேரத்தை வீணடிக்கவும் விருப்பமில்லை, உணர்வுகளை விரயமாக்கவும் போவதுமில்லை.  என்னைப் பொறுத்தவரை, வெள்ளித் திரைக்கு வெளியே ரஜினி ஒரு லூசுப்பயல்!

ரஜினிகாந்தின் படம் திரையில் அரங்கேறும் போது, முதலாவது படக்காட்சியை பார்ப்பது என்பது ஒரு Thrill. Poster வந்து, பாட்டுக்கள் கேட்டு, Teaser பார்த்து, கதை leak ஆகி, நாள் கணக்கிட்டு, மணித்தியாலங்களை கரைத்து, நிமிடங்களை எண்ணி, திரையரங்கின் கதிரையில் போய் அமரும் வரையான அனுபவமே அலாதியானது தான். 

காலா திரைப்படத்தின் எழுத்தோட்டம் ரஜினிகாந்தின் வழமையான படங்களின் ஆரம்பம் போலில்லாமல், “நிலம் எங்கள் உரிமை” எனும் தலைப்போடு, ஒரு ஆவணப்படத்தின் முன்னோட்டம் போல ஆரம்பிக்க, “என்னடா இது.. திரும்பவும் ரஞ்சித் ரஜினியை வச்சு செஞ்சிட்டானோ” என்று நெஞ்சம் படபடக்கிறது.

எழுத்தோட்டத்திற்கு சற்றும் குறையாத அலப்பறையுடன் ஆரம்ப காட்சிகள் நகர்ந்து, cricket batஐ தூக்கிக் கொண்டு ரஜினிகாந்த் திரையில் நிமிர எழுந்த பரபரப்பு, ரஜினி clean bowled ஆனதோடு, மீண்டும் அடங்குகிறது. ஜீப்பில் அநாயசதாக ஏறி தலையை சாதுவாக ஆட்டியபடி ரஜினி வலம் வர, பின்னனி இசையின் அதிரவைக்காத அதிர்வு, ஜீப்பில் ரஜினியின் காட்சிகளை ரசிக்க வைக்கிறது

படத்தில் ரஜினியையும் சமுத்திரகனியையும் வில்லன் சம்பத்தையும் தவிர வேறு முகங்கள் பரிச்சயமற்றவையாக இருப்பது சலிப்பைத் தருகிறது. அதுவும் ரஜினிகாந்திற்கு இரு கிழவிகள் ஹீரோயின்கள். ராதிகா ஆப்தே, சொனாக்‌ஷி சின்ஹா, நயன்தாரா, ஸ்ரேயா, ஜஸ்வர்யா ராய் என்று ஆட்டம் போட்ட ரஜினிகாந்த், கிழவிகளோடு காதல் பண்ணுவது, ரஜினிக்கு மட்டும் வயசாகவில்லை, “ரஜினி படத்திற்கும்” வயதாகிவிட்டது என்பதை இயக்குனர் ரஞ்சித் அழுத்தமாக பதிவு செய்கிறார். 

காலாவின் இடைவேளை வரை இயக்குனர் ரஞ்சித்தின் படம் தான். திரை நிரம்ப கூட்டம் கூட்டமாக நடிகர்கள் நிறைந்திருக்க, ஆவணப்படத்திற்கான அனைத்து (அவ)லட்சணங்களுடன் கமரா தாராவியின்
சந்து பொந்துகளில் புகுந்து வெளியேறி காட்சிகளை நகர்த்துகிறது. மூச்சை பிடித்துக்கொண்டு எல்லோரும் ரஜினியை வைத்துக் கொண்டு முக்கி முக்கி புரட்சி வசனங்கள் பேசுகிறார்கள், முஷ்டியை முறுக்குகிறார்கள். 

ரஜினிகாந்த் தோன்றும் காட்சிகளில், ரஜினிகாந்தின் ஸ்டைல் அல்லது முத்திரை அழுத்தமாக வெளிவந்தது கொண்டேயிருப்பதால், ஏதொவொரு எதிர்பார்ப்பு நம்மோடு கூடவே பயணித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. மழை பெய்து கொண்டிருக்க, ஒரு மேம்பாலத்தில், தனியாக ஜீப்பில் குடையை பிடித்துக் கொண்டு வந்திறங்கி, குடையால் வில்லன்களை அடித்து துவம்சம் செய்யும் காட்சியில் ரஜினிக்கு கட்டாயமாக ஒரு விசில் அடிக்கலாம்.

தூத்துக்குடி போராட்டத்தில் காயப்பட்ட ஒரு இளைஞன் ரஜினிகாந்தைப் பார்த்து “நீங்க யாரு” என்று கேட்ட வீடியோ சில நாட்களிற்கு முன்பு சமூக வலைத்தளங்களில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. காலா படத்தில் “யாரு இவரு..” என்ற ரஜினிகாந்த் வசனம் பேசும் காட்சி சிரிப்பை மட்டுமல்ல, மேற்கூறிய சம்பவத்தையும் ஞாபகத்தில் வரவழைத்தது. 

சந்தோஷ் நாராயணனின் காலா பாடல்கள் முதலில் கேட்கும் போது, பெரிதாக பிடிக்கவேயில்லை. திரைப்படத்தில் பாடல்கள் நன்றாக பொருந்தி படத்திற்கு அழகாக மெருகேற்றுகிறது.  அதுவும் தனது பழைய காதலியை ரஜினிகாந்த் சந்திக்கும் போது வரும் “கண்ணம்மா..” பாட்டும் அந்த BGMம், நெருடல். 

ரஜினிகாந்தும் வில்லன் நானா பட்டேக்கரும் திரையில் சந்திக்கும் காட்சிகள் அனல் பறக்கின்றன. ரஜினியும் பட்டேக்கரும் சந்திக்கும் முதல் காட்சியும், பட்டேக்கரின் வீட்டில், வெள்ளை சோஃபாவில் கறுப்பு வேட்டியும் ஷேர்ட்டும் அணிந்து கொண்டு, காலிற்கு மேல் கால் போட்டுக் கொண்டு, ஸ்டைலாக இருந்து கொண்டு பட்டேக்கரோடு வார்த்தைகளால் மோதும் காட்சிகள் ரஜினிகாந்த் படங்களிற்கேயுரிய தனித்துவம் மீண்டும் மிளிர்கிறது. 

காலா திரைப்படத்தின் இடைவேளைக்குப் பிந்தைய பகுதி முழுவதுமாக ரஜினிகாந்த் படம் தான். ரஜினிகாந்தின் கண்களில் ஒரு காந்தம் இருக்கும், ஒன்றரை கண்ணால் ரஜினி கண்ணில் கோபம் கொப்பளிக்க பார்க்கும் காட்சிகள், ரஜினி ரசிகர்கள் மட்டுமே உணர்ந்து ரசிக்கும் அற்புத கணங்கள். ரஜினியின் அழுத்தமான அந்தக் கோப காட்சிகள் காலாவில் நிறையவே நிரம்பிக் கிடக்கின்றன.  

காலாவில், ஷங்கர் மகாதேவன் பாடிய “வாடி என் தங்க சிலை” பாட்டு, திரைப்படம் முடிந்து வெளியே வந்த பின்பும் காதில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. காலாவில் இருக்கும் ஒன்பது பாடல்கள் ரஜினிகாந்தின் படத்திற்கு அதிகம் தான், ஆனால் எல்லா பாடல்களும் குறுகிய நேரமாக இருப்பதாலும், காட்சிகளோடு நன்றாக பொருந்துவதாலும், திரைக்கதையை தொய்ய விடாமல் கொண்டோடுகின்றன.

காலா படத்தின் வசனங்கள் எழுதியது ஆதவன் தீட்சண்யாவாம். சில இடங்களில் வசனங்கள் சற்று நீளமாக இருந்தாலும், திரைக்கதையில் வாறவன் போறவன் எல்லாம் வசனங்களை முழங்கி விட்டுப் போனாலும், பல இடங்களில் வசனங்கள் ஆழமாகவும் ஆணித்தரமாவும் அமைந்திருக்கின்றன. அதுவும், ரஜினிகாந்தும் நானா பட்டேக்கரும் சந்திக்கும் காட்சிகளின் வசனங்கள் நாளங்களை சூடேற்றுகின்றன. 

திரைக்கதையில் சரியான தருணத்தில் இதிகாச இராமாயணத்தை செருகும் இயக்குனர் ரஞ்சித், திரைப்படத்தை இராமாயணத்தின் முடிவை அடியொட்டி முடிக்க மட்டும் துணியாதது ஏமாற்றம். “தளபதி” யில் மணிரத்னம் விட்ட அதே குறையை “காலாவில்” ரஞ்சித்தும் தொடர்ந்ததால், திரைப்படத்தின் கடைசி ஐந்து நிமிடங்கள் வீணடிக்கப்படுகின்றன. 

காலா... கன காலத்திற்குப் பிறகு பார்த்த, ரஜினிகாந்த் நடித்த.. ரஜினி படம்.